Η οικολογική «αποκάλυψη» του Τσερνόμπιλ 28 χρόνια μετά

26 Απριλίου του 1986. Ώρα Μόσχας, 01.26. Στον αντιδραστήρα Νο. 4 του Πυρηνικού Σταθμού Παραγωγής Ενέργειας του Τσερνόμπιλ σημειώνεται έκρηξη. Το πυρηνικό ατύχημα ήταν της τάξης του μέγιστου προβλεπόμενου στην Διεθνή Κλίμακα Πυρηνικών Γεγονότων. 26 Απριλίου 2014. Οι συνέπειες είναι ακόμη εδώ.

Σχεδόν 30 χρόνια πριν, η προσοχή του κόσμου ήταν στραμμένη εξ’ ολοκλήρου στο Τσερνόμπιλ. Ο κόσμος έχει προχωρήσει από το 1986 αλλά στην περιοχή της πυρηνικής καταστροφής τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει πολύ. Ο λόγος για το Κόκκινο Δάσος του Τσερνόμπιλ.

^{Εξαιτίας της μόλυνσης η περιοχή γύρω από το πυρηνικό εργοστάσιο του Τσερνόμπιλ δεν θα είναι κατοικήσιμη για περίπου 20.000 χρόνια}

Οικολογική «Αποκάλυψη»;

Μια νέα μελέτη που δημοσιεύτηκε μόλις τον περασμένο μήνα στην επιθεώρηση Oecologia δείχνει ότι ο φυσικός κύκλος αποσύνθεσης της οργανικής ύλης γύρω από το Τσερνόμπιλ έχει διαταραχθεί. Εξαρτάται φυσικά σε μεγάλο βαθμό από τις μικροβιακές κοινότητες οι οποίες όμως έχουν μειωθεί σημαντικά στις μολυσμένες με ραδιενέργεια ζώνες. Κι αυτό είναι πολύ επικίνδυνο.

Οι Tim Mousseau (Πανεπιστήμιο Νότιας Καρολίνας) και Anders Møller έχουν πραγματοποιήσει έρευνες σε διάφορες περιοχές που έχουν μολυνθεί από ραδιενέργεια, μεταξύ των οποίων και η Φουκουσίμα της Ιαπωνίας. Κυρίως όμως έχουν αφιερωθεί στο Red Forest (Κόκκινο Δάσος), την περίφημη δασώδη περιοχή γύρω από το Τσερνόμπιλ.

Κατά τη διάρκεια των χρόνιων ερευνών τους παρατήρησαν μεταξύ άλλων ότι οι κορμοί των δέντρων φαίνονται αμετάβλητοι μετά από τρεις περίπου δεκαετίες. Προκειμένου να βρουν τι συμβαίνει ή μάλλον τι δεν συμβαίνει οι ερευνητές μάζεψαν φύλλα από άλλα δάση και τα μετάφεραν στο Κόκκινο Δάσος.

Μετά από εννέα μήνες τα φύλλα είχαν αποσυντεθεί περίπου 40% λιγότερο από τα φύλλα στα φυσιολογικά δάση. Αυτό οφείλεται στην εξόντωση των μικροοργανισμών. Όπως σημειώνουν οι ερευνητές είναι ήδη γνωστό ότι η ακτινοβολία έχει επιβλαβείς συνέπειες για τους μικροοργανισμούς. Πρόσφατη μελέτη απέδειξε ότι η χρήση ακτινοβολίας μπορεί να προκαλέσει επιπλοκές σε ασθενείς καθώς εξαφανίζει χρήσιμα για τον οργανισμό βακτήρια.

Ο Mousseau εκφράζει την ανησυχία του για το γεγονός ότι το ίδιο πράγμα συμβαίνει στο δάσος του Τσερνόμπιλ τονίζοντας ότι τα επόμενα χρόνια θα μπορούσε να εκδηλωθεί μια καταστροφική πυρκαγιά στο σημείο. «Σε περίπτωση δασικής πυρκαγιάς τα 28 ετών αδιάσπαστα φύλλα θα λειτουργήσουν ως καύσιμα. Η δε συσσωρευμένη πυρηνική ακτινοβολία θα μπορούσε να μεταφερθεί μέσω του καπνού σε κατοικημένες περιοχές» τονίζει ο ερευνητής.

«Γνωρίζουμε ήδη για τις μεταλλάξεις φυτών και εντόμων και τη μείωση του προσδόκιμου ζωής των πτηνών στη ζώνη του Τσερνόμπιλ αλλά η είδηση αυτή είναι ακόμη πιο ανησυχητική» δήλωσε ο Paul Gunter, της οργάνωσης Beyond Nuclear που αντιτίθεται στη χρήση της πυρηνικής ενέργειας και των πυρηνικών όπλων. «Οι μακροπρόθεσμες συνέπειες της απώλειας της απαραίτητης μικροβιακής κοινότητας θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια άνευ προηγουμένου οικολογική καταστροφή. Τα αδιάσπαστα φύλλα είναι η πιο άμεση συνέπεια» πρόσθεσε. 

http://tvxs.gr/

Διαβάστε περισσότερα ...

Πως ένα πείραμα οδήγησε στην τραγωδία του Τσερνομπίλ [εικόνες]

Τα ξημερώματα της 26ης Απριλίου 1986, ο αντιδραστήρας νούμερο τέσσερα στο Τσερνομπίλ εκρήγνυται. Οι Σοβιετικοί το αποκρύπτουν. Δύο μέρες μετά, και 1000 χλμ μακρυά, ανύποπτοι επιστήμονες ανιχνεύουν ραδιενέργεια στα παπούτσια τους, λίγο πριν μπουν σε ένα εργαστήριο στη Σουηδία. Η Σοβιετική Ένωση αναγκάζεται να παραδεχτεί το γεγονός.

Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, το μεγαλύτερο πυρηνικό ατύχημα της ανθρώπινης ιστορίας (το πρώτο που αξιολογήθηκε ως «επιπέδου 7» στην σχετική κλίμακα – το δεύτερο ήταν στη Φουκουσίμα πέρσι) οφείλεται σε ένα... πείραμα που έκαναν οι τεχνικοί του εργοστασίου στο Τσερνομπίλ. Σήμερα, 26 χρόνια μετά, το iefimerida.gr καταγράφει το χρονικό του πυρηνικού τρόμου.

Το ιστορικό του τραγικού πειράματος

Το βράδυ της Παρασκευής 25 Απριλίου 1986, ο διοικητής του ατομικού σταθμού «Β. Ι. Λένιν» -όπως ήταν γνωστό το πυρηνικό εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας του Τσερνομπίλ- διέταξε την διεξαγωγή ενός πειράματος που θα ήταν μοιραίο για τον ίδιο αλλά και χιλιάδες ανθρώπους στην Ουκρανία (που άνηκε τότε στη  Σοβιετική Ένωση) και την Ευρώπη.

Στόχο του πειράματος, ήταν η αύξηση της ασφάλειας του αντιδραστήρα 4, στην περίπτωση που για οποιονδήποτε λόγο εμφανιζόταν πρόβλημα στην παροχή ηλεκτρικής ενέργειας προς το σύστημα που ήταν επιφορτισμένο με την ψύξη του πυρήνα μέσω αντλιών νερού. Με λίγα λόγια, οι τεχνικοί θα επιχειρούσαν να αξιοποιήσουν τον ατμό που παράγει ένας πυρηνικός αντιδραστήρας -ακόμα και όταν είναι κλειστός- για να παράγουν ηλεκτρική ενέργεια η οποία θα κινούσε τις αντλίες που ήταν απαραίτητες για την διακίνηση των 28 τόνων νερού με τους οποίους λειτουργούσε το σύστημα ψύξης του πυρήνα όπου βρισκόταν το καύσιμο (ένα μείγμα ουρανίου-γραφίτη).

Λεπτομέρεια: Το τραγικό πείραμα στον αντιδραστήρα 4 του Τσερνομπίλ έγινε χωρίς να ενημερωθεί η αρμόδια υπηρεσία ατομικής ενέργειας της Σοβιετικής Ένωσης. Επιπλέον, παρότι επρόκειτο να γίνει από την εκπαιδευμένη πρωϊνή βάρδια της Παρασκευής, το πείραμα ξεκίνησε τις πρώτες ώρες του Σαββάτου (26 Απριλίου) λίγη ώρα αφότου ανέλαβε η νυχτερινή βάρδια...Ο αντιδραστήρας 4 φαινόταν ιδανικός για το πείραμα καθώς είχε φτιαχτεί μόλις τρία χρόνια πριν, με ότι καλύτερο διέθετε τότε η σοβιετική τεχνογνωσία.

Το χρονικό του τρόμου

Στις 00:06, οι επικεφαλής τεχνικοί (Αλεξάντρ Ακίμοφ και Λεονίντ Τοπτούνοφ) κατέβασαν την θερμική ισχύ του αντιδραστήρα στα 700MW όπως προέβλεπε το σχέδιο. Όμως, ο σχηματισμός μεγάλης ποσότητας του αερίου Xenon-135 οδήγησε στην περαιτέρω μείωση της ισχύος του αντιδραστήρα, καθώς το ισότοπο αυτό έχει την ιδιότητα να απορροφά νετρόνια.

Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, ένας λανθασμένος χειρισμός του ράβδων ελέγχου από τον Τοπτούνοφ οδήγησε σε ακόμα μεγαλύτερη πτώση της ισχύος του αντιδραστήρα, μέχρι που έφτασε στα 30ΜW. Αυτό επέφερε ακόμα μεγαλύτερη «μόλυνση» του αντιδραστήρα με Xenon-135, με αποτέλεσμα ο Ακίμοφ να διατάξει να εξαχθούν οι περισσότερες ράβδοι ελέγχου από τον αντιδραστήρα για να αποκατασταθεί η ισχύς του στα επιθυμητά επίπεδα. Η κίνηση αυτή έφερε κάποιο αποτέλεσμα, λίγο πριν τη μία τα ξημερώματα, οπότε η ισχύς ανέβηκε στα 200MW, που ήταν όμως πολύ κάτω από το όριο των 700MW που προέβλεπε η αρχική διαδικασία.

Παρόλα αυτά, οι υπεύθυνοι στο σοβιετικό εργοστάσιο παραγωγής ατομικής ενέργειας αποφάσισαν να προχωρήσουν στο πείραμα αγνοώντας όλες τις ενδείξεις που έδειχναν ότι ο αντιδραστήρας βρισκόταν σε πολύ ασταθή κατάσταση, λόγω της μόλυνσης με Xenon-135. Στις 01:05 ενεργοποίησαν κι άλλες αντλίες νερού, αυξάνοντας την παροχή στο σύστημα ψύξης. Στις 01:19, σύμφωνα με τις επίσημες καταγραφές, ο ρυθμός ροής νερού στον αντιδραστήρα είχε ξεπεράσει το επιτρεπτό όριο...

Στις 1:23 το πείραμα ξεκίνησε. Σύμφωνα με το σχέδιο, το κέντρο ελέγχου διέκοψε την παροχή ατμού στην τουρμπίνα που παράγει ρεύμα και ενεργοποίησε τις τέσσερις εφεδρικές γεννήτριες ντίζελ. Κάθε μία από αυτές χρειαζόταν 60-75 δευτερόλεπτα για να φτάσει τα 5,5ΜW που απαιτούνταν για να λειτουργήσει μια κεντρική αντλία του συστήματος ψύξης. Σε αυτό το μεσοδιάστημα, ισχύ στις τέσσερις αντλίες έδινε η τουρμπίνα, όπως δηλαδή προέβλεπε το πείραμα. Όμως όσο η τουρμπίνα μείωνε την ισχύ της (καθώς είχε διακοπεί η παροχή ατμού), η ροή νερού στο σύστημα ψύξης μειωνόταν, με αποτέλεσμα να αυξάνεται δυσανάλογα η θερμική ισχύς του αντιδραστήρα ουρανίου-γραφίτη, οδηγώντας σε γρήγορη μετατροπή του νερού σε ατμό και αυξάνοντας την ισχύ σε μη επιτρεπτά όρια.

Οι εκρήξεις στον αντιδραστήρα

Σαράντα δευτερόλεπτα μετά τις 1:23, το κέντρο ελέγχου μη έχοντας ίσως άλλη λύση έκανε την απεγνωσμένη κίνηση: ξεκίνησε τη διαδικασία επείγουσας διακοπής της λειτουργίας του αντιδραστήρα. Με το πάτημα ενός κουμπιού, και οι 235 ράβδοι ελέγχου μπήκαν στον πυρήνα για να τον κοντρολάρουν. Λεπτομέρεια: Η άκρη σε κάθε ράβδο ελέγχου ήταν από γραφίτη. Έτσι όταν εισήλθαν και οι 235 ράβδοι στον πυρήνα, η αλυσιδωτή αντίδραση αντί να μειωθεί, επιταχύνθηκε. Το αποτέλεσμα ήταν το αντίθετο από το αναμενόμενο. Μέσα σε τρία δευτερόλεπτα, η ισχύς του αντιδραστήρα έφτασε τα 530MW, ο πυρήνας υπερθερμάνθηκε και έγινε η αρχική έκρηξη.

Το αποτέλεσμα της έκρηξης αυτής ήταν η διάλυση ορισμένων ράβδων καυσίμου που με τη σειρά τους μπλόκαραν τις ράβδους ελέγχου. Αυτό οδήγησε σε νέα αύξηση της ισχύος και της θερμοκρασίας στον πυρήνα με συνέπεια τη δημιουργία τεράστιων ποσοτήτων ατμού. Σε εκείνο το σημείο, οι δυτικοί επιστήμονες εικάζουν -καθώς δεν έχουν καταγραφεί στοιχεία από τα όργανα του κέντρου ελέγχου- ότι έγινε η τεράστια έκρηξη ατμού που κατέστρεψε το περίβλημα του αντιδραστήρα ανασηκώνοντας το βάρους 2000 τόνων κάλυμμα του. Ο αντιδραστήρας πρέπει να είχε φτάσει σε ισχύ τα 33GW, δέκα φορές πάνω από την προβλεπόμενη από τους σχεδιαστές του...

Δύο-τρία δευτερόλεπτα μετά την πρώτη έκρηξη έγινε μια δεύτερη ακόμα μεγαλύτερη. Αυτή τη φορά η αιτία ήταν τα ραδιενεργά καύσιμα που είχαν ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Η έκρηξη αυτή σταμάτησε την σχάση, αλλά απελευθέρωσε 40 GigaJoules ενέργειας, ποσότητα που ισοδυναμεί με την εκπυρσοκρότηση 10 τόνων TNT. Φλεγόμενα ραδιενεργά υλικά εκτοξεύθηκαν έξω από τον αντιδραστήρα, και λόγω της υψηλής θερμοκρασίας του πυρήνα δημιουργήθηκε ένα εισερχόμενο ρεύμα αέρα που έβαλε φωτιά στον καυτό γραφίτη του πυρήνα.

Στο εσωτερικό του αντιδραστήρα η ραδιενέργεια είχε φτάσει σε τέτοια επίπεδα που τα όργανα μέτρησης έβγαιναν εκτός κλίμακας. Ο Ακίμοφ που ήταν στο κέντρο ελέγχου, πιστεύοντας ότι τα όργανα μέτρησης ραδιενέργειας του έδιναν λάθος μετρήσεις, διέταξε το προσωπικό να παραμείνει στον αντιδραστήρα για να τον τροφοδοτήσει με νερό ψύξης. Έτσι, κανείς δεν φορούσε προστατευτικό εξοπλισμό, ούτε ο ίδιος ο Ακίμοφ, με αποτέλεσμα οι περισσότεροι να πεθάνουν μέσα σε 2-3 εβδομάδες από την υπερβολική έκθεση σε ραδιενέργεια. Στον διπλανό αντιδραστήρα 3, του οποίου η οροφή πήρε φωτιά από κομμάτια γραφίτη που έφτασαν φλεγόμενα μέχρι εκεί, το προσωπικό πήρε τουλάχιστον αναπνευστήρες και χάπια ιωδίου...

Οι φωτιές

Δεκεπέντε λεπτά πριν τις 2 τα ξημερώματα, έφτασαν στον αντιδραστήρα 4 οι πρώτοι πυροσβέστες του Τσερνομπίλ για να σβήσουν τις φωτιές. «Βλέπαμε καυτό γραφίτη παντού» θυμάται ένας από αυτούς. Οι περισσότεροι όμως δεν γνώριζαν περί τίνος πρόκειται. Ο επικεφαλής τους πέθανε λιγότερο από δύο βδομάδες μετά από τη ραδιενέργεια.

Οι εξωτερικές εστίες φωτιάς έσβησαν λίγο πριν τις 5 το πρωί, αλλά ο γραφίτης στον πυρήνα του αντιδραστήρα 4 έκαιγε για μέρες. Αυτήν την φωτιά την έσβησαν, αρκετές μέρες μετά, στρατιωτικά ελικόπτερα που έριξαν 5.000 τόνους άμμου, τσιμέντου και ειδικών υλικών, δημιουργώντας ουσιαστικά την πρώτη «σαρκοφάγο» από πάνω του, ενώ ειδικά συνεργεία έκαναν έγχυση υγρού αζώτου στο εσωτερικό του. Στη διαδικασία κατάσβεσης,  ένα στρατιωτικό ελικόπτερο Mi-8 έπεσε σκοτώνοντας το τετραμελές πλήρωμα του.

Η παραδοχή και η καθυστερημένη εκκένωση

Παρά το τραγικό ατύχημα, και την προφανή ραδιενεργή μόλυνση με επικίνδυνα ισότοπα (καίσιο-137, στρόντιο-90, κλπ) όλης της περιοχής, οι σοβιετικές αρχές επέλεξαν αρχικά να αποκρύψουν το γεγονός. Δεν διέταξαν καν την εκκένωση της γειτονικής πόλης Πρίπιατ, όπου κατοικούσαν 50.000 άτομα, κυρίως εργαζόμενοι του σταθμού. Ο κόσμος συνέχισε την επόμενη ημέρα τη ζωή του σαν να μην συνέβαινε τίποτε, παρά το γεγονός ότι δεκάδες άτομα αρρώστησαν κατά τη διάρκεια της ημέρας.

Η απόπειρα συγκάλυψης για να προστευθεί το σοβιετικό γόητρο ήταν τέτοια, που η ηγεσία του Κομμουνιστικού Κόμματος δεν έκρινε καν σκόπιμο να ενημερώσει τις διεθνείς υπηρεσίες ατομικής ενέργειας για τον κίνδυνο μόλυνσης, ενώ ο ευρυτερος πληθυσμός ενημερώθηκε για το ατύχημα... δύο μέρες μετά, με ένα ρεπορτάζ μόλις 20 δευτερολέπτων που έπαιξε στην κρατική τηλεόραση, όταν πια η ραδιενέργεια είχε ξεφύγει από την σοβιετική επικράτεια.

Ουσιαστικά, οι Σοβιετικοί παραδέχτηκαν το γεγονός επίσημα, όταν η ραδιενέργεια ανιχνεύθηκε στο ατομικό εργοστάσιο Forsmark της Σουηδίας, 1000 χιλιόμετρα μακρυά από το Τσερνομπίλ, από επιστήμονες που έκαναν έλεγχο ρουτίνας!

Η εκκένωση του Πρίπιατ ξεκίνησε στις 2 το μεσημέρι της 27ης Απριλίου. Οι Αρχές, για να υποβαθμίσουν το γεγονός, έλεγαν στους κατοίκους ότι θα φύγουν μόνο για τρεις μέρες, και τους καλούσαν να πάρουν μόνο τα απαραίτητα. Αμέσως μετά, όμως, το Τσερνομπίλ αποκλείστηκε σε μια ζώνη ακτίνας 30 χιλιομέτρων, που παραμένει στη θέση της ακόμα και σήμερα.... Συνολικά, 135.000 άτομα υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους από την περιοχή.  Ελάχιστοι επέστρεψαν και αυτοί παράνομα – κυρίως γέροι που ήθελαν να πεθάνουν στο σπίτι τους, παρότι γνώριζαν την μόλυνση της περιοχής.

Οι συνέπειες

Από το ίδιο το τραγικό ατύχημα στον αντιδραστήρα 4, όλο το προσωπικό και τα μέλη των διασωστικών συνεργείων (237 άτομα συνολικά) αρρώστησαν από τα υψηλά επίπεδα ραδιενέργειας. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, 31 πέθαναν μέσα σε μόλις τρεις μήνες. Για τους υπόλοιπους, η Σοβιετική Ένωση δεν έδωσε ποτέ στοιχεία – άλλωστε πέντε χρόνια μετά διαλύθηκε ως κρατική οντότητα και η Ουκρανία (όπου βρίσκεται το Τσερνομπίλ) απέκτησε την ανεξαρτησία της. Λόγω της χαοτικής οικονομικής και κοινωνικής κατάστασης που επικράτησε τα επόμενα χρόνια στις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες, δεν υπήρξε ποτέ οργανωμένη προσπάθεια καταγραφής των συνεπειών του ατυχήματος.

Μάρτυρας του ολέθριου ατυχήματος, παραμένει και σήμερα μια περιοχή τεσσάρων τετραγωνικών χιλιομέτρων γύρω από τον αντιδραστήρα όπου υπήρχε ένα πυκνό δάσος με πεύκα που κυριολεκτικά ερημώθηκε. Τα πεύκα έγιναν κόκκινα και πέθαναν, με αποτέλεσμα το πευκοδάσος να περάσει στην ιστορία ως το «κόκκινο δάσος». Τα περισσότερα ζώα που υπήρχαν στην περιοχή αυτή μεταφέρθηκαν μακρυά, και όσα έμειναν -όπως τα άλογα σε ένα νησάκι στον ποταμό Πρίπιατ- πέθαναν πολύ γρήγορα.

Όμως η ραδιενέργεια δρα ύπουλα, δημιουργώντας καρκίνους στους επιζήσαντες. Σύμφωνα με ειδική έκθεση του «Τσερνομπίλ Φόρουμ» το 2005, τις μεγαλύτερες συνέπειες υπέστησαν τα παιδιά που εμφάνισαν καρκίνο του θυρεοειδούς – αναφέρθηκαν πάνω από 4000 τέτοιες περιπτώσεις. Όσον αφορά τους θανάτους, η έκθεση τόνιζε ότι δεν μπορεί να υπάρξει αξιόπιστη μέτρηση των θανάτων από καρκίνο που συνδέονται άμεσα με το ατύχημα. Ωστόσο, προχωρούσε στην εκτίμηση ότι οι θάνατοι από καρκίνο μπορούν να φτάσουν τους 4000 περίπου στο σύνολο των 5.000.000 κατοίκων στις περιοχές που μολύνθηκαν με ραδιενέργεια. Παράλληλα, η μελέτη άφηνε αιχμές για την ελλειπή ενημέρωση των επιζώντων, που θεωρούσαν τον εαυτό τους «καταδικασμένο» από τη ραδιενέργεια, πράγμα που σε πολλές περιπτώσεις οδηγούσε σε ψυχολογικές διαταραχές, ακόμα και σε χρήση ναρκωτικών ουσιών.

Ωστόσο, τα αποτελέσματα αυτής της μελέτης και των υπόλοιπων επίσημων ερευνών που ακολούθησαν έχουν τεθεί πολλές φορές σε αμφισβήτηση. Μια πιο πρόσφατη μελέτη από την Greenpeace ανέβαζε τον δείκτη των θυμάτων στις 200.000 από το 1990 έως το 2004. Επίσης, το 2007, εκδόθηκε στην Ρωσία το βιβλίο "Chernobyl", όπου αναλύοντας τις δημοσιεύσεις σε επιστημονικά περιοδικά, οι συγγραφείς μιλούσαν για 985.000 θανάτους από το 1986 μέχρι το 2004 που σχετίζονται με το ατύχημα.

Το Τσερνομπίλ σήμερα

26 χρόνια μετά το τραγικό ατύχημα που σκότωσε και άλλαξε οριστικά τη ζωή σε χιλιάδες ανθρώπους, το πυρηνικό εργοστάσιο του Τσερνομπίλ στέκει στη θέση του. Ο αντιδραστήρας 4 είναι σφραγισμένος και απομονωμένος από το υπόλοιπο συγκρότημα με 200 κυβικά μέτρα ενισχυμένο σκυρόδεμα. Στο εσωτερικό του πυρήνα υπάρχουν ακόμα 180 τόνοι ραδιενεργού ουράνιου.

Οι υπόλοιποι τρεις αντιδραστήρες του συγκροτήματος όμως συνέχισαν να λειτουργούν για χρόνια, λόγω της ανάγκης της Ουκρανίας για φθηνή ενέργεια. Το 1991 έκλεισε ο αντιδραστήρας 2 μετά από φωτιά που τον κατέστρεψε, ενώ ο αντιδραστήρας 1 σταμάτησε να λειτουργεί δέκα χρόνια μετά το ατύχημα, το 1996, μετά από συνεχή πίεση στην ουκρανική κυβέρνηση από τους διεθνείς οργανισμούς. Ο τελευταίος αντιδραστήρας του Τσερνομπίλ έπαυσε να λειτουργεί μόλις το 2000, σε τελετή όπου έδωσε το παρών ο πρόεδρος της Ουκρανίας.

Ακόμα και σήμερα, μια περιοχή 31 χιλιομέτρων γύρω από το εργοστάσιο είναι απαγορευμένη ζώνη. Ελάχιστοι κάτοικοι μένουν εκεί αρνούμενοι να φύγουν, παρότι τα επίπεδα ραδιενέργειας είναι τόσο υψηλά που οι εργαζόμενοι που συντηρούν τη σαρκοφάγο του τραγικού αντιδραστήρα υποχρεώνονται να δουλεύουν μόνο τέσσερις ώρες την ημέρα με ειδικό εξοπλισμό. Σύμφωνα με τις αρχές, η περιοχή δεν θα είναι κατάλληλη για τον άνθρωπο για τα επόμενα 20.000 χρόνια.

Χάρτης της μόλυνσης με ραδιενέργεια, 10 χρόνια μετά

http://www.iefimerida.gr/

Διαβάστε περισσότερα ...

Ανεβαίνει ο πυρετός της στρατιωτικής αντιπαράθεσης με το Ιράν

Ταύτιση συμφερόντων ΗΠΑ – Ισραήλ. 

Της Αριάδνης Αλαβάνου

Καθώς βαίνει προς την κορύφωσή της η καμπάνια των προεδρικών εκλογών στην Αμερική, ανεβαίνει και ο πυρετός της στρατιωτικής αντιπαράθεσης με το Ιράν, τόσο στις ΗΠΑ όσο και το Ισραήλ. Γεγονός που δεν διέφυγε της προσοχής του αμερικανικού κυρίαρχου Τύπου, ο οποίος γράφει για μια επανάληψη της παράστασης που δόθηκε πριν από την εισβολή στο Ιράκ.
Τα επιχειρήματα των πολεμοκάπηλων είναι έωλα, ακόμη και βάσει όσων υποστηρίζουν οι Δυτικοί και Ισραηλινοί ιθύνοντες. Επί παραδείγματι, ο Αμερικανός υπουργός Άμυνας, Λ. Πανέτα, ερωτώμενος, τον περασμένο μήνα, αν το Ιράν προσπαθεί πραγματικά να κατασκευάσει πυρηνικό όπλο απάντησε: «Όχι. Αλλά γνωρίζουμε ότι προσπαθεί να αναπτύξει πυρηνική ικανότητα». Όπως εξηγεί ο Γιουσάφ Μπατ στο Foreign Policy (19/1/2012) κάθε χώρα που διαθέτει πυρηνικό αντιδραστήρα για πολιτικούς σκοπούς έχει «εξ ορισμού πυρηνική ικανότητα». Συνεπώς το Ιράν, βάσει των λεγομένων του Πανέτα, δεν κάνει τίποτε περισσότερο από ό,τι πολλές χώρες που κατασκευάζουν πυρηνικά εργοστάσια. Εξού και ο Τζέιμς Κλάπερ, επικεφαλής της εθνικής υπηρεσίας πληροφοριών των ΗΠΑ, σε ακρόαση της Γερουσίας παραδέχθηκε ότι δεν ήταν καθόλου πεπεισμένος ότι το Ιράν προσπαθεί να κατασκευάσει πυρηνικό όπλο (New York Times 21/2/2012).
Από την άλλη, ο Μπ. Νετανιάχου, πρωθυπουργός του Ισραήλ, υποστηρίζει με πάθος ότι το Ιράν βρίσκεται ήδη στο στάδιο κατασκευής πυρηνικού όπλου, πράγμα που αποτελεί «υπαρξιακή απειλή» για τη χώρα του και σχεδιάζει να επιτεθεί μέχρι το καλοκαίρι, πριν το Ιράν εισέλθει στη «ζώνη του απυρόβλητου», όπως την περιγράφουν οι Ισραηλινοί, δηλαδή της πρακτικής κατασκευής του πυρηνικού όπλου. (Ντέιβιντ Ιγνάσιους, The Billings Gazette, 5/2/2012). Στην πραγματικότητα όμως, ουδείς το πιστεύει αυτό, ούτε καν οι μυστικές υπηρεσίες και τα στρατιωτικά επιτελεία του Ισραήλ. Ο Νταν Χαλούτζ, πρώην αρχηγός του γενικού επιτελείου δήλωσε πρόσφατα ότι το Ιράν «αποτελεί σοβαρή αλλά όχι υπαρξιακή απειλή» για το Ισραήλ. «Η χρήση αυτής της ορολογίας είναι παραπλανητική. Εάν αποσκοπεί στο να ενθαρρύνει ένα πλήγμα στο Ιράν, είναι λάθος» (Israel News 2/2/2012).
Τα προσχήματα μπορεί να είναι σαθρά, οι φόβοι για τις εκτεταμένες συνέπειες ενός νέου πολέμου να είναι υπαρκτοί και η πολεμοχαρής ρητορεία να χρησιμοποιείται ως πρόσθετη πίεση προς το Ιράν, αλλά το πλέγμα συμφερόντων που αποβλέπει στη διεξαγωγή ενός πολέμου εναντίον του Ιράν είναι εξαιρετικά ισχυρό.
Σύμφωνα με τον ιστορικό Κον Χάλιναν (Foreign Policy in Focus, 23/2/2012) το Ισραήλ έχει συμφέρον να διατηρηθεί ο θρησκευτικός και πολιτικός κατακερματισμός στη Μ. Ανατολή. Το Ιράν δεν αποτελεί μεν στρατιωτική απειλή, αλλά αποτελεί πολιτικό πρόβλημα. Με την ανεξαρτησία του απέναντι στη Δύση, τη φανατική υποστήριξη της κυριαρχίας του, τη συμμαχία του με τη Συρία, τη Χεζμπολάχ, τη Χαμάς και με την κατά κύριο λόγο σιιτική κυβέρνηση του Ιράκ δημιουργεί ένα πλέγμα σχέσεων που δεν επιτρέπει την απρόσκοπτη διεξαγωγή της αμερικανικής και ισραηλινής πολιτικής, σε μια εποχή μάλιστα που όλη η περιοχή μοιάζει με κινούμενο έδαφος.
Όταν οι Αμερικανοί λένε ότι αναφορικά με το Ιράν «εξετάζονται όλες οι επιλογές», εννοούν, σύμφωνα με τον Ιγκνάσιους, ότι θα «τηρήσουν τις δεσμεύσεις» τους απέναντι στο Ισραήλ. Ο Πανέτα (IPS 1/2/2012) μίλησε εμφαντικά για συντονισμό ενεργειών με το Ισραήλ έναντι του Ιράν, ενώ ισραηλινές πηγές αναφέρουν ότι ο Νετανιάχου μπορεί να υπολογίζει ότι μια επίθεση του Ισραήλ σε εποχή εκλογών στις ΗΠΑ θα τις αναγκάσει ή να το υποστηρίξουν ή να πληρώσει ο Ομπάμα το πολιτικό κόστος. Τα συμφέροντα των ΗΠΑ, όμως, συμπίπτουν απόλυτα μ' αυτά του Ισραήλ ως προς το Ιράν, όπως και με τα συμφέροντα των αντιδραστικών μοναρχιών του Κόλπου. Οι οποίες, χρησιμοποιώντας τις θρησκευτικές αντιπαλότητες μεταξύ σιιτών και σουνιτών, διαιρούν τους πληθυσμούς και υπονομεύουν τις ενιαίες κρατικές οντότητες και τους λαούς που θα μπορούσαν να ορθώσουν ανάστημα στις δυτικές δυνάμεις, στην επεκτατική πολιτική του Ισραήλ, να διεκδικήσουν τον ενεργειακό τους πλούτο και δημοκρατικές αλλαγές. Οι Ευρωπαίοι, από την άλλη, ευελπιστούν ότι με τον κατακερματισμό της Μ. Ανατολής θα διατηρήσουν την άνετη πρόσβαση στους υδρογονάνθρακες, έως και θα αποκαταστήσουν την παλιά αποικιοκρατική επιρροή τους. Παράλληλα, οι πετρελαϊκές εταιρίες έχουν κάθε συμφέρον από μια ενδεχόμενη πολεμική αναταραχή, η οποία θα μειώσει την παραγωγή πετρελαίου και θα αυξήσει τις τιμές.
Ο Ιγκνάσιους (ό.π.) αναφέρει ότι το Ισραήλ έχει επεξεργαστεί ένα σενάριο σύντομου πολέμου, το οποίο περιλαμβάνει μια αιφνίδια επίθεση στο Ιράν, απώλειες μόνο 500 Ισραηλινών στρατιωτών και μια εκεχειρία υπό τον ΟΗΕ, υπολογίζοντας ότι οι Ιρανοί δεν έχουν τις τεχνολογικές ικανότητες να αντεπιτεθούν και αν στοχεύσουν τα αστικά κέντρα ή κλείσουν τα στενά του Ορμούζ, τότε θα παρέμβουν στον πόλεμο οι Αμερικανοί.
Βεβαίως, οι δυτικές δυνάμεις δεν είναι πλέον οι μόνοι παίκτες στη διεθνή αρένα. Η παρέμβαση του Βραζιλιάνου υπουργού Εξωτερικών Αντόνιο Πατριότα ότι «ακούμε πως όλες οι επιλογές εξετάζονται σχετικά με το Ιράν, αλλά ορισμένες πράξεις αντίκεινται στο διεθνές δίκαιο» και το ότι κατέστησε υπεύθυνο τον γ.γ. του ΟΗΕ αντανακλούν τις αλλαγές στη διεθνή τάξη πραγμάτων. Η Κίνα, η Ρωσία, ακόμη και η Ινδία, ακολουθώντας τα δικά τους τρέχοντα συμφέροντα, δεν υποστηρίζουν έναν πόλεμο που θα αποβεί υπέρ της ισχύος της Δύσης. Ωστόσο, το τοπίο δείχνει ότι το θέμα του Ιράν προσφέρεται για την κλιμάκωση του παγκόσμιου ανταγωνισμού, εν μέσω της τεράστιας αστάθειας που δημιουργεί η καπιταλιστική οικονομική κρίση, με ανοιχτά όλα τα ενδεχόμενα.

http://e-dromos.gr/

Διαβάστε περισσότερα ...

Ο εφιάλτης του «προφανώς»

Tου Παντελη Μπουκαλα

Πάνε δέκα μέρες τώρα. Σε ένα φιλμάκι από την Ιαπωνία, ένας μεσόκοπος Ιάπωνας, ιχθυοπώλης, λέει με ένα παράπονο που ωριμάζει σε αγανάκτηση: «Αν έριχνα εγώ βρώμικο νερό στη θάλασσα, θα με έπιαναν αμέσως και θα με τιμωρούσαν». Σχολίαζε έτσι, αποκαρδιωμένος, την είδηση πως η διαχειρίστρια εταιρεία του πυρηνικού εργοστασίου της Φουκουσίμα πετάει στη θάλασσα τα νερά που έχουν μολυνθεί από ραδιενέργεια.

Τον ίδιο καιρό, μια άλλη είδηση αποκάλυπτε πόσο λειψή ήταν η μέριμνα της εταιρείας, αλλά και της πολιτείας: οι λιγοστοί εργαζόμενοι που πολεμούν με τους κατεστραμμένους αντιδραστήρες, δεν είχαν καν στη διάθεσή τους προστατευτικές μπότες και αναγκάζονταν να βάζουν πάνω από τα παπούτσια τους πλαστικές σακούλες κολλημένες με μονωτική ταινία. Αποκαλυπτικό επίσης της ανετοιμότητας είναι το εξής, όπως γράφτηκε στον «Εκόνομιστ» και αναδημοσιεύτηκε στην «Καθημερινή», στις 3 Απριλίου: «Ενα ενδεικτικό σημάδι του πόσο ανέτοιμη ήταν η εταιρεία να διαχειριστεί μια τόσο μεγάλης κλίμακας κρίση είναι ότι οι ίδιοι οι μετρητές της δεν μπορούν να μετρήσουν ραδιενέργεια πάνω από χίλια μιλισιβέρ/ώρα, περίπου, δηλαδή, το επίπεδο που η ραδιενέργεια αποτελεί άμεσο κίνδυνο για την ανθρώπινη υγεία». Αν δεν μετράς τον κίνδυνο, δεν υπάρχει...

Μια εξήγηση για όλα αυτά παρέχεται στο ίδιο φύλλο της «Καθημερινής» και στην ίδια σελίδα: Σχολιάζοντας την παρατήρηση του Γιάννη Ελαφρού, «Προκαλεί εντύπωση ότι δεν έχει επιλυθεί ακόμα το πρόβλημα, σε μια χώρα σαν την Ιαπωνία», ο κ. Θανάσης Γεράνιος, αναπληρωτής καθηγητής Πυρηνικής Φυσικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, λέει: «Δυστυχώς, κατά την κατασκευή και λειτουργία του εργοστασίου δεν εξαντλήθηκαν όλες οι τεχνολογικές δυνατότητες ασφαλείας, προφανώς για λόγους οικονομίας και κερδοφορίας, που εντάθηκαν λόγω του γεγονότος ότι επρόκειτο για ιδιωτική εταιρεία». Ενα «προφανώς» εφιαλτικό.

Δεν πρόκειται για τον αποκλεισμό των Τεμπών, που ταλαιπωρεί για μερικές εβδομάδες τους οδηγούς ή για οτιδήποτε άλλο στα μέτρα της υπομονής και της αντοχής των ανθρώπων που ξεχνιέται αμέσως μόλις τελειώσει. Πρόκειται για την έκθεση στον μέγιστο κίνδυνο μιας μεγάλης χώρας, αλλά και των γειτονικών της χωρών, των ωκεανών, της πλανητικής ατμόσφαιρας. Οσο περνούν οι μέρες, τα πράγματα χειροτερεύουν, με την εταιρεία αυτοδιαψευδόμενη, την ιαπωνική κυβέρνηση ενοχλημένη πλην αδρανούσα και τους κατοίκους με την πεποίθηση ότι τίποτα δεν μπορούν να εμπιστεύονται και όλα πρέπει να τα φοβούνται. Η ίδια η αναβάθμιση της σοβαρότητας της κρίσης στο επίπεδο εφτά συνοδεύτηκε από αντικρουόμενες ανακοινώσεις: «δεν θα ξεπεράσουμε το μέγεθος του Τσερνόμπιλ» οι μεν, «θα το ξεπεράσουμε» οι δε. Ολα αυτά φανερώνουν ότι στην κλίμακα της ανευθυνότητας, όπως και της ανετοιμότητας, έχουμε φτάσει προ πολλού στην κορυφή.

http://www.kathimerini.gr/

Διαβάστε περισσότερα ...

Παίζοντας τον κόσμο μας στα ζάρια

Οι επιπτώσεις από το σεισμό στην Ιαπωνία - ακόμη περισσότερο από την κρίση στον πυρηνικό σταθμό της Φουκουσίμα - ηχούν απειλητικά στα αυτιά όσων έχουν παρακολουθήσει το κραχ στο χρηματοοικονομικό τομέα πριν από τη Μεγάλη Ύφεση στις Ηνωμένες Πολιτείες. Και τα δύο αυτά γεγονότα δίνουν σαφή μαθήματα για το πόσο μεγάλοι κίνδυνοι ελλοχεύουν και πόσο ανεπιτυχής είναι η διαχείρισή τους από τις αγορές και τις κοινωνίες.

Υπό μία έννοια, βέβαια, δεν μπορεί να υπάρξει σύγκριση ανάμεσα στην τραγωδία ενός σεισμού, ο οποίος άφησε πίσω του περισσότερους από 25.000 νεκρούς ή αγνοούμενους, και στη χρηματοοικονομική κρίση, η οποία δεν μπορεί να προκαλέσει μια τέτοια τρομαχτική καταστροφή. Με την πυρηνική καταστροφή της Φουκουσίμα, όμως, μπορούν να βρεθούν κοινά χαρακτηριστικά.

Οι ειδικοί, τόσο του πυρηνικού όσο και του χρηματοοικονομικού κλάδου, μας είχαν διαβεβαιώσει ότι η τεχνολογική πρόοδος έχει σχεδόν εξαλείψει τον κίνδυνο της καταστροφής. Τα γεγονότα, όμως, απέδειξαν το αντίθετο: ότι όχι μόνο ο κίνδυνος εξακολουθεί να υπάρχει, αλλά ότι οι επιπτώσεις είναι τόσο σφοδρές που μπορούν εύκολα να αντισταθμίσουν τα υποτιθέμενα οφέλη των συστημάτων που επικαλούνται οι ηγέτες του εκάστοτε κλάδου.

Πριν από τη Μεγάλη Ύφεση, οι γκουρού της αμερικανικής οικονομίας -από τον διοικητή της Fed ως τους γίγαντες του χρηματοοικονομικού κλάδου- περηφανεύονταν ότι είχαν καταφέρει να τιθασεύουν τους κινδύνους. Με τα «καινοτόμα» χρηματοοικονομικά εργαλεία, όπως είναι τα παράγωγα προϊόντα και τα CDS, ήταν δυνατή η διασπορά του κινδύνου στο σύνολο της οικονομίας. Τώρα ξέρουμε πως δεν ενέπαιζαν μόνο την υπόλοιπη κοινωνία, αλλά και τους ίδιους τους εαυτούς τους.

Όπως αποδείχθηκε, όλοι αυτοί οι μάγοι των χρηματοοικονομικών δεν αντιλαμβάνονται την πολυδιάστατη φύση των κινδύνων, για να μην σχολιάσουμε τους κινδύνους που απορρέουν από τα «fat-tail distributions» (στατιστικός όρος που περιγράφει σπάνια γεγονότα με τεράστιο αντίκτυπο, γνωστά και ως «μαύροι κύκνοι). Τα γεγονότα που υποτίθεται ότι συμβαίνουν μια φορά στα 100 χρόνια -ή ακόμη και μια φορά στη ζωή ενός σύμπαντος- εμφανίζονται κάθε 10 χρόνια. Το χειρότερο δε ήταν ότι δεν ήταν υποτιμημένη μόνο η συχνότητα αυτών των γεγονότων αλλά και η ασύλληπτη ζημιά που μπορούν να προκαλέσουν. Κάτι αντίστοιχο, δηλαδή, με την τήξη των πυρήνων των πυρηνικών αντιδραστήρων, η οποία εξακολουθεί να αποτελεί τον εφιάλτη της πυρηνικής βιομηχανίας.

Η μελέτη της οικονομικής επιστήμης και της ψυχολογίας μάς βοηθούν να κατανοήσουμε γιατί κάνουμε τόσο κακή διαχείριση αυτών των κινδύνων. Έχουμε ελάχιστη εμπειρική γνώση για να αξιολογήσουμε τόσο σπάνια γεγονότα, συνεπώς είναι δύσκολο να κάνουμε καλές εκτιμήσεις. Υπό αυτές τις συνθήκες, το βάρος πέφτει στους ευσεβείς πόθους: ίσως, τελικά, να μην έχουμε κίνητρο να σκεφτούμε το χειρότερο. Αντιθέτως, όταν οι άλλοι επωμίζονται το κόστος των λαθών, υπάρχουν κίνητρα για αυταπάτη. Σ' ένα σύστημα που κοινωνικοποιεί τις ζημιές και ιδιωτικοποιεί τα κέρδη, η κακοδιαχείριση των κινδύνων είναι προδικασμένη.

Πράγματι, ο χρηματοοικονομικός τομέας βούιζε από τα προβλήματα και τις επιπτώσεις που είχε η δράση των οίκων αξιολόγησης. Οι διεθνείς οίκοι αξιολόγησης είχαν το κίνητρο για να αξιολογούν θετικά τίτλους υψηλού κινδύνου που πωλούσαν οι επενδυτικές τράπεζες που τους χρηματοδοτούσαν. Στις στεγαστικές τράπεζες δεν επιβάλλονταν κυρώσεις για την ανεύθυνη συμπεριφορά τους και ακόμη και αυτοί που εφάρμοζαν καταχρηστικές πρακτικές δανεισμού (predatory lending) ή δημιουργούσαν και πουλούσαν τίτλους που είχαν σχεδιαστεί για να είναι ζημιογόνοι, το έκαναν με τέτοιο τρόπο, ώστε να είναι κατοχυρωμένοι έναντι διώξεων αστικού ή ποινικού κώδικα.

Έτσι ανακύπτει το επόμενο ερώτημα: μας περιμένουν και άλλοι «μαύροι κύκνοι»; Δυστυχώς, ορισμένοι από τους πραγματικά μεγάλους κινδύνους που αντιμετωπίζουμε σήμερα δεν αποτελούν καν σπάνια γεγονότα. Το καλό είναι ότι αυτοί οι κίνδυνοι μπορούν να τεθούν υπό έλεγχο με μικρό ή μηδενικό κόστος. Το κακό είναι ότι κάτι τέτοιο θα εγείρει έντονες πολιτικές αντιδράσεις από εκείνη τη μερίδα πολιτών που επωφελούνται από το status quo.

Τα τελευταία χρόνια ήρθαμε αντιμέτωποι με δύο τέτοιους μεγάλους κινδύνους αλλά κάναμε ελάχιστα για να τους θέσουμε υπό έλεγχο. Σύμφωνα με τα όσα γνωρίζουμε, ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίστηκε η πρόσφατη κρίση έχει αυξήσει τον κίνδυνο κατάρρευσης του χρηματοοικονομικού κλάδου στο μέλλον.

Οι τράπεζες «που είναι πολύ μεγάλες για να καταρρεύσουν» και οι αγορές στις οποίες δραστηριοποιούνται γνωρίζουν πλέον ότι σε περίπτωση που «μπλέξουν» κατά πάσα πιθανότητα θα διασωθούν. Το αποτέλεσμα αυτού του «ηθικού κινδύνου» είναι ότι αυτές οι τράπεζες δανείζονται με ευνοϊκούς όρους, γεγονός που τους εξασφαλίζει το συγκριτικό πλεονέκτημα, το οποίο όμως δεν απορρέει από τις ανώτερες αποδόσεις τους αλλά από την πολιτική τους ισχύ. Παρότι οι υπερβολές στην ανάληψη κινδύνων έχουν περιοριστεί ως ένα βαθμό, ο καταχρηστικός δανεισμός και το ανεξέλεγκτο trading με «σκοτεινά» παράγωγα στην εξωχρηματιστηριακή αγορά καλά κρατούν. Οι μηχανισμοί που ενθαρρύνουν την ανάληψη υπερβολικών κινδύνων παραμένουν ουσιαστικά αμετάβλητοι.

Αντιστοίχως, παρότι στη Γερμανία αποφασίστηκε η διακοπή της λειτουργίας όλων των πυρηνικών της αντιδραστήρων, στις ΗΠΑ και άλλα κράτη εξακολουθούν να λειτουργούν πυρηνικά εργοστάσια που έχουν εξίσου ελαττωματική σχεδίαση με τους σταθμούς της Φουκουσίμα. Η ίδια η ύπαρξη του πυρηνικού κλάδου στηρίζεται σε αφανείς δημόσιες επιδοτήσεις. Πρόκειται για το κόστος που επωμίζεται το κοινωνικό σύνολο σε περίπτωση μιας πυρηνικής καταστροφής, καθώς και για το κόστος της εναπόθεσης των πυρηνικών αποβλήτων, η οποία παραμένει μη διαχειρίσιμη. Όλα αυτά στο όνομα του απρόσκοπτου καπιταλισμού!

Για τον κόσμο μας, ωστόσο, υπάρχει ένας ακόμη κίνδυνος, ο οποίος, όπως και οι άλλοι δύο, αποτελούν βεβαιότητα: υπερθέρμανση του πλανήτη και κλιματική αλλαγή. Εάν υπήρχαν άλλοι πλανήτες στους οποίους θα μπορούσαμε να μετακομίσουμε με χαμηλό κόστος σε περίπτωση που οδηγηθούμε στην αναπόφευκτη, σύμφωνα με τους επιστήμονες, κατάληξη, θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει ότι αξίζει να πάρουμε το ρίσκο. Εφόσον, όμως, δεν υπάρχουν τέτοιοι πλανήτες, το ρίσκο δεν αξίζει.

Το κόστος μείωσης των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου ωχριά μπροστά στους πιθανούς κινδύνους που αντιμετωπίζει ο πλανήτης. Αυτό ισχύει ακόμη και εάν αποκλείσουμε την επιλογή της πυρηνικής ενέργειας (το κόστος της οποίας συστηματικά υποεκτιμάται). Το σίγουρο είναι ότι ο αντίκτυπος για τις εταιρείες λιθάνθρακα και πετρελαίου θα είναι τεράστιος, ενώ οι χώρες που ρυπαίνουν περισσότερο, όπως οι ΗΠΑ, θα καταβάλουν προφανώς μεγαλύτερο τίμημα από όσους ακολουθούν έναν λιγότερο άσωτο τρόπο ζωής.

Σε τελευταία ανάλυση, όσοι τζογάρουν στο Λας Βέγκας χάνουν περισσότερα απ' όσα κερδίζουν. Ως κοινωνία, τζογάρουμε –με τις μεγάλες τράπεζες, τους πυρηνικούς σταθμούς, τον κόσμο μας. Όπως και στο Λας Βέγκας, οι ελάχιστοι που κερδίζουν, όπως οι τραπεζίτες που θέτουν σε κίνδυνο την οικονομία μας ή οι ιδιοκτήτες των εταιρειών ενέργειας που θέτουν σε κίνδυνο τον κόσμο, ίσως καταφέρουν να «την βγάλουν καθαρή». Είναι σχεδόν βέβαιο, όμως, ότι εμείς, το υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο θα χάσουμε, όπως συμβαίνει και με τη συντριπτική πλειονότητα των τζογαδόρων. Αν και θα έπρεπε να πάρουμε αυτό το μάθημα από την καταστροφή στην Ιαπωνία, επιμένουμε να το παραβλέπουμε με δική μας ευθύνη.

*Ο Τζόζεφ Στίγκλιτς είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια και κάτοχος βραβείου Νόμπελ στα Οικονομικά. Το τελευταίο του βιβλίο με τίτλο «Freefall: Free Markets and the Sinking of the Global Economy» κυκλοφορεί στα Γαλλικά, τα Γερμανικά, τα Ιαπωνικά και τα Ισπανικά.

Copyright: Project Syndicate, 2011

http://www.naftemporiki.gr/

Διαβάστε περισσότερα ...

Στα επίπεδα του Τσερνόμπιλ έφτασε η πυρηνική κρίση στην Ιαπωνία - Φόβος για τα χειρότερα...

Τα χειρότερα φοβούνται πλέον οι Ιάπωνες   (Φωτογραφία:  Reuters )

Τόκιο, Ιαπωνία

Διαστάσεις Τσερνόμπιλ παίρνει πλέον η πυρηνική καταστροφή στην Ιαπωνία, καθώς οι αρχές της χώρας αναβάθμισαν το επίπεδο της σοβαρότητας της πυρηνικής κρίσης στον σταθμό της Φουκουσίμα στην κατηγορία 7 από την κατηγορία 5, αξιολογώντας την πλέον ως ισότιμη με την πυρηνική καταστροφή του 1986.

Η βαθμολογία αντικατοπτρίζει την αρχική σοβαρότητα του συμβάντος  και όχι τη σημερινή εξέλιξη της κρίσης, καθώς τα επίπεδα της ραδιενέργειας που καταμετρώνται καθημερινά έχουν πλέον υποχωρήσει.

«Πρόκειται για μια καταρχήν αξιολόγηση και είναι ένα θέμα που απομένει να οριστικοποιηθεί από τη Διεθνή Υπηρεσία Ατομικής Ενέργειας» ανέφερε αξιωματούχος της κρατικής Υπηρεσίας Πυρηνικής και Βιομηχανικής Ασφάλειας, που εξέδωσε την ανακοίνωση μαζί με την Επιτροπή Πυρηνικής Ασφάλειας, που είναι μη κυβερνητικός οργανισμός.

Την έντονη ανησυχία της ότι η διαρροή ραδιενέργειας μπορεί να ξεπεράσει σε μέγεθος εκείνη του πυρηνικού δυστυχήματος στο Τσερνόμπιλ εξέφρασε η διαχειρίστρια εταιρεία του πυρηνικού σταθμού της Φουκουσίμα, Tepco.

«Η διαρροή ραδιενέργειας δεν έχει σταματήσει και η ανησυχία μας είναι ότι τελικά θα ξεπεράσει εκείνη του Τσερνόμπιλ» είπε αξιωματούχος της Tepco.

Νέοι σεισμοί και πυρκαγιά στον αντιδραστήρα 4

Δύο νέες σεισμικές δονήσεις 6,3 βαθμών «ταρακούνησαν» ξανά την Ιαπωνία, ενώ πυρκαγιά ξέσπασε τα ξημερώματα της Τρίτης στον αντιδραστήρα 4.

Και οι δύο σεισμικές δονήσεις έγιναν αισθητές στην ιαπωνική πρωτεύσουσα, ενώ εκκενώθηκε και ο πυρηνικός σταθμός της Φουκουσίμα.

Ο πρώτος σεισμός που σημειώθηκε αργά το βράδυ της Δευτέρας είχε εστιακό βάθος στα 33 χιλιόμετρα υποθαλασσίως, ενώ το επίκεντρο υπολογίζεται σε απόσταση 112 χιλιομέτρων νοτιο-νοτιοανατολικά της παραθαλάσσιας πόλης Χόσνου στην επαρχία Τσίμπα που γειτονεύει με το Τόκιο. Οι αρμόδιες αρχές δεν εξέδωσαν καμία προειδοποίηση για πιθανό τσουνάμι.

Αργότερα, σημειώθηκε νέα σεισμική δόνηση στη βορειοδυτική Ιαπωνία, ανοικτά των ανατολικών ακτών της Φουκουσίμα σε βάθος 10 χιλιομέτρων. Δεν έχει εκδοθεί προειδοποίηση για τσουνάμι.

Τα ξημερώματα της Τρίτης ξέσπασε φωτιά στον αντιδραστήρα 4. Αμέσως έσπευσε μονάδα της Υπηρεσίας Αυτοπροστασίας των συνεργείων που εργάζονται στο πυρηνικό εργοστάσιο για να σβήσει τη φωτιά.

«Οι φλόγες και ο καπνός δεν είναι πλέον ορατοί, αλλά θα πρέπει να περιμένουμε να επιβεβαιώσουμε ότι δεν υπάρχει ενδεχόμενο αναζωπύρωσης της πυρκαγιάς» δήλωσε ο εκπρόσωπος της εταιρείας.

Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ/Reuters/Γαλλικό

Διαβάστε περισσότερα ...

Σε πυρηνικό κλοιό η Ελλάδα

Oλα τα πυρηνικά εργοστάσια πρέπει να περάσουν από αυστηρά «στρες τεστς» μετά τα γεγονότα της Φουκουσίμα συμφώνησαν οι Ευρωβουλευτές αν και απέρριψαν εξι διαφορετικά σχέδια ψηφίσματος.

Τί γίνεται όμως στην Ελλάδα; Το απαρχαιωμένο Κοζλοντούι στη γειτονική Βουλγαρία προκαλεί εξίσου μεγάλη ανησυχία, όσο και τα σχέδια της Τουρκίας για πυρηνικά εργοστάσια σε σεισμογενείς περιοχές.
Ο σεισμολόγος και ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ Γιώργος Σταυρακάκης εξηγεί:  «Δεν μπορώ να καταλάβω την επιμονή των Τούρκων να θέλουν ένα πυρηνικό εργοστάσιο σε μία σεισμογενή περιοχή. Ξέρετε, η περιοχή του Ακουγιού είναι το νοτιοδυτικό άκρο του ρήγματος της Ανατολίας. Οι Τούρκοι γνωρίζουν καλύτερα από μας πόσο έχουν υποφέρει από καταστροφικούς σεισμούς που έχουν προκληθεί εξαιτίας αυτού του ρήγματος. Είναι το μεγαλύτερο ρήγμα που υπάρχει μετά το ρήγμα του Αγίου Ανδρέα και έχει μήκος περίπου χιλίων πεντακοσίων χιλιομέτρων».

Τούρκοι σεισμολόγοι υποστηρίζουν πάντως ότι η περιοχή είναι λιγότερο επικίνδυνη από άλλες περιοχές, όπως το βόρειο κομμάτι του ρήγματος της Ανατολίας.

Σταυρακάκης: "Δεν μπορώ να καταλάβω την επιμονή των Τούρκων"
«Αυτό για μένα είναι ακόμα πιο επικίνδυνο, διότι σε αυτές τις περιοχές η φύση μας επιφυλάσσει εκπλήξεις» λέει ο Έλληνας ευρωβουλευτής στηνDeutsche Welle. «Το 1995 η περιοχή του Κόμπε είχε χαρακτηριστεί και αυτή ως περιοχή χαμηλής σεισμικότητας, αλλά είχαμε 2.500 νεκρούς με τεράστιες καταστροφές. Κι εμείς στη χώρα μας την περιοχή Κοζάνης-Γρεβενών την είχαμε χαρακτηρίσει ως περιοχή μέτριας σεισμικότητας, αλλά το 1995 είχαμε έναν πολύ ισχυρό σεισμό 6,6 Ρίχτερ».

Ποιός ελέγχει την Τουρκία;

Μπορεί η Ε.Ε. να παρέμβει στην Τουρκία, η οποία δεν είναι καν μέλος της; Η Ολλανδέζα ευρωβουλευτής Κόριεν Βόρτμαν Κόολ, αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος στο Στρασβούργο, λέει ότι υπάρχουν δυνατότητες παρέμβασης, αλλά δεν αμφισβητεί το δικαίωμα της Τουρκίας να κατασκευάσει πυρηνικά εργοστάσια.

«Ζητούμε από την Κομισιόν και από τα κράτη-μέλη να ασκήσουν πιέσεις, ώστε να εφαρμοστούν όλες οι προδιαγραφές ποιότητας σχετικά με την ασφάλεια και τη διαχείριση αποβλήτων και σε αυτά τα πυρηνικά εργοστάσια που βρίσκονται εκτός ευρωπαϊκών συνόρων, όπως επίσης και στα υπό κατασκευή πυρηνικά εργοστάσια. Από την Κομισιόν μας λένε ότι ήδη καταβάλλονται προσπάθειες» λέει η Ολλανδέζα ευρωβουλευτής στην Deutsche Welle.

Για τον καθηγητή και ευρωβουλευτή της Ν.Δ. Ιωάννη Τσουκαλά η καλύτερη λύση θα ήταν η παρέμβαση της διεθνούς κοινότητας:

«Νομίζω ότι πρέπει να ενισχυθούν οι διεθνείς οργανισμοί. Ας πούμε η Διεθνής Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας για την ώρα είναι συμβουλευτικό όργανο και μόνο με την πρόσκληση ενός κράτους μπορεί να παρέμβει. Εγώ νομίζω ότι ο έλεγχος πρέπει να γίνει υποχρεωτικός» επισημαίνει ο Έλληνας ευρωβουλευτής..

«Το Μπέλενε είναι πολύ πιο ασφαλές από το Κοζλοντούι»
Η Ε.Ε. έχει ήδη διαθέσει εκατομμύρια ευρώ για την απενεργοποίηση απαρχαιωμένων αντιδραστήρων στο Κοζλοντούι της Βουλγαρίας. Αλλά την ίδια στιγμή κατασκευάζεται ένα νέο πυρηνικό εργοστάσιο με ρωσική τεχνολογία στο Μπέλενε της βόρειας Βουλγαρίας.

Ο Βούλγαρος ευρωβουλευτής Βλάντιμιρ Ουρούτσεφ έχει διατελέσει αρχιμηχανικός στον πυρηνικό σταθμό του Κοζλντούι. Εκτιμά ότι η νέα μονάδα του Μπέλενε θα είναι πολύ πιο ασφαλής από την παλαιότερη του Κοζλοντούι, η οποία όμως επίσης ήταν ασφαλής, όπως υποστηρίζει.

Τσουκαλάς: "Νομίζω ότι ο έλεγχος πρέπει να γίνει υποχρεωτικός"
«Καταλαβαίνουμε ότι ο κόσμος ανησυχεί, γιατί ακόμα και στη Βουλγαρία δεν είναι όλοι υπέρμαχοι της πυρηνικής ενέργειας. Υπάρχουν θεωρητικοί κίνδυνοι όπως η ραδιενεργός ακτινοβολία, την οποία δεν μπορείς καν να αισθανθείς ή να μυρίσεις. Αλλά σας λέω ότι είναι μία ασφαλής τεχνολογία όταν η κατασκευή των αντιδραστήρων και η διαχείρισή τους είναι η ενδεδειγμένη. Έχω εργαστεί στο Κοζλοντούι επί 26 χρόνια και η ακτινοβολία που πήρα είναι ασήμαντη, αν τη συγκρίνουμε με την ακτινοβολία στην οποία εκτίθεστε λόγω συχνών αεροπορικών μετακινήσεων» λέει ο Βούλγαρος ευρωβουλευτής στην Deutsche Welle.

Καμία τεχνολογία δεν είναι απόλυτα ασφαλής και αυτό το βλέπουμε και στη Φουκουσίμα, αντιτείνει ο Έλληνας ευρωβουλευτής Ιωάννης Τσουκαλάς:

«Οι Ιάπωνες υποστηρίζουν ότι η καταστροφή έγινε, επειδή υπήρξε συνδρομή του μεγάλου σεισμού των 9 Ρίχτερ και ένα παλιρροιακό κύμα, ένα τσουνάμι, το οποίο υπερέβαινε τους λογαριασμούς τους, ήταν δηλαδή πάνω από 10 μέτρα, και αυτοί είχαν χτίσει τα τοιχία στα εξίμισι μέτρα, επειδή είπαν ότι τέτοιο κύμα πάνω από 10 μέτρα είχε να εμφανιστεί από το έτος 835. Για τη φύση, το 835 είναι χθες».


πηγή Deutch welle

Διαβάστε περισσότερα ...

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: Ιταλοί μαφιόζοι βύθισαν ραδιενεργά απόβλητα στο Ιόνιο!

Marion Doss

Αποκαλύπτουμε το έγγραφο, που μέχρι σήμερα έχει μείνει αναπάντητο από τους φορείς σε Ελλάδα και Ιταλία, της οικολογικής κίνησης «Ο Λαπίθας» από την πολύπαθη Ζαχάρω Ηλείας με το οποίο ζητούνται εξηγήσεις και λύσεις για την ύπαρξη ραδιενεργών και τοξικών αποβλήτων στις Ελληνικές ακτές!

Τα ραδιενεργά απόβλητα έχουν διασπείρει στις θάλασσες Ιταλοί μαφιόζοι, που αποκομίζοντας υπέρογκα ποσά «αναλάμβαναν» να τα εξαφανίσουν ναυλώνοντας σαπιοκάραβα που υπερφόρτωναν  και στη συνέχεια βύθιζαν στη θάλασσα.

Το θέμα που αναδείχτηκε και απασχολεί τη κοινή γνώμη στη γειτονική Ιταλία αποκαλύφθηκε από μετανοημένους μαφιόζους που για να πετύχουν μείωση των ποινών τους έδωσαν ακριβή στοιχεία και συντεταγμένες όπου βρίσκονται τα επικίνδυνα για την υγεία και το περιβάλλον ραδιενεργά απόβλητα.

Στην Ελλάδα χάρις την έγκαιρη αντίδραση της οικολογικής κίνησης «Ο Λαπίθας» έχουν ενημερωθεί οι αρμόδιοι φορείς και οι κάτοικοι της περιοχής αλλά ακόμα και σήμερα δεν έχει υπάρξει επίσημη ενημέρωση καθώς αυτή η τόσο σοβαρή αποκάλυψη παραμένει άγνωστη και ανεπίλυτη.

Σας παρουσιάζουμε σήμερα το έγγραφο με παραλήπτη την Ιταλική πρεσβεία και ημερομηνία 14 Νοεμβρίου 2009 (!)

****

Προς                                                                                         Ζαχάρω 14 Νοεμβρίου 2009

την Πρεσβεία της

Ιταλικής Δημοκρατίας

Υπόψη

α) Ευρωπαϊκή Ένωση

Επίτροπο περιβάλλοντος

Κο  Σταύρο Δήμα

β) Υπουργείο Περιβάλλοντος

Ενέργειας και Κλιματικής

Αλλαγής

Κα  Τίνα Μπιρμπίλη

γ)  Νομαρχία Ηλείας

Κον  Χαρ. Καφύρα

δ)  Δημαρχία Ζαχάρως

Κο  Π. Χρονόπουλο

ε)  ΜΜΕ

Σύμφωνα με τα ΜΜΕ (ιταλικά και ελληνικά)  το Σάββατο  12  Σεπτεμβρίου 2009  στην Τυρρηνική Θάλασσα εντοπίστηκε το 110 μέτρων κουφάρι του «Cunsky”, το οποίο βυθίστηκε από τους μαφιόζους το 1992.

Το «Cunsky” μετέφερε τουλάχιστον 120 βαρέλια με τοξικά απόβλητα, βάρους περίπου 20 τόνων, στο τελευταίο του ταξίδι, τα οποία πλέον βρίσκονται σε βάθος 500 μέτρων στο βυθό της Τυρρηνικής, 20 μίλια μακριά από την πόλη Τσέτραρο.

Η ιταλική περιβαλλοντική ομάδα «Lega Ambiente” υποστηρίζει πως 40 με 100 πλοία που μετέφεραν τοξικά και ραδιενεργά απόβλητα, έχουν εξαφανιστεί στην Μεσόγειο Θάλασσα από τη δεκαετία του 1980 και μετά.

Ανάμεσα στα εξαφανισμένα πλοία βρίσκονται και πλοία με ελληνικά ονόματα όπως το «Νίκος 1” και το «Βόρειες Σποράδες»

Οι τοπικές εφημερίδες έχουν γράψει πως στο Ιόνιο Πέλαγος, από τους Παξούς μέχρι και τις ακτές της  Μεσσηνίας υπάρχουν τουλάχιστον εφτά ναυάγια πλοίων με τοξικά και ραδιενεργά απόβλητα.

Όπως μάλιστα λέει ο καθηγητής της  Πυρηνικής Φυσικής του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Αθανάσιος  Γεράνιος, «το ότι αυτά τα πλοία μετέφεραν πυρηνικά απόβλητα είναι βέβαιο».  Η «διαχείριση»  των πυρηνικών αποβλήτων αποτελεί άκρως επικερδή ασχολία για τη Μαφία. Αρκεί να υπολογίσει κανείς ότι η νόμιμη διαχείριση ενός κιλού αποβλήτων κοστίζει όσο και η αγορά ενός κιλού ουρανίου για τη λειτουργία του πυρηνικού αντιδραστήρα.

Το πρώην στέλεχος της Μαφίας της Καλαβρίας – της γνωστής Ντρανγκέντα – ο Φραντζέσκο Φόντι  είπε στην κατάθεσή του  πως το μεγαλύτερο « πάρε – δώσε » γινόταν με τις φαρμακευτικές εταιρίες κυρίως του Βορρά.

Οι εταιρίες πλήρωναν τη Μαφία  1,5  έως και 15 εκατ. Ευρώ ανά πλοίο για να το βυθίσει εσκεμμένα.

Εάν αναλογιστεί κανείς πως μόνο στο «Cunsky» βρέθηκαν20 τόνοι με τοξικά απόβλητα, μπορεί εύκολα να φανταστεί πόσο σημαντικές είναι οι επιπτώσεις για την υγεία των κατοίκων, της Ελλάδας και της Ιταλίας που βρέχονται από αυτές τις θάλασσες.

Για εμάς, που ζούμε στο Δήμο της Ζαχάρως, η κατάσταση είναι       περισσότερο από τραγική αφού η ζωή μας έχει δοκιμαστεί σκληρά από τους φονικούς εμπρησμούς του 2007.

Η Οικολογική Κίνηση « Ο Λαπίθας » από την ημέρα της ίδρυσής του τόνισε πως η «επιχειρηματική δραστηριότητα» του κεφαλαίου και η ύπαρξη ενός υγιούς  περιβάλλοντος είναι δύο ασυμβίβαστα πράγματα.

Οι  «κύριοι» αυτοί είναι αδίστακτοι και δεν υπολογίζουν τίποτε – ούτε φυσικά

την υγεία μας – προκειμένου να αποκομίσουν κέρδη. Έτσι βρίσκουν  πάντα κάποιους  που κάνουν τη «βρώμικη» δουλειά – με το αζημίωτο βέβαια – για λογαριασμό τους.

Έχοντας υπόψη τα παραπάνω ζητούμε να μάθουμε:

α) Τι μέτρα προτίθεται να πάρει η Ιταλική Κυβέρνηση για να σταματήσει την

«δραστηριότητα» των μαφιόζων στις θάλασσές μας και

β) Πότε θα αρχίσει η ανέλκυση των τοξικών και ραδιενεργών αποβλήτων.

Με οικολογικούς χαιρετισμούς , Οικολογική Κίνηση « Ο Λαπίθας »

Ο πρόεδρος                                       η Γ. Γραμματέας

Πάνος Κανακάρης                            Ειρήνη Τσεκουρα

Πηγή: www.tsantiri.gr, το είδα εδώ: http://www.inprecor.gr

Διαβάστε περισσότερα ...

ΦΟΥΚΟΣΙΜΑ: ΣΕ ΕΞΕΛΙΞΗ Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ!

Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΣΕ ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΟ ΚΛΟΙΟ ΡΑΔΙΕΝΕΡΓΕΙΑΣ!

ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ Η ΑΝΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑ ΙΑΠΩΝΙΑΣ - ΟΗΕ - ΙΑΕΑ - ΗΠΑ - ΕΕ - ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΝ ΕΕ!

Η πυρηνική καταστροφή της Φουκοσίμαεξελίσσεται, έχει ήδη εξελιχθεί, στη μεγαλύτερη, ίσως, τραγωδία που έχει συμβεί ποτέ στην ανθρώπινη ιστορία!!!

Αυτό, πια, δεν το εκτιμά απλώς η«Ίσκρα», που από την πρώτη στιγμήείχε αποκαλύψει τα ψεύδη και τηνπαραπλάνηση, σχετικά με το πυρηνικό ατύχημα της Φουκοσίμα, αλλά το αναγνωρίζουν τώρα και επιχειρήσεις πυρηνικής ενέργειας.

Η Γαλλική εταιρεία πυρηνικής ενέργειας Areva σε παρουσίαση της σχετικά με το πυρηνικό ατύχημα στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ υπογράμμισε ότι «είναι πλέον σαφές ότι στη Φουκοσίμα είμαστε μάρτυρες μιας από τις μεγαλύτερες καταστροφές της σύγχρονης ιστορίας»!

Οι αντιδραστήρες της Φουκοσίμα έχουν, πλέον, υποστεί ρωγμές και εκλύουν ακατάπαυσταραδιενέργεια στον αέρα, στο έδαφος και στη θάλασσα!!!

Ουδείς πλέον μπορεί να προσεγγίσει το πυρηνικό εργοστάσιο, το οποίο  μολύνει τα πάντα μεραδιενέργεια, που εξαπλώνεται όχι μόνο στην ευρύτερη περιοχή αλλά και σε ολόκληρο τον πλανήτη!

Ακόμα και αεροπλάνα είναι, πλέον αδύνατον να προσεγγίσουν το πυρηνικό εργοστάσιο!

Τα πιο μακάβρια έργα επιστημονικής φαντασίας γύρω από τη ραδιενέργεια τείνουν να επιβεβαιωθούν!

Αναδεικνύονται σήμερα πιο ηχηρά οι εγκληματικές ευθύνες απέναντι στην ανθρωπότητα της Ιαπωνίας,του ΟΗΕ, της ΙΑΕΑ, των ΗΠΑ, της ΕΕ, των κυβερνήσεων της ΕΕ και όχι μόνο!

Όλοι αυτοί, όχι μόνο έσπειραν τον πυρηνικό εφιάλτη σε όλο τον πλανήτη αλλά ακόμα και σήμερακοροϊδεύουν την παγκόσμια κοινή γνώμη και αδρανούν ακόμα και τώρα μπροστά στον εξελισσόμενοπυρηνικό όλεθρο!

Και όλα αυτά γίνονται για χάρη της κερδοσκοπικής απληστίας και της προστασίας του λόμπυ των εταιρειών πυρηνικής ενέργειας και της κατοχής των πυρηνικών όπλων!

Ο καπιταλισμός έφτασε σε τέτοιο σημείο καταστρεπτικής μανίας, που απειλεί τώρα με καταστροφή τον ίδιο τον πλανήτη και το ίδιο, ίσως, το ανθρώπινο είδος!!!

Το πιθανότερο είναι ότι θα περάσουν μήνες ή και χρόνια μέχρι να μπουν κάμερες στα κτίρια των αντιδραστήρων της Φουκουσίμα για να καταγράψουν τη ζημιά. Ακόμα και τα ελικόπτερα αδυνατούν να πετάξουν πάνω από το εργοστάσιο, λόγω της εκπομπής ακτίνων γάμμα στην ατμόσφαιρα.

Η ιαπωνική κυβέρνηση ανακοίνωσε την Κυριακή ότι θα περάσουν «αρκετοί μήνες» μέχρι να σταματήσει η διαρροή ραδιενέργειας και αρκετά χρόνια πριν ολοκληρωθούν οι εργασίες στο εργοστάσιο.

Στο μεταξύ, οι μόνες αξιόπιστες εκτιμήσεις για την τραγωδία προέρχονται από τα μαθηματικά μοντέλα της πυρηνικής βιομηχανίας, καθώς και από τα αμερικανικά και ιαπωνικά μη επανδρωμένα αεροπλάνα. 

Στις τελευταίες αεροφωτογραφίες της ιαπωνικής Air Photo Service Co., το τεράστιο συγκρότημα της Φουκουσίμα μοιάζει περισσότερο με εργοτάξιο κατεδάφισης. Τα κτίρια τριών αντιδραστήρων έχουν γίνει άμορφες μάζες από συντρίμμια και η μόνη ένδειξη ανθρώπινης παρουσίας είναι μερικά πυροσβεστικά οχήματα και μια αντλία τσιμέντου που ψεκάζει νερό τον αντιδραστήρα 4.

Σε μια ανησυχητική εξέλιξη το Σάββατο, η ιδιοκτήτρια εταιρεία Tepco εντόπισε ένα ρήγμα 20 εκατοστών στο χαντάκι όπου συγκεντρώνονται τα ραδιενεργά νερά από τα κατεστραμμένα συστήματα ψύξης, καθώς και το νερό που ψεκάζεται με μάνικες εδώ και τρεις εβδομάδες (ένθετη αριστερά).

Το ραδιενεργό νερό χύνεται κατευθείαν στον ωκεανό και είναι πιθανότατα η αιτία για τις υψηλές τιμές ραδιενεργού ιωδίου και καισίου στα ανοιχτά των ακτών. Η ρίψη τσιμέντου απέτυχε να σταματήσει τη διαρροή και οι τεχνικοί χρησιμοποιούν τώρα πριονίδι, σχισμένες εφημερίδες και απορροφητικά πολυμερή υλικά, όμοια με αυτά που χρησιμοποιούνται στις βρεφικές πάνες.

Για να μπορέσουν να συλλέξουν τουλάχιστον ένα μέρος του ραδιενεργού νερού που διαρρέει, οι ιαπωνικές αρχές σκέφτονται τώρα να μεταφέρουν στην περιοχή μια τεράστια φορτηγίδα, μήκους 136 μέτρων και πλάτους 46, η οποία χρησιμοποιείται σήμερα ως πλωτό πάρκο στην πόλη Σιμίζου, νότια του Τόκιο (ένθετη δεξιά). Μέχρι στιγμής πάντως δεν υπάρχει χρονοδιάγραμμα για το ταξίδι των 600 χιλιομέτρων.

Στο μεταξύ, το αμερικανικό υπουργείο Ενέργειας στέλνει στην Ιαπωνία μια αντλία τσιμέντου των 86 τόνων, κατασκευασμένη από τη γερμανική εταιρεία Putzmeister. Έντεκα τέτοιες αντλίες, οι μεγαλύτερες του κόσμου, είχαν χρησιμοποιηθεί για να καλυφθεί με τσιμέντο ο αντιδραστήρας του Τσερνόμπιλ το 1986.

Εμπιστευτικές προσομοιώσεις

Όπως αναφέρουν οι New York Times, οι πιο αξιόπιστες εκτιμήσεις για την κατάσταση στη Φουκουσίμα προέρχονται από εργαλεία λογισμικού που προσομοιώνουν τη λειτουργία και τις ενδεχόμενες ζημιές σε πυρηνικούς σταθμούς.

Τα προγράμματα αυτά, γνωστά στη βιομηχανία ως «κώδικες ασφάλειας», αναπτύχθηκαν από αμερικανικά εργαστήρια και ιδιωτικές εταιρείες μετά τα ατυχήματα στο Θρι Μάιλ Άιλαντ της Πενσιλβάνια το 1979 και την τραγωδία του Τσερνόμπιλ το 1986.

Στην περίπτωση του Θρι Μάιλ Άιλαντ, πέρασαν τρία χρόνια μέχρι να μπορέσουν οι τεχνικοί να κατεβάσουν μια κάμερα έξω από την καρδιά του αντιδραστήρα, που είχε υποστεί μερική τήξη.

Επικαλούμενος αποτελέσματα προσομοιώσεων, ο Αμερικανός υπουργός Ενέργειας Στίβεν Τσαν δήλωσε ότι η καρδιά ενός αντιδραστήρα στη Φουκουσίμα έχει καταστραφεί κατά 70% ενώ ένας δεύτερος υπέστη μερική τήξη σε ποσοστό 33%.

Σε πολλές όμως περιπτώσεις, τα αποτελέσματα των προσομοιώσεων δεν δημοσιοποιούνται από τις εταιρείες πυρηνικής ενέργειας -όπως η General Electric, η Westinghouse και η γαλλική Areva.

Ένας από τους «κώδικες ασφάλειας» που χρησιμοποιεί η βιομηχανία πυρηνικής ενέργειας είναι το Modular Analysis Program της αμερικανικής Fauske & Associated. Προγραμματιστής που συμμετείχε στην ανάπτυξή του είπε στους New York Times ότι η απελευθέρωσε εύφλεκτου υδρογόνου από τη Φουκουσίμα δείχνει ότι οι ράβδοι καυσίμου εκτέθηκαν στον αέρα.

Καθώς οι ράβδοι θερμαίνονται, απελευθερώνουν αρχικά τα ελαφρύτερα παραπροϊόντα της πυρηνικής σχάσης, ιώδιο-131 και καίσιο-137. Αν η θερμοκρασία αυξηθεί περαιτέρω και λιώσει τις ράβδους, απελευθερώνονται ακόμα βαρύτερα και πιο επικίνδυνα υλικά όπως το στρόντιο-90 και το πλουτώνιο-239.

Όπως υποδεικνύει το λογισμικό μιας άλλης εταιρείας, της Micro-Simulation Technology, η θερμοκρασία στις καρδιές των αντιδραστήρων της Φουκουσίμα αυξήθηκε μέχρι τους 2.250 βαθμούς -αυτό είναι αρκετό για να λιώσει το περίβλημα ζιρκόνιου που περιβάλλει τις ράβδους καυσίμου.

Σύμφωνα με τους New York Times, στις 21 Μαρτίου πραγματοποιήθηκε παρουσίαση στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ, κεκλεισμένων των θυρών, παρουσία του Άλαν Χάνσεν, εκτελεστικού αντιπρόεδρου της Areva, η οποία προμήθευε τη Φουκουσίμα με πυρηνικά καύσιμα.

«Είναι πλέον σαφές ότι γινόμαστε μάρτυρες μιας από τις μεγαλύτερες καταστροφές της σύγχρονης ιστορίας» φέρεται να δήλωσε ο Χάνσεν.

Όπως ανέφερε, οι προσομοιώσεις της εταιρείας του έδειξαν ότι η θερμοκρασία στους αντιδραστήρες έφτασε τους 2.700 βαθμούς Κελσίου, ήταν δηλαδή αρκετή για να λιώσει τα πυρηνικά καύσιμα.

Ο Χάνσεν παρουσίασε και μια σειρά από διαφάνειες για την καταστροφή, αργότερα όμως η Areva ζήτησε να αφαιρεθεί το λογότυπό της από τις εικόνες.

http://www.iskra.gr/

Διαβάστε περισσότερα ...