Το ιδεολογικό υπόβαθρο της νέας γερμανικής δεξιάς

Ο εθνικοφιλελευθερισμός, οι τεχνικές της εξουσίας και η στροφή της πολιτικής κουλτούρας στην πρώτη οικονομία της Ευρώπης

Βιστωνίτης Αναστάσης

 

Το 1977 γυρίστηκε από τον γερμανό σκηνοθέτη Χανς Γιούργκεν Ζίμπερμπεργκ η ταινίαΧίτλερ. Μια ταινία από τη Γερμανία, από τις πλέον πρωτοποριακές της μεταπολεμικής εποχής. Η ταινία παίχτηκε ξανά στις κινηματογραφικές αίθουσες της Αθήνας χωρίς περικοπές, μολονότι η διάρκειά της ξεπερνά τις επτά ώρες. Είναι η σημαντικότερη του γερμανού σκηνοθέτη και τη θαύμαζε η «σκοτεινή κυρία» των αμερικανικών Γραμμάτων Σούζαν Σόντακ. Εγραψε μάλιστα για αυτήν ένα από τα καλύτερα δοκίμιά της με τίτλο Ο Χίτλερ του Ζίμπερμπεργκ που περιλαμβάνεται στο βιβλίο της Under the Sign of Saturn(1980).

Η Σόντακ (εβραϊκής καταγωγής) δεν φανταζόταν τότε πως ο Ζίμπερμπεργκ, δεκατρία χρόνια αργότερα, θα υποστήριζε πως στην εποχή μας «κυριαρχούν οι εβραϊκές αναλύσεις, οι εικόνες, οι ορισμοί της τέχνης, της επιστήμης, της κοινωνιολογίας, της λογοτεχνίας, των μέσων ενημέρωσης». Και ότι «τις παραμέτρους τις ορίζει ο άξονας ΗΠΑ - Ισραήλ». Και αυτά, κατά τη γνώμη του, συμβαίνουν σε αγαστή σύμπνοια αριστερών και Εβραίων.

Βεβαίως η θεαματική μεταστροφή καλλιτεχνών και διανοουμένων δεν είναι σπάνιο φαινόμενο. Επί του προκειμένου όμως, ειδικά για την πολιτική κουλτούρα της Γερμανίας, έχουν ιδιαίτερη σημασία, διότι ο Σίμπερμπεργκ δεν ήταν ο μόνος που «αλλαξοπίστησε». Το ίδιο συνέβη και με έναν άλλο σκηνοθέτη, τον Εντγκαρ Ριτς, τον γνωστό θεατρικό συγγραφέα, μυθιστοριογράφο και δοκιμιογράφο Μπότο Στράους, εξαιρετικά παραγωγικό, δημοφιλή και πολυβραβευμένο, τον θεατρικό συγγραφέα Χάινερ Μίλερ από την πρώην Ανατολική Γερμανία (πολύ γνωστό και στη χώρα μας) και έναν από τους δημοφιλέστερους γερμανούς πεζογράφους: τον Μάρτιν Βάλζερ. Ο τελευταίος ειδικά προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων το 1998 όταν παραλαμβάνοντας στην Εκθεση Βιβλίου της Φρανκφούρτης το Βραβείο Ειρήνης μίλησε για εκμετάλλευση του Ολοκαυτώματος που χρησιμοποιείται προκειμένου να εκφοβίζεται η Γερμανία. Είπε και άλλα συναφή τα οποία παραπέμπουν εμμέσως στα περί «θυματοποίησης» των Γερμανών για τα εγκλήματα του Γ' Ράιχ, που προπαγανδίζει εδώ και χρόνια η νέα γερμανική Δεξιά.

Ο αμερικανός ιστορικός Ρίτσαρντ Γουόλιν στο βιβλίο του Η γοητεία του ανορθολογισμού: Το ειδύλλιο της διανόησης με τον φασισμό: Από τον Νίτσε στον μεταμοντερνισμό (εκδόσεις Πόλις 2007) υποστηρίζει πως «ένας από τους άμεσους στόχους των επιθέσεων του Βάλζερ ήταν κατά πάσα πιθανότητα η βροχή των αιτημάτων για αποζημίωση που υπέβαλαν τα θύματα του Ολοκαυτώματος και οι έγκλειστοι στα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας».

Η περίπτωσή του, ωστόσο, αν δεν θεωρηθεί σκανδαλώδης, προκαλεί τουλάχιστον θλίψη, όχι τόσο για τη θεαματική πολιτική του στροφή όσο για το ότι είναι ένας συγγραφέας πρώτης γραμμής που το πεδίο των ιδεών στο οποίο κινείται το έργο που τον χαρακτηρίζει και τον έκανε διάσημο είναι η ανάποδη όψη εκείνων που διακηρύσσει σήμερα.

Το Gruppe 47

Το 1947 μια ομάδα νέων και άγνωστων τότε γερμανών συγγραφέων δημιούργησε το Gruppe 47 με στόχο όχι μόνο να ανανεώσει τη λογοτεχνία στη Γερμανία, που είχε υποστεί τεράστιο πλήγμα κατά τη χιτλερική εποχή, αλλά και να ενημερώσει το κοινό για τα λησμονημένα δημοκρατικά ιδεώδη. Μέλη της ομάδας (ανάμεσά τους και ο Μάρτιν Βάλζερ) ήταν οι περισσότεροι από τους συγγραφείς που θα σημάδευαν τη μεταπολεμική γερμανόφωνη λογοτεχνία. Παραθέτω τους γνωστότερους στη χώρα μας: Γιοχάνες Μπομπρόβσκι, Χάινριχ Μπελ, Γκίντερ Γκρας, Πάουλ Τσέλαν, Χανς Μάγκνους Εντσενσμπέργκερ, Πέτερ Χάντκε, Ζίγκφριντ Λεντς (που πέθανε πρόσφατα), Ινγκεμπορ Μπάχμαν, Γκίντερ Αϊχ, Πέτερ Βάις και ο αποκαλούμενος «πάπας των γερμανών κριτικών» Μαρσέλ Ράιχ Ρανίτσκι. Από τους παραπάνω μόνον ο Βάλζερ, ο Γκρας και ο Εντσενσμπέργκερ βρίσκονται στη ζωή.

Το έργο τους ήταν ό,τι καλύτερο μας έδωσε στη δεκαετία του 1960 η γερμανική λογοτεχνία. Αλλά, από τη δεκαετία του 1990 και εξής, παρατηρείται μια συντηρητική «επανάσταση» και μετά την επανένωση της Γερμανίας τον Οκτώβριο του 1990 η δεκαετία του 1960 στο πολιτικό πεδίο απαξιώνεται από τη νέα Δεξιά η οποία αυτοαποκαλείται «δημοκρατική». Είναι μεν υπέρ της Ευρώπης, υπό την προϋπόθεση ωστόσο ότι εντός της οι Γερμανοί δεν θα υπερασπίζονται οικουμενικές αξίες αλλά θα προσδιορίζουν την εθνική τους ταυτότητα.

Το αν ο οικονομικός επεκτατισμός της Γερμανίας, όπως τον ζούμε τα τελευταία χρόνια, θα μεταβάλει τις πολιτικές δομές της ηπείρου μας είναι ακόμη δύσκολο - ίσως και πρώιμο - να το πει κανείς. Αλλά αναφερόμενοι στο ιδεολογικό πεδίο θα λέγαμε απλούστατα πως οι διανοούμενοι δεν είναι «αθώες περιστερές». Διόλου τυχαίο μάλιστα που ένας σπουδαίος Γερμανός, ο Τέοντορ Αντόρνο, είπε πως η ιδέα περί ηθικής ανωτερότητας των διανοουμένων είναι πολύ επικίνδυνη. Στον ίδιο ανήκει επίσης το σαρκαστικό σχόλιο πως «Γερμανός είναι αυτός που δεν λέει ψέματα, εκτός και αν τα πιστεύει».

Ο «διανοούμενος» Σόιμπλε

Πρόσφατα ο υπουργός Οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης είπε για τον γερμανό υπουργό Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε ότι «είναι ο μόνος ευρωπαίος πολιτικός που έχει τη στόφα του διανοούμενου» και επίσης ότι είναι «πεπεισμένος Ευρωπαίος και γέννημα-θρέμμα της ομοσπονδιακής ιδέας». Ο Σόιμπλε έχει τη «στόφα» του διανοούμενου, κατά μία έννοια, αλλά για διαφορετικούς λόγους, δεδομένου ότι θεωρεί το έθνος ως «κοινότητα προστασίας και πεπρωμένου». Αυτό όμως δεν είναι άποψη φεντεραλιστή αλλά στοχεύει στα πατριωτικά αισθήματα των Γερμανών, όπως εκφράζονται σήμερα από μεγάλη μερίδα του γερμανικού Τύπου. Και η έννοια της «πατρίδας» ή της «εστίας» (Heimat) είναι βασική στο σκέπτεσθαι και στις πολιτικές του απόψεις στις οποίες παραμένει σταθερός από τη νεότητά του ακόμη, όταν ήταν το αγαπημένο παιδί του Χέλμουτ Κολ. Τις απόψεις του Σόιμπλε συμμερίζονται πολλά στελέχη των γερμανών Χριστιανοδημοκρατών.

Οι αξίες της Ομοσπονδιακής Γερμανίας ήταν διαφορετικές από εκείνες που διέπουν την ενωμένη πλέον Γερμανία. Συμβαίνει το αντίθετο από αυτό που είχε προτείνει κάποτε ο Τόμας Μαν: μια ευρωπαϊκή Γερμανία και όχι μια γερμανική Ευρώπη. Στην πολιτική σφαίρα φυσικά τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα αλλά δεν είναι συμπτωματικό που τις ιδέες οι οποίες αναπτύχθηκαν στην Ομοσπονδιακή Γερμανία τις υπερασπίζονται μόνον δύο επιφανείς προσωπικότητες της χώρας, που ακούγονται πλέον ως μοναχικές φωνές: ο Γκίντερ Γκρας και ο τελευταίος σπουδαίος επιζών φιλόσοφος της Σχολής της Φρανκφούρτης Γιούργκεν Χάμπερμας. Και επίσης δεν είναι τυχαία η «επιστροφή» στο προσκήνιο συγγραφέων με προ-φασιστικές ή και καθαρά φασιστικές ιδέες, όπως ο Ερνστ Γιούγκερ (1895-1998) και ο Καρλ Σμιτ (1888-1985). Είναι ειρωνικό που ενώ ο Καμύ καταδικάζει  στον Επαναστατημένο άνθρωπο το ολοκληρωτικό ιδεολογικό σύστημα του Γιούνγκερ, τον γερμανό συγγραφέα, τιμημένο και στη Γερμανία και διεθνώς με αμέτρητα βραβεία, θαύμαζε ο Φρανσουά Μιτεράν.

Η αλλαγή πορείας του Τύπου
Ο Λένιν είπε κάποτε ότι όποιος ελέγχει το Βερολίνο ελέγχει τη Γερμανία και όποιος ελέγχει τη Γερμανία ελέγχει την Ευρώπη. Οσοι παρακολουθούν τα όσα συνέβησαν από το 1990 και εξής θα έχουν διαπιστώσει τον τεράστιο ρόλο που έπαιξε ο γερμανικός Τύπος στη θεαματική στροφή της πολιτικής κουλτούρας της χώρας προς τα δεξιά. Η εφημερίδα Die Welt ήταν βεβαίως πάντοτε ένα σκληρό δεξιό φύλλο, αλλά πώς συνέβη το προ του 1990 δημοκρατικό, προοδευτικό και φιλελεύθερο Spiegel να φιλοξενεί σήμερα, μαζί με τα σημαντικά κείμενα ερευνητικού ρεπορτάζ, και ορισμένα επιεικώς απαράδεκτα κείμενα;

Χειρότερη ακόμη είναι η περίπτωση της μια φορά κι έναν καιρό σοβαρής και μετριοπαθούς συντηρητικής Frankfurter Algemeine Zeitung (FAZ). Αναθεωρητικοί ιστορικοί φιλοξενούνται στις σελίδες της, όπως ο πολύς Ερνστ Νόλτε, που έφτασε στο σημείο να υποστηρίζει πως οι Εβραίοι θα πρέπει να χρωστούν περίπου χάρη στον Χίτλερ, αφού εξαιτίας του απέκτησαν κράτος! Κι όμως ο Νόλτε, παρά τη διεθνή κατακραυγή για τις θέσεις του, τιμήθηκε το 2000 με το βραβείο Κόνραντ Αντενάουερ, από τα σημαντικότερα στη Γερμανία.  

Παλαιότερα, δηλαδή πριν από την επανένωση της Γερμανίας, θα ήταν αδιανόητο η FAZ να χαρακτηρίζει «χούλιγκαν» τους υπουργούς οποιασδήποτε κυβέρνησης (όπως έκανε πρόσφατα για τους έλληνες υπουργούς που πήγαν στις Βρυξέλλες). Μολονότι η ποιότητα των φιλολογικών σελίδων της παραμένει εξαιρετικά υψηλή (ο Μαρσέλ Ράιχ Ρανίτσκι έγραφε εκεί ως το τέλος της ζωής του, το 2013), η πολιτική αρθρογραφία της είναι στην υπηρεσία ενός ιδεολογήματος που αποκαλείται «εθνικός φιλελευθερισμός». Ο,τι και αν σημαίνει αυτό, δεν έχει καμιά σχέση με τις ιδέες του Διαφωτισμού πάνω στις οποίες βασίστηκαν οι δυτικές δημοκρατίες. Ιδέες που θα έπρεπε σήμερα κατ' εξοχήν να τις προβάλλει και να τις υπερασπίζεται η πολιτική ηγεσία της Γαλλίας, η οποία όμως παρουσιάζεται, δυστυχώς, πολύ κατώτερη των περιστάσεων - για να μην πούμε τίποτε χειρότερο.   

Η νέα Δεξιά στη Γερμανία οδηγεί στην απολιτικοποίηση των θεσμών της - που πάει να διαχυθεί και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Ο μεταμοντερνισμός έχει εισβάλει στην πολιτική σφαίρα, όπου δεν συζητούνται πλέον ιδέες και προτεραιότητες αλλά μόνο νούμερα και στατιστικές. Εχουμε άραγε εισέλθει στην εποχή των τεχνικών της εξουσίας και του ατομικού προσδιορισμού, που σημαίνει και το τέλος της πολιτικής; Ας μη βιάζονται οι καλοθελητές. Αλλωστε, ένας σπουδαίος Γερμανός, ο Μπέρτολτ Μπρεχτ, ήταν εκείνος που είπε τη μεγάλη κουβέντα: όποιος είναι εναντίον της πολιτικής, είναι υπέρ της πολιτικής που του επιβάλλεται. 

http://www.tovima.gr/books-ideas/article/?aid=679388#.VOwvIIcY4Cw.facebook

Διαβάστε περισσότερα ...

Μετά την παραπομπή Καρατζαφέρη, Άδωνις και Βορίδης στο στόχαστρο της υπόλοιπης Ν.Δ

Ενώ ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ διαμηνύει ότι δε θα πέσει χωρίς να δώσει σκληρή μάχη, δημιουργώντας ερωτηματικά και ατμόσφαιρα σκανδαλολογίας

Της Βίκυς Σαμαρά

Μετά την παραπομπή του προέδρου του ΛΑΟΣ Γιώργου Καρατζαφέρη για πιθανή εμπλοκή στην υπόθεση με τις μίζες των Super Puma, στο Μαξίμου και τη Συγγρού μπορεί να ανέπνευσαν με ανακούφιση που δεν υιοθετήθηκαν οι εισηγήσεις για πανηγυρική επιστροφή του στη Νέα Δημοκρατία, πολλά γαλάζια στελέχη όμως έχουν αρχίσει ήδη στο παρασκήνιο τη μουρμούρα κατά των Άδωνι Γεωργιάδη και Μάκη Βορίδη, οι οποίοι και είχαν εισηγηθεί δημοσίως την πανηγυρική επιστροφή του πρώην αρχηγού τους.

Η “καρατζαφερική συνιστώσα” της Ν.Δ, η οποία μάλιστα είχε αναλάβει πρωταγωνιστικό ρόλο στη χάραξη πολιτικής και έδινε συχνά τον τόνο στην κυβερνητική ρητορική, ποτέ δεν έγινε δεκτή από την πλειοψηφία της παράταξης. Κορυφαία στελέχη κεντρώων και φιλελεύθερων αναφορών, καραμανλικής και μητσοτακικής προέλευσης, έχουν εκφράσει συχνά την αντίθεση τους στη δεξιά στροφή που υπερασπιζόταν οι προερχόμενοι από το ΛΑΟΣ συνάδελφοι τους. Πολλοί μάλιστα διερωτώνται “χωράμε εμείς με αυτούς στο ίδιο κόμμα;”

Ο λαλίστατος κ.Γεωργιάδης δύσκολα μπορεί πλέον να χρησιμοποιηθεί ως επικοινωνιακό όπλο από το Μαξίμου, καθώς σε κάθε μία από τις πολλές καθημερινές ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές του εμφανίσεις δέχεται πλέον σκληρά ερωτήματα και επιθέσεις για τον πρώην πολιτικό του μέντορα. Ορισμένοι γαλάζιοι σχολιάζουν δε στη Βουλή ότι το βάρος της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης της Ν.Δ τείνει να αναλάβει ο Κώστας Καραγκούνης, προφανώς για να μη δοθεί η αφορμή στο ΣΥΡΙΖΑ να εκτοξεύει υπαινιγμούς και από κοινοβουλευτικού βήματος, πέραν των όσων γράφονται στην Αυγή.

Ο πιο “διπλωμάτης” κ.Βορίδης αποφεύγει διακριτικά να βρεθεί σε αντίστοιχη θέση και φυλάσσεται από τις δημόσιες “κακοτοπιές”.

Ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ από την πλευρά του υπερασπίζεται την αθωότητα του από το τηλεοπτικό του κανάλι και αφήνει να εννοηθεί ότι διαθέτει στοιχεία, χωρίς όμως να διευκρινίζει για ποιο πράγμα. Στο παρασκήνιο πάντως οι φήμες οργιάζουν περί κινδύνου νέων αποκαλύψεων με άγνωστους πρωταγωνιστές, με αποτέλεσμα ένα κλίμα βαρύ σε μία περίοδο ούτως ή άλλως δύσκολη.

(Πηγή φωτογραφίας: Sooc.gr)

news247 

Διαβάστε περισσότερα ...

Τα τζάκια γράφουν ιστορία στην Κεντροδεξιά

Η γεωγραφία των οικογενειών της γαλάζιας παράταξης - Οι διαδρομές, οι επιδιώξεις και οι συμμαχίες που επανασχεδιάζονται και αλλάζουν τους συσχετισμούς

Ραβανός Αρης

Η προ ημερών συνάντηση του Αντώνη Σαμαρά και του Κώστα Καραμανλή ήταν σύμφωνα με έμπειρα στελέχη του «γαλάζιου» συστήματος εξουσίας μια άσκηση ενότητας της Κεντροδεξιάς. Εν μέσω της κρίσης που βιώνει η Κεντροδεξιά, της αποσυσπείρωσης των δυνάμεών της και της πολυδιάσπασης, το κεντρικό μήνυμα από το Μέγαρο Μαξίμου και από την πλευρά των «καραμανλικών» ήταν πως η παράταξη είναι ενωμένη.

Σχεδόν πέντε χρόνια μετά την εσωκομματική νίκη - ήταν 29 Νοεμβρίου του 2009 - του νυν Πρωθυπουργού στην αναμέτρηση για την ηγεσία της ΝΔ με βασικό αντίπαλο την Ντόρα Μπακογιάννη, η συνάντηση των κ.κ. Σαμαρά και Καραμανλή έδειξε ότι στην Κεντροδεξιά οι πολιτικές ισορροπίες και οι συμβιβασμοί αποτελούν έναν καθοριστικό παράγοντα για την επιβίωση της ίδιας της παράταξης. Εξάλλου, η ίδια η ιστορία της Κεντροδεξιάς στην Ελλάδα περνάει μέσα από τη διαδρομή, τις δράσεις, τη συμπεριφορά και τις κινήσεις συγκεκριμένων «γαλάζιων» πολιτικών οικογενειών που διαδραματίζουν κυρίαρχο ρόλο τόσο στη διαμόρφωση της πολιτικής ζωής του τόπου όσο και στα δρώμενα της παράταξης, ενώ πολλές φορές συμβιβάζονται για τα ιμάτια της εξουσίας.  Τέτοιες ημέρες πριν από πέντε χρόνια στις εσωκομματικές εκλογές της ΝΔ τα βασικά πολιτικά τζάκια, οι πολιτικές οικογένειες, πλην των «καραμανλικών», συνασπίστηκαν έναντι του κ. Σαμαρά που μιλούσε για το «τέλος της οικογενειοκρατίας», στην προσπάθειά τους να διατηρήσουν τον έλεγχο του κόμματος. Τα κεντρικά πολιτικά «τζάκια» είναι αυτά που διαμορφώνουν τους όρους του πολιτικού παιχνιδιού και δρομολογούν εξελίξεις, ενώ αποτελούν προνομιακούς συνομιλητές, ξένων και εγχώριων παραγόντων, θεσμικών και μη. Σε αυτή τη φάση υπαρξιακής αναζήτησης της ταυτότητας της Κεντροδεξιάς, οι συμμαχίες αναπροσαρμόζονται και επανασχεδιάζονται στρατηγικές, ενώ τα «τζάκια» αναζητούν... καύσιμη πολιτική ύλη για να συνεχίσουν να καίνε στο διάβα των ετών!

Η σφραγίδα των Καραμανλήδων

Η οικογένεια Καραμανλή αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό σημείο αναφοράς για την Κεντροδεξιά επί περίπου έξι δεκαετίες, με τον πατριάρχη της Κωνσταντίνο Καραμανλή να έχει αφήσει ανεξίτηλο το σημάδι του στην ίδια την ιστορία της παράταξης. Εξάλλου κατά πολλούς Κεντροδεξιά στην Ελλάδα, με τη σύγχρονη μορφή της και βασικά τη μεταπολιτευτική φυσιογνωμία της, σημαίνει οικογένεια Καραμανλή από τη δεκαετία του 1950.

Το οικόσημο της οικογενείας, και κατ' επέκταση της Κεντροδεξιάς, φυλάσσεται ως... κόρην οφθαλμού στα «ορεινά» της Φιλοθέης, όπου βρίσκεται και το Ιδρυμα Κωνσταντίνος Καραμανλής. Εκεί, άγρυπνοι φρουροί του «καραμανλισμού» παραμένουν ο πρόεδρος του ιδρύματος και στενός συνεργάτης του Καραμανλή, ο πρώην υπουργός, ο πρέσβης Πέτρος Μολυβιάτης και ο αδελφός τού ιδρυτή της ΝΔ και αποκαλούμενου από τους νεοδημοκράτες ως «εθνάρχη» Αχιλλέας Καραμανλής που διετέλεσε μέλος των κυβερνήσεων της ΝΔ και επί 31 έτη βουλευτής.

Με στενό συνεργάτη τον κ. Μολυβιάτη πορεύτηκε ο Κώστας Καραμανλής τα έτη που ήταν πρόεδρος της ΝΔ και πρωθυπουργός, ενώ καθοριστικό ρόλο στην ανάδειξή του ως αρχηγού της Κεντροδεξιάς διαδραμάτισε στο παρασκήνιο ένας άλλος παράγοντας της παράταξης, οΓιάννης Βαρβιτσιώτης, πολιτικός από... τζάκι! Με «όχημα» το ίδρυμα Καραμανλή και την έδρα Ελληνικών και Ευρωπαϊκών Σπουδών Κωνσταντίνου Καραμανλή στη Σχολή Διεθνών Σχέσεων Fletcher του Πανεπιστημίου Tufts της Βοστώνης επιχείρησε την είσοδό του στην κεντρική πολιτική σκηνή ο νεότερος Καραμανλής, ο Κώστας, υιός του Αχιλλέα. Ο νεαρός Καραμανλής ετοιμάζεται να πολιτευθεί στις Σέρρες (ήταν υποψήφιος τον Ιούνιο του 2012 στην τελευταία τιμητική θέση του ψηφοδελτίου) με σταυρό.

Ο ίδιος προσπαθεί να συνδυάσει τις οικογενειακές υποχρεώσεις με την πολιτική, όπου κάνει τα πρώτα του δειλά βήματα αλλά και τις επιχειρηματικές δραστηριότητες. Περνάει αρκετό χρόνο στην ναυτιλιακή εταιρεία, όπου κεντρικό ρόλο έχει η αδελφή του Φωτεινή, που συνεχίζει την οικογενειακή παράδοση, καθώς η μητέρα της, Νίκη Διαμαντή, κατάγεται από τη γνωστή ναυτική οικογένεια, µε εμπειρία τουλάχιστον 70 χρόνων στη ναυτιλία.

Η κυρία Καραμανλή είναι διευθύνουσα σύμβουλος της εταιρείας, αν και υπήρξε σκέψη αρχικά να εμπλακεί στην πολιτική, άλλαξε άποψη και πλέον συνδυάζει την επιχειρηματική της δράση με την οικογένειά της και τον σύντροφό της, Αλέξανδρο Χριστοδούλου (υιό τουΤίμου Χριστοδούλου, πρώην υπουργού των κυβερνήσεων Κωνσταντίνου Μητσοτάκη την περίοδο 1990-1993 και εγγονό του πρώην υπουργού Γεωργίας Νικολάου Χριστοδούλου). Πολλοί στην καραμανλική πτέρυγα βλέπουν στο πρόσωπο του νεότερου Καραμανλή τον μελλοντικό αρχηγό (άγνωστο πότε) θεωρώντας ότι πλεονεκτεί έναντι του Κώστα Μπακογιάννη, υιού της Ντόρας Μπακογιάννη, με επιχείρημα πως «το κόμμα παραμένει βαθύτατα καραμανλικό».

Η «δυναστεία» Μητσοτάκη

Το αντίπαλο δέος στην Κεντροδεξιά για τους «καραμανλήδες» ήταν η οικογένεια του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Πολλοί θυμούνται ακόμη τον διαχωρισμό των στελεχών της ΝΔ σε «μητσοτακικούς» και «καραμανλικούς». Η σύγκρουση ήταν σε πολλά επίπεδα επί πολλά χρόνια μέχρι να φθάσουμε στην ιστορική αποκατάσταση των σχέσεών τους τα τελευταία χρόνια, λόγω της άριστης διαπροσωπικής επαφής του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή με την Ντόρα Μπακογιάννη, που πλέον έχουν τακτικότατη επικοινωνία και συμφωνούν σε πολλά.

Το ενδεχόμενο της απώλειας της εξουσίας και της υπαρξιακής κρίσης της Κεντροδεξιάς πολλές φορές τους έφερε πολύ κοντά, σβήνοντας με μονοκονδυλιά τα μίση και τα πάθη του παρελθόντος. Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, που για τους νεοδημοκράτες στις αρχές της δεκαετίας του 1980 ήταν ο μόνος που μπορούσε να αντιμετωπίσει τον πανίσχυρο τότεΑνδρέα Παπανδρέου, κινεί τα νήματα της οικογενείας ακόμη και σήμερα, παρά τα 96 έτη του.

Σε αυτή τη φάση όμως δύο πρόσωπα είναι τα κυρίαρχα και προσπαθεί ο καθένας από την πλευρά του να κάνει τις απαραίτητες κινήσεις για την επόμενη ημέρα στη ΝΔ: η Ντόρα Μπακογιάννη και ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Κοινή στρατηγική των δύο δεν υπάρχει, με την κυρία Μπακογιάννη να κινείται σε άλλη λογική από αυτή του υπουργού Διοικητικής Μεταρρύθμισης που φιλοτεχνεί προφίλ «μεταρρυθμιστή», αν και πολλοί διαφωνούν μαζί του.

Είναι μια οικογένεια με πολυποίκιλες διασυνδέσεις και επαφές με διάφορους παράγοντες, τόσο εντός όσο και εκτός Ελλάδας, ενώ διαθέτει διαχρονικά και άριστη σχέση με τη γερμανική πλευρά. Και οι δύο κάνουν τις κινήσεις τους, συνομιλούν με άνεση με στελέχη ΜΜΕ και δημοσιογράφους, αλλά και επιχειρηματίες με επιφάνεια, επιχειρώντας την ενίσχυση του ρόλου τους για την επόμενη ημέρα.

Ο κ. Μητσοτάκης λόγω της θέσης του προσπαθεί να διευρύνει τον κύκλο των υποστηρικτών του στο κόμμα και στην ΚΟ, όπου έχει μεγαλύτερη άνεση η κυρία Μπακογιάννη, που πλέον έχει αυξήσει σημαντικά τον κύκλο των συνομιλητών της σε όλα τα επίπεδα και φαίνεται ότι είναι πολύ «σκληρό καρύδι». Η κόρη της κυρίας Μπακογιάννη, η Αλεξία, μένει στο παρασκήνιο, αν και βοηθάει με κάθε τρόπο τον αδελφό της, τον περιφερειάρχη Κώστα Μπακογιάννη που κινείται πιο δυναμικά, αξιοποιώντας και τη νέα του θέση. Δεν είναι λίγοι όσοι πιστεύουν ότι στην οικογένεια έχει επιλεγεί η στρατηγική της σταδιακής πολιτικής ανόδου: Δήμος - Περιφέρεια - Βουλή.

Από «σόι» και ο κ. Σαμαράς

Στη μέση αυτών των δύο οικογενειών βρέθηκε ο Πρωθυπουργός που βίωσε σε πολύ μεγάλο βαθμό την ιστορία της Κεντροδεξιάς, μεγάλο κομμάτι της οποίας έχει γράψει και αυτός με την παρουσία του. Εξάλλου, ο κ. Σαμαράς, πολιτικό τέκνο του Ευάγγελου Αβέρωφ, είναι μέλος της ΟΝΝΕΔ από το 1974 και εξελέγη βουλευτής της ΝΔ το 1977 σε ηλικία μόλις 26 ετών, συνεχίζοντας την οικογενειακή παράδοση, καθώς ο θείος του, Γεώργιος Σαμαράς, ήταν βουλευτής Μεσσηνίας με την ΕΡΕ.  Ο Πρωθυπουργός είναι γιος της Λένας Ζάννα-Σαμαρά, εγγονής του Στέφανου και της Πηνελόπης Δέλτα από την κόρη τους, τη Βιργινία (η οποία παντρεύτηκε τον Αλέξανδρο Ζάννα, μετέπειτα υπουργό επί Ελευθερίου Βενιζέλου), ενώ είναι απόγονος του Εμμανουήλ Μπενάκη. Ο αδελφός του Πρωθυπουργού, ο αρχιτέκτονας και πρόεδρος του Κολλεγίου Αθηνών Αλέξανδρος Σαμαράς, απέχει της πολιτικής αλλά συχνά-πυκνά δίνει τις συμβουλές του στον πρόεδρο της ελληνικής κυβέρνησης.

«Βαρόνοι» παλιοί και νέοι

Στο γενεαλογικό δέντρο της Κεντροδεξιάς δεν μπορεί να απουσιάζουν άλλες δυο ιστορικές οικογένειες με διαδρομή έξι περίπου δεκαετιών που διαδραματίζουν ρόλο στο προσκήνιο και στο παρασκήνιο. Η μία είναι η οικογένεια Κεφαλογιάννη και η άλλη η οικογένεια Βαρβιτσιώτη.

Η Ολγα Κεφαλογιάννη, κόρη του Γιάννη Κεφαλογιάννη, που έπαιζε κυρίαρχο ρόλο από το 1958, πρωτοεξελέγη βουλευτής Ρεθύμνου της ΕΡΕ και χρημάτισε επί σειρά ετών υπουργός, και της Ελένης Βαρδινογιάννη, δικηγόρου και μέλους της επιφανούς επιχειρηματικής οικογένειας της Ελλάδας. Η υπουργός Τουρισμού πλέον ανοίγει τη δική της περπατησιά και έχει μια συγκεκριμένη στόχευση για την επόμενη ημέρα στη ΝΔ, εάν και εφόσον διαμορφωθούν οι κατάλληλες συνθήκες: να διαδραματίσει κεντρικό ρόλο και γιατί όχι, όπως λένε ορισμένοι, να είναι η πρώτη γυναίκα αρχηγός της ΝΔ.

Πλέον από την Α' Αθηνών όπου εκλέγεται εφορμά και έχει ιδιαίτερα έντονη δραστηριότητα, ενώ προ ημερών έκανε αίσθηση στους παρατηρητικούς της ΝΔ με την εξής επισήμανση σε άρθρο της στην «Εστία»: «Η ΝΔ ωστόσο και η ευρύτερη κεντροδεξιά παράταξη θα πρέπει να προετοιμάζονται από τώρα για κάθε ενδεχόμενο, έτσι ώστε να συνεχίσουν, σε κάθε περίπτωση, να αποτελούν τον βασικό παράγοντα πολιτικής σταθερότητας και προόδου για τη χώρα».

Μέλος της ευρύτερης οικογενείας είναι και ο επικεφαλής των ευρωβουλευτών της ΝΔ,Μανώλης Κεφαλογιάννης, που είναι ανιψιός του συνονόματού του βουλευτή Ηρακλείου (εξελέγη πρώτη φορά το 1950 με το Λαϊκό Κόμμα και τελευταία τον Νοέμβριο του 1989), τον οποίο διαδέχθηκε στην έδρα με την εκλογή του τον Απρίλιο του 1990 και του αποθανόντοςΙωάννη Κεφαλογιάννη, πατέρα της Ολγας. Στη Βουλή σήμερα είναι και ο βουλευτής Ρεθύμνου, ο Γιάννης Αχ. Κεφαλογιάννης, εξάδελφος της Ολγας.

Η άλλη οικογένεια που έπαιξε τον πιο έντονο παρασκηνιακό ρόλο στην αναρρίχηση του κ. Καραμανλή στην ηγεσία της ΝΔ το 1997 ήταν ο Ιωάννης Βαρβιτσιώτης που εξελέγη βουλευτής με την ΕΡΕ το 1961 και αδιαλείπτως - εκτός της 7ετούς δικτατορίας - συμμετείχε έως το 2004 στη Βουλή και την επόμενη πενταετία στην Ευρωβουλή. Από το 2000 τη σκυτάλη πήρε κυρίως ο υιός του Μιλτιάδης που είναι υπουργός Ναυτιλίας, ενώ ο αδελφός του Θωμάς δεν επέλεξε την πολιτική και ασχολείται με την εταιρεία επικοινωνίας και δημοσίων σχέσεων V+O. Οικογένεια με μεγάλη πολιτική παράδοση από αρχής βασιλείας του Γεωργίου του Α' το 1864. Η μητέρα του είναι η Σοφία Λαναρά, που κατάγεται από επιχειρηματική οικογένεια της Ελλάδος που στη Νάουσα ασχολήθηκε κυρίως με τις κλωστοϋφαντουργίες και το 1909 ίδρυσε την πρώτη εταιρεία.

Μικρά τζάκια που... καπνίζουν

Στην Κεντροδεξιά υπάρχουν, εκτός από τα κεντρικά τζάκια, αρκετά περιφερειακά τζάκια που συνεχίζουν να... καπνίζουν ακόμη με το αίσθημα της «οικογενειοκρατίας» να κυριαρχεί περισσότερο από ό,τι σε κάθε άλλο κόμμα.

Η πιο πρόσφατη περίπτωση είναι του νέου υπουργού Ανάπτυξης Κώστα Σκρέκα που είναι υιός του Θόδωρου Σκρέκα, βουλευτή της ΝΔ από το 1996 ως το 2007, ενώ η πιο χαρακτηριστική είναι σε περιφερειακό επίπεδο του περιφερειάρχη Κεντρικής Μακεδονίας,Απόστολου Τζιτζικώστα (διετέλεσε και βουλευτής ΝΔ), υιού του Γεωργίου Τζιτζικώστα, βουλευτή της ΝΔ από το 1974 ως το 2000, ενώ ο θείος του αποθανόντος πατέρα του, οΚωνσταντίνος Τζιτζικώστας, ήταν ανιψιός του βουλευτή Θεσσαλονίκης με το Λαϊκό Κόμμα, τον Ελληνικό Συναγερμό και την ΕΡΕ.

Αλλες περιπτώσεις είναι π.χ. ο Σταύρος Καλογιάννης (υιός του πρώην βουλευτή ΙωαννίνωνΕλευθέριου Καλογιάννη, η αδελφή του Τατιάνα είναι αντιπεριφερειάρχης Ιωαννίνων), ο Κώστας Καραγκούνης (υιός του εκλιπόντος βουλευτή Αιτωλοακαρνανίας με τη ΝΔΑνδρέα Καραγκούνη), ο πρώην κυβερνητικός εκπρόσωπος Σίμος Κεδίκογλου (υιός του επί σειρά ετών βουλευτή στην Εύβοια, Βασίλη Κεδίκογλου), η Ζέττα Μακρή (κόρη του βουλευτή Γρεβενών της ΝΔ Μιχαήλ Μακρή), ο Κυριάκος Βιρβδιδάκης (ανιψιός του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη), ο Χρίστος Δήμας (υιός του πρώην επιτρόπου Σταύρου Δήμα).

Επίσης, από πολιτικό τζάκι προέρχεται και ο Πρόεδρος της Βουλής Ευάγγελος Μεϊμαράκης, καθώς ο πατέρας του ήταν ο βουλευτής ΕΡΕ Ηρακλείου Ιωάννης Μεϊμαράκηςκαι ανιψιός του βουλευτή Ηρακλείου, με το Λαϊκό Κόμμα, Βασίλειου Μεϊμαράκη. Επιπλέον, αν αναζητήσει κανείς τα δημοτικά και περιφερειακά συμβούλια θα διαπιστώσει ότι υπάρχουν ακόμη πολλές περιπτώσεις.

Η προεδρία και η Α’ Θεσσαλονίκης
Το γεύμα ενότητας Σαμαρά - Καραμανλή
Η ενότητα της ΝΔ περνάει μέσα από τη σχέση του Αντώνη Σαμαρά και του Κώστα Καραμανλή, οι οποίοι επιχείρησαν με το γεύμα τους που παρατέθηκε στα μέσα της εβδομάδας σε δημόσιο χώρο να στείλουν μήνυμα συστράτευσης και συσπείρωσης της Κεντροδεξιάς σε μια ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο για την κεντροδεξιά παράταξη.

Μέσα στο κλίμα των αρνητικών δημοσκοπήσεων για τη ΝΔ που υπολείπεται του ΣΥΡΙΖΑ - ο οποίος καταγράφει εδώ και καιρό πρωτιά και εν μέσω των διεργασιών, των επαφών, των διαβουλεύσεων, των σεναρίων και των συζητήσεων για τη συγκρότηση του «μαγικού αριθμού» 180 για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας - η σύναξη των δύο πολιτικών είχε τη σημασία της. Στο κυρίως μενού της συνάντησης του κ. Σαμαρά με τον πρώην Πρωθυπουργό ήταν οι τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις και στο επίκεντρο βρέθηκε η προεδρική εκλογή και το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών.

Στη συνάντηση επιβεβαιώθηκε ότι οι ψηφοφορίες στη Βουλή για τον νέο Πρόεδρο της Δημοκρατίας θα αρχίσουν στις αρχές Φεβρουαρίου του 2015. Ο κ. Σαμαράς εμφανίστηκε αισιόδοξος για την επίτευξη του στόχου των 180 βουλευτών, με τον κ. Καραμανλή να σημειώνει ότι όλα θα εξαρτηθούν από το πολιτικό κλίμα της εποχής και τα τότε δεδομένα. Θέμα υποψηφιότητας του κ. Καραμανλή για την Προεδρία της Δημοκρατίας δεν συζητήθηκε, καθώς κάτι τέτοιο δεν το επιθυμεί και ο πρώην Πρωθυπουργός, που ξεκαθάρισε ότι τελικά θα είναι και πάλι υποψήφιος, όπως κάνει από το 1997, στο ψηφοδέλτιο της ΝΔ στην Α' Θεσσαλονίκης.

Ο κ. Σαμαράς φέρεται να ζήτησε τη συμβολή του κ. Καραμανλή για να επιτευχθεί με πολιτικά μέσα και επιχειρήματα ο στόχος των 180 βουλευτών. Εξάλλου, ο κ. Καραμανλής, που παραμένει «βαθύτατα παραταξιακός» και «δεν έχει αρνηθεί να στηρίξει τη ΝΔ ποτέ», όπως λένε τακτικοί συνομιλητές του, συνομιλεί με αρκετούς ανεξάρτητους βουλευτές και μέλη της ΚΟ των Ανεξάρτητων Ελλήνων. Ο βασικός στόχος της συνάντησης όμως ήταν να εκπέμψει η ΝΔ ένα μήνυμα ενότητας εν μέσω έντονων διεργασιών για τις μελλοντικές εξελίξεις.

http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=646685

Διαβάστε περισσότερα ...

Ανακατεύεται η τράπουλα της Δεξιάς

Προσχωρήσεις, καρφώματα και κεκαλυμμένες αρχηγικές βλέψεις κυριαρχούν στο χώρο της Ν.Δ. με αφορμή τη συζήτηση στη Βουλή για την ψήφο εμπιστοσύνης. 

Αναμφισβήτητα το αρνητικό κλίμα που αντιμετωπίζει η κυβέρνηση λειτουργεί κεντρόφυγα. Η επιλογή του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά να δώσει στο Μάκη Βορίδη τον πρώτο ρόλο στη Βουλή ουσιαστικά αποκαλύπτει το στόχο προσέγγισης των δεξιών ψηφοφόρων για το επόμενο διάστημα, αλλά και διαμόρφωσης κλίματος πόλωσης.
Στόχος να ξυπνήσουν οι «αντικομουνιστικοί φόβοι». Γιαυτό ο κ. Βορίδης με αιχμή το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε μια άκρως επιθετική ρητορική που παραπέμπει σε άλλες εποχές και δεν ανοίγει παράθυρο σε διάλογο για το τι θα κάνει η κυβέρνηση. Ήδη ο κ. Νικήτας Κακλαμάνης επέστρεψε ενώ έντονες διεργασίες υφίστανται εν όψει βραδινής ψηφοφορίας μεταξύ των ανεξάρτητων βουλευτών. Μάλιστα δεν αποκλείεται να υπάρξουν και ψήφοι στήριξης από ορισμένους μετρημένους στα δάκτυλα του ενός χεριού.
Την ίδια ώρα η συζήτηση στη Βουλή άνοιξε και μια συζήτηση διαδοψής, έστω κι αν ο Αντώνης Σαμαράς εμφανίζεται ακόμα ως ισχυρός παίκτης. Πάντως ο υπουργός Υγείας απέρριψε επίσης τα σενάρια περί διαδοχής στη Ν.Δ., μετά την απόφαση να είναι ο ίδιος εισηγητής στη συζήτηση στη Βουλή, λόγω του ταξιδιού του κ. Σαμαρά στο Μιλάνο.

«Δεν υφίστανται θέματα διαδοχής», ξεκαθάρισε, ενώ εμφανίστηκε βέβαιος ότι η κυβέρνηση θα εξασφαλίσει την ψήφο εμπιστοσύνης το βράδυ της Παρασκευής, εκτιμώντας μάλιστα ότι «θα βγει ενισχυμένη η κυβερνητική πλειοψηφία».

Η Ντόρα πήρε το όπλο της

Την ίδια ώρα στελέχη όπως η Ντόρα Μπακογιάννη αποστασιοποιούνται προτάσσοντας της συναίνεση. Μάλιστα κάλεσε τον πρωθυπουργό να αναλάβει πρωτοβουλία συνεννόησης με τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης Αλέξη Τσίπρα για όλα τα μείζονα θέματα, αν και ο κ. Σαμαράς δεν έχει συναντήσει θεσμικά τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ ούτε μια φορά. Επίσης δεν παρέλειψε να καρφώσει την ηγεσία με αιχμή τον ΕΝΦΙΑ εκφράζοντας την πρόθεσή της να καταθέσει τροπολογία, που θα προβλέπει μείωση των αντικειμενικών αξιών ακινήτων κατά 30%, προανήγγειλε από το βήμα της Βουλής η βουλευτής της ΝΔ Ντόρα Μπακογιάννη.
Σκοπός, όπως είπε η κ. Μπακογιάννη, είναι η άρση του αδιεξόδου με τον ΕΝΦΙΑ και ο εξορθολογισμός της φορολογίας ακινήτων. «Δεν πιστεύω ότι η υπερφορολόγηση θα φέρει έσοδα. Πιστεύω αντίθετα ότι με τη μειωμένη φορολογία θα υπάρχουν αυξημένα έσοδα» είπε η κ. Μπακογιάννη και ανέφερε ότι θα καταθέσει την τροπολογία, η οποία θα προβλέπει 30% μείωση στις αντικειμενικές αξίες των ακινήτων. Στόχος, όπως είπε, είναι η αντικειμενική αξία να φθάσει πιο κοντά στη σημερινή εμπορική αξία, το φορολογικό σύστημα να γίνει πιο ορθολογικό και να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.
Με ενδιαφέρον αναμένεται και η τοποθέτηση στη Βουλή του υπουργού Ανάπτυξης Νίκου Δένδια ο οποίος έχει συσπειρώσει κεντρογενείς και καραμανλικούς συνοδοιπόρους και φέρεται έτοιμος να μπει δυναμικά στην κούρσα των πολιτικών εξελίξεων…
Γιώργος Αλεξάκης

Πηγή:www.reporter.gr

Διαβάστε περισσότερα ...

Ο Αλέξης Τσίπρας διεμβολίζει τη Νέα Δημοκρατία δια των.. καραμανλικών

Θα μιλήσει σε εκδήλωση του Ιδρύματος «Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής», στις 6 Μαρτίου στο Μέγαρο Μουσικής για τον ιστορικό ηγέτη της κεντροδεξιάς

Με μια κίνηση έκπληξη, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ κ. Αλ. Τσίπρας ετοιμάζεται να «διεισδύσει» … στο «καραμανλικό» στρατόπεδο, θέλοντας προφανώς να «κλείσει το μάτι» και στους μετριοπαθείς «νοικοκυραίους» ψηφοφόρους, σε μια χρονική στιγμή που κάποιοι στη ΝΔ αρέσκονται να ακυρώνουν την περίοδο της διακυβέρνησης από τον κ. Κ. Καραμανλή τα έτη 2004-2009.

Διαβάστε την πρόσκληση του Ιδρύματος Κωνσταντίνος Καραμανλής

Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης αποφάσισε να αιφνιδιάσει και θα είναι ομιλητής σε εκδήλωση του Ιδρύματος «Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής», στις 6 Μαρτίου στο Μέγαρο Μουσικής για τον ιστορικό ηγέτη της κεντροδεξιάς.

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο κ. Τσίπρας, όχι μόνο αποδέχθηκε πριν λίγο καιρό την πρόταση να παρευρεθεί στην εκδήλωση, αλλά θέλησε τελικά _όπως προκύπτει από την πρόσκληση που αποκαλύπτει σήμερα «Το Βήμα»_ να μιλήσει στην εκδήλωση με αφορμή τη συμπλήρωση 15 ετών από το θάνατο του Κωνσταντίνου Καραμανλή με θέμα: «Κωνσταντίνος Καραμανλής: Τότε και τώρα» - Δημοκρατία, Οικονομία, Πολιτισμός και Ευρώπη».

Η κίνηση του κ. Τσίπρα αποτελεί μια εντυπωσιακή κίνηση που εντάσσεται στη στρατηγική του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ να διαχωρίσει τη σημερινή ΝΔ από την παραδοσιακή «καραμανλική» πτέρυγα που διοικούσε επί χρόνια το κόμμα.
Ο κ. Τσίπρας επιχειρεί με συνέπεια και σχέδιο να κάνει εμφανή τη διαφορά της κυβέρνησης του κ. Αντ. Σαμαρά _την οποία κατηγορεί για «ακροδεξιές εμμονές και αντιλήψεις»_ με την αντίστοιχη του κ. Κ. Καραμανλή, την περίοδο 2004-2009.

Παράλληλα, ακολουθούν και άλλα στελέχη του κόμματός του που διαχωρίζουν τους «καλούς» καραμανλικούς από τους «σκληροπυρηνικούς» σαμαρικούς.

Προ ημερών έκανε αίσθηση η αναφορά του κ. Τσίπρα στην καραμανλική παράδοση. «Ήδη, η καραμανλική παράδοση του ριζοσπαστικού φιλελευθερισμού αποτελεί μακρινή ανάμνηση για τη ΝΔ, ενώ στο ΠαΣοΚ ο όρος «σοσιαλισμός» εξαλείφεται ακόμη και από τα ανούσια, ούτως ή άλλως, κομματικά κείμενα», τόνισε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης σε εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ στο θέατρο «Ακροπόλ» για το πώς απαντάει το κόμμα στη στρατηγική της έντασης που ακολουθεί η κυβέρνηση Σαμαρά.

Είχε προηγηθεί η κίνηση του κ. Τσίπρα να συγκρίνει τον πρώην Πρωθυπουργό κ. Κ. Καραμανλή με τον κ. Σαμαρά, θέλοντας να δείξει τη διαφορά αντίληψης των δυο πολιτικών. «Ο προκάτοχός του ήταν γόνος μιας οικογένειας, του αείμνηστου Καραμανλή, ο οποίος νομιμοποίησε το Κομμουνιστικό Κόμμα στην Ελλάδα και ήρθε για να συμφιλιώσει τις δύο αντίπαλες παρατάξεις» ανέφερε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης στο BBC.

Ο κ. Τσίπρας δεν χάνει ευκαιρία να αναφέρεται στους «καραμανλικούς», θεωρώντας ότι μπορεί να δημιουργήσει αναταράξεις στη Ν.Δ. και να ωφεληθεί και το κόμμα του. Δεν είναι τυχαίο, ότι πριν λίγες ημέρες στη συνέντευξή του στο Σκάι, αναφέρθηκε σε ένα περιστατικό που συνέβη σε περιοδεία του στις Σέρρες.

«Πριν από τις εκλογές ήμουν στις Σέρρες, στην Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης και με εξέπληξε η αναφορά ενός 50άρη που κινδυνεύει να βρεθεί άνεργος. Ξέρετε τι μου είπε; "Εγώ, Τσίπρα, ήμουν 40 χρόνια καραμανλικός, τώρα θα έρθω σε σένα. Ξέρεις γιατί; Η ανάγκη με κάνει"» σημείωσε ο κ. Τσίπρας με σαφή πρόθεση να δείξει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να υποστηριχθεί ακόμα και από δεξιούς που πλήττονται από το μνημόνιο.

Στην εκδήλωση, την οποία θα τιμήσει με την παρουσία του και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Κ. Παπούλιας, θα μιλήσουν, εκτός από τον κ. Τσίπρα, ο Πρωθυπουργός κ.Αντ. Σαμαράς, αλλά και οι δυο κυβερνητικοί εταίροι, οι πρόεδροι του ΠαΣοΚ και της ΔΗΜΑΡ, οι κκ. Ευ. Βενιζέλος και Φ. Κουβέλης, ενώ θα απευθύνουν χαιρετισμούς, ο πρόεδρος του Μεγάρου Μουσικής, κ. Ι. Μάνος και ο πρόεδρος του Ιδρύματος Κωνσνταντίνος Καραμανλής, ο πρώην υπουργός και «αλεπού» της ελληνικής διπλωματίας, ο κ. Π. Μολυβιάτης.

Θα ακολουθήσει συζήτηση που θα συντονίσει ο ακαδημαϊκός και γενικός διευθυντής του Ιδρύματος Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο κ. Κ. Σβολόπουλος και θα μιλήσουν, ο τέως Πρωθυπουργός και τέως πρόεδρος του ΣτΕ, ο δημοσιογράφος και τέως ευρωβουλευτής κ.Ι. Μαρίνος, ο πανεπιστημιακός κ. Αντ. Μακρυδημήτρης, ο καθηγητής και διευθυντής του Μουσείου Μπενάκη, ο κ. Αγγ. Δεληβοριάς και ο καθηγητής και πρόεδρος του ΕΛΙΑΜΕΠ, κ. Λ. Τσούκαλης. Τη συζήτηση θα κλείσει ο αντιπρόεδρος του Ιδρύματος, ο πρώην υπουργός κ. Αχ. Καραμανλής.

Άρης Ραβανός

http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=499007

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Ο Neo σας έχει εγκαίρως ενημερώσει για το πολιτικό άνοιγμα του ΣΥΡΙΖΑ και του Αλέξη Τσίπρα προς την «καραμανλική πτέρυγα» της ΝΔ, στην προσπάθεια της αξιωματικής αντιπολίτευσης να αναδείξει ρήγματα στο εσωτερικό της Συγγρού.

Το εν λόγω άνοιγμα θα ολοκληρωθεί στις 6 Μαρτίου και, μάλιστα, στο… ανώτατο επίπεδο. Αυτό διότι τότε, στο Μέγαρο Μουσικής και, συγκεκριμένα, σε εκδήλωση του ιδρύματος «Κωνσταντίνος Καραμανλής» θα παραστεί και θα μιλήσει ο Αλέξης Τσίπρας, καθώς στις 8 Μαρτίου συμπληρώνονται 106 χρόνια από την γέννηση του ιδρυτή της ΝΔ.
Πληροφορούμαι ότι τον πρόεδρο της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ προσκάλεσε ο πλέον αυθεντικός «καραμανλικός», ο πρώην υπουργός Πέτρος Μολυβιάτης, που ήταν στενότατος συνεργάτης του Εθνάρχη.

http://www.matrix24.gr

Διαβάστε περισσότερα ...

Ζητείται Δεξιά, ζητείται Αριστερά

Του Νίκου Ξυδάκη

Η αποτύπωση των προτιμήσεων στα δύο εκλογικά αποτελέσματα του περασμένου καλοκαιριού, μαζί με τις δημοσκοπικές καταγραφές έκτοτε, δείχνει την κοινωνία ως προς τις πολιτικές εκφράσεις της σε κατάσταση ρευστότητας και κινητικότητας. Για πρώτη ίσως φορά μεταπολεμικά το κοινωνικό σώμα φυγοκεντρίζεται, συσπειρώνεται προς τα άκρα του συμβατικού φάσματος, όπως κι αν τα ορίσουμε. Ταυτόχρονα, αδειάζει το κέντρο. Γιατί; Μια πρώτη εξήγηση: ο κεντρώος-κεντροαριστερός πολιτικός σχηματισμός θεωρείται υπεύθυνος για την εν εξελίξει κοινωνική καταστροφή, και τα πληττόμενα στρώματα τον τιμώρησαν. Οι παραγωγικές προπάντων ηλικίες, αυτές που πλήττονται περισσότερο από την ανεργία και την ύφεση, βρέθηκαν άστεγες πολιτικά και μεγάλο μέρος αναζήτησε καταφύγιο στην αριστερά. Αλλά αυτοί είναι ένα 20-25%. Τι απέγιναν οι υπόλοιποι; Οχι οι εκλογείς του κεντροαριστερού ΠΑΣΟΚ, αλλά και της κεντροδεξιάς Ν.Δ.; Είναι προφανές ότι παρά την ένταση και τον φόβο της προεκλογικής περιόδου, πολλοί συντηρητικοί ψηφοφόροι δεν πήγαν στη Νέα Δημοκρατία αλλά στους νεοπαγείς δεξιούς σχηματισμούς που την πλαγιοκόπησαν. Και έκτοτε η Ν.Δ. νιώθει καυτή την ανάσα των όμορων χώρων, παρότι απορρόφησε τον εξαχνωθέντα ΛΑΟΣ. Το κενό έκφρασης του κεντρώου χώρου είναι ένα μέτρο της πνευματικής και ιδεολογικής κρίσης, ίσως το πιο φανερό. Ο πολιτικός λόγος διχάστηκε βαθιά ανάμεσα στον φιλομνημονιακό και τον αντιμνημονιακό, και ό,τι πήγε να φυτρώσει ανάμεσα, στα διάκενα και τις χαραμάδες, ποδοπατήθηκε. Ποδοπατήθηκαν η μετριοπάθεια, η νηφαλιότητα, ο πραγματισμός, η ιστορική αίσθηση, η μαχητικότητα επί των υπαρκτών πεδίων και όχι κατά ανεμομύλων. Από την πόλωση που προέκυψε βγαίνουν βαριά τραυματισμένες και η συντηρητική παράταξη και η κεντροαριστερή· η μεν πρώτη διότι έχει πια να αντιπαλαίψει τον δαίμονα του νεοναζιστικού άκρου, η δε δεύτερη διότι εξαχνώθηκε υπό το παλαιό της πρόσωπο και τώρα αναζητεί έκφρασή της εξ αριστερών, από τον νεοπαγή ΣΥΡΙΖΑ. Η πολιτική ανασυγκρότηση προϋποθέτει την ανασυγκρότηση αυτών των δύο μεγάλων ρευμάτων. Η ιστορία κρούει και τα δύο πορτόφυλλα της ελληνικής δημοκρατίας, διότι τα χρειάζεται εξίσου. Ανασυγκρότηση του καθενός πόλου δεν σημαίνει πόλωση έως διχασμού· δεν σημαίνει ούτε σύγκλιση. Σημαίνει σαφή, διακριτά όρια στην ιδεολογία και στην έκφραση διαφορετικών ταξικών ομάδων· άλλωστε η κρίση επανέφερε στο οπτικό πεδίο τις ταξικές και άλλες ομαδώσεις του παραγωγικού πληθυσμού. Η διαφοροποίηση θα παγιωθεί σε πολλούς άλλους χαρακτήρες, διότι εν τω μεταξύ υπό το βάρος της ένδειας ή της απειλής πληβειοποίησης, η κοινωνία μετασχηματίζεται και ιεραρχεί τις υλικές ανάγκες της και το φαντασιακό της με άλλες προτεραιότητες πια, με άλλες απαιτήσεις. Υπό αυτή την έννοια, ούτε οι υπάρχοντες δεξιοί ούτε οι υπάρχοντες αριστεροί είναι σε θέση προς το παρόν να συλλάβουν τις αναδυόμενες ανάγκες της κοινωνίας και να τις εκφράσουν. Είναι ακόμη εγκλωβισμένοι σε παλαιά σχήματα πρόσληψης και ερμηνείας, με εξαιρέσεις φυσικά. Ας πούμε, η νεοναζιστική απειλή δεν είναι δυνατόν να αντιμετωπιστεί ικανοποιητικά μόνο από την αριστερά· απαιτείται και η δράση των συντηρητικών. Μάλιστα η δαιμονοποίηση της αριστεράς ως το αντίστοιχο ετερώνυμο άκρο εντέλει ενισχύει το νεοναζιστικό μόρφωμα του φυλετισμού και της εχθροπάθειας, εφόσον του δίνει την ευκαιρία να αποκρύψει τα ειδεχθή ιδεολογικά χαρακτηριστικά του και να μεταμφιεστεί σε υπερασπιστή του ελληνοχριστιανισμού. Και ακριβώς με την προβιά του υπερεθνικιστή ελληνοχριστιανού αποσπά ακροατήριο από την παραδοσιακή δεξιά, την οποία μέμφεται ως χλιαρή, συστημική ή σάπια. Η ανασυγκρότηση της δεξιάς δεν μπορεί λοιπόν να μην περιλαμβάνει την υπεράσπιση του συνταγματικού δημοκρατικού χώρου και την ιδεολογική ανανέωση προς την κατεύθυνση της μετριοπάθειας. Αντιστοίχως, η οικοδόμηση ενός ισχυρού κεντροαριστερού πόλου, ελκυστικού για τον κόσμο της μισθωτής εργασίας, τους ελευθεροεπαγγελματίες, τους μικροεπιχειρηματίες και μικροαστούς, φαίνεται να πέφτει στους ώμους του πρώην μικρού, αριστερού ΣΥΡΙΖΑ. Ο οποίος υπό την ώθηση της ιστορικής δυναμικής και υπό την πίεση περίπου 1,5 εκατομμυρίου εκλογικών μεταναστών, καλείται να μετασχηματιστεί ιδεολογικά και πολιτικά, ταχύτατα, σε συγχρονισμό με τον κοινωνικό μετασχηματισμό, εφόσον εξακολουθεί να επιθυμεί τη δοκιμασία της κυβερνητικής εξουσίας. Στην περίπτωσή του, οι κίνδυνοι διαρροών προς τα αριστερά δεν είναι ανύπαρκτοι, αλλά είναι μάλλον αμελητέοι συγκρινόμενοι με τα προσδοκώμενα κέρδη από το κέντρο. Στην πραγματικότητα, οι δισταγμοί για εγκατάλειψη της αριστερίστικης ή παλαιοαριστερής ρητορικής πηγάζουν από τον παλαιό μικρό εαυτό του, εκεί όπου όμως αισθανόταν βολεμένος: στην καταγγελτική αντιπολίτευση και στην υπεράσπιση μειονοτικών δικαιωμάτων. Ως μικρός, δεν ήταν καν αναγκασμένος να έχει επεξεργασμένο πραγματιστικό πρόγραμμα για τη μεγάλη πολιτική· αρκείτο στη ρητορική πολυχρωμία. Η ιστορική πρόκληση όμως σήμερα είναι άλλη: είναι μια χώρα πτωχευμένη και μια κοινωνία φοβισμένη και απελπισμένη, που καταστρέφεται οικονομικά και αποσαθρώνεται πνευματικά. Τα ιδεολογήματα δεν αρκούν. Ούτε οι σοφτ ιδέες της ευρωπαϊκής Αριστεράς του ύστερου Ψυχρού Πολέμου και των χρόνων της χρηματοπιστωτικής φούσκας. Η οικουμενικότητα των προβλημάτων επιβαρύνεται δραματικά από το εντόπιο ρήγμα: τη χρεοκοπία, την έλλειψη παραγωγικού μοντέλου, την ξεχαρβαλωμένη διοίκηση, την απουσία στοιχειώδους πνευματικού υποδείγματος. Ουσιαστικά ο ΣΥΡΙΖΑ καλείται να διασταλεί, να μεγεθυνθεί, να χωρέσει προσδοκίες, να παίξει ηγεμονικό ρόλο - ή να συρρικνωθεί έως διαλύσεως. Η ιστορία κρούει τη θύρα και, αν αυτή δεν ανοίξει, προσπερνά. Υπό μία έννοια, λοιπόν, η ανασυγκρότηση μιας μετριοπαθούς συντηρητικής παράταξης και της αριστερής προοδευτικής, συσχετίζονται· όχι μόνο για αποτροπή της ακροδεξιάς νεοναζιστικής απειλής, αλλά κυρίως για να δοθούν πειστικές πολιτικές εκφράσεις στα κοινωνικά υποκείμενα που αναδύονται μέσα από τον πόνο και τα ερείπια της πτώχευσης. http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_10/02/2013_482665

Διαβάστε περισσότερα ...

Ψήνεται το νέο αντιμνημονιακό λαϊκοδεξιό κόμμα

Ποιοί συμμετείχαν στην πρώτη εμφάνιση των μελλοντικών στελεχών στον Μπαϊρακτάρη

Ραβανός Αρης

Οι κκ Μανώλης και Ζώης σε παλαιότερη φωτογραφία τους στη Βουλή

Την πρώτη τους κοινή εμφάνιση έκαναν το μεσημέρι της Τετάρτης, βουλευτές και στελέχη που αποχώρησαν από τους Ανεξάρτητους Έλληνες, στέλνοντας επί της ουσίας το μήνυμα ότι ετοιμάζουν νέα αντιμνημονιακή κίνηση που θα κινείται στο χώρο της λαϊκής δεξιάς.

Από το Μοναστηράκι, όπου βρέθηκαν για να πιουν ένα ποτήρι κρασί, «ζυμώθηκαν» αρκετά για τις τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις και έγινε εκτενής συζήτηση για τις επόμενες κινήσεις τους, χωρίς τον κ. Π. Καμμένο, τον οποίο και εγκατέλειψαν, καταγγέλλοντάς τον για διάφορους λόγους.

Στη λαϊκοδεξιά σύναξη που έγινε στην ψησταριά «Ο Θανάσης», παραβρέθηκαν μεταξύ άλλων, οι πρωταγωνιστές των τελευταίων ημερών, οι κκ. Χρ. Ζώης, Κ. Μαρκόπουλος, Ι. Μανώλης, Ι. Κουράκος, Μιχ. Γιαννάκης και Δ. Σταμάτης, αλλά και άλλα στελέχη όπως οι κκ. Χρ. Λύτρας και Χαρ. Αποσκίτης, Ν. Δρίτσας, Θ. Μοσχοβίτης, Ν. Μπάλτας, κ.α.

Επίσης παραβρέθηκε και ο διαγραφείς από τη Ν.Δ., βουλευτής Φθιώτιδας κ. Ν. Σταυρογιάννης, ενώ απουσίαζαν, αν και προσκλήθηκαν οι επίσης διαγραμμένοι από τον κ.Αντ. Σαμαρά, οι κκ. Ν. Νικολόπουλος, Θ. Σολδάτος και Γ. Κασαπίδης.

Τις τελευταίες ημέρες πυκνώνουν οι παρασκηνιακές ζυμώσεις στους κόλπους της ευρύτερης κεντροδεξιάς παράταξης για το ενδεχόμενο της δημιουργίας ενός νέου αντιμνημονιακού, λαϊκοδεξιού κόμματος, όπως περιγράφηκε και στο Βήμα της περασμένης Κυριακής.

Ήδη, με την κρίση στους Ανεξάρτητους Έλληνες απελευθερώθηκαν δυνάμεις στον χώρο της αντιμνημονιακής λαϊκής Δεξιάς και αυξήθηκε έντονα η κινητικότητα, ενώ ενισχύεται, από διάφορες πλευρές, το σενάριο της ίδρυσης ενός νέου κόμματος στα δεξιά της ΝΔ που θα λειτουργήσει σαν ανάχωμα για τους δεξιούς ψηφοφόρους ώστε να μην καταφύγουν είτε στον ΣΥΡΙΖΑ είτε στη Χρυσή Αυγή.

Συγκεκριμένες αποφάσεις, όπως είναι αυτονόητο, δεν ελήφθησαν στη σημερινή σύναξη των βουλευτών και των στελεχών, αλλά ήταν σαφές πως έγινε για να στείλει ένα μήνυμα πως κάτι…μαγειρεύεται και δεν πρόκειται να ιδιωτεύσουν. «Προχωράμε» ήταν το μήνυμα που έστειλαν, όπως έλεγε μετά ο κ. Μαρκόπουλος.

Εξάλλου, όλοι όσοι παραβρέθηκαν στο γεύμα, επισημαίνουν ότι είναι απαραίτητη η δημιουργία μιας νέας αντιμνημονιακής πολιτικής κίνησης που θα κινείται στο χώρο της λαϊκής Δεξιάς, θα παραπέμπει στις ρίζες της παράταξης (Λαϊκό κόμμα επί Γούναρη), στις αρχές του περασμένου αιώνα, ενώ θα έχει σαφή ευρωπαϊκό προσανατολισμό.

Οι βουλευτές, πρώην και νυν, αλλά και τα στελέχη, που θα ξανασυναντηθούν μετά τις εορτές, αποφάσισαν τα εξής: α) ότι είναι όλοι μαζί και είναι αποφασισμένοι να προχωρήσουν, β) ότι μένουν στην ενεργό πολιτική, χωρίς να αποκηρύξουν τις ιδέες και απόψεις που έχουν και γ) θα επισκεφθούν τις εκλογικές τους περιφέρειες και τις ημέρες των εορτών θα συνομιλήσουν με ψηφοφόρους για να ακούσουν τι ακριβώς επιθυμούν να γίνει.

Επί της ουσίας, συγκεκριμένες και πιο στοχευμένες κινήσεις θα γίνουν τις πρώτες εβδομάδες του νέου έτους, ενώ επισημαίνεται ότι δεν υπάρχει σαφές πλαίσιο για το πώς θα εξελιχθεί αυτή η νέα πρωτοβουλία και υπάρχει ερωτηματικό ποιοι θα ενισχύσουν το συγκεκριμένο πολιτικό σχηματισμό.

Πάντως, ο κ. Νικολόπουλος _ήπιε καφέ με τον κ. Ζώη_ που δεν παρέστη, δεν φέρεται διατεθειμένος στην παρούσα φάση να ενταχθεί σε νέο κόμμα. Ο ίδιος ίδρυσε το Χριστιανοδημοκρατικό Κίνημα και βλέπει θετικά μόνο τη δημιουργία μιας μεγάλης αντιμνημονιακής συμμαχίας.

http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=489528

Διαβάστε περισσότερα ...

Η Κεντροδεξιά αναζητά ταυτότητα

Του Τάσου Τσακίρογλου

 

Πληθαίνουν οι επαφές για συγκρότηση αντιμνημονιακού-λαϊκού δεξιού πόλου, ενώ και ο Α. Σαμαράς εκτιμάται ότι θα επιχειρήσει εν ευθέτω χρόνω αμφίπλευρη διεύρυνση με ανοίγματα στη βάση Αν.Ελ.-Χρυσής Αυγής και προς το εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ

Η κρίση που ξέσπασε στους Ανεξάρτητους Ελληνες φαίνεται να αποτελεί τη θρυαλλίδα για την αναζωπύρωση της συζήτησης που διεξάγεται τους τελευταίους μήνες σχετικά με την αναδιάταξη και ανασυγκρότηση της κεντροδεξιάς παράταξης, μετά το σχίσμα με άξονα την ψήφιση των μνημονίων, η οποία λειτούργησε ως ένα πολιτικό μπινγκ μπανγκ στην παράταξη.

Οι συζητήσεις αυτές αφορούν πρωτίστως τις πρωτοβουλίες που εικάζεται ότι θα αναλάβει ο Αντώνης Σαμαράς, με στόχο την αμφίπλευρη διεύρυνση: τόσο προς «εκσυγχρονιστικές» δυνάμεις από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ, με πρώτο τον Μ. Χρυσοχοΐδη, όσο και προς τη λαϊκή Δεξιά, μέρος της οποίας φιλοδοξεί να ενσωματώσει εν καιρώ, όταν η ατζέντα θα έχει φύγει από τη «μετρολογία» και τη «δοσολογία».

Το νέο πολιτικό σχήμα φιλοδοξεί να οριοθετήσει την παράταξη απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ και τη Χρυσή Αυγή. Σύμφωνα με δηλώσεις του στενού συνεργάτη του πρωθυπουργού, Χρ. Λαζαρίδη, στη ΝΕΤ, οι συζητήσεις βρίσκονται σ” εξέλιξη, ακόμα και για το «όνομα, το οποίο θα κριθεί». Το προφίλ του νέου πολιτικού σχήματος θα είναι «φιλευρωπαϊκό» με στόχο τη συσπείρωση της χώρας για την ανάκαμψη.

Χαρακτηριστική του προβληματισμού που επικρατεί είναι και η εισήγηση του Φαήλου Κρανιδιώτη να υπάρξει άνοιγμα «προς τη βάση των ΑΝ.ΕΛΛ. και της Χρυσής Αυγής, χωρίς προσβολές ή συγκρουσιακά συνθήματα (…) προκειμένου να ανασυγκροτήσουμε την παράταξη». Μάλιστα, αναφερόμενος στην αποχώρηση Καμμένου από τη Ν.Δ., λέει ότι «σίγουρα υπάρχουν ένθεν κακείθεν ευθύνες για τη διάσπαση (…) η οποία δεν ωφελεί την πατρίδα και δευτερευόντως την παράταξη».

Οργασμός επαφών και συζητήσεων υπάρχει, όμως, και από τους αποχωρήσαντες από τους ΑΝ.ΕΛΛ., με επικεφαλής τους Κ. Μαρκόπουλο, Χ. Ζώη και Γ. Μανώλη, οι οποίοι τις τελευταίες ημέρες αφήνουν ανοιχτό το ενδεχόμενο δημιουργίας νέου κόμματος που θα εκφράζει την παραδοσιακή λαϊκή Δεξιά, με ευρωπαϊκό προφίλ.

Σύμφωνα με τους ίδιους, υπάρχουν ανοιχτοί δίαυλοι επικοινωνίας με διαγραμμένους της Ν.Δ., όπως οι Ν. Νικολόπουλος, Ν. Σταυρογιάννης, Θ. Σολδάτος και Γ. Κασαπίδης, ενώ προσδοκούν και σ” άλλες διαρροές κατά την ψήφιση του φορολογικού και των εφαρμοστικών νόμων, ώστε να συγκεντρώσουν δέκα βουλευτές και να συγκροτήσουν Κοινοβουλευτική Ομάδα.

«Πρέπει να εκφραστεί το σημαντικό κομμάτι του εκλογικού σώματος που ανήκει στον πατριωτικό, αντιμνημονιακό χώρο. Συζητούμε τις περαιτέρω κινήσεις μας» δήλωσε ο Γ. Μανώλης, προβλέποντας ότι τις επόμενες ημέρες θα υπάρξει νέο κύμα αποχωρήσεων από το δυναμικό των ΑΝ.ΕΛΛ.

Στο παιχνίδι συμμετέχει, φυσικά, και ο Γ. Καρατζαφέρης, ο οποίος τονίζει ότι κεντροδεξιός αστικός πόλος με τη Ν.Δ. «απέναντι στους μαρξιστές» μπορεί να υπάρξει μόνο «αν κάνει στην άκρη ο Αντ. Σαμαράς», ενώ σε αντίθετη περίπτωση, προκρίνει τη συγκρότηση ενός «τρίτου πόλου, μιας πρότασης συνετού αντιμνημονιακού περιεχομένου». «Παρών» δηλώνουν, επίσης, οι Στέλιος Παπαθεμελής και Παναγιώτης Ψωμιάδης.

Θέση στο σκηνικό αυτό διεκδικούν και νέοι παίκτες, όπως η Κίνηση Ιδεών και Δράσης «ΠΡΑΤΤΩ», υπό τον καθηγητή Νίκο Κοτζιά, με στόχο τη συγκρότηση «ενός ριζοσπαστικού, δημοκρατικού, πατριωτικού, κοινωνικού κινήματος», αλλά και η «Ελλήνων Πολιτεία», με επικεφαλής τον πρώην αναπληρωτή γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής και ιδρυτικό στέλεχος του ΛΑΟΣ Παναγιώτη Αποστόλου, η οποία επιδιώκει «ένα ελληνοκεντρικό σύστημα και ένα αντιμνημονιακό κόμμα» και βρίσκεται σ” επαφές με αρκετούς από τους υπόλοιπους «παίκτες».

http://www.efsyn.gr/?p=8515

Διαβάστε περισσότερα ...

Από την καταστροφή της οικονομίας στον "πόλεμο των φυλών"

Στρατηγικές με φόντο το μεταναστευτικό

 Toυ Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου 

Αυτό μας έλειπε τώρα. Τη στιγμή που εξελίσσεται η τελευταία φάση της επιχείρησης «Χρεωκοπήστε την Ελλάδα και πετάξτε την από το ευρώ με τους όρους μας», και ενώ, ακριβώς για να πετύχει αυτή η επιχείρηση, εμπεδώθηκε στα διεθνή ΜΜΕ, με τη συνδρομή μιας εγχώριας, πλην ξενόδουλης ελίτ, η εντύπωση μιας χώρας αποτυχημένης, τεμπέληδων και διεφθαρμένων μπαταχτζήδων, φανταστείτε, με την «επιδημία» απρόκλητων δολοφονιών ξένων που συνεχίζεται, να αρχίσουν να εμφανίζουν την Ελλάδα διεθνώς και ως «χώρα δολοφόνων». Ελπίζουμε τουλάχιστο, αν και δεν είμαστε βέβαιοι, να μην σκεφτούν κάποιοι να οργανώσουν αντίποινα κατά Ελλήνων που ζουν στο εξωτερικό. Με ταύρο που τον μαχαιρώνουν χωρίς καν να ξέρει ποιος είναι ο ταυρομάχος μοιάζει σήμερα η Ελλάδα. Ως γνωστόν άλλωστε, γι’ αυτό ακριβώς σκοτώνονται οι ταύροι, ερεθίζονται από το κόκκινο πανί, χωρίς να καταλαβαίνουν τη στρατηγική του εκτελεστή τους. Παραδόξως (;) αυτά δεν μοιάζουν να πολυενδιαφέρουν τους διάφορους δήθεν «εθνικιστές», που συνέχισαν, ακόμα και ανήμερα της Παναγιάς, αυτή την ιστορία. ‘Ισως όμως ενδιαφέρει πολύ αυτούς που πιθανώς τους βάζουν και τους καθοδηγούν. Εκτός αν κάποιος νομίζει ότι μπορεί να λύσει το μεταναστευτικό πρόβλημα σκοτώνοντας και τρομοκρατώντας αλλοδαπούς. Το μόνο που μπορεί να κάνει έτσι, είναι να προκαλέσει στο εσωτερικό της χώρας έναν φυλετικό πόλεμο που θα την αποδιαλύσει και θα τη διασύρει διεθνώς. Η χώρα αντιμετωπίζει τεράστιο πρόβλημα με το πλήθος των ξένων που έχουν έρθει. H πλειοψηφία τους είναι άνθρωποι που έδιωξαν από τις χώρες τους οι διαρκείς πόλεμοι και επεμβάσεις στη Μέση Ανατολή, που υποστηρίζουν οι πολιτικοί μας, ακόμα και όταν στρέφονται εναντίον φίλων της Ελλάδας, όπως η Συρία, ή μια οικονομική πολιτική που καταστρέφει ολόκληρο τον πλανήτη, τον κάνει Νίγηρα, για να θυμηθούμε την Κριστίν Λαγκάρντ. Δεν υπάρχει επίσης αμφιβολία ότι tο πρόβλημα δεν θα έπαιρνε ποτέ την έκταση που πήρε, αν και τα δύο κόμματα εξουσίας, με αποκορύφωμα τον Γιώργο Παπανδρέου, δεν αντιμετώπιζε, έως πρόσφατα, τη μετανάστευση ως «ευλογία» και όχι ως «κατάρα» που πραγματικά είναι, όχι μόνο για τις χώρες υποδοχής, αλλά και για τους ίδιους τους μετανάστες και τις πατρίδες τους, κι αν ο ελληνικός κρατικός μηχανισμός δεν ήταν απολύτως διαβρωμένος και διεφθαρμένος. Πολιτικοί χρηματοδότησαν τις προεκλογικές καμπάνιες τους, διπλωμάτες, ΚΥΠατζήδες και αστυνομικοί έγιναν πάμπλουτοι για να διευκολύνουν την έλευση ξένων και τις ελληνοποιήσεις αλλοδαπών. Επιδιώχθηκε να γίνει λαθρομετανάστευση και όχι μετανάστευση, μεταξύ άλλων, για να μπορεί να λειτουργεί αυτό το τεράστιο κύκλωμα με τον κολοσσιαίο τζίρο. Στην Ελλάδα βρήκε, με άψογα χαρτιά, καταφύγιο ο Σαλόνικ, «Αλ Καπόνε» της μετασοβιετικής Ρωσίας και πολλοί άλλοι «ήρωες» του υποκόσμου που αναδύθηκε στις στάχτες του «κομμουνισμού». Η εργοδοσία χρησιμοποίησε τους ξένους για να συμπιέσει τις αμοιβές και τη ρύθμιση της εργασίας στη χώρα. Η σταδιακή διάλυση, ο εκφυλισμός του ελληνικού κράτους, παρόξυνε και έδωσε δραματικές διαστάσεις στο πρόβλημα της μετανάστευσης και αυτό, με τη σειρά του, υπονομεύει ότι απέμεινε από κράτος και κοινωνικό ιστό. Με την ευθύνη όλων των πολιτικών δυνάμεων, σε διαφορετικό βαθμό, φτιάχτηκε παράλληλα ένα υπόβαθρο και ένας μοχλός εσωτερικής και διεθνούς αποσταθεροποίησης της χώρας. Αν δεν υπάρξει άμεσα ένα σοβαρό εθνικό σχέδιο για την αντιμετώπιση του προβλήματος, στην οικονομική θα προστεθεί και άλλη καταστροφή. Η υπόθεση αυτή δεν αφορά μόνο την κυβέρνηση. Αφορά και την αριστερά. Από ηθική άποψη οι κατατρεγμένοι όλου του κόσμου, κάθε ανθρώπινο πλάσμα, αξίζει την αλληλεγγύη και τη συμπαράστασή μας. Δεν μπορεί όμως να βουλιάξει μια η ήδη μισοβουλιαγμένη χώρα για να περιθάλψει έναν τέτοιο αριθμό ξένων. Αυτό δεν θα είναι προς όφελος τελικά ούτε και των ίδιων των ξένων, όπως έδειξε καθαρά και προφητικά το κλίμα που επικράτησε μετά την, αποτρόπαιης ωμότητας, δολοφονική επίθεση κατά της κοπελίτσας στην Πάρο. Αυτό που ετοιμάζουμε, μην αναγνωρίζοντας την έκταση του προβλήματος και μην οργανώνοντας εγκαίρως την ισορροπημένη και αποφασιστική συνάμα αντιμετώπισή του, είναι ένας αρχικά φυλετικός πόλεμος που θα χρησιμοποιηθεί στη συνέχεια από ξένες υπηρεσίες, αλλά και θα διχάσει και τους ίδιους τους ‘Ελληνες, κινδυνεύοντας να χρησιμεύσει ως «προπομπός» μιας βίαιης σύγκρουσης αριστεράς και δεξιάς, που είναι εγγεγραμμένη ως δυνατότητα στη σημερινή κρίση, όσο δεν αντιμετωπίζεται. Οι ίδιες δυνάμεις που ευνόησαν τη μετατροπή της Ελλάδας σε «χωματερή ανθρώπων» και οργάνωσαν την αποδιάλυσή της δια του Μνημονίου, τώρα είναι έτοιμες να χρησιμοποιήσουν το πρόβλημα που δημιουργήθηκε για τις γεωπολιτικές και πολιτικές στρατηγικές τους. Οι επανειλημμένες, ανεξιχνίαστες και επίσης αποτρόπαιες δολοφονίες ξένων που σημειώθηκαν το τελευταίο διάστημα δεν μοιάζουν να έγιναν «εν βρασμώ ψυχής», ούτε ήταν προϊόν άτοπης μεν, πλην υπαρκτής συλλογικής αγανάκτησης. Μοιάζουν να έγιναν από ανθρώπους που ήξεραν να σκοτώνουν, μαχαίρωναν κατευθείαν στην καρδιά. Μακάρι να πρόκειται για μεμονωμένες πράξεις, φοβάται όμως κανείς ότι πρόκειται για την πρώτη ενεργοποίηση οργανωμένου σχέδιου. Ελπίζουμε να κάνουμε λάθος αλλά η μη εξιχνίασή των περισσοτέρων εγείρει την υποψία ότι οι ενέργειες αυτές γίνονται ανεκτές από ισχυρούς κύκλους στην Αστυνομία, που πάντως δεν εμφανίζεται με την αναγκαία βούληση για τον κολασμό των δραστών. Δίνει ενίοτε την εντύπωση ότι θέλει να «κουκουλώσει» το θέμα, υποστηρίζοντας συστηματικά ότι πρόκειται για «ξεκαθαρίσματα λογαριασμών» μεταξύ «ξένων εγκληματιών». Ακόμα άλλωστε ψάχνει να βρει ποιος πήγε να δολοφονήσει την Κούνεβα, ενώ παληότερα, όταν η ΕΥΠ είχε απάγει 28 Πακιστανούς, για λογαριασμό της Ιντέλιντζενς Σέρβις, έλεγαν ότι οι Πακιστανοί απάγονται μεταξύ τους. Πριν άλλωστε από το περιστατικό της Πάρου και τα άλλα, είχαμε και μια σειρά απρόκλητων πράξεων κακοποιήσεων αλλοδαπών στο μετρό κλπ. Δεν θέλουμε να πιστέψουμε ότι υπάρχει μια «νεοεθνικόφρων φράξια» στην κυβέρνηση, που, σε συνδυασμό με διεθνείς δυνάμεις, και μη ξέροντας πώς να διαχειρισθεί τη χρεωκοπία και την έξοδο από το ευρώ, ετοιμάζεται, βλέπει διέξοδο για τον εαυτό της και το καταρρέον «καθεστώς», στην προετοιμασία ενός «φυλετικού πολέμου» στο εσωτερικό ή/και μιας εξωτερικής περιπέτειας περί την ΑΟΖ (κατά το ιστορικό ανάλογο της δικτατορίας των συνταγματαρχών που, το αδιέξοδό της, την οδήγησε, υπό την καθοδήγηση εξωτερικών δυνάμεων, στο κυπριακό πραξικόπημα του 1974, δήθεν για την «ένωση» με την Ελλάδα). Φοβόμαστε όμως ότι βλέπουμε τη σταδιακή προετοιμασία ανάδυσης ενός «νέου παρακράτους», που πιθανότατα συνδέεται και με ξένες υπηρεσίες, αυτή άλλωστε είναι η παράδοση της χώρας μας, και κινείται στο πολύ πρόσφορο έδαφος που έχει δημιουργηθεί εξαιτίας της πολλαπλής αγανάκτησης που συνέχει τη μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού για την κατάσταση στις πόλεις και τις γειτονιές του. Η επιχειρηματολογία της «Χρυσής Αυγής», όπως και παληότερα του ΛΑΟΣ, βρίσκει εξάλλου μαζικά έδαφος και στην εκλογική βάση της αριστεράς, ενθαρρυνόμενη από τον τρόπο που πολλά στελέχη της (δεν) αντιμετωπίζουν το θέμα. Αν αναδυθεί τελικά ένα τέτοιο παρακράτος, δεν θα περιορισθεί μόνο στις δολοφονίες αλλοδαπών, θα φτάσει τελικά και στις δολοφονίες Ελλήνων πολιτικών αντιπάλων ή θα γίνει το «στήριγμα» μιας καθαρά μαφιόζικης πολιτικής, όπως στη Βουλγαρία ή τη Ρουμανία. ‘Οσοι πραγματικά αγαπάνε την Ελλάδα, ότι και αν θέλουν να ονομάζουν τους εαυτούς τους, πατριώτες, εθνικιστές ή οτιδήποτε άλλο, πρέπει να μη συμβάλλουν και να μην επιτρέψουν αυτή την εξέλιξη. ‘Εγινε πολύ συζήτηση πρόσφατα για την επιχείρηση «Ξένιος Ζευς», αν έπρεπε, δεν έπρεπε ή πως έπρεπε να οργανωθεί, ενώ αρκετοί βρήκαν γελοία την ονομασία της. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι είναι μια επιχείρηση καταστολής, συγκέντρωσης και εκδίωξης, όχι φιλοξενίας αλλοδαπών. Εφόσον το ελληνικό κράτος εκτιμά ότι πρέπει να την πραγματοποιήσει, οφείλει να το κάνει στα πλαίσια της νομιμότητας, εξηγώντας με σαφήνεια τους λόγους, εσωτερικά και διεθνώς, σεβόμενο, όσο μπορεί να γίνει αυτό σε επιχειρήσεις τέτοιου είδους, τα ανθρώπινα δικαιώματα και λαμβάνοντας πρόνοια για την αποτροπή κινδύνων κατά της ζωής αυτών που η επιχείρηση έχει ως στόχο. Η ονομασία «Ξένιος Ζευς» είναι ασφαλώς και γελοία και άτοπη για μια τέτοια επιχείρηση. H Eλλάδα των ξένων Ομολογώ ότι δεν της είχα δώσει ιδιαίτερη σημασία, έως ότου ο εκδότης του «Αντιφωνητή» Κώστας Καραϊσκος, λαμπρή μορφή της περιφερειακής μας δημοσιογραφίας και του θρακιώτικου ελληνισμού, μου άνοιξε τα μάτια, λέγοντάς μου ότι ο «Ξένιος» του θυμίζει, ως σύλληψη, την «Ειρήνη στη Γαλιλαία», την ονομασία μιας από τις ελάχιστα ειρηνικές εκστρατείες του ισραηλινού στρατού στα κατεχόμενα ή και άλλες επιχειρήσεις παγκοσμίως. Πράγματι. Η συγκεκριμένη χρήση ενός συμβόλου της Αρχαίας Ελλάδας όπως ο «Ξένιος Ζευς», είναι ένας ακόμα εξευτελισμός της ελληνικής παράδοσης, όπως ακριβώς επεχείρησε, διόλου τυχαία, να κάνει και μερίδα του διεθνούς τύπου στην αρχή της επίθεσης κατά της Ελλάδας. ‘Οσοι οργανώνουν τέτοιες καμπάνιες, δεν είναι ανόητοι. Γνωρίζουν τη δύναμη της «ιδεολογίας», της «πληροφορίας», της μαζικής και έντεχνης προπαγάνδας, έστω και αν η επίθεση στο «σκληρό καρύδι» των Αρχαίων μαρτυρά περισσότερο τη δική τους ιδεολογία, παρά μπορεί να κάνει οποιαδήποτε ζημιά στην ακτινοβολία του πολιτισμού της. Δεν σκέφτηκαν ‘Ελληνες την ονομασία «Ξένιος Ζευς» - εμείς τουλάχιστο δεν ξέρουμε ‘Ελληνες κρατικούς υπαλλήλους που να μπορούν να κάνουν τέτοιους χειρισμούς. ‘Όπως και στην περίπτωση των «μετονομασιών» Υπουργείων από τον κ. Παπανδρέου, π.χ. από «Δημοσίας Τάξης» σε «Προστασίας του Πολίτη», είναι οι ίδιες διεθνείς δυνάμεις και υπηρεσίες που ήλεγχαν την κυβέρνηση του ΓΑΠ και ελέγχουν τμήμα τουλάχιστο της παρούσης κυβερνήσεως, καθώς και εκτεταμένους τομείς του ελληνικού ή «ελληνικού» κρατικού μηχανισμού, πίσω από τις εμπνεύσεις αυτές. Ονομάτων επίσκεψις σοφία, έλεγαν οι Αρχαίοι. Η ανάλυση περιεχομένου των ομιλιών Παπανδρέου, δυστυχώς και των ομιλιών Σαμαρά από τότε που έκανε Ναι το ‘Όχι, ή της επιστολής του προς το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο μετά τις εκλογές, υποδεικνύει ότι, αν δεν είναι γραμμένες από το ίδιο χέρι, υπαγορεύονται από το ίδιο μυαλό, ένα μυαλό που δεν είναι ελληνικό. Τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα, θα μου πείτε. Η εξάρτηση του ελληνικού κράτους, η κατά Σιμόπουλο «ξενοκρατία», ήταν και παραμένει το μεγάλο του πρόβλημα, άρρηκτα συνδεδεμένο με την εσωτερική διαφθορά, την έλλειψη ουσιαστικής δημοκρατίας και τον παρασιτικό χαρακτήρα του ελληνικού καπιταλισμού. Αυτό το πρόβλημα έθεσαν, ξανά και ξανά, χωρίς να λύσουν όμως ικανοποιητικά, η Επανάσταση του 1821, η Εθνική Αντίσταση (1940-45), η μεταπολίτευση του 1974. Ακόμα και ο ελληνικός ακροδεξιός εθνικισμός δεν υπήρξε στην ιστορία του ελληνικός, ήταν πάντα η δηλητηριώδης απόφυση ξένων υπηρεσιών. Κι αν υπήρχαν πολλοί αγνοί, αν και όχι πολύ έξυπνοι πατριώτες μεταξύ των «ενωτικών» στην Κύπρο ή των φίλων των Κούρδων στην Ελλάδα, ή των οπαδών μιας πιο σθεναρής εξωτερικής πολιτικής στα ‘Ιμια, δεν κατάφεραν να μη χρησιμοποιηθούν εντέχνως από τους διεθνείς «νταβατζήδες». Γι’ αυτό και το μόνο που κατόρθωσαν ήταν να φέρουν την Τουρκία στην Κύπρο, την Ελλάδα στη Μαδρίτη και τον Οτσαλάν στο ‘Ιμραλι. Λίγο τόνωση της μνήμης δεν είναι ανώφελη στους καιρούς που ζούμε. Η Ελλάδα χρησιμοποιήθηκε ως πειραματόζωο για να φορτωθεί στους ευρωπαίους εργαζόμενους η κρίση χρέους, αλλά και για να δημιουργηθεί ένα νέο είδος κράτους β’ κατηγορίας στα πλαίσια της ΕΕ. Χρησιμοποιείται τώρα πιθανώς για την έναρξη της πορείας διάλυσης της ΕΕ. Κινδυνεύουμε, αν δεν ανακόψουμε τη διαδικασία, να χρησιμοποιηθούμε αύριο ως πειραματόζωο για τη μελέτη νέων μορφών αυταρχισμού στην Ευρώπη, καθιστάμενοι ταυτόχρονα ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο για μεσανατολικά σχέδια της «Αυτοκρατορίας». 

Πηγές: Konstantakopoulos.blogspot.com, «Η Ελλάδα αύριο»

Διαβάστε περισσότερα ...

Ανεβαίνουν τα ποσοστά του ΛΑΟΣ πανελλαδικά - Οι προσχωρήσεις πρώην βουλευτών στη ΝΔ συσπειρώνουν τους ψηφοφόρους του Γ. Καρατζαφέρη

Πολύ σκληρός για να... τελειώσει φαίνεται ότι είναι ο Γιώργος Καρατζαφέρης, ο οποίος μετά τις αποχωρήσεις πρώην βουλευτών του, έχει πάρει το «παιχνίδι» πάνω του, προκειμένου ο ΛΑΟΣ να μπει στην επόμενη Βουλή. Με εξορμήσεις στην περιφέρεια, αλλά και στρατηγικές κινήσεις, όπως είναι η μεγάλη καμπάνια για την εξεύρεση εργασίας σε ανέργους, έχει καταφέρει να επανασυσπειρώσει τους ψηφοφόρους του κόμματός του. Σύμφωνα με πληροφορίες ο ΛΑΟΣ στις μέχρι τώρα κυλιόμενες δημοσκοπήσεις έχει αποκτήσει δυναμική ανόδου, αγγίζοντας και ξεπερνώντας το 3%. Μάλιστα, χθες ο κ. Καρατζαφέρης στην εκπομπή του στο Τηλάστυ αποκάλυψε ότι έχει στα χέρια του δημοσκοπήσεις που δείχνουν του λόγου του αληθές, όπως και τό ότι έχουν σπάσει τα τηλέφωνα του κόμματός του απο δυσαρεστημένους ψηφοφόρους της ΝΔ, που... ανατρίχισαν με την επάνοδο της Ντρόας Μπακογιάννη στη γαλάζια παράταξη, αλλά και πρώην βουλευτών του ΛΑΟΣ που «στόλιζαν» για χρόνια τον Σαμαρά...

http://www.parapolitika.gr/

Διαβάστε περισσότερα ...

Ναι, δημοκρατία βλάκα…

«Ευρώ με κάθε θυσία;» ήταν το ερώτημα του Ν. Χατζηνικολάου στον Άδωνη Γεωργιάδη στη χτεσινή ραδιοφωνική τους συνάντηση και αυτός απαντά με αφοπλιστική ειλικρίνεια: «Δημοκρατία με κάθε θυσία;». «Προφανώς δεν το σκεφτήκατε καλά και απαντάτε έτσι», του λέει έκπληκτος ο δημοσιογράφος. Ο Άδωνης λίγα δευτερόλεπτα μετά, συνειδητοποιώντας ότι αποκάλυψε τις χουντικές του απόψεις, άλλαξε κουβέντα. Ναι, βλάκα Άδωνη, δημοκρατία με κάθε θυσία. Για να έχεις τη δυνατότητα να πεις ό,τι μπαρούφα θες χωρίς κανένα κόστος, Άδωνη. Να τα χαίρεται τα μπουμπούκια που μάζεψε στην αυλή του ο Σαμαράς…  Α.Χ.

http://topontiki.gr/article/35808

Διαβάστε περισσότερα ...