Κυβερνητική αποστολή σε Ισραήλ και Κύπρο για στενότερη συνεργασία στην Μεσόγειο

Ο Αλέξης Τσίπρας με τον ισραηλινό ομόλογό του Μπέντζαμιν Νετανιάχου. Είναι η δεύτερη επίσκεψη του πρωθυπουργού στο Ισραήλ μέσα σε δύο μήνες   (Φωτογραφία:  ΑΠΕ )

Αθήνα

Δύο σημαντικές συναντήσεις θα πραγματοποιηθούν το επόμενο διήμερο, στην Ιερουσαλήμ και τη Λευκωσία, με την συμμετοχή της Ελλάδας σε ανώτατο επίπεδο.

Πρόκειται για τη διακυβερνητική Ελλάδας-Ισραήλ που θα πραγματοποιηθεί σήμερα, Τετάρτη, στην Ιερουσαλήμ με επικεφαλής τους πρωθυπουργούς Αλέξη Τσίπρα και Μπέντζαμιν Νετανιάχου και τη συμμετοχή 10 υπουργών από κάθε πλευρά.

Θα ακολουθήσει την Πέμπτη, η τριμερής στη Λευκωσία, μεταξύ του προέδρου Νίκου Αναστασιάδη, του Αλέξη Τσίπρα και του Μπέντζαμιν Νετανιάχου.

Η πρέσβης του Ισραήλ στην Αθήνα Ιρίτ μπεν Αμπά, δήλωσε ότι «είναι πολύ σημαντικό το ότι γίνεται η διμερής συνάντηση υψηλού επιπέδου στο Ισραήλ», καθώς πρόκειται για την δεύτερη επίσκεψη του έλληνα πρωθυπουργού στο Ισραήλ μέσα σε δύο μήνες.

Η συνάντηση του Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας Ελλάδας-Ισραήλ πραγματοποιείται σε συνέχεια της επίσκεψης του Αλέξη Τσίπρα τον περασμένο Νοέμβριο.

Σύμφωνα με πληροφορίες, οι εργασίες θα περιλαμβάνουν κατ' ιδίαν συνάντηση των πρωθυπουργών και διμερείς συναντήσεις των ομόλογων υπουργών των δύο χωρών. Σύμφωνα με το πρόγραμμα, η Διευρυμένη Διμερής Συνάντηση Ελλάδας - Ισραήλ έχει οριστεί για τις 16:30 και στις 18:00 θα πραγματοποιηθεί η τελετή υπογραφών των συμφωνιών και θα ακολουθήσουν κοινές δηλώσεις των δύο πρωθυπουργών.

Οι συμφωνίες που θα υπογραφούν αφορούν, σύμφωνα με πληροφορίες, μια σειρά από τομείς, όπως η καινοτομία και η εκπαίδευση.

Οι εργασίες ολοκληρώνονται με δείπνο εργασίας, μετά τη λήξη του οποίου ο πρωθυπουργός και η συνοδεία του θα αναχωρήσουν για την Κύπρο, όπου την επομένη, θα πραγματοποιηθεί η διευρυμένη συνάντηση Ελλάδας - Κύπρου και εν συνεχεία η τριμερής συνάντηση Ελλάδας - Κύπρου - Ισραήλ.

Στην επίσκεψη θα μετάσχουν ο υπουργός Επικρατείας Νίκος Παππάς, ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς, ο υφυπουργός Εξωτερικών Δημήτρης Μάρδας, ο υπουργός Ναυτιλίας Θοδωρής Δρίτσας, ο υπουργός Υποδομών Χρήστος Σπίρτζης, η αναπληρώτρια υπουργός Τουρισμού Ελενα Κουντουρά, ο αναπληρωτής υπουργός Προστασίας του Πολίτη Νίκος Τόσκας, ο αναπληρωτής υπουργός Ερευνας και Τεχνολογίας Κώστας Φωτάκης και η κυβερνητική εκπρόσωπος Όλγα Γεροβασίλη.

Οι υπουργοί με τα αντίστοιχα χαρτοφυλάκια θα μετάσχουν από ισραηλινής πλευράς.

Παράλληλα με την επίσκεψη στο Ισραήλ, ο Αναπληρωτής Υφυπουργός Εξωτερικών Δημήτρης Μάρδας, θα πραγματοποιήσει επίσκεψη στην Παλαιστίνη, όπου θα συναντηθεί με Παλαιστίνιους αξιωματούχους.

Η τριμερής συνάντηση στην Κύπρο

Την Πέμπτη θα συγκληθούν διμερείς διευρυμένες συναντήσεις Ελλάδας – Κύπρου και Κύπρου Ισραήλ, καθώς και τριμερής συνάντηση κορυφής Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ στη Λευκωσία.

Θα συζητηθούν, μεταξύ άλλων, θέματα ενέργειας, τουρισμού, μετανάστευσης, ασφάλειας, καινοτομίας, περιβάλλοντος, διαχείρισης υδάτινων πόρων, ασφάλεια, τρομοκρατία. Μια συντονιστική επιτροπή θα αναλάβει την παρακολούθηση της προόδου της τριμερούς συνεργασίας στα επιμέρους θέματα. Με την ολοκλήρωση των εργασιών θα υπάρξει κοινή δήλωση.

Η σύνοδος θα περιλαμβάνει κατ' ιδίαν και διευρυμένες διμερείς συνομιλίες (Ελλάδα-Κύπρος, Κύπρος-Ισραήλ), καθώς επίσης και τριμερείς συναντήσεις, κατ' ιδίαν μεταξύ των ηγετών και σε διευρυμένη σύνθεση. Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, στο πλαίσιο της διμερούς συνάντησης με την Κύπρο, θα συζητηθούν επίσης οι εξελίξεις στο Κυπριακό, ενώ η σύνοδος αναμένεται να ολοκληρωθεί με υπογραφή μνημονίου συνεργασίας για διαχείριση υδάτων, κοινές δηλώσεις στον Τύπο και γεύμα.

Ειδικότερα, μετά την τελετή υποδοχής κατά την άφιξη στο Προεδρικό Μέγαρο στη Λευκωσία, στις 9:20 θα υπάρξει κατ' ιδίαν συνάντηση με τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκο Αναστασιάδη. Εν συνεχεία θα πραγματοποιηθεί η Διευρυμένη Διμερής Συνάντηση Ελλάδας - Κύπρου. Ακολουθεί η διευρυμένη διμερής συνάντηση Κύπρου - Ισραήλ και στις 11:30 πραγματοποιείται η τριμερής συνάντηση Τσίπρα - Αναστασιάδη - Νετανιάχου και κατόπιν η Διευρυμένη Τριμερής Συνάντηση Ελλάδας - Κύπρου - Ισραήλ. Για τις 13:10 έχουν προγραμματιστεί η τελετή υπογραφής και οι κοινές δηλώσεις και στις 13:40 το γεύμα.

Στην επίσκεψη θα μετάσχουν ο υπουργός Επικρατείας Νίκος Παππάς, ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς, ο υπουργός Υποδομών Χρήστος Σπίρτζης, η αναπληρώτρια υπουργός Τουρισμού Ελενα Κουντουρά, ο αναπληρωτής υπουργός Ερευνας και Τεχνολογίας Κώστας Φωτάκης και η κυβερνητική εκπρόσωπος Όλγα Γεροβασίλη.

Newsroom ΔΟΛ

Διαβάστε περισσότερα ...

Τριπλασιάζονται οι πόροι για τη διάσωση μεταναστών στη Μεσόγειο

Τη χρηματοδότηση για την έρευνα και διάσωση των μεταναστών στη Μεσόγειο αποφάσισαν να τριπλασιάσουν οι Ευρωπαίοι ηγέτες, όπως μεταδίδει το ΑΠΕ-ΜΠΕ.

«Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο αποφάσισε να τριπλασιάσει τον προϋπολογισμό της επιχείρησης Τρίτων», δήλωσε από τις Βρυξέλλες ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Jean Claude Juncker, σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε μαζί με τον πρόεδρο της ΕΕ, Donald Tusk, λίγο μετά τη λήξη των εργασιών της έκτακτης Συνόδου Κορυφής για την αντιμετώπιση του μεταναστευτικού.

"Η πρώτη μας προτεραιότητα είναι να σώσουμε ανθρώπινες ζωές και να σταματήσουμε τους δουλεμπόρους", δήλωσε ο Tusk, τονίζοντας ότι η Ευρώπη δεν μπορεί να μείνει αδιάφορη απέναντι στην τραγωδία που εκτιλύσσεται στη Μεσόγειο και για το λόγο αυτό η ΕΕ πρέπει να λάβει άμεση δράση. Ο πρόεδρος της ΕΕ ανέφερε ότι το σχέδιο δράσης προβλέπει, μεταξύ άλλων, την κατάληψη και καταστροφή των σκαφών που χρησιμοποιούν οι δουλέμποροι, την ενίσχυση της συνεργασίας κατά των διακινητών, μέσω της Europol, καθώς και την ενίσχυση της επιχείρησης "Τρίτων" με αύξηση των οικονομικών και άλλων πόρων, που θα επιτρέπει μεγαλύτερο εύρος παρέμβασης. O Ντ. Τουσκ ανέφερε επίσης ότι θα ενισχυθεί η συνεργασία με τις χώρες προέλευσης και μετάβασης, κυρίως με τις χώρες γύρω από τη Λιβύη.

«Οι Ευρωπαίοι ηγέτες δεν έχουν αυταπάτες ότι μπορούν να δώσουν λύση σε αυτήν την επείγουσα ανθρωπιστική κατάσταση μέσα σε μία ημέρα», πρόσθεσε ο Ντ. Τουσκ, σημειώνοντας ότι το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο θα επανέλθει στο ζήτημα του μεταναστευτικού στη Σύνοδο του Ιουνίου.

Από την πλευρά του, ο Juncker  ανακοίνωσε ότι ο προϋπολογισμός της αποστολής "Τρίτων" στη Μεσόγειο για την έρευνα και τη διάσωση μεταναστών θα εξισωθεί με εκείνον της προηγούμενης αποστολής "Μάρε Νόστρουμ". Ο ίδιος υπενθύμισε ότι στις 13 Μαΐου η Επιτροπή θα παρουσιάσει την Ευρωπαϊκή Ατζέντα για τη Μετανάστευση, πολύ νωρίτερα από ό, τι είχε αρχικά προγραμματιστεί.

Μετά τη λήξη της Συνόδου, η Γερμανίδα Καγκελάριος, Angela Merkel, είπε πως οι Ευρωπαίοι ηγέτες συμφώνησαν να τριπλασιαστεί ο προϋπολογισμός της αποστολής "Τρίτων", που σήμερα ανέρχεται στα 3 εκατομμύρια ευρώ μηνιαίως. "Θέλουμε να δράσουμε γρήγορα, πράγμα που σημαίνει τον τριπλασιασμό των οικονομικών πόρων" της αποστολής αυτής", τόνισε η Merkel.

Τι ζήτησε η Ελλάδα

Το μεταναστευτικό και το προσφυγικό που συζητήσαμε σήμερα είναι ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα που έχει να αντιμετωπίσει η Ευρώπη τα επόμενα χρόνια, και καλό θα ήταν να μην αντιμετωπίζουμε τέτοια προβλήματα ευκαιριακά, επ’ αφορμή δυσάρεστων γεγονότων, αλλά να σχεδιάσουμε μια συνολική στρατηγική που θα σέβεται τόσο τα ανθρώπινα δικαιώματα όσο όμως και την ασφάλεια των Ευρωπαίων πολιτών.

Aυτό δήλωσε μεταξύ άλλων ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας αναφερόμενος στα συμπεράσματα της Συνόδου Κορυφής της ΕΕ για το μεταναστευτικό.

Σύμφωνα με τον πρωθυπουργό, στη Σύνοδο καταστήσαμε σαφές ότι το μεταναστευτικό και προσφυγικό πρόβλημα δεν αφορά μόνο τις περιοχές της Μεσογείου στη Βόρεια Αφρική, αλλά και την Ανατολική Μεσόγειο όπου υπάρχει ένας σημαντικός πυλώνας όπου έρχονται προσφυγικές κυρίως ροές.

Ο κ. Τσίπρας τόνισε ότι καταφέραμε να αναδείξουμε αυτή την πλευρά παρά το γεγονός ότι η Σύνοδος σήμερα έγινε με αφορμή ένα τραγικό συμβάν που αφορούσε τη Λιβύη και έτσι είχαμε την ευτυχή κατάληξη και για την Ελλάδα, σε συνεργασία βέβαια με άλλες μεσογειακές χώρες να έχουμε ουσιαστική αύξηση – έκτακτη χρηματοδότηση για την αντιμετώπιση των μεταναστευτικών και προσφυγικών ροών και τη δημιουργία κατάλληλων υποδομών προκειμένου έστω να δοθεί η δυνατότητα να αντιμετωπιστεί σε ένα πλαίσιο πιο ανθρώπινο το μεγάλο αυτό πρόβλημα, που βαραίνει κυρίως τις χώρες υποδοχής.

Οπως τόνισε ο κ.Τσίπρας, καταφέραμε επίσης να εντάξουμε στο κοινό ανακοινωθέν ειδική αναφορά στην ανάγκη συνεννόησης και συνεργασίας, όχι μόνο με τις χώρες καταγωγής αλλά και με τις χώρες διέλευσης των μεταναστευτικών και προσφυγικών ροών, με ιδιαίτερη αναφορά στην Τουρκία και στην ανάγκη συνεργασίας της ΕΕ με τις τουρκικές αρχές ούτως ώστε να εξασφαλιστεί η δυνατότητα για ανθρώπινες συνθήκες στους πρόσφυγες και στους μετανάστες και να περιοριστεί και αποτραπεί η προσέλευση προσφυγικών και μεταναστευτικών ροών προς την Ευρώπη.

Ο πρωθυπουργός υπογράμμισε ακόμη ότι ενισχύσαμε μαζί και με άλλες χώρες δικαιότερη κατανομή της ευθύνης και να ενισχυθούν οι μηχανισμοί αλληλεγγύης και δίκαιης κατανομής των προσφυγικών και των μεταναστευτικών ροών.

Πηγή:www.capital.gr

Διαβάστε περισσότερα ...

Ο δρόμος για το Μινσκ πέρασε από... την ανατολική Μεσόγειο

Του Κώστα Ράπτη

Ανάμεσα στην επείγουσα τετράωρη συνάντησή του με τους Francois Hollande και Angela Merkel στο Κρεμλίνο το Σάββατο σχετικά με την ουκρανική κρίση και τις συνομιλίες κορυφής, σε “σύνθεση Νορμανδίας” (Ρωσία, Ουκρανία, Γερμανία, Γαλλία) στο Μινσκ της Λευκορωσίας την Τετάρτη, ο Ρώσος πρόεδρος Vladimir Putin πραγματοποίησε, όπως ήταν προγραμματισμένο, την πρώτη επίσκεψη ηγέτη μεγάλης χώρας στην Αίγυπτο του στρατάρχη Sisi.

Η ειρωνεία της τύχης θέλησε έτσι να “επιστρέψει” ο νέος Ψυχρός Πόλεμος στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, όπου πραγματικά πυροδοτήθηκε, όταν τον Σεπτέμβριο του 2013 η ρωσική διπλωματία απέτρεψε την δρομολογούμενη επέμβαση των ΗΠΑ και των συμμάχων τους στη Συρία.

Καθόλου τυχαία, άλλωστε, η σκλήρυνση της στάσης της Μόσχας έναντι της Δύσης σε ό,τι αφορά την ουκρανική κρίση, εκφράσθηκε με την συνέντευξη που έδωσε ο Putin στην εφημερίδα Al Ahram ενόψει της μετάβασής του στο Κάιρο.

Στον δυτικό Τύπο περισσεύουν οι αναλύσεις που θέλουν τους Putin και Sisi να βρίσκουν κοινό έδαφος στη βάση του “αντιφιλελευθερισμού”. Όμως η συνεργασία τους περισσότερο έχει να κάνει με τη ρευστοποίηση των διεθνών συσχετισμών, παρά με την ιδεολογία.

Για τον ένοικο του Κρεμλίνου, οποιαδήποτε κίνηση τον εμφανίζει να μην είναι ο “απομονωμένος” ηγέτης που θέλει η Δύση είναι ευπρόσδεκτη. Ιδίως, αν ενισχύει τις ρωσικές θέσεις για την ανατολική Μεσόγειο – αρχής γενομένης από την υπεράσπιση του καθεστώτος του Bashar al Assad στη Συρία.

Για το αιγυπτιακό (στρατιωτικό και όχι μόνο) κατεστημένο, από την άλλη πλευρά, προέχει η διεθνής νομιμοποίηση απέναντι στην κατακραυγή που γέννησε το λουτρό αίματος με το οποίο ο Sisi εγκαταστάθηκε στην εξουσία. Κυρίως, δε, επείγει η μεταφορά προς τους παραδοσιακούς συμμάχους του Καϊρου ότι η Αίγυπτος δεν είναι “δεδομένη”.

Η ευκολία με την οποία η Ουάσιγκτον συμιφλιώθηκε με την ανατροπή του Hosni Mubarak το 2011 και πειραματίσθηκε με το σενάριο της ανάδυσης της Μουσουλμανικής Αδελφότητας σε όλη τη Μέση Ανατολή έχει γεννήσει μεγάλη καχυποψία στους Αιγύπτιους ιθύνοντες – που παρά την δραματική οικονομική κατάσταση της χώρας τους δελεάζονται με την ιδέα ενός περισσότερο αυτόνομου ρόλου. Ακόμη και για τις μοναρχίες του Περσικού Κόλπου, που χρηματοδοτούν την Αίγυπτο, ο Sisi και οι συνεργάτες του εκφράζονται χλευαστικά, όπως αποκαλύφθηκε σε ηχογραφημένες συνομιλίες που είδαν το φως της δημοσιότητας.

Ως δεύτερος μεγαλύτερος (μετά το Ισραήλ) λήπτης αμερικανικής στρατιωτικής βοήθειας παγκοσμίως, η Αίγυπτος δεν προτίθεται βέβαια να διαρρήξει τις σχέσεις της με τη Δύση. Αρέσκεται όμως να ανακαλεί τις μνήμες της εποχής που η Μόσχα ήταν το κυριότερο διεθνές στήριγμα του Nasser.

Άλλωστε η Ρωσία καλύπτει το 40% των αιγυπτιακών εισαγωγών σε σιτηρά, αιμοδότησε την οικονομία της Αιγύπτου με 3 εκατομμύρια τουρίστες το 2014 και επεξέτεινε τον όγκο των διμερών εμπορικών συναλλαγών κατά 50% σε σχέση με το 2013. Κυρίως δε: διατήρησε (και κατά τη διάρκεια της “Αραβικής Άνοιξης”) την απόλυτη επιφύλαξή της προς οποιαδήποτε εκδοχή πολιτικού Ισλάμ και δεν μπαίνει στον κόπο να απευθύνει στον Sisi συστάσεις για τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Εξ ού και η θερμή υποδοχή που επιφυλάχθηκε στον Putin και η συνυπογραφή συμφωνιών με τις οποίες η Αίγυπτος συνδέεται εμπορικά με την Ευρασιαστική Ένωση και αναθέτει στη Rosatom την κατασκευή στην El Dabaa πυρηνικού σταθμού παραγωγής ενέργειας, με δύο αντιδραστήρες δυναμικότητας 1200 ΜW.

Αν πάντως κάποιος τρίτος προορίζεται να δυσαρεστηθεί τα μάλα από αυτή την προσέγγιση, αυτός είναι η Τουρκία του Tayyip Erdogan, η οποία μετά το πραξικόπημα που έφερε τον Sisi στα πράγματα, ακυρώνοντας τις προοπτικές της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, καταγγέλλει το Κάιρο με κάθε δυνατή ευκαιρία.

Ίσως, από αυτή την άποψη, να μην οφειλόταν απλώς σε λόγους αβροφροσύνης το ότι επισκεπτόμενος τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας ο Putin βρήκε την ευκαιρία να πλέξει το εγκώμιο και του Αλέξη Τσίπρα (“νέος πρωθυπουργός με φρέσκιες ιδέες για το καλό της χώρας του”). Σε μια συγκυρία κατά την οποία η Μόσχα υποδέχεται τον Έλληνα υπουργό Εξωτερικών Νίκο Κοτζιά και ετοιμάζεται να υποδεχθεί τον Κύπριο πρόεδρο Νίκο Αναστασιάδη, η τριμερής συνεργασία Ελλάδας-Κύπρου-Αιγύπτου διατηρεί, και στις νέες πολιτικές συνθήκες, ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Πηγή:www.capital.gr

Διαβάστε περισσότερα ...

Τι κάνει την Ανατολική Μεσόγειο «μήλον της έριδος;»

Τι το ιδιαίτερο έχει η Ανατολική Μεσόγειος; Γιατί βρίσκεται στο επίκεντρο των εξελίξεων; Ο ειδικός επιστήμονας του Πανεπιστημίου Κύπρου Νίκος Μούδουρος εξηγεί.

Τι το ιδιαίτερο έχει η Ανατολική Μεσόγειος; Και για ποιό λόγο αποτελεί το επίκεντρο των διεθνών εξελίξεων και διπλωματικών διεργασιών των τελευταίων μηνών; Σε τι αποσκοπούν οι τουρκικές προκλήσεις στην κυπριακή ΑΟΖ και πως αυτές εντάσσονται στο γενικότερο στρατηγικό σχεδιασμό της Τουρκίας. Το thetoc επικοινώνησε με τον ειδικό επιστήμονα του Πανεπιστημίου Κύπρου και ειδικό αναλυτή για θέματα που αφορούν την Τουρκία, κ. Νίκο Μούδουρο, αναζητώντας απαντήσεις.

Η Ανατολική Μεσόγειος είναι μια περιοχή με σημασία που ξεπερνά τις χώρες με παράλια σε αυτήν

Δεν είναι μόνο οι υδρογονάνθρακες

«Θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι η Ανατολική Μεσόγειος είναι μια περιοχή με σημασία που ξεπερνά τα ίδια τα θαλάσσια σύνορα, τις χώρες δηλαδή με παράλια στην Ανατολική Μεσόγειο», σημειώνει ο κ. Μούδουρος. «Δεν έχουμε μπροστά μας ακριβή στοιχεία για το πόσο μεγάλη σημασία έχει η συνολική ενέργεια της Ανατολικής Μεσογείου για τα παγκόσμια πράγματα, φαίνεται όμως ότι υπάρχει μια σημαντική ποσότητα, άρα σημαντικός πλούτος που ενεργοποιεί πάρα πολλούς παράγοντες στην περιοχή», αναφέρει. Η σημασία της όμως δεν εξαντλείται στους υδρογονάνθρακες.

Το 30% του παγκόσμιου θαλάσσιου εμπορίου διεξάγεται στην Ανατολική Μεσόγειο. Περίπου 200.000 πλοία διακινούνται ετησίως

«Το δεύτερο που είναι ακόμη πιο ξεκάθαρο», αναφέρει, «είναι το ίδιο τοεμπόριο. Εάν κάποιος θέλει να εμπεδώσει την ηγεμονία του, περισσότερο έλεγχο στην οικονομία της περιοχής, αναμφίβολα θα πρέπει να λάβει υπόψη του το γεγονός ότι το 30% του παγκόσμιου θαλάσσιου εμπορίου που είναι η συντριπτική πλειοψηφία γενικά του παγκόσμιου εμπορίου διεξάγεται από τη δική μας περιοχή. Περίπου 200.000 πλοίασύμφωνα με τα στοιχεία του 2012-2013 διακινούνται ετησίως από την ίδια την Ανατολική Μεσόγειο [...] Το 25% της θαλάσσιας μεταφοράς ενέργειας, συγκεκριμένα πετρελαίου, διεξάγεται επίσης από την Ανατολική Μεσόγειο».

Οι τουρκικές παραβιάσεις έχουν πολλαπλούς αποδέκτες

Υπό αυτήν την έννοια, σημειώνει ο κ. Μούδουρος, οι τουρκικές εντάσεις στην Κυπριακή ΑΟΖ έχουν περισσότερους από έναν αποδέκτες, αφού η Ανατολική Μεσόγειος είναι μια περιοχή καθοριστικής σημασίας για εάν θα υλοποιηθεί ή όχι ο στόχος της Τουρκίας να μετατραπεί σε μια περιφερειακή ηγεμονική δύναμη.

«Με την κρίση την οποία προκαλεί η Τουρκία στην ΑΟΖ της Κυπριακής δημοκρατίας», αναφέρει, «θέλει να προωθήσει την ίδια στιγμή πολλαπλούς στόχους: Ο πρώτος στόχος είναι η μετατροπή του ζητήματος των υδρογονανθράκων σε μια πτυχή του ίδιου του κυπριακού προβλήματος. Το δεύτερο είναι βεβαίως το μήνυμα που στέλνει η Τουρκία γενικά στην υπόθεση ενέργειας στην Ανατολική Μεσόγειο. Με ή χωρίς τη λύση του κυπριακού, η Τουρκία φαίνεται να διεκδικεί ρόλο στο μέλλον. Το τρίτο που φαίνεται ακόμη πιο ξεκάθαρα είναι ο ανταγωνισμός που υπάρχει και εντείνεται αυτή τη στιγμή μεταξύ της Τουρκίας, της Αιγύπτου, του Ισραήλ αλλά και της Ελλάδας [...] Δηλαδή το ποιος θα είναι ο «ηγεμόνας» της υπόθεσης υδρογονανθράκων στην Ανατολική Μεσόγειο. Η Tουρκία στέλνει πολλαπλά μηνύματα προς τα κράτη αυτά να μην προχωρήσουν ή προσπαθεί να δυσκολέψει το καθορισμό για παράδειγμα ΑΟΖ ή ενός νέου project αξιοποίησης των υδρογονανθράκων χωρίς την ίδια την παρουσία της, καθώς νιώθει να απομονώνεται σε αυτόν τον τομέα».

Η Τουρκία στέλνει πολλαπλά μηνύματα και προς άλλα κράτη με τις παραβιάσεις της κυπριακής ΑΟΖ

Η συγκυρία και τα διεθνή «παζαρέματα»

Σύμφωνα με τον κ. Μούδουρο, η χρονική στιγμή που επέλεξε η Άγκυρα για να εντείνει τις προκλήσεις σαφώς δεν είναι τυχαία: «Σε μια χρονική συγκυρία που η Τουρκία βλέπει ότι χωρίς την ολοκληρωμένη δική της παρουσία, η καταπολέμηση του ισλαμικού κράτους ίσως μπορεί να μην είναι τόσο εύκολη υπόθεση για τον διεθνές συνασπισμό, θέλει να υπηρετήσει περισσότερους από έναν στόχους στην εξωτερική της πολιτική. Συμπεριλαμβάνει σε ένα πολύ μεγάλο πακέτο στόχους που έχουν να κάνουν ακριβώς με πως θα μετατραπεί η ίδια σε περιφερειακή ηγεμονική δύναμη», όπως η επιμονή στην ανατροπή του καθεστώτος Άσαντ ή η μείωση της επιρροής του κουρδικού κινήματος. «Άρα» καταλήγει ο κ. Μούδουρος, «αυτή τη στιγμή η Τουρκία θέτει ενώπιον του διεθνούς παράγοντα, δυτικού κυρίως, τρεις-τέσσερις μεγάλους στόχους. Φαίνεται να δυσκολεύεται στην υλοποίησή όλων των στόχων ταυτόχρονα. Όμως δεν παύει να προκαλεί με τη στάση της ένα νέο κύκλο διαπραγματεύσεων, “παζαρεμάτων” για το ποιους στόχους θα υπηρετήσει, πότε και γιατί».

http://www.thetoc.gr/politiki/article/n-moudouros-ti-kanei-tin-anatoliki-mesogeio-milon-tis-eridos

Διαβάστε περισσότερα ...

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αναλαμβάνει τη διαχείριση της μεταναστευτικής κρίσης στη Μεσόγειο

Η Frontex+ θα αντικαταστήσει την Mare Nostrum - Η Κομισιόν ζητά από τα κράτη μέλη να διαθέσουν τα απαραίτητα μέσα για αυτόν τον σκοπό

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αποφάσισε να αρχίσει μια νέα επιχείρηση στη Μεσόγειο, ώστε να βοηθήσει η ΕΕ στην αντιμετώπιση της μαζικής προσέλευσης μεταναστών. Η Κομισιόν ζητά από τα κράτη μέλη να διαθέσουν τα απαραίτητα μέσα για αυτόν τον σκοπό.

Η επιχείρηση αυτή, που ονομάστηκε FRONTEX+, θα επιτρέψει να σταματήσει σταδιακά η επιχείρηση Mare Nostrum, μια ανάπτυξη ναυτικών δυνάμεων ευρείας κλίμακας στην Μεσόγειο που αποφάσισε η Ρώμη έπειτα από τα δύο πολύνεκρα ναυάγια που είχαν σημειωθεί τον Οκτώβριο του 2013.

Η ιταλική κυβέρνηση είχε προειδοποιήσει ότι θα την διέκοπτε φέτος τον Οκτώβριο.

Την απόφαση της Κομισιόν ανακοίνωσε η Ευρωπαία επίτροπος αρμόδια για τις Εσωτερικές Υποθέσεις, η Σεσίλια Μάλμστρομ, η οποία συναντήθηκε νωρίτερα με τον υπουργό Εσωτερικών της Ιταλίας Αντζελίνο Αλφάνο.

Δεν έχει καθοριστεί ακόμα το εύρος της επιχείρησης, ωστόσο η Μάλμστρομ δήλωσε ότι θα είναι λιγότερο φιλόδοξη από τη Mare Nostrum.

Η Ρώμη είχε πολλαπλασιάσει τις τελευταίες ημέρες τις εκκλήσεις της να υπάρξει ευρωπαϊκή συνδρομή, καθώς περίπου 300 μετανάστες ακόμη έχασαν τη ζωή τους στη Μεσόγειο μόνον το περασμένο Σαββατοκύριακο.

Η Επιτροπή «ελπίζει ότι η αποστολή αυτή θα αναλάβει δράση στα τέλη του Νοεμβρίου», καθώς θα προωθηθεί η «συγχώνευση και επέκταση» των δύο αποστολών που έχουν ήδη αναπτυχθεί από τη FRONTEX στα ανοικτά της Ιταλίας, επισήμανε η Μάλμστρομ.

Όμως, προειδοποίησε η ίδια, «η επιτυχία θα εξαρτηθεί από τη συμβολή των κρατών μελών» της ΕΕ, καλώντας να συμμετάσχουν περισσότερες χώρες, με περισσότερα μέσα και περισσότερους άνδρες. Η Μάλμστρομ πρόσθεσε πως η Επιτροπή και η Ιταλία θα χρειαστούν «περισσότερα χρήματα» για την εκτέλεση της αποστολής αυτής.

«Ο στόχος μας είναι η FRONTEX+ να αντικαταστήσει τη Mare Nostrum», δήλωσε από τη δική του πλευρά ο Αλφάνο.

Μόλις αρχίσει η επιχείρηση αυτή, η Ρώμη «θα αρχίσει προοδευτικά να αποσύρει» τις δικές της ναυτικές δυνάμεις, πρόσθεσε.

Απαντώντας στη δυσκολία των Eυρωπαίων να μοιραστούν το βάρος της Ιταλίας, αλλά επίσης και της Ελλάδας και της Ισπανίας, έναντι του μαζικού κύματος μεταναστών, τόσο η Μάλμστρομ όσο και ο Αλφάνο ανέφεραν ότι FRONTEX+ δεν θα φθάνει σε μέγεθος την αποστολή Mare Nostrum.

Στο πλαίσιο της επιχείρησης Mare Nostrum το ιταλικό Πολεμικό Ναυτικό περισυνέλεξε πάνω από 100.000 μετανάστες από τις αρχές της χρονιάς, σύμφωνα με τη Ρώμη.

Κατά την ίδια πηγή, υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι που περιμένουν στις ακτές της Λιβύης να τους παρουσιαστεί η ευκαιρία να αποπειραθούν το επικίνδυνο θαλάσσιο ταξίδι στην Ευρώπη.

Το κόστος της Mare Nostrum, σύμφωνα με την ιταλική κυβέρνηση, ανερχόταν σε 9 εκατ. ευρώ τον μήνα.

«Τα κράτη μέλη θα παράσχουν πόρους, αεροσκάφη, πλοία, ώστε να φρουρούμε τα ευρωπαϊκά σύνορα όσο καλύτερα γίνεται», σημείωσε ο Αλφάνο.

Οι όροι και οι λεπτομέρειες της αποστολής αναμένεται να συμφωνηθούν από τα κράτη της ΕΕ μέσα στις αμέσως προσεχείς ημέρες, είπε ακόμη ο Αλφάνο.

http://www.tovima.gr/world/article/?aid=626103

Διαβάστε περισσότερα ...

Η Ε.Ε. έχει τώρα ανάγκη τα κοιτάσματα της Μεσογείου

Κύπρος, Ισραήλ και Ελλάδα μαζί με Αζερμπαϊτζάν, αμερικανικό shale gas και Τουρκμενιστάν μπορούν να ανατρέψουν το ενεργειακό σκηνικό στην Ευρώπη

Από τον Χάρη Φλουδόπουλο 

Τα κοιτάσματα της Ανατολικής Μεσογείου μπορούν να αποτελέσουν μια από τις πιο αξιόπιστες εναλλακτικές για να ενισχυθεί η ενεργειακή ασφάλεια της Ε.Ε. και να μειωθεί η εξάρτηση της Ευρώπης από τις εισαγωγές από τη Ρωσία. Αυτό τονίζεται σε έκθεση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου που εκπονήθηκε με αφορμή την κρίση στην Κριμαία. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά η έκθεση, «οι στρατιωτικές και πολιτικές εντάσεις αναγκάζουν την Ε.Ε. να ενισχύσει τους μηχανισμούς ενεργειακής ασφάλειας και να αναζητήσει βραχυπρόθεσμες αλλά και μακροπρόθεσμες εναλλακτικές στο ρωσικό αέριο».

Ποιες είναι αυτές οι εναλλακτικές; Συνολικά, η έκθεση της Ε.Ε. εξετάζει 12 πιθανές εναλλακτικές στο ρωσικό αέριο, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι οι πιο αξιόπιστες και ρεαλιστικές λύσεις είναι το Αζερμπαϊτζάν, το αέριο από τις ΗΠΑ και το Τουρκμενιστάν. Σε αυτές τις πηγές μπορεί υπό προϋποθέσεις να προστεθεί και το αέριο της Ανατολικής Μεσογείου, για το οποίο η έκθεση εκτιμά ότι υπάρχει παράγων αβεβαιότητας σε σχέση με τις εντάσεις της περιοχής. Αντίθετα, λιγότερο ρεαλιστικές ή αβέβαιες πιθανές πηγές είναι το Ιράν, το Κατάρ, το Καζακστάν, η Νιγηρία και η Μοζαμβίκη.Σε βραχυπρόθεσμο ορίζοντα και σε περίπτωση όξυνσης της κρίσης με την Ουκρανία, η Ε.Ε. θα μπορούσε να υποκαταστήσει τις ρωσικές εισαγωγές από την Αλγερία, το Ιράν, τη Νορβηγία και το Κατάρ, σε υψηλότερες, ωστόσο, τιμές.

Πιο αναλυτικά, η έκθεση αναφέρει για την Ανατολική Μεσόγειο ότι, με τα αποθέματα που ανακαλύφθηκαν το 2009, η περιοχή έχει γίνει παραγωγός φυσικού αερίου και πιθανός ενεργειακός εταίρος για την Ε.Ε. Εκτιμάται ότι μέχρι το 2020 μπορεί να είναι διαθέσιμη προς εκμετάλλευση ποσότητα 35 δισ. κυβικών μέτρων ετησίως. Σύμφωνα με τους αναλυτές του Ε.Κ., η κυριότερη αβεβαιότητα εντοπίζεται στις τοπικές διαφορές και στα συμφέροντα των ξένων πολυεθνικών ενεργειακών εταιρειών (από τη Ρωσία και τις ΗΠΑ). Η κατάσταση, ωστόσο, έχει αναλυθεί από την Κομισιόν, η οποία εκτιμά ότι, με τη δημιουργία ενός ή δύο μονάδων LNG, μπορούν να εξάγονται προς την Ε.Ε. 7 έως 14 δισ. κυβικά μέτρα ετησίως μέχρι το 2020, ενώ, εναλλακτικά, με μεγαλύτερο κόστος μπορεί να κατασκευαστεί αγωγός με χωρητικότητα 30-40 δισ. κυβικά μέτρα, που μπορεί να είναι διαθέσιμος μετά το 2020. Αν και δεν αναφέρεται ρητά, η έκθεση υπονοεί ότι για τον αγωγό θα πρέπει να εντοπιστούν και άλλες ποσότητες αερίου.

Ως προς τις άλλες εναλλακτικές πηγές που μπορούν να βοηθήσουν την Ε.Ε. να ενισχύσει την ενεργειακή της ασφάλεια, αυτές είναι:

ΗΠΑΑν και ακόμη οι υποδομές (τερματικά εξαγωγών) είναι ελλιπείς και υπάρχουν και νομοθετικά εμπόδια, σε μεσοπρόθεσμο ορίζοντα το αμερικανικό shale gas εμφανίζεται ως μια από τις πιο πολλά υποσχόμενες εναλλακτικές, χωρίς όμως να μπορεί να ειπωθεί ότι από μόνο του το αμερικανικό αέριο μπορεί να αλλάξει δραματικά το σκηνικό της ενεργειακής ασφάλειας στην Ευρώπη.

ΑζερμπαϊτζάνΑυτήν τη στιγμή δεν γίνονται στην Ευρώπη εισαγωγές αερίου από το Αζερμπαϊτζάν. Ωστόσο, από το 2018, μέσω του TAP, θα ξεκινήσουν εξαγωγές αρχικά 10 δισ. κυβ. μέτρων, με τη δυναμικότητα να μπορεί να αυξηθεί μέχρι το 2026 (έως και τα 31 δισ. κυβικά).Έτσι, αν και άμεσα δεν μπορεί να αποτελέσει εναλλακτική, σε σχετικά κοντινό χρονικό ορίζοντα το αζερικό αέριο μπορεί να είναι «game changer» για την ευρωπαϊκή ενεργειακή ασφάλεια.

ΤουρκμενιστάνΧωρίς εξαγωγές προς την Ευρώπη, η συνολική παραγωγή αερίου φτάνει τα 69,78 δισ. κυβικά μέτρα, με τα 45,47 δισ. κυβικά να κατευθύνονται σε εξαγωγές. Και για το Τουρκμενιστάν, που κατέχει την έκτη θέση παγκοσμίως ως προς τα αποθέματα αερίου, το πρόβλημα είναι ότι δεν έχει απευθείας σύνδεση με την Ευρώπη, αλλά ούτε και δυνατότητα εξαγωγής LNG. Μια εναλλακτική θα μπορούσε να έρθει μέσω του αγωγού προς το Ιράν, ώστε μέσω Τουρκίας να κατευθυνθεί προς την Ευρώπη. Παράλληλα, υπάρχουν σχέδια για υποθαλάσσιο αγωγό μέσω Κασπίας, που, όμως, αντιμετωπίζει προβλήματα. Εάν ξεπεραστούν ή βρεθεί άλλη λύση, το τουρκμενικό αέριο θα μπορούσε να αποτελέσει μια εξαιρετική εναλλακτική πηγή.

Σε πιο βραχυπρόθεσμο ορίζοντα, εάν υπάρξουν φέτος ή το 2015 προβλήματα στη ροή του ρωσικού αερίου, οι εναλλακτικές, σύμφωνα με την έκθεση, περιορίζονται στο αέριο από την Αλγερία και τη Νορβηγία (μέσω αγωγών), αλλά και από το καταριανό LNG, σε ακριβότερες, ωστόσο, τιμές. Αντίθετα, παραγωγοί αερίου όπως το Ιράν, το Καζακστάν, η Νιγηρία και η Λιβύη, για λόγους που σχετίζονται είτε με το πολιτικό περιβάλλον και τη σταθερότητα είτε με την έλλειψη υποδομών, εκτιμάται ότι δύσκολα μπορούν να παίξουν ρόλο στο ευρωπαϊκό ενεργειακό παιχνίδι. Κάτι που ίσως συμβεί με τη Μοζαμβίκη, ένα νέο «Ελντοράντο» αερίου, που ανακαλύφθηκε πρόσφατα και το οποίο, εφόσον υπάρξουν επενδύσεις σε νέες εξαγωγικές υποδομές, μπορεί να αποτελέσει στο μέλλον μια πολύ ενδιαφέρουσα επιλογή προμήθειας για την Ευρώπη.

Τα στοιχεία της αλληλεξάρτησης

Η Ρωσία εξάγει το 65% του αερίου της στην Ευρώπη, ενώ οι ρωσικές εισαγωγές στην Ε.Ε. αντιστοιχούν περίπου στο ένα τρίτο των καταναλωτικών αναγκών της γηραιός ηπείρου. Δεύτερος μεγαλύτερος προμηθευτής της Ευρώπης είναι η Νορβηγία, με συνολικές εξαγωγές 96,45 δισεκατομμύρια κυβικό μέτρα. Η Αλγερία προμήθευσε με45,87δισ. κυβικό μέτρα αερίου την Ευρώπη, κυρίως μέσω αγωγών, αλλά και με LNG. Μεγαλύτερος εξαγωγέας LNG προς την Ευρώπη είναι το Κατάρ, με 38,57 δισ. κυβικό μέτρα. Ακόμα 15 δισ. κυβικό μέτρα εισήχθησαν από τη Νιγηρία, ενώ μόλις 2,4 δισ. κυβικό ήρθαν από τη Λιβύη.

* Αναδημοσίευση από την εφημερίδα "Κεφάλαιο" της 31ης Μαΐου

Πηγή: www.capital.gr

Διαβάστε περισσότερα ...

Αλλάζει ο χάρτης των συμμαχιών στη Μεσόγειο

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Ενώ η Ελλάδα και η Κύπρος σπαράσσονται από την οικονομική κρίση, που προκάλεσαν οι πολιτικοί των δύο χωρών, οι εξελίξεις είναι ραγδαίες στη γειτονιά μας και μας αφορούν. Τη στιγμή που αλλάζει ο χάρτης των συμμαχιών στην περιοχή, μία φιλική χώρα (το Ισραήλ), και μία εχθρική (η Τουρκία), ανταγωνίζονται για τον έλεγχο της ανατολικής Μεσογείου.

Από αυτή την στήλη επιμένουμε να ασχολούμαστε με τα θέματα της Μέσης Ανατολής διότι η περιοχή είναι πηγή προβλημάτων. Παλαιότερα, η Ελλάδα και η Κύπρος επηρεάζονταν διαφορετικά. Οι Αραβες χρησιμοποιούσαν τις δύο χώρες ως ορμητήρια για τη δράση τους. Εγιναν πολλές αεροπειρατίες και βομβιστικές επιθέσεις.

Ηταν μία εποχή τρέλλας και παράνοιας, που επηρέασε δραματικά τον ελληνικό τουρισμό, όταν ο τότε πρόεδρος Ρόναλντ Ρίγκαν ανακοίνωσε από την αμερικανική τηλεόραση την «ταξιδιωτική οδηγία» εναντίον της Ελλάδας. Τότε, η Αθήνα και η Λευκωσία διάκειντο φιλικά προς τον αραβικό κόσμο. Τώρα η μεν Κύπρος προχώρησε ήδη σε στρατηγική συνεργασία με το Ισραήλ, η δε Ελλάδα θα το πράξει πολύ σύντομα.

Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός έχει σχεδιάσει την πολιτική του με τρόπο που να μην επηρεάζονται οι αποφάσεις του από τον πρόεδρο Μπάρακ Ομπάμα. Ο «ανάγωγος» τρόπος με τον οποίο συμπεριφέρθηκε στον Αμερικανό ηγέτη με αφορμή τη συμφωνία για το πυρηνικό εργοστάσιο του Ιράν, προδιαθέτει για τη συνέχεια. Ο κ. Νετανιάχου μετρά στους φίλους και συμμάχους του τον κ. Αναστασιάδη στη Λευκωσία και τον κ. Σαμαρά στην Αθήνα. Την ίδια στιγμή το «Εβραϊκό Λόμπι» στην Ουάσιγκτον υποστηρίζει όλες τις ενέργειες των Ελληνοαμερικανών, οι οποίοι αρχίζουν να μετρούν νίκες έναντι της Τουρκίας στο Κογκρέσο.

Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός βρίσκεται και σε διαδικασία ομαλοποίησης των σχέσεων του με την Αίγυπτο, που είχαν τραυματιστεί με ευθύνη του πρωθυπουργού της Τουρκίας, ο οποίος και έλεγχε ολοκληρωτικά το προηγούμενο ισλαμικό καθεστώς της χώρας. Ταυτόχρονα ξεκίνησε μία άτυπη συνεργασία ανταλλαγής πληροφοριών με τη Σαουδική Αραβία, οι ηγέτες της οποίας «κάρφωσαν» τον κ. Ομπάμα στους Ισραηλίτες όταν ξεκίνησε το διάλογο με την Τεχεράνη.

Απέναντι στο Ισραήλ στέκεται η Τουρκία, η οποία όμως δεν γίνεται αποδεκτή ως «αρχηγός» από τον αραβικό κόσμο. Η στενή φιλική σχέση με το Ιράν και η ενθάρρυνση των τρομοκρατών της αλ Κάιντα να ξεκινήσουν τον εμφύλιο στη Συρία, δεν είναι διαβατήριο για αποδοχή από τους Αραβες. Την ίδια στιγμή προκαλεί εντύπωση το γεγονός ότι ο Ταγίπ Ερντογάν λησμόνησε το προσφιλές του θέμα, που ήταν η χρησιμοποίηση της Χαμάς ως «εργαλείου» ψευτοπαλλικαριάς απέναντι στο Ισραήλ αλλά και στον Μπάρακ Ομπάμα, ο οποίος διατηρεί την εν λόγω οργάνωση στον κατάλογο με τις τρομοκρατικές οργανώσεις.

Το ερώτημα στην Ουάσιγκτον είναι ποιός θα αναδειχθεί νικητής σ’ αυτόν τον πόλεμο επικράτησης στην ανατολική Μεσόγειο. Το Ισραήλ δεν έχει καμία πολυτέλεια να χάσει, διότι ο αγώνας του αφορά αυτήν καθ’ αυτήν την ύπαρξη του. Η Τουρκία από την άλλη πλευρά, είναι υποχρεωμένη να παλαίψει με τους «δαίμονές» της, που είναι πολλοί. Οι Κούρδοι, οι οποίοι συμμάχισαν με το Τελ Αβίβ, προχωρούν ολοταχώς υλοποιώντας τα σχέδιά τους χωρίς η Αγκυρα να δύναται να τα εκτροχιάσει. Στη Συρία όσο αντέχει ο Ασαντ, τόσο θα ταλαιπωρείται ο κ. Ερντογάν, αφού θα παραμείνουν στη χώρα του το μισό εκατομμύριο πρόσφυγες ενώ άρχισαν να συρρέουν και οι τρομοκράτες της αλ Κάιντα.

Οσο και να φαίνεται απίστευτο, η αιμάσσουσα πληγή του Κυπριακού προκαλεί προβλήματα στην Τουρκία, η οποία όποια λύση και αν αποσπάσει, νικήτρια θάναι. Και γι’ αυτόν το λόγο η Λευκωσία ΔΕΝ πρέπει να εισέλθει σε διαπραγματεύσεις. Ελπίζω ότι ο κ. Αναστασιάδης θα ακούσει τη συμβουλή του κ. Νετανιάχου και δεν θα βάλει την υπογραφή του σε κανένα σχέδιο που θα θέτει την Κύπρο υπό την απόλυτη επιρροή της Αγκυρας…

http://mignatiou.com μέσω  http://www.inprecor.gr/

Διαβάστε περισσότερα ...

Βράζει η “γειτονιά” της Μεσογείου, ενώ συνεχίζεται η υπόγεια σύγκρουση μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας

Από ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Είναι γεγονός ότι η οικονομική κρίση και τα προβλήματα που ανέκυψαν για τον καθένα μας λόγω αυτής, μας αναγκάζουν να είμαστε αφοσιωμένοι αποκλειστικά στο μεγάλο αυτό ζήτημα.

Ομως, η ευρύτερη γειτονιά μας βράζει κυριολεκτικά και θα μας επηρεάσει εάν συνεχιστεί αυτή η άνευ προηγουμένου υπόγεια σύγκρουση μεταξύ των μεσογειακών υπερδυνάμεων, της Τουρκίας και του Ισραήλ.

Θα προκαλέσει έκπληξη βεβαίως η διαπίστωση ότι για όλη αυτή την κατάσταση ευθύνεται η Αγκυρα. Και όμως, έτσι ακριβώς έχουν τα πράγματα και το συμπέρασμα δεν αντέχει σε περαιτέρω συζήτηση και διάλογο διότι, και τα γεγονότα ομιλούν από μόνα τους, και οι ενημερώσεις επισήμων φορέων επιρρίπτουν την ευθύνη για τον «πολεμικό πυρετό» στον πρωθυπουργό της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν και τον επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών, της διαβόητης ΜΙΤ, Δρ. Χακάν Φιντάν. Τον περασμένο Μάιο, ο κ. Ερντογάν επέμενε ότι ο Δρ. Φιντάν πρέπει να συμμετέχει στη συνάντησή του με τον πρόεδρο Μπάρακ Ομπάμα και έφτασε στο σημείο να απειλεί και με ακύρωση της επίσκεψής του στην Ουάσιγκτον,

Ολα όσα συμβαίνουν τα τελευταία δύο χρόνια στην περιοχή με επίκεντρο τη Συρία είναι το αποτέλεσμα των σχεδιασμών αυτού του κυρίου. Είναι ο άνθρωπος που διοικεί τη γειτονική χώρα σε απόλυτη συνεργασία με τον κ. Ερντογάν, ο οποίος τον εμπιστεύεται τυφλά.

Μετά τη συνάντηση του κ. Ομπάμα με τον κ. Ερντογάν, στις 16 του περασμένου Μαίου, η αμερικανική κυβέρνηση διέρρευσε την απογοήτευσή της για τον τρόπο με τον οποίο πολιτεύεται ο πρωθυπουργός της Τουρκίας. Στη διάρκεια της επίσκεψης έδειξε απίστευτο «τσαρλατανισμό», επέμενε ότι θα επισκεφθεί τους ηγέτες της Χαμάς, απαίτησε στρατιωτική επίθεση με συμμετοχή της Αμερικής στη Συρία και συνέχισε να εξυβρίζει τους ηγέτες του Ισραήλ. Ηταν φανερό πως έσπασε το ποτήρι, αν και μερικοί Αμερικανοί διπλωμάτες επέμεναν ότι είναι ο ηγέτης μίας κοσμικής μουσουλμανικής χώρας, την οποία έχει ανάγκη η Αμερική, αποσιωπώντας την αλήθεια: Ότι δηλαδή πρόκειται για ένα νέο μοντέλο ισλαμικής «δημοκρατίας», ένα μείγμα απολυταρχισμού, ισλαμισμού που φαίνεται να σέβεται τις δημοκρατικές διαδικασίες ενώ στην πραγματικότητα τις καταπατεί.

Τα γεγονότα του Ιουνίου στην Πλατεία Ταξίμ μόλυναν περισσότερο την ατμόσφαιρα μεταξύ της Ουάσιγκτον και της Αγκυρας. Και αυτό επειδή ο κ. Ερντογάν, που κυριαρχείται από εμμονές επηρεασμένος από την οξύτατη κλειστοφοβία που τον ταλαιπωρεί, πιστεύει πως πίσω από τους διαδηλωτές κρύβονταν οι Ισραηλινοί και οι Αμερικανοί. Πρόκειται για τη θεωρία του κ. Φιντάν, ότι οι σιωνιστές και οι σύμμαχοί τους στις ΗΠΑ θέλησαν να τιμωρήσουν τον κ. Ερντογάν για την «υπερήφανη στάση» της Τουρκίας απέναντι στους «δολοφόνους» του Ισραήλ.

Η Αθήνα και η Λευκωσία έχουν σχηματίσει λανθασμένη εντύπωση για τις σχέσεις του κ. Ομπάμα με τον κ. Ερντογάν. Το να λένε ο Πρόεδρος και ο Αντιπρόεδρος της Αμερικής ότι «θα μπορούσαμε να συνεννοηθούμε με τον κ. Ερντογάν για τα θέματα της περιοχής, περισσότερο από κάθε άλλο ηγέτη», δεν σημαίνει ότι οι σχέσεις είναι αναγκαστικά καλές. Δεν είναι…

Το δημοσίευμα της εφημερίδας Wall Street Journal ήταν καταλυτικό και θα αποδειχθεί πηγή εξελίξεων για τις αμερικανο-τουρκικε΄ς σχέσεις. Αναφέρθηκε με καθαρότητα και χωρίς υπεκφυγές στο ρόλο του επικεφαλής της ΜΙΤ στη δημιουργία της κρίσης στη Συρία, στην ενίσχυση των τρομοκρατών της περιοχής, και το διπλό παιγνίδι με το Ιράν. Οι Τούρκοι θεωρούν αφελείς τους Αμερικανούς, πιστεύουν ότι «είναι του χεριού τους». Ομως η δημοσιοποίηση του σχεδίου του αρχηγού της ΜΙΤ, ειδικά ο ρόλος του στην ενίσχυση της αλ Κάιντα, αποδεικνύει πως η πραγματική σύγκρουση τώρα αρχίζει…

PHOTO: National Intelligence Organization (MİT) Undersecretary Hakan Fidan (left), foreign minister Ahmet Davutoğlu and ruling Justice and Development Party (AK Party) Deputy Chairman Ömer Çelik (3rd from left) are seen in this file photo. (Photo: AA)

ΠΗΓΗ: www.epikaira.gr, http://mignatiou.com/?p=14519#ixzz2iKtQtXsu

Διαβάστε περισσότερα ...

Το "τρίγωνο της σταθερότητας" θα πρέπει το ίδιο να "σταθεροποιηθεί"...

Του Κώστα Ράπτη 
Το περιώνυμο “τρίγωνο Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ” είναι... εγγεγραμμένο σε ένα σαφώς πιο περίπλοκο γεωμετρικό σχήμα. Ένα σχήμα του οποίου οι πολυάριθμες “γωνίες” περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων την Τουρκία, την Αίγυπτο, τη Ρωσία, το Ιράν και βέβαια τις ΗΠΑ.

Η εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων της Ανατολικής Μεσογείου είναι το ορατό υλικό έπαθλο που ωθεί στην παγίωση της συνεργασίας των τριών πλευρών. Όμως το μεγαλύτερο στοίχημα, όχι μόνο για τους άμεσα εμπλεκόμενους, αφορά την προβολή του “τριγώνου” ως “άξονα σταθερότητας” σε έναν άκρως αποσταθεροποιημένο περίγυρο. Γεγονός που συνεπάγεται ότι και το ίδιο το “τρίγωνο” θα πρέπει να σταθεροποιηθεί: αυτό αφορά είτε την εσωτερική του πολιτική δυναμική, που στην Ελλάδα της κρίσης κινδύνευε με την Χρυσή Αυγή να εκτροχιασθεί προς αχαρτογράφητες ατραπούς, είτε γεωπολιτικές εκκρεμότητες ετών, όπως η ισραηλινο-παλαιστινιακή σύγκρουση (πρβ. τον διεξαγόμενο 9ο γύρο απευθείας συνομιλιών Ισραηλινών-Παλαιστινίων, με αμερικανική μεσολάβηση) και το Κυπριακό.

Για το ίδιο το Ισραήλ η εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων της θαλάσσιας δικαιοδοσίας του δεν είναι μόνο ένας τρόπος να εξασφαλίσει (με το 40% του παραγόμενου φυσικού αερίου το οποίο θα καταναλώνεται εγχωρίως) ένα μέλλον ενεργειακής αυτάρκειας -σε μια περίοδο η τροφοδοσία από την Αίγυπτο έχει καταστεί επισφαλής λόγω των αλλεπάλληλων βομβιστικών επιθέσεων στο αγωγό που διασχίζει τη Χερσόνησο του Σινά. Είναι και ένας τρόπος να αναβαθμιστεί γεωπολιτικά ως εναλλακτικός τροφοδότης της Γηραιάς Ηπείρου, προς μεγάλη ικανοποίηση της Ουάσιγκτον η οποία θεωρεί την (μερική) απεξάρτηση της ευρωπαϊκής αγοράς από τη Gazprom ως πρώτιστη προτεραιότητα. Αν επαληθευθούν οι εκτιμήσεις ότι συνολικά οι υδρογονάνθρακες της Ανατολικής Μεσογείου μπορούν να καλύψουν το 50% των ενεργειακών αναγκών της Ευρώπης (αποστερώντας αντίστοιχο μερίδιο αγοράς από τους Ρώσους προμηθευτές και ανακόπτοντας την έφεση του Βερολίνου για μονομερείς κινήσεις στην ενεργειακή σκακιέρα) το μέγεθος του διακυβεύματος καθίσταται προφανές. Επ΄ αυτού, ο ρόλος Αθήνας και Λευκωσίας μπορεί να είναι, με δεδομένη την απομόνωση του Ισραήλ από τον αραβικό περίγυρο, κρίσιμος.

Ωστόσο, εκεί που η Ελλάδα της κρίσης αντικρίζει στο πρόσωπο των ισραηλινών συνομιλητών της κυρίως πιθανές οικονομικές ευκαιρίες, από την πλευρά του Ισραήλ δεν λησμονείται ποτέ η σημασία του “ελληνικού οικοπέδου” από την άποψη της ασφάλειας. Το υπογραμμίζουν αυτό οι κοινές αεροναυτικές ασκήσεις που ξεκινούν σήμερα Τετάρτη εντός του FIR Αθηνών, με τη συμμετοχή μαχητικών F-15 και F-16, καθώς και αυτές που θα ακολουθήσουν στις 19 Οκτωβρίου στην περιοχή της Δυτικής Πελοποννήσου. Με αυτή την έννοια, η επίσκεψη Αβραμόπουλου στο Ισραήλ στα τέλη του μηνός είναι εξίσου σημαντική με την πολυάνθρωπη αποστολή που συνόδευσε τον Αντώνη Σαμαρά.

Στο φόντο “μετακινήσεων τεκτονικών πλακών” στον ευρύτερο χώρο της Μέσης Ανατολής, το Ισραήλ προσπαθεί να αναπροσανατολισθεί μετά την διπλή έκπληξη που αποτέλεσε αφενός το ξέσπασμα της “Αραβικής Άνοιξης” και αφετέρου η αλλαγή γραμμής της Ουάσιγκτον, όπως αυτή αποτυπώθηκε στη ρωσο-αμερικανική συμφωνία για το συριακό χημικό οπλοστάσιο αλλά και τα πρώτα ανοίγματα προς την νέα κυβέρνηση Ροχανί στο Ιράν. Και μπορεί μεν τα “χειρότερα” για το Ισραήλ να αποτράπηκαν, με την επάνοδο της Αιγύπτου σε “τροχιά” μετά το πραξικόπημα του στρατηγού Σίσι, όμως η εμμονή του Βενιαμίν Νετανιάχου με την “ιρανική απειλή” δεν κατευνάσθηκε μετά τη συνάντηση του Ισραηλινού πρωθυπουργού με τον Barack Obama στις 30 Σεπτεμβρίου. Για την ισραηλινή κυβέρνηση η πρόκληση δεν περιορίζεται στους όποιους προβαλλόμενους κινδύνους ασφαλείας, αλλά αφορά τη διατήρηση ενός status quo που διαμορφώθηκε από τη δεκαετία του ΄70 και αφορά την “αποκλειστικότητα” της σχέσης του Ισραήλ με τις ΗΠΑ ως μοναδικό επικυρίαρχο της περιοχής.

Εξ ού και η συνάντηση Σαμαρά-Νετανιάχου εντάσσεται και στο πλαίσιο του lobbying του ισραηλινού πρωθυπουργού προς τα (μικρότερα κυρίως) κράτη-μέλη της Ε.Ε., την ώρα λ.χ. που η Βρετανία δρομολογεί την αποκατάσταση των διπλωματικών της σχέσεων με το Ιράν. Δεν έχει διαφύγει της προσοχής των ισραηλινών ιθυνόντων το γεγονός ότι η Ελλάδα, επικαλούμενη το νέο κλίμα που διαμορφώνεται, εντάσσεται στην ομάδα των κρατών που ζητούν “να δοθεί χρόνος” στην κυβέρνηση Ροχανί – πόσω μάλλον που οι κυρώσεις προς το Ιράν έχουν πλήξει την ελληνική οικονομία.

Όμως η συζήτηση περί “τριγώνου Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ” (όπως και του έτερου τριγώνου που διαμορφώνεται ανάμεσα στην Αθήνα, τη Λευκωσία και το νέο καθεστώς της Αιγύπτου) δεν μπορεί να είναι πλήρης χωρίς αναφορά στον “παράγοντα Τουρκία”. Επ΄ αυτού, μένει να φανεί σε ποιό βαθμό θα μείνει η Άγκυρα απαθής σε (άλλη μία!) εξέλιξη που δείχνει να την προσπερνά. Υπενθυμίζεται ότι έξι μήνες μετά την τηλεφωνική “συγγνώμη” Netanyahu στον Erdogan (με προξενητή τον Barack Obama) για την επιδρομή στο πλοίο Mavi Maramara, η ομαλοποίηση των τουρκο-ισραηλινών σχέσεων δεν έχει επέλθει, με την Άγκυρα να εξακολουθεί να ασκεί βέτο σε οποιαδήποτε συνεργασία του ΝΑΤΟ με το εβραϊκό κράτος και με τον Τούρκο πρόεδρο Abdullah Gul να εικονογραφεί το συνεχιζόμενο παζάρι δηλώνοντας στην ισραηλινή εφημερίδα Yedioth Ahronoth ότι “η συγγνώμη ήρθε πολύ αργά”. (Το ότι η ισραηλινή επιδρομή στο Mavi Maramara εκδηλώθηκε στα διεθνή ύδατα της Ανατολικής Μεσογείου εξηγεί βέβαια πολύ περισσότερα για την “ευαισθησία” της Άγκυρας, απ΄ ό,τι η αλληλεγγύη προς τους Παλαιστινίους της Γάζας...).

Την ίδια στιγμή, η τουρκική πλευρά έχει απομείνει μόνη με τις μοναρχίες του Κόλπου να επιμένει στην αλλαγή καθεστώτος στη Δαμασκό -μέχρι του σημείου ο Tayyip Erdogan να καταγγέλλει τους επαίνους του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών John Kerry για την συνεργασία του Assad στο σχέδιο καταστροφής του συριακού χημικού οπλοστασίου.

Ωστόσο, η Άγκυρα αντιμετωπίζεται με ολοένα και μεγαλύτερη καχυποψία από την Δύση: αρκεί να σημειώσει κανείς τις δημόσιες διαβεβαιώσεις του Ahmet Davutoglu ότι η χώρα του δεν υποθάλπτει τζιχαντιστές αντάρτες στη Συρία, αλλά και τις ανησυχίες του γ.γ. του ΝΑΤΟ Anders Fogh Rassmussen για την πρόθεση της Τουρκίας να παραγγείλει κινεζικά αντιπυραυλικά συστήματα.

Όλα τα παραπάνω δεν σημαίνουν, πάντως, ότι στα θέματα ελληνικού ενδιαφέροντος, με πρώτο το Κυπριακό, η Τουρκία θα παρακαμφθεί – πόσω μάλλον όταν ο προσανατολισμός του “διεθνούς παράγοντα” σε μια λύση διζωνικής-δικοινοτικής ομοσπονδίας είναι δεδομένος.
Δεν είναι τυχαίο ότι οι αμερικανικές παροτρύνσεις για επίλυση του Κυπριακού διατυπώθηκαν ήδη μία φορά δια στόματος Obama στον Α. Σαμαρά τον Αύγουστο και δεύτερη φορά από τον αντιπρόεδρο Biden στον Νίκο Αναστασιάδη τον περασμένο μήνα.

Ούτε είναι τυχαίο ότι το επόμενο ραντεβού στη διπλωματική ατζέντα του Έλληνα πρωθυπουργού μετά την επιστροφή του από το Ισραήλ είναι αυτό με τον Κύπριο πρόεδρο στην Αθήνα την Παρασκευή. Ο Νίκος Αναστασιάδης, ο οποίος ήδη στη Νέα Υόρκη φέρεται να δέχθηκε τις παρατηρήσεις του γ.γ. του ΟΗΕ ότι “η διεθνής κοινότητα κουράστηκε με το Κυπριακό που τον Μάρτιο 1964 συμπληρώνει 50 χρόνια”, έλαβε την Δευτέρα την ενθάρρυνση του Αμερικανού υφυπουργού Εξωτερικών Eric Rubin για μιαν επανέναρξη των συνομιλιών για το Κυπριακό. Ως γνωστόν ο Κύπριος πρόεδρος έχει προτείνει μια δέσμη μέτρων οικοδόμησης εμπιστοσύνης (με κορυφαίο αυτό της επιστροφής της Αμμοχώστου), αλλά και μια νέα μεθοδολογία “χιαστών” επαφών της ελληνοκυπριακής και τουρκοκυπριακής πλευράς με την Τουρκία και την Ελλάδα αντίστοιχα. Κατά το Κυπριακό Πρακτορείο Ειδήσεων στη συνάντηση Rubin-Αναστασιάδη “συζητήθηκαν και θέματα που αφορούν τις ευρύτερες συμμαχίες στην περιοχή σε ό,τι αφορά τον τομέα της ενέργειας, στο πλαίσιο και του σταθεροποιητικού ρόλου της Κύπρου στην περιοχή της Μέσης Ανατολής”.

Πηγή:www.capital.gr

Διαβάστε περισσότερα ...

Η υπόθεση Snowden αγγίζει την Ανατολική Μεσόγειο

Του Κώστα Ράπτη
Την Παρασκευή 23 Αυγούστου η βρετανική εφημερίδα Independent προχώρησε σε μια σημαντική αποκάλυψη: δημοσιοποίησε, επικαλούμενη "έγγραφα που απέσπασε o Edward Snowden από την αμερικανική Υπηρεσία Eθνικής Ασφαλείας" (NSA), την ύπαρξη μυστικού βρετανικού σταθμού μαζικών υποκλοπών των τηλεπικοινωνιών και της κίνησης του Διαδικτύου σε όλη τη Μέση Ανατολή. Ο σταθμός αυτός, τμήμα ενός ευρύτερου δικτύου παρακολουθήσεων με συνολικό κόστος ενός δισ. στερλινών, τέθηκε σε λειτουργία επί των ημερών του David Miliband στην ηγεσία της βρετανικής διπλωματίας και εδρεύει σε τοποθεσία την οποία η εφημερίδα, για λόγους ασφαλείας, αποφεύγει να κατονομάσει, θεωρείται όμως εξαιρετικής σημασίας, λόγω της πρόσβασης που προσφέρει στα υποθαλάσσια δίκτυα οπτικών ινών της περιοχής. Τα συλλεγόμενα δεδομένα προωθούνται στο Cheltenham, έδρα της βρετανικής υπηρεσίας παρακολουθήσεων GCHQ, και επί το πλείστον κοινοποιούνται στην αμερικανική NSA.

Η αποκάλυψη αυτή είναι αξιοσημείωτη για τρεις λόγους: πρώτον, διότι μεταφέρει το κέντρο του ενδιαφέροντος σχετικά με την δράση των αγγλο-αμερικανικών υπηρεσιών προς την ούτως ή άλλως εύφλεκτη και από πολλές απόψεις “επίκαιρη” περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Δεύτερον, διότι είναι η πρώτη διαρροή στον πλαίσιο της “υπόθεσης Snowden”, η οποία δημοσιεύεται στην Independent και όχι στην ανταγωνιστική της Guardian ή την Washington Post. Και τρίτον και κυριότερον, διότι ο ίδιος ο Snowden δηλώνει ότι δεν αποτελεί την πηγή της συγκεκριμένης διαρροής.

Το πλήρες υλικό που απέσπασε ο Αμερικανός φυγάδας από την NSA βρίσκεται, όπως έχει δηλωθεί, στα χέρια μόνο τριών ανθρώπων: του ιδίου του Snowden, του εγκατεστημένου στο Ρίο ντε Ζανέιρο Αμερικανού πρώην δικηγόρου και νυν αρθρογράφου του Guardian, Glenn Greenwald και της εγκατεστημένης στο Βερολίνο Αμερικανίδας παραγωγού βραβευμένων ντοκυμανταίρ (και άτυπης συντονίστριας της τριάδας) Laura Poitras.

Συνεπώς έχει ιδιαίτερη σημασία η ανάρτηση του Greenwald στην ιστοσελίδα του Guardian (λίγες ώρες μετά τη δημοσίευση του Independent) υπό τον τίτλο “Snowden: η βρετανική κυβέρνηση τώρα διοχετεύει έγγραφα για τον εαυτό της“. Σε αυτήν, μεταφέρεται δήλωση του 30χρονου φυγάδα ότι ουδέποτε συνεργάσθηκε με δημοσιογράφους της Independent και υποστηρίζεται ότι πηγή της εν λόγω διαρροής δεν μπορεί παρά να είναι η ίδια η βρετανική κυβέρνηση, στην προσπάθειά της να απαξιώσει, ως βλαπτικά για την εθνική ασφάλεια, τα όσα έχουν ήδη διαρρεύσει με την ευθύνη του Snowden και των συνεργατών του στον Guardian και την Washington Post. Στην ίδια δήλωση τονίζεται: “οι δημοσιογράφοι με τους οποίους έχω συνεργασθεί υπήρξαν, κατά παράκλησή μου, ιδιαίτερα προσεκτικοί, ώστε να αποκαλύψουν μόνο όσα θα όφειλε να γνωρίζει το κοινό και όχι πληροφορίες που θα μπορούσαν να θέσουν κάποιο άτομο σε κίνδυνο”.

Από την πλευρά του ο Greenwald θεωρεί ότι η διαρροή προς τον Independent αποτελεί προσπάθεια της βρετανικής κυβέρνησης να αποστρέψει την προσοχή από την καταχρηστική επίκληση της αντιτρομοκρατικής νομοθεσίας για την επί εννέα ώρες κράτηση και ανάκριση του Βραζιλιάνου συντρόφου του, David Miranda στο αεροδρόμιο του Heathrow(προερχόμενου από το Βερολίνο και κατευθυνόμενου στο Ρίο) και την κατάσχεση όλου του εξοπλισμού του. Πράγματι, η βρετανική αστυνομία ανακοίνωσε ότι πραγματοποιεί έρευνες με την κατηγορία της τρομοκρατίας για τα ντοκουμέντα που οMiranda είχε στην κατοχή του και των οποίων η δημοσιοποίηση “θα μπορούσε να απειλήσει ζωές”. Όπερ έδει δείξαι...

Ο Greenwald διαψεύδει επίσης τον ισχυρισμό του ανταγωνιστικού φύλλου ότι ο διευθυντής του Guardian συμφώνησε με τις βρετανικές αρχές να “περιορίσει” την κάλυψη των διαρροών του Snowden. Υπενθυμίζεται ότι πρόσφατα στα υπόγεια των γραφείων του Guardian στο Λονδίνο έλαβε χώρα μία παράδοξη (και φαινομενικώς άνευ αντικειμένου στον καιρό της ψηφιακής τεχνολογίας) “τελετή” καταστροφής των σκληρών δίσκων με τα αρχεία Snowden, παρουσία ανδρών των βρετανικών υπηρεσιών, προκειμένου η εφημερίδα να μην υποχρεωθεί να επιτρέψει την πρόσβαση στα επίμαχα στοιχεία, βάσει της βρετανικής νομοθεσίας περί προληπτικής λογοκρισίας.

Σε αντίθεση με ό,τι ισχύει στις ΗΠΑ (υποχρεώνοντας τον πρόεδρο Obama σε ελιγμούς, καθησυχαστικές διαψεύσεις και διορθωτικές κινήσεις, όπως ο διορισμός ενός πάνελ ειδικών που θα εποπτεύει τη δράση της NSA), στη Βρετανία, χώρα με τον μεγαλύτερο παγκοσμίως αριθμό καμερών κλειστού κυκλώματος κατά κεφαλήν, το πλαίσιο επιτήρησης των μυστικών υπηρεσιών είναι εξαιρετικά χαλαρό και η δυνατότητα θωράκισής τους μέσω περιορισμών στην ενημέρωση πολύ μεγαλύτερη. Ο ίδιος ο εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου αναγνώρισε ότι παρόμοια επιτηρούμενη καταστροφή σκληρών δίσκων θα ήταν αδιανόητη στη δική του χώρα.

Πέρα, όμως, από τα θέματα πολιτικών ελευθεριών, η διαρροή στον Independent, έχει, εάν και εφόσον ισχύουν οι εικασίες των Snowden και Greenwald, μεγάλη σημασία από την άποψη της ασφάλειας και μάλιστα με προεκτάσεις ελληνικού ενδιαφέροντος.

Διότι, παρά τη “διακριτικότητα” των υπευθύνων της Independent ως προς την κατονομασία της θέσης του επίμαχου σταθμού παρακολουθήσεων, είναι ολοφάνερο ότι η μόνη τοποθεσία που θα μπορούσε να προσφέρει ασφαλείς εγκαταστάσεις, εγγύτητα προς τη Μέση Ανατολή και πρόσβαση στα υποθαλάσσια καλώδια της Μεσογείου είναι οι βρετανικές “κυρίαρχες βάσεις” στην Κύπρο.

Το να υποδεικνύονται αυτές ως κρίσιμος για τον “πόλεμο κατά της τρομοκρατίας” κόμβος παρακολουθήσεων όλης της περιοχής αποτελεί σχεδόν “πρόσκληση για τρομοκρατικά αντίποινα”. Οι επιρρεπείς στη συνωμοσιολογία θα έβλεπαν σε κάτι τέτοιο μιαν ιδεώδη συνταγή για εντονότερη εμπλοκή των χωρών της Ε.Ε. στη συριακή κρίση αλλά και για “συσπείρωση” των δύο κοινοτήτων της Κύπρου απέναντι σε μια νεότευκτη έξωθεν απειλή. Και πάντως, με δεδομένη την πείρα της βρετανικής πλευράς στις black flag operations (είναι πρόσφατη η σύλληψη τον Σεπτέμβριο 2005 στη Βασόρα, μετά τον φόνο δύο ιρακινών αστυνομικών, Βρετανών στρατιωτών μεταμφιεσμένων σε Άραβες), Λευκωσία και Αθήνα θα πρέπει να επιδείξουν μέγιστη προσοχή.

Πηγή:www.capital.gr

Διαβάστε περισσότερα ...

Ναύαρχος Stavridis: Η Ανατολική Μεσόγειος είναι σαν τα Βαλκάνια το 1914

Του Κώστα Ράπτη

Η επίσκεψη του Jacob Lew στην Αθήνα ήρθε να υπενθυμίσει το αμερικανικό ενδιαφέρον για τον δοκιμαζόμενο ευρωπαϊκό Νότο, τον οποίο η Ουάσιγκτον δεν προτίθεται να εκχωρήσει ως πεδίο αποκλειστικής δραστηριοποίησης στο Βερολίνο.

Ενδιαφέρον, που δεν περιορίζεται στην οικονομική διάσταση της ελληνικής κρίσης και τους διεθνείς κραδασμούς από έναν ενδεχόμενο “εκτροχιασμό” της, αλλά περιλαμβάνει, ιδίως για τις ΗΠΑ, μια διάσταση γεωπολιτική, την οποία υπογραμμίζουν οι ραγδαίες εξελίξεις στη νότια ακτή της Μεσογείου – αυτές, που σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις έφεραν και την υπερατλαντική επίσκεψη Σαμαρά τον Αύγουστο.

Όμως το πώς αντιλαμβάνεται η υπερδύναμη τις στρατηγικές της προτεραιότητες στην περιοχή περιγράφεται χωρίς περιστροφές από έναν μέχρι πρότινος πρωταγωνιστή της αμερικανικής “στρατιωτικής διπλωματίας” και μάλιστα με... Greek connection: τον ναύαρχο ε.α. James Stavridis, ο οποίος τον Μάιο εγκατέλειψε τη θέση του στρατιωτικού διοικητή του ΝΑΤΟ (SACEUR) για να αναλάβει κοσμήτορας της Fletcher School of Law and Diplomacy στο Πανεπιστήμιο Tufts, καθώς και την προεδρία του U.S. Naval Institute.

Σε άρθρο του στην ιστοσελίδα του γνωστού περιοδικού Foreign Policy, υπό την εναρκτήρια φράση “Χρειαζόμαστε μια στρατηγική για την Ανατολική Μεσόγειο”, ο Stavridis εξορκίζει την “κόπωση” των Αμερικανών από τη Μέση Ανατολή, η οποία στα μάτια των περισσότερων συμπατριωτών του αποτελεί μιαν αθεράπευτη εστία κρίσεων.

Ωστόσο, επισημαίνει ο Stavridis η “αποδέσμευση” των ΗΠΑ από την περιοχή θα αποτελούσε τεράστιο λάθος. Όπως συνέβαινε και με τα Βαλκάνια το 1914, παραμονές του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Ανατολική Μεσόγειος σήμερα είναι ένας σωρός “προσάναμμα”, έτοιμος να πυροδοτήσει μια μεγαλύτερη έκρηξη. Όμοια με τη σφαίρα που στέρησε τη ζωή του Αρχιδούκα Φερδινάνδου, κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τί θα μπορούσε να διευρύνει τη σύγκρουση, αλλά σίγουρα η πιθανότητα αυτή δεν πρέπει να αγνοηθεί.

Οι συγκρούσεις Σουνιτών και Σιιτών βράζουν. Στις παλιές πηγές έντασης έχουν προστεθεί και νέες, κυρίως για τα κοιτάσματα φυσικού αερίου που διεκδικούνται από το Ισραήλ, την Κύπρο, την Τουρκία, τη Συρία, τον Λίβανο και τη Λωρίδα της Γάζας. Η παρουσία των μεγάλων δυνάμεων είναι εντονότερη από ποτέ, με τις ΗΠΑ και τη Ρωσία να πραγματοποιούν τακτικά ναυτικές ασκήσεις και τα πολεμικά πλοία της Κίνας και της Ινδίας να έχουν κάνει επίσης την εμφάνισή τους στην Ανατολική Μεσόγειο.

Ο εμφύλιος πόλεμος της Συρίας αποτελεί το “σημείο μηδέν” όπου αντιπαρατίθενται από τη μια το Ιράκ, η Ρωσία και η Κίνα και από την άλλη οι ΗΠΑ, οι αραβικές μοναρχίες και το πλείστον των χωρών του ΝΑΤΟ. Η “σπίθα” θα μπορούσε να έρθει από μια εμπλοκή μεταξύ στρατιωτικών πλοίων, από μία τρομοκρατική ενέργεια της Χεζμπολλάχ ή από μία επίθεση με χημικά όπλα στη Συρία ή ακόμη και στην Ευρώπη.

Κατά τον ναύαρχο Stavridis, στην περίπλοκη αυτή περιοχή του κόσμου, που αγγίζει το ισχυρότερο σύστημα συμμαχιών των ΗΠΑ, δηλ. το ΝΑΤΟ, θα πρέπει να ξεδιπλωθεί μία στρατηγική με τέσσερα σκέλη.

Το πρώτο είναι η ενίσχυση των στρατιωτικών δεσμών με τον στενότερο σύμμαχο των ΗΠΑ στην περιοχή, ήτοι το Ισραήλ (που με το σύστημα πληροφοριών του μπορεί να διευκολύνει την ερμηνεία την εξελίξεων), και ταυτόχρονα η διατήρηση των σχέσεων συνεργασίας με τις ένοπλες δυνάμεις της Τουρκίας (όπου ο αγώνας ενάντια στο κουρδικό αποσχιστικό κίνημα είναι κοινός) της Ιορδανίας και της Αιγύπτου. Ο ναύαρχος Stavridis στέκεται ιδιαίτερα στη στρατιωτική διπλωματία που αναπτύσσουν οι διοικητές των αμερικανικών commands (όπως ο ίδιος) και στους δεσμούς με τους ομολόγους του που διατηρούν και μετά την αποστράτευσή τους, καθώς και στην “πρόσβαση” και τη “μόχλευση” στις ένοπλες δυνάμεις των άλλων χωρών που προσφέρουν τα αμερικανικά προγράμματα ανταλλαγών, επισκέψεων, στρατιωτικής εκπαίδευσης, ανταλλαγής πληροφοριών, εξοπλισμών και κοινών ασκήσεων.

Το δεύτερο είναι η καλλιέργεια της πολυμερούς διπλωματίας, π.χ. με τη συνέχιση των προσπαθειών για τη σύγκληση της Διάσκεψης “Γενεύη 2” για τη συριακή κρίση
(ενώ θα συνεχίζεται η πολιτικο-οικονομική και στρατιωτική ενίσχυση της συριακής αντιπολίτευσης με στόχο την πτώση του καθεστώτος Assad). Ομοίως πρέπει να συνεχισθούν οι προσπάθειες του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών John Kerry ως προς την ισραηλινο-παλαιστινιακή σύγκρουση. Οι ΗΠΑ θα πρέπει να συνεργασθούν με τη Σαουδική Αραβία για την “επόμενη μέρα” στην Αίγυπτο, καθώς η ανατροπή του ισλαμιστή προέδρου Morsi δείχνει να απηχεί το λαϊκό αίσθημα των Αιγυπτίων. Κλειδί θα αποτελέσει μεσοπρόθεσμα η τουρκο-αιγυπτιακή σχέση, ενώ η εξεύρεση δεσμών αυτών των δύο πλευρών με το Ισραήλ είναι προς το αμερικανικό συμφέρον.

Το τρίτο είναι η δραστηριοποίηση στον χώρο των στρατηγικών επικοινωνιών: μολονότι οι ΗΠΑ ποτέ δεν θα είναι σε θέσει να ελέγξουν πλήρως τη ροή των πληροφοριών η χρήση του κυβερνοχώρου και των social media μπορεί να προωθήσει την αμερικανική ατζέντα για τη συλλογή πληροφοριών, την ενδυνάμωση της δημοκρατίας και του κράτους δικαίου και την προβολή προς το αραβικό “πεζοδρόμιο” της εικόνας των ΗΠΑ ως μέρους δημιουργικών λύσεων.

Τέταρτη, τέλος, είναι η διαχείριση των ναυτικών και εμπορικών συγκρούσεων που αναμένεται να ξεσπάσουν και η εμπέδωση μέτρων οικοδόμησης εμπιστοσύνης. Κρίσιμη θεωρείται η διατήρηση της επαφής με το πολεμικό ναυτικό των άλλων πλευρών και η συγκέντρωση όλων των εμπλεκόμενων πλευρών σε fora, όπως ο Μεσογειακός Διάλογος του ΝΑΤΟ ή το Στρατηγικό Συμπόσιο του Ναυτικού των ΗΠΑ στο Νιούπορτ αυτό το φθινόπωρο.

Πηγή:www.capital.gr

Διαβάστε περισσότερα ...

Ελλάδα - Κύπρος - Συρία: Σε κρίση για να κλαπεί το φυσικό αέριο

Ελλάδα, Κύπρος, Συρία. Τρεις ξεχωριστές κρίσεις σύμφωνα με τις επίσημες εκδοχές: το δημόσιο χρέος δεν είναι πλέον ανεκτό από την αυστηρή Ευρώπη, η ευαισθησία του τραπεζικού συστήματος του μεσογειακού νησιού, η ένοπλη εξέγερση ενάντια στο καθεστώς Άσαντ. Κρίμα που κανείς δεν βλέπει τι βρίσκεται από κάτω: ακριβώς στον βυθό, εκεί χαμηλά, της θάλασσας του Αιγαίου.

Τεχνικώς: ένα απέραντο κοίτασμα αερίου. Ένας ανεκτίμητο θησαυρός στον οποίο θα έχουν πρόσβαση -βάσει του διεθνούς δικαίου- τόσο οι Έλληνες οι αποδεκατισμένοι από την κρίση, όσο και οι Κύπριοι οι τσακισμένοι από τις Βρυξέλλες, αλλά και οι Σύριοι οι πολιορκημένοι από στρατιωτικούς του ΝΑΤΟ μεταμφιεσμένους σε επαναστάτες.

Αυτόν τον θησαυρό τον θέλουν εξολοκλήρου και σε εξευτελιστικές τιμές οι Επτά Αδελφές. Αυτός είναι ο πραγματικός λόγος για τον οποίο προσπαθούν να καταπατήσουν την εθνική κυριαρχία της Ελλάδας, της Κύπρου και της Συρίας.

Δεν πρόκειται για μια θεωρία, αλλά για γεγονότα τα οποία γνωρίζει ο κόσμος της διπλωματίας.

"Η καταστροφή που σημειώνεται σήμερα -οικονομική κρίση, δημοσιονομική διάλυση, μόνιμες εστίες πολέμου σε κάθε γωνιά του πλανήτη- έχει μια συγκεκριμένη ημερομηνία έναρξης: την 11η Σεπτεμβρίου. Όχι εκείνης του 2001, των Δίδυμων Πύργων. Μιλάμε για έντεκα χρόνια νωρίτερα, όταν έπεσε το Τείχος του Βερολίνου", λέει ο Αγκοστίνο Κιέζα Αλτσιατορ, πρώην πρόξενος της Ιταλίας στη Γαλλία.

Εκείνη την ημέρα του 1990, ο Τζορτζ Μπους, πατήρ, πρώην διευθυντής της CIA, έβγαλε έναν ιστορικό λόγο: ανακοίνωσε την έναρξη μιας Νέας Τάξης Πραγμάτων, που διευθύνεται από την Ουάσινγκτον και το Λονδίνο.
Ήταν το σημείο εκκίνησης μιας αμείλικτης διαδικασίας, από τον ριζικό μετασχηματισμό του ΝΑΤΟ -από αμυντικό μηχανισμό σε επιθετικό όργανο, για την κυριαρχία του πλανήτη- μέχρι την εξουδετέρωση του ΟΗΕ ώστε ν' ανοίξει για τις Η.Π.Α. ο δρόμος του "προληπτικού πολέμου" με ένα μοναδικό κίνητρο: την απόκτηση απεριόριστης πρόσβασης στο πετρέλαιο, τη μόνη πραγματική αξία που στηρίζει το επιστήλιο της αμερικανικής οικονομίας, το δολάριο.

Αυτή είναι η στιγμή που αλλάζει η παγκόσμια ισορροπία, η πτώση της Σοβιετικής Ένωσης. Το σχέδιο για έναν Νέο Αμερικανικό Αιώνα που καταστρώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του '90 από Τζορτζ Μπους τον πρεσβύτερο, δεν είναι μια απλή εξέλιξη, εξηγεί ο Αλτσιατορ:
"Οι Ηνωμένες Πολιτείες διεκδικούν το δικαίωμα να παρεμβαίνουν σε ολόκληρο τον κόσμο όταν θεωρούν ότι διακυβεύονται τα συμφέροντα τους.
Αυτή είναι στην πράξη, η απόλυτη υποβάθμιση των Ηνωμένων Εθνών και του ρόλου τους, που μέχρι και τότε χειριζόταν -καλά ή κακά- την διεθνή νομιμότητα μέσω ενός Συμβουλίου Ασφαλείας που αντανακλούσε την ισορροπία των δυνάμεων".

Από τη γεωπολιτική στην οικονομία το πέρασμα είναι σύντομο. "Ο άλλος πυλώνας της παγκόσμιας κυριαρχίας είναι το δολάριο, η κυκλοφορία του οποίου επιβλήθηκε διεθνώς", συνεχίζει ο Αλτσιατορ: "Στο εξής όλες οι , λίγο-πολύ μυστικές, συμφωνίες με τις πετρελαιοπαραγωγές χώρες διαπραγματεύονται υποχρεωτικά σε δολάρια".

Το πρόβλημα αρχίζει με το τέλος της σχέσης δολαρίου και χρυσού, στις 16 Ιουλίου 1971: "Από τη μια μέρα στην άλλη, ο Νίξον αποφάσισε ότι δεν υπάρχει πια η σταθερή ισοτιμία των 36 δολαρίων για κάθε ουγγιά χρυσού: από εκείνο το σημείο το δολάρια δεν έχει ένα σταθερό σημείο αναφοράς όπου να βασίζονται όλες οι συναλλαγές και οι οικονομικές συμφωνίες σε όλον τον κόσμο και αποκτά μια αξία διαπραγματεύσιμη κατά περίπτωση, δίχως κανένα άλλο αντίκρισμα".
Τι μένει; "Μόνο το πετρέλαιο που είναι το σημείο αναφοράς του πραγματικού πλούτου και πάνω στο οποίο θα βασιστεί το δολάριο για να διατηρήσει την αξιοπιστία του".

Στη μεταμόρφωση της αμερικανικής ηγεμονίας, σε μια πραγματική παγκόσμια κυριαρχία, το δολάριο παίζει έναν πρωταρχικό ρόλο μαζί με το πετρέλαιο και τις άλλες πηγές ενέργειας: "Έτσι, η ανάγκη των ΗΠΑ να ελέγχουν όλες τις πετρελαιοπαραγωγές περιοχές γίνεται απόλυτη".
Έτσι ξεκινάει μια εποχή του "αέναου πολέμου", προς έναν "νέο ψυχρό πόλεμο" τον οποίο βιώνουμε: οι ΗΠΑ ελέγχουν σταθερά τις πετρελαιοπαραγωγές χώρες, εισβάλλουν σ' αυτές, ή τις περικυκλώνουν. Τις απομονώνουν φρουρώντας τους αγωγούς και τις επικοινωνίες με το εξωτερικό. "Όπου οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορούν να εισβάλλουν απευθείας, με στρατό, στα εδάφη που παράγουν τη ζωτική βάση του δολαρίου, ελέγχουν τις διεθνείς αρτηρίες που συνδέουν τις χώρες αυτές με τον καταναλωτή".

Σε κάποιες περιπτώσεις ο πόλεμος αποφεύγεται μόνο για τον "φόβο ενός παγκοσμίου πολέμου" ή για τον θεωρητικό κίνδυνο μιας "αμοιβαίας καταστροφής" από τη σύγκρουση δύο αντίθετων πυρηνικών οπλοστάσιων. Αν οι πύραυλοι του Πούτιν αναγκάζουν την Αμερική να είναι συνετή, "στενεύει ο κλοιός γύρω από τις χώρες που παράγουν αέριο και πετρέλαιο, ώστε να μην υπάρχουν πετρελαιοπαραγωγικές πηγές που δεν εκφράζονται σε δολάρια".
Για παράδειγμα, ανάμεσα στην Ρωσία και την Κίνα η ανταλλαγή γίνεται σε ρούβλια και γιουάν, ενώ οι Κινέζοι "πληρώνουν το ιρανικό πετρέλαιο σε χρυσό και οι Ιρανοί ανταλλάσσουν στη συνέχεια τον χρυσό με άλλο συνάλλαγμα και όχι δολάρια".

Η λογική είναι η εξής: "Οικονομικά, το σχέδιο της παγκόσμιας κυριαρχίας περνά μέσα από την επιβίωση του δολαρίου, το οποίο εξαρτάται από το πετρέλαιο και το αέριο".
Ως προς αυτό, η Ευρώπη έχει θέση στρατηγικής σημασίας καθώς ελέγχει τους κύριους αγωγούς και είναι ένας από τους μεγαλύτερους αποδέκτες αερίου με προέλευση τη Ρωσία. Δεν είναι τυχαίο, προσθέτει ο Αλτσιατορ, ότι η Ιρλανδία και κάποιες άλλες βορειοευρωπαϊκές χώρες αντιτέθηκαν στην άρση του εμπάργκο για την προμήθεια όπλων στους σύριους "επαναστάτες", που τώρα γίνεται μέσω Ιορδανίας με την προστασία αμερικανικών εγκαταστάσεων και πυραύλων Πάτριοτ.

Η κατάσταση στη Συρία είναι στάσιμη, αλλά υπάρχουν λεπτομέρειες που φωτίζουν τις δυνατότητες που έχει μπροστά της η Ευρώπη. Την παραμονή της συνόδου των G8 τον Ιούνιο, όπου ο Πούτιν πίεσε τον Ομπάμα για μια νέα συμφωνία ειρήνης για το Συριακό, δύο παράγοντες έπαιξαν τον κυρίαρχο ρόλο: ο βρετανός πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον και ο νέος Πάπας, Φραγκίσκος. Ο Κάμερον, αποκαλύπτει ο Αλτσιατορ, έγραψε στον ποντίφικα για να τον διαβεβαιώσει ότι στους G8 η Μεγάλη Βρετανία θα υποστήριζε την πρόταση για ειρήνη που θα εισήγαγε ο Πούτιν. Και ο Φραγκίσκος του απάντηση αμέσως: πολύ καλά, αλλά να ξέρετε ότι η ειρήνη περνάει μέσα από την άμεση παύση του πυρός και μια συνθήκη που λαμβάνει ειλικρινά υπόψη της τα συμφέροντα όλων των πλευρών.
Σε εκείνο το γράμμα, συνεχίζει ο πρώην διπλωμάτης, ο Χόρχε Μπεργκόλιο πρόσθεσε κάτι άλλο πολύ σημαντικό: "Είπε ότι η ειρήνη – και στην οικονομία, η κρίση- δεν θα αποκατασταθεί αν ο άνθρωπος δεν θεωρείται πλέον ένα εμπόρευμα που μπορείς να πετάξεις στα σκουπίδια, αλλά ως το επίκεντρο κάθε οικονομικής ή πολιτικής επιχείρησης". Με άλλα λόγία: "Δεν θα υπάρχει νομιμότητα, ούτε κοινωνική ειρήνη, μέχρι να επανέλθει ο άνθρωπος -η αξιοπρέπεια του, η προσωπικότητα του, η ελευθερία του- στο επίκεντρο κάθε πολιτικής και οικονομικής πράξης".

Είναι λόγια που προηγούνται λίγες μέρες της εγκυκλίου που είχε ετοιμάσει ο προκάτοχος του, Γιόζεφ Ράτζινγκερ, που σύμφωνα με τον Αλτσιατορ "εξαναγκάστηκε σε παραίτηση" εξαιτίας και αυτού του κειμένου, που καταγγέλλει τα εγκλήματα του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού της. Άλλωστε, θυμάται ο πρώην πρόξενος, "ο Ράτζινγκερ είχε θίξει το θέμα ήδη στο τέλος του 2012, με αφορμή τις χριστουγεννιάτικες ευχές στους εκπροσώπους του διπλωματικού σώματος, λέγοντας ότι 'δυστυχώς η ιδέα πως η πρόνοια και το κοινωνικό κράτος δεν συμβιβάζονται με την οικονομική πρόοδο έχει διαποτίσει την κοινωνία κι αυτό είναι απαράδεκτο".
Το κρίσιμο βήμα που έκανε ο Πάπας Φραγκίσκος στο γράμμα του προς τον Κάμερον για τη Συρία, είναι ότι ακολούθησε το πνεύμα της "Διακύρρυξης για την Ευρώπη" η οποία [...] πιέζει τις ευρωπαϊκές πολιτικές δυνάμεις στον εκδημοκρατισμό της της Ένωσης, ο οποίος θα ελευθερώσει τις Βρυξέλλες από τον ζυγό της οικονομικής ελίτ και θα αποκαταστήσει την εθνική κυριαρχία και την αξιοπρέπεια των λαών. Ανάμεσα στους στρατηγικούς στόχους είναι πριν απ' όλα η αποκάλυψη της παραπληροφόρησης που προστατεύει τη δικτατορία των επιχειρήσεων.

Σίγουρα ο πόλεμος στη Συρία οφείλεται και σε στρατηγικού σκοπούς [...] όμως η βασική αλήθεια, εκείνη για την οποία κανείς δεν μιλάει, είναι βαθιά όσο κι η Μεσόγειος: αλίμονο αν ο θησαυρός του Αιγαίου πέσει στα "λάθος" χέρια, δηλαδή σ' αυτά των νόμιμων κατόχων τους με κίνδυνο να στερηθεί το δολάριο από την ευμάρεια που κρύβει ο θαλάσσιος βυθός.

Η Συρία είχε μια μικρή παραγωγή πετρελαίου, 300.000 βαρέλια το χρόνο, η οποία με το εμπάργκο μειώθηκε σε 20.000 βαρέλια, γεγονός που της αποδίδει λιγότερα έσοδα. Αλλά έχει και τα δικαιώματα εκμετάλλευσης - εξηγεί ο Αλτσιατορ- επειδή από νομική άποψη, η διεθνής υποθαλάσσια υφαλοκρηπίδα τής διασφαλίζει δικαιώματα εκμετάλλευσης έως και 250 χιλιόμετρα από την ακτή". Τώρα, η απόσταση μεταξύ της Κύπρου και της βόρειας ακτής της Συρίας είναι μικρότερη από 250 χιλιόμετρα: αυτό αρκεί για να χωριστεί η απόσταση στα δύο και να μοιραστεί η εξόρυξη.
"Αντιθέτως, θέλουν να αποκλείσουν τη Συρία και το Λίβανο, από την πρόσβαση στην εκμετάλλευση των κοιτασμάτων". Πάντα για το μονοπώλιο του δολαρίου-πετρελαίου, "η Συρία πρέπει να μείνει απ' έξω και τα κοιτάσματα να πέσουν αποκλειστικά στα χέρια των πολυεθνικών πετρελαϊκών εταιρειών: αυτό είναι το κίνητρο της λύσσας ενάντια στη Συρία".

Εφόσον η Κύπρος έχει "τακτοποιηθεί" με την τραπεζική κρίση και ο Λίβανος, που επίσης άπτεται του υποθαλάσσιου χρυσού, συνεχίσει κλονίζεται από πολιτικο-στρατιωτικές δονήσεις, και μόνο το φυσικό αέριο του Αιγαίου αρκεί για να εξηγήσει το μαρτύριο στο οποίο υποβάλλεται Ελλάδα.
Οι μεγάλες πετρελαϊκές εταιρείες, εξηγεί Αλτσιατορ, έχουν ήδη επωφεληθεί από την ελληνική κρίση για να αρπάξουν τις παραχωρήσεις σε τιμές ευκαιρίας: "Αν έπρεπε να αγοράσουν σε πραγματικές, ανταγωνιστικέςτιμές, η Ελλάδα θα μπορούσε να πληρώσει όχι μία, αλλά δέκα φορές το χρέος που της έχουν δημιουργήσει οι πολυεθνικές χρηματοπιστωτικές".

Πηγή: http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=26509&subid=2&pubid=113078951

Διαβάστε περισσότερα ...

Στρατηγικά και επικοινωνιακά παίγνια στην Ανατολική Μεσόγειο

Του ΚΩΣΤΑ ΜΑΥΡΙΔΗ

Τα θέματα στρατηγικής είναι η ουσία που θα κρίνει την πορεία των εξελίξεων για τους επόμενους αιώνες στην Αν. Μεσόγειο. Στο υπό εξέλιξη παίγνιο, καθοριστική παράμετρος είναι η αντιπαλότητα Τουρκίας- Κύπρου. Η κατοχή κυπριακού εδάφους αποτελεί για την Τουρκία το πρώτο βήμα στο στρατηγικό της στόχο για επικυριαρχία στο χώρο της Κύπρου.

Η εξεύρεση ενεργειακών πόρων στην Κυπριακή ΑΟΖ, καθιστά πλέον τον τουρκικό στόχο σε … επιτακτικό. Ενώπιον της πραγματικότητας, η Κυπριακή ηγεσία έπρεπε να επικεντρώνει την στρατηγική διαχείριση των πραγμάτων στην αντιμετώπιση της Τουρκικής επιδίωξης για επικυριαρχία. Αντί τούτου, εμφανίζεται να ενεργεί ως εάν να μην υπάρχει!  Και η όποια επικοινωνιακή τακτική (η τακτική οφείλει να υπηρετεί τη στρατηγική), πρέπει να στρέφεται προς τα έξω στην εξυπηρέτηση των στρατηγικών μας στόχων, αντί να επικεντρώνεται στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης εντός της Κύπρου.

Γύρω στις 10 Μαΐου 2013, η Κύπρος κατακλυζόταν από την είδηση ότι οι ΗΠΑ «δεν θα πιέσουν για πακέτο ΄λύσης΄» και «δεν θεωρούν την οικονομική δυσπραγία, ευκαιρία για πιέσεις στο Κυπριακό». Τέτοιες «θετικές» ειδήσεις θα είχαν έρεισμα αν υπήρχε κάποια θέση ή δήλωση προς την κατεύθυνση όσων μεταδόθηκαν που να το αιτιολογεί. Η ευφορία που ανακυκλώθηκε στα πλείστα ΜΜΕ, βασίστηκε αποκλειστικά σε δηλώσεις μετά τη συνάντηση του Κύπριου υπουργού Εξωτερικών με τον αμερικανό υπουργό Εξωτερικών Τζον Κέρρυ. Ο τελευταίος δεν έκανε την παραμικρή αναφορά προς την κατεύθυνση της είδησης όπως μεταδόθηκε, αλλά μάλλον προς το αντίθετο.

Συγκεκριμένα, δήλωσε, «ελπίζω η οικονομική κρίση αντί να μας αποτρέψει να βρούμε λύση [στο Κυπριακό], να μας ανοίξει νέες ευκαιρίες και προοπτικές». Και συνέχισε, «υπάρχουν σημαντικές δυνατότητες στα ανοιχτά των ακτών της Κύπρου και μέσα στην οικονομική ζώνη και αυτό μπορεί να αποτελέσει μέρος της λύσης». Αν αυτά εξυπακούουν ότι οι ΗΠΑ «δεν θα πιέσουν για πακέτο ΄λύσης΄» ή ότι «δεν θεωρούν την οικονομική δυσπραγία ως ευκαιρία για το Κυπριακό», καθένας ας το κρίνει. Ξεκαθαρίζουμε ότι οι «θετικές» διαπιστώσεις έγιναν με βάση τις πιο πάνω δηλώσεις χωρίς αναφορά σε εμπιστευτικές πληροφορίες πίσω από κλειστές πόρτες, που θα ήταν δύσκολο να διερευνηθεί η εγκυρότητά τους.  Θα γίνει ίσως μια άλλη φορά;

Σε σχέση με την αντιπαλότητα στην Αν. Μεσόγειο,  τις τελευταίες μέρες επικράτησε πάλι ευφορία με βάση τον «Χάρτη Μπαρόζο» και τα συμπεράσματα του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου (Ε.Σ.). Είναι όντως σημαντικό θετικό βήμα ότι καταγράφονται οι μελλοντικές πηγές ενέργειας της Ε.Ε. περιλαμβάνοντας και την Κύπρο. Άλλωστε, είναι τεράστιο το «αίμα» που θα πληρώνει για πολύ η Κύπρος με σκοπό την παρουσία εντός της Ε.Ε. και της ευρωζώνης επειδή εξυπηρετεί τους στρατηγικούς μας στόχους.

Αλλά συμπεράσματα του τύπου, «η Ε.Ε. ενέταξε στους δικούς της σχεδιασμούς και το φυσικό αέριο της Κύπρου» και ότι «η Ε.Ε. προσφέρει ασπίδα ασφαλείας» είναι πρόωρα. Αυτά θα αποκτήσουν στρατηγικό νόημα εφόσον συνδεθούν με το στόχο για τερματικό στην Κύπρο (σταθμό επεξεργασίας φυσικού αέριου), το οποίο όμως δεν προδικάζεται στα συμπεράσματα του Ε.Σ.

Η αμερικανική εταιρεία NOBLE που δραστηριοποιείται στην ΑΟΖ Κύπρου-Ισραήλ κρίνει σωστό την κατασκευή τερματικού σταθμού στην Κύπρο. Σημειώνουμε, με ό,τι αυτό συνεπάγεται οικονομικά (χιλιάδες μόνιμες θέσεις εργασίας και έσοδα), στρατηγικά (δυνατότητα διασποράς πωλήσεων και αποφυγή της εξάρτησης) και πρωτίστως στο Κυπριακό λόγω της κατοχής και αντιπαλότητας με την Τουρκία.

Η διασύνδεση στο τερματικό με το Ισραήλ και με εξαγωγές εντός και εκτός Ευρώπης είναι σενάριο που επικρατεί έναντι της επιλογής μέσω εξάρτησης από αγωγό, που στην πορεία θα κριθεί το πιθανότερο ανέφικτο. Άλλωστε, οι ειδικοί της Noble κρίνουν ότι ο σταθμός/τερματικό είναι από τεχνικής άποψης εφικτό να προχωρήσει γρήγορα και αποτελεσματικά. Και το εγγύς μέλλον θα φανερώσει πόσο κοντά ή μακριά τελικά βρίσκεται η ουσία από τα επικοινωνιακά τεχνάσματα.

O Κώστας Μαυρίδης είναι Διδάκτωρ Χρηματοοικονομικής

mavrides@ucy.ac.cy

Πηγή: http://mignatiou.com/?p=4379#ixzz2UbKKP24J

Διαβάστε περισσότερα ...