Με διακοπή της χρηματοδότησης απειλεί την Τουρκία το Ευρωκοινοβούλιο

Ορος, η ελευθερία των Μέσων Ενημέρωσης

 Στρασβούργο

Του ΝΙΚΟΥ ΡΟΥΣΣΗ

 Μ' ένα ιδιαίτερα "σκληρό" ψήφισμά της, χθες, η Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλιου απειλεί, εμμέσως πλην σαφώς, την Τουρκία με διακοπή της προενταξιακής της χρηματοδότησης από την Ε.Ε., εάν δεν σημειώσει πρόοδο στις μεταρρυθμίσεις που ευαγγελίζεται ότι συντελούνται στη χώρα και κυρίως αν δεν θέσει ως προτεραιότητά της την ελευθερία των μέσων ενημέρωσης.

Με το Ψήφισμα της η Ολομέλεια καταδικάζει τις επιδρομές της αστυνομίας και τις συλλήψεις δημοσιογράφων στην Τουρκία τον Δεκέμβριο και καλεί την τουρκική κυβέρνηση να θέσει ως προτεραιότητά της την ελευθερία των μέσων ενημέρωσης, υπενθυμίζοντας ότι "η ύπαρξη ελεύθερου και πολυφωνικού Τύπου αποτελεί ουσιώδες στοιχείο κάθε δημοκρατικού καθεστώτος".

Ζητείται,ακόμη, να δοθούν "διεξοδικές και διαφανείς πληροφορίες σχετικά με τις κατηγορίες εναντίον των συλληφθέντων", να δοθεί στους συλληφθέντες "πλήρης πρόσβαση στα ενοχοποιητικά στοιχεία και πλήρη δικαιώματα υπεράσπισης", καθώς και να εξασφαλιστεί "η κατάλληλη διαχείριση των υποθέσεων ώστε να μπορεί να αποδειχτεί γρήγορα και αναμφίβολα η αλήθεια ή μη των κατηγοριών".

Στο Ψήφισμα τονίζεται επίσης η ανάγκη να σημειωθεί πρόοδος με τις μεταρρυθμίσεις που συντελούνται στην Τουρκία, προκειμένου να συνεχιστεί απρόσκοπτα η προενταξιακή χρηματοδότηση της από την Ε.Ε.

Σχετικά με τις συντελούμενες μεταρρυθμίσεις στην Τουρκία, οι ευρωβουλευτές, που ενέκριναν το Ψήφισμα δι' ανατάσεως της χειρός, εκφράζουν την ανησυχία τους για την "οπισθοδρόμηση στις δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις και ιδίως για την περιοριζόμενη ανοχή της κυβέρνησης απέναντι στη δημόσια διαμαρτυρία και στα επικριτικά προς αυτήν μέσα ενημέρωσης" και καλεί την τουρκική κυβέρνηση "να αντιμετωπίσει την ελευθερία του Τύπου ως ζήτημα προτεραιότητας και να διαμορφώσει το κατάλληλο νομοθετικό περιβάλλον που θα εγγυάται την πολυφωνία, σε συμμόρφωση προς τα διεθνή πρότυπα".

Ιδιαίτερη μνεία γίνεται στο Ψήφισμα και για την εξέλιξη της προενταξιακής χρηματοδότησης που λαμβάνει η Τουρκία από την Ε.Ε., στο πλαίσιο των διαδικασιών ένταξης της χώρας στην ΕυρωπαΪκή Ενωση.

Οι ευρωβουλευτές τονίζουν ότι, όπως συμπέρανε το Συμβούλιο στις 16 Δεκεμβρίου 2014, ο Mηχανισμός Προενταξιακής Βοήθειας για την περίοδο 2014-2020 προβλέπει "ενίσχυση της συνοχής μεταξύ της χρηματοδοτικής στήριξης της Ε.Ε. και της συνολικής προόδου που επιτυγχάνεται κατά την εφαρμογή της προενταξιακής στρατηγικής, περιλαμβανομένου του πλήρους σεβασμού των θεμελιωδών δικαιωμάτων και ελευθεριών".

Καταλήγοντας, ζητούν να δοθεί περισσότερη προσοχή στα ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης, στο πλαίσιο του μηχανισμού προενταξιακής βοήθειας.

http://elefenet.blogspot.gr/

Διαβάστε περισσότερα ...

Τσόμσκι: Το έγκλημα στη Charlie Hebdo, θυμίζει Βελιγράδι

Ο κόσμος αντέδρασε με τρόμο απέναντι στη δολοφονική επίθεση στη γαλλική σατιρική εφημερίδα Charlie Hebdo. Στους New York Times, ο βετεράνος Ευρωπαίος ανταποκριτής, Steven Erlanger, περιέγραψε με γλαφυρότητα τον άμεσο αντίκτυπο, αυτό που πολλοί αποκαλούν «11η Σεπτεμβρίου της Γαλλίας», ως «μια μέρα με σειρήνες, ελικόπτερα στον αέρα και ξέφρενα δελτία ειδήσεων, με τις αστυνομικές προστατευτικές ταινίες και τα ανήσυχα πλήθη, με το αίμα και τον τρόμο μέσα και γύρω από το Παρίσι». Η τεράστια διεθνής κατακραυγή συνοδεύτηκε από μια αντανάκλαση των βαθύτερων αιτιών που οδήγησαν σε αυτή την ωμότητα. «Δεν είναι λίγοι εκείνοι που διαβλέπουν μια Μάχη μεταξύ Πολιτισμών», έγραφε ο τίτλος ενός άρθρου στους New York Times.

Η αντίδραση και η αποστροφή για το έγκλημα που συντελέστηκε είναι δικαιολογημένη, καθώς είναι η αναζήτηση των βαθύτερων αιτιών, εφόσον έχουμε σταθερά κατά νου ορισμένες αρχές. Η αντίδραση έπρεπε να είναι απολύτως ανεξάρτητη από το τι πιστεύει κανείς για την εφημερίδα και για το τι προϊόν παράγει. Το παθιασμένο και πανταχού παρόν σύνθημα «Je Suis Charlie» αλλά και όλα τα παρόμοια με αυτό, δεν θα πρέπει ούτε κατά διάνοια να υπαινίσσονται οποιαδήποτε ταύτιση με το εν λόγω περιοδικό, τουλάχιστον ως προς το πλαίσιο της υπεράσπισης της ελευθερίας του λόγου. Αντίθετα, θα έπρεπε να εκφράζουν την υπεράσπιση του δικαιώματος της ελεύθερης έκφρασης ασχέτως του τι πιστεύει κανείς για τα περιεχόμενα, ακόμη κι αν αυτά θεωρούνται μισητά κι αχρεία.

Ο Erlanger περιγράφει ζωηρά τη σκηνή της φρίκης. Επικαλείται τα λόγια ενός δημοσιογράφου που επέζησε και είχε δηλώσει: «Όλα ήταν σμπαραλιασμένα. Δεν υπήρχε πουθενά διέξοδος. Υπήρχε καπνός παντού. Ήταν τρομερό. Κόσμος ούρλιαζε. Έμοιαζε με εφιάλτη». Ένας άλλος δημοσιογράφος που επίσης γλίτωσε ανέφερε: «Έγινε μια τεράστια έκρηξη και μετά όλα σκοτείνιασαν». «Η σκηνή», όπως μετέδωσε ο Erlanger, «έμοιαζε πολύ με ένα σκηνικό όπου υπάρχουν σπασμένα τζάμια, διαλυμένοι τοίχοι, κομμάτια ξύλου ανάκατα, καμένη μπογιά και συναισθηματική συντριβή». Τουλάχιστον δέκα άτομα αναφέρεται πως σκοτώθηκαν επί τόπου κατά την έκρηξη, με άλλους 20 να αγνοούνται, «πιθανώς θάφτηκαν στα ερείπια».

Ωστόσο, αυτές οι δηλώσεις, όπως μας θυμίζει ο ακούραστος David Peterson, δεν προέρχονται από τα γεγονότα του Ιανουαρίου του 2015. Αντίθετα, προέρχονται από ένα ρεπορτάζ του Erlanger στις 24 Απριλίου 1999, το οποίο έπαιξε μόλις στην 6η σελίδα των New York Times και στο οποίο δεν δόθηκε η σημασία που δόθηκε στην επίθεση στη Charlie Hebdo. Το ρεπορτάζ του Erlanger αναφερόταν σε «μια πυραυλική επίθεση του ΝΑΤΟ (δηλαδή των ΗΠΑ) κατά του κτιρίουτης κρατικής τηλεόρασης της Σερβίας, η οποία έθεσε εκτός λειτουργίας το εθνικό ραδιοτηλεοπτικό δίκτυο της χώρας».

Τότε, υπήρξε επίσημη δικαιολόγηση για την επίθεση. «Νατοϊκοί και Αμερικανοί αξιωματούχοι υπεραμύνθηκαν της επίθεσης», αναφέρει ο Erlanger,  «ως μια προσπάθεια υπονόμευσης του καθεστώτος του Πρόεδρου Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς στη Γιουγκοσλαβία». Ο εκπρόσωπος του Πενταγώνου, Kenneth Baco, δήλωσε σε συνέντευξη Τύπου στην Ουάσιγκτον ότι «η σερβική τηλεόραση αποτελεί ως επί το πλείστον μέρος της δολοφονικής μηχανής του Μιλόσεβιτς, όπως είναι και ο στρατός του», δικαιολογώντας, έτσι, τη νομιμότητα της επίθεσης εναντίον του συγκεκριμένου στόχου.

Υπό το πρίσμα αυτό, μπορούμε αμέσως να κατανοήσουμε το σχόλιο στους New York Times από το δικηγόρο και γνωστό υπερασπιστή των ατομικών δικαιωμάτων και της ελευθερίας της έκφρασης, Floyd Abrams, ότι η επίθεση στη Charlie Hebdo «είναι η πλέον απειλητική επίθεση εναντίον της δημοσιογραφίας, απ’όσο μπορεί κανείς να εγγράψει στη ζώσα μνήμη». Και είναι αρκετά σωστός σε ό,τι αφορά τη «ζώσα μνήμη», η οποία τοποθετεί τις επιθέσεις εναντίον της δημοσιογραφίας αλλά και τις τρομοκρατικές πράξεις στις κατηγορίες που τους αρμόζουν: Τις δικές τους, οι οποίες είναι αποκρουστικές και τις δικές μας που είναι ενάρετες και εύκολα αποδεσμεύονται από τη ζώσα μνήμη.

Μπορούμε επιπλέον να θυμηθούμε ότι αυτή είναι μόνο μία από τις πολλές επιθέσεις των Ενάρετων στην ελεύθερη έκφραση. Για του λόγου το αληθές, παραθέτω ένα και μόνον παράδειγμα, το οποίο διαγράφηκε πολύ εύκολα από τη «ζώσα μνήμη», η επίθεση των αμερικανικών δυνάμεων στη Φαλούτζα το Νοέμβριο του 2004, ένα από τα χειρότερα εγκλήματα της εισβολής στο Ιράκ, που ξεκίνησε με την κατοχή του Γενικού Νοσοκομείου της Φαλούτζα. Βεβαίως, επρόκειτο για στρατιωτική κατοχή του νοσοκομείου, ένα σοβαρό έγκλημα πολέμου από μόνο του, ακόμα και πέρα από τον τρόπο που εξελίχθηκε, ένα έγκλημα που προβλήθηκε με ήπιο τρόπο σε πρωτοσέλιδο των New York Times, συνοδευόμενο από μια φωτογραφία που απεικόνιζε το έγκλημα.

Το ρεπορτάζ έγραφε ότι «ασθενείς και υπάλληλοι του νοσοκομείου οδηγήθηκαν έξω από τους θαλάμους από πάνοπλους στρατιώτες και διατάχθηκαν να καθίσουν ή να πέσουν στο έδαφος, τη στιγμή που οι στρατιώτες έδεναν τα χέρα τους πίσω από τις πλάτες τους». Τα εγκλήματα απεικονίζονται ως απολύτως δικαιολογημένα: «Μέσω της επίθεσης αυτής, οι αξιωματικοί δήλωσαν ότι εξόντωσαν ένα βασικό όπλο προπαγάνδας των μαχητών: το Γενικό Νοσοκομείο Φαλούτζα αλλοίωνε συστηματικά τον αριθμό των απωλειών των αμάχων».

Προφανώς, σε μια τέτοια υπηρεσία προπαγάνδας δεν θα μπορούσε να επιτραπεί η διασπορά της χυδαίας αισχρολογίας της. (Μετάφραση - Νοηματική απόδοση στα ελληνικά: Χρήστος Θ. Παναγόπουλος)

http://tvxs.gr/news/eyropi-eop/chomsky-xtypima-kata-tis-charlie-hebdo-ena-apo-ta-polla-enantion-tis-eleytherias-tis

Διαβάστε περισσότερα ...

«Αντιρατσιστικό»: οι πύλες του ζόφου

Από τον ΓΙΑΝΝΗ ΤΡΙΑΝΤΗ

Ενα απειλητικό φάντασμα πλανάται στον ουρανό της χώρας μας. Το «αντιρατσιστικό νομοσχέδιο». Πρόκειται για την κερκόπορτα του φασισμού, ενός φασισμού κρυμμένου στον αντιφασισμό και στον αντιρατσισμό.

 Το κατ' ευφημισμόν «αντιρατσιστικό» -όχι καθ' ολοκληρίαν, αλλά ειδικά σε συγκεκριμένο άρθρο του- συνιστά αποτύπωμα ολοκληρωτισμού. Φιμώνει τη σκέψη και την ελεύθερη έκφραση, περιορίζει ή απαγορεύει την ιστορική έρευνα, τσαλακώνει το Σύνταγμα και προϊδεάζει για ανατριχιαστικές εξελίξεις, όπως απαγόρευση βιβλίων, φυλάκιση συγγραφέων και δημοσιογράφων. Πρόκειται για μια «καταστροφή εν εξελίξει, στολισμένη με τα φτερά της αρετής».

Με δυο λόγια: ποινικοποιείται η διαφορετική άποψη για ιστορικά γεγονότα. Συγκεκριμένα, όποιος αρνείται ή σχετικοποιεί «εγκλήματα πολέμου», γενοκτονίες, «εγκλήματα κατά της ανθρωπότητος», το Ολοκαύτωμα και εγκλήματα των ναζί, τιμωρείται όταν αναφέρεται σε αυτά «κατά τρόπο που μπορεί να υποκινήσει βία, ή μίσος ή ενέχει απειλητικό, υβριστικό ή προσβλητικό χαρακτήρα».

Η περίτεχνη διατύπωση φαίνεται να υπερασπίζεται το αυτονόητο. Ομως κατ' ουσίαν ανοίγει τον ασκό του Αιόλου, διότι η γενικότης της αναφοράς (υποκίνηση βίας ή μίσους) επιτρέπει διασταλτικές ερμηνείες, λίαν επίφοβες και ενδεχομένως εξοντωτικές.

Συγκεκριμένα: Ποιος αποφασίζει τι είναι έγκλημα πολέμου και έγκλημα κατά της ανθρωπότητος; Το ότι κάποιοι έχουν ήδη αποφασίσει (διεθνή δικαστήρια, κοινοβούλια κρατών) ότι συγκροτείται νομικά η έννοια της γενοκτονίας ή ομοειδών εγκλημάτων, γιατί να αποτελεί φραγμό στην άρνηση ή στην κριτική αναθεώρηση; Τι προσθέτει το περιώνυμο «αντιρατσιστικό» στην ήδη υφιστάμενη νομοθεσία (νόμος 927 του 1979 και τροπολογία του 2001), η οποία τιμωρεί τις προσβλητικές ρατσιστικές εκφράσεις; Γιατί δεν αρκούν κάποιες βελτιώσεις (π.χ. σύμφωνο συμβίωσης για ομόφυλα ζευγάρια) και απαιτείται ειδική αναφορά στις γενοκτονίες και στο Ολοκαύτωμα;

Η τετριμμένη και προσχηματική απάντηση επικαλείται το προηγούμενο της Ευρώπης και τη σχετική απόφαση-πλαίσιο του Συμβουλίου Δικαιοσύνης και Εσωτερικών Υποθέσεων της Ενωσης. Δυστυχώς, προφάσεις εν αμαρτίαις. Οι υφιστάμενοι ευρωπαϊκοί νόμοι, όπως ο νόμος Γκεσώ στη Γαλλία, ο οποίος έστειλε στη φυλακή τον Ροζέ Γκαρωντύ και απαγόρευσε τα βιβλία του, ενώ βάσει αυτού καταδικάστηκε ο εβραϊκής καταγωγής Εντγκάρ Μορέν επειδή επέκρινε την πολιτική του Ισραήλ, έχουν χαρακτηρισττεί φασιστικοί νόμοι. Και αυτό ακριβώς είναι: φασιστικοί!

Είναι τραγικό το γεγονός ότι στα καθ' ημάς η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από το αν θα ποινικοποιηθεί και η άρνηση της γενοκτονίας χριστιανών της Ανατολής (Πόντιοι, Μικρασιάτες, Αρμένιοι και Ασσύριοι) και δεν επικεντρώνεται στο μείζον. Στην ποινικοποίηση του ελευθέρως εκφράζεσθαι.

Δυστυχώς, ούτε η Αριστερά -με τιμητική εξαίρεση το ΚΚΕ- ενδιαφέρεται για την πτυχή αυτή ούτε η κοινότης των Ιστορικών ούτε η πλειονότης των φιλελεύθερων στοχαστών, πανεπιστημιακών και πολιτικών.

Ορισμένοι δε -μεταξύ αυτών και δημοσιογράφοι- χλευάζουν και ειρωνεύονται την «ελευθερία της έκφρασης», την υποτιμούν και την παρακάμπτουν. Ολοι ετούτοι δεν αντιλαμβάνονται -ή δεν ενδιαφέρονται, δογματοπαγείς όντες- ότι το υπό συζήτησιν εκτρωματικό νομοσχέδιο ανοίγει τις πύλες του ζόφου.

Βιβλία θα απαγορεύονται, συγγραφείς και δημοσιογράφοι θα φυλακίζονται, ιστορικοί θα φιμώνονται και την Ιστορία θα (ξανα)γράφει μια δράκα, με γνώμονα συγκεκριμένες αντιλήψεις και ιδεοληψίες. Ηδη στις Βαλτικές χώρες έχουν ασκηθεί διώξεις σε όσους εγκωμιάζουν ή δεν καταδικάζουν τη δράση του Κόκκινου Στρατού, καθώς η εν λόγω δράση θεωρείται «εγκλήματα πολέμου». Το ίδιο θα συμβεί στα καθ' ημάς -και γενικώς- σε βάθος χρόνου, με αποτέλεσμα η ανθρωπότης προοπτικά να ασκείται στη μονοκαλλιέργεια της άποψης για μείζονος σημασίας ιστορικά γεγονότα.

Ευθύ το ερώτημα: ιστορικοί και πανεπιστημιακοί, που μάχονται για την αναθεώρηση σημείων και στοιχείων της ελληνικής ιστορίας, γιατί καταδικάζουν τους αναθεωρητές π.χ. του Ολοκαυτώματος και γιατί δεν επισημαίνουν το εύχυμον του αναθεωρείν παρά σιωπούν αιδημόνως; Γιατί εξαντλούν το διάλογο και την επιχειρηματολογία τους (Ρεπούση, Λιάκος κ.ά.) περί το αν «συγκροτείται νομικά η έννοια της γενοκτονίας» και όχι στο αν αναχαιτίζεται με παρόμοιους νόμους η ιστορική έρευνα και περιστέλλεται η ελευθερία του λόγου;

Αναγκαία και θεμιτή η εγρήγορση. Οταν όμως «η επαγρύπνηση υπονομεύει την ελευθερία του λόγου» (Μαρκ Μαζάουερ), την ελεύθερη σκέψη και την ιστορική έρευνα, τότε θρώσκει απειλητικός ένας νέος φασισμός.

Θα συνεχίσουμε τη Δευτέρα.

«Αντιρατσιστικό»: οι πύλες του ζόφου (2)

Στο σημείωμα του Σαββάτου για το «Αντιρατσιστικό Νομοσχέδιο» διατυπώνεται ο ισχυρισμός ότι ανοίγει ο ασκός του Αιόλου, λόγω του ολοκληρωτικού χαρακτήρα συγκεκριμένου άρθρου που περιορίζει την ελευθερία του λόγου. Αμεση συνέπεια του νόμου θα είναι η απαγόρευση βιβλίων (π.χ., για το Ολοκαύτωμα, την γενοκτονία των Αρμενίων, των Ποντίων κ.ά.), καθώς και οι διώξεις εναντίον συγγραφέων, δημοσιογράφων και δημοσιολογούντων.

Η εγκατάσταση ενός δυναστικού νομοθετικού πλαισίου θα περιορίσει δραστικά την ιστορική έρευνα, ενώ δεν αποκλείεται -απεναντίας: είναι το πιο πιθανό- να υπάρξουν ιλαροτραγικές δικαστικές αποφάσεις, αδιανόητες για ευρωπαϊκή χώρα. Λόγου χάριν, ενδέχεται να ποινικοποιηθεί κάθε εγκωμιαστική αναφορά στη δράση του ΚΚΕ και της Αριστεράς, όπως αυτή εκδηλώθηκε στον Εμφύλιο. Επίσης, ουδόλως αποκλείεται να απαγορευτεί η λειτουργία κομμάτων που θα ονομάζονται κομμουνιστικά, η λειτουργία οργανώσεων, συνδικαλιστικών και άλλων, καθώς και η εξύμνηση επαναστάσεων, κινημάτων, προσώπων.

Απίθανο; Οχι, βέβαια. Ηδη στις Βαλτικές χώρες έχουν ασκηθεί διώξεις σε όσους εγκωμιάζουν ή δεν καταδικάζουν την δράση του Κόκκινου Στρατού, όπως σημειώσαμε στο φύλλο του Σαββάτου. Ενδιαφέρον παρουσιάζει η νομιμοποίηση της αυθαιρεσίας αυτής: πρώτα συγκροτείται νομικά η έννοια της γενοκτονίας, των εγκλημάτων πολέμου και των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητος, (συγκρότηση απολύτως αυθαίρετη σε αρκετές περιπτώσεις). Μετά εμφανίζονται σε κάποιες χώρες «αντιρατσιστικοί» ή παρεμφερείς νόμοι (για το Ολοκαύτωμα και τις γενοκτονίες) και εν συνεχεία, με βάση κάποιες αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Ενωσης, γίνεται επίκληση των αποφάσεων αυτών καθώς και της σχετικής νομολογίας (π.χ., καταδίκη του Γκαρωντύ), ώστε να εμφανιστεί υποδεέστερη ως αγαθό η ελευθερία του λόγου από την «ισοπεδωτική άρνηση αυτού του τύπου των ιστορικών γεγονότων». Γιατί; «Διότι συνιστά σημαντική απειλή για την δημόσια τάξη, ασύμβατη με την δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα»!!!

Παρέλκει κάθε σχόλιο γι' αυτό το ανεκδικήγητο σκεπτικό βάσει του οποίου καταδικάστηκε ο Ροζέ Γκαρωντύ. Ας ακούσουμε, όμως, τον Νόαμ Τσόμσκι, ο οποίος -μαζί με άλλον εξέχοντες στοχαστές, πανεπιστημιακούς και ιστορικούς- υπενθυμίζει το στοιχειώδες: την διατήρηση θεμελιωδών ελευθεριών για τους «εχθρούς της ελευθερίας». Ο Τσόμσκι, στη δεκαετία του '80, είχε υπερασπιστεί το δικαίωμα του γνωστού αρνητή του Ολοκαυτώματος, του Ρομπέρ Φορισόν, να εκφράζει τις απόψεις του. Το 2010 ένας άλλος αρνητής, ο Βενσάν Ρενουάρ, φυλακίστηκε βάσει του νόμου Γκεσό, και ο Τσόμσκι έσπευσε να ξιφουλκήσει εναντίον του φασιστικού αυτού νόμου. Και δήλωσε:

«Δεν γνωρίζω τίποτε σχετικά με τον κ. Ρενουάρ, όμως θεωρώ ότι ο νόμος Γκεσό είναι εντελώς παράνομος και αντιφάσκει με τις αρχές μιας ελεύθερης κοινωνίας, όπως αυτές είναι κατανοητές από τον Διαφωτισμό. Ο νόμος αυτός έχει ως συνέπεια να παραχωρείται στο κράτος το δικαίωμα να προσδιορίζει την ιστορική αλήθεια και να τιμωρεί όσους απαμακρύνονται από τα κελεύσματά του, κάτι που είναι μια αρχή η οποία μας θυμίζει τις πιο σκοτεινές ημέρες του σταλινισμού και του ναζισμού». Στο ίδιο μήκος και ο Μαξ Γκαλό, ο γνωστός σοσιαλιστής ιστορικός και ακαδημαϊκός: «Η εθνική αντιπροσωπεία δεν μπορεί να υπαγορεύει διά νόμου την ορθή ιστορία, αυτή που πρέπει να διδάσκεται».

Η ιστορικός Ντέμπορα Λίπσταντ, συγγραφέας του βιβλίου «Αρνούμενοι το Ολοκαύτωμα», σύρθηκε τα δικαστήρια έπειτα από αγωγή που κατέθεσε εις βάρος της ο Ντέιβιντ Ιρβινγκ, ένας αμφιλεγόμενος ιστορικός, με ακροδεξιές απόψεις και φιλο-ναζί «παρέες». Η Λίπσταντ είχε χαρακτηρίσει «οπαδό του Χίτλερ» τον Ιρβινγκ και τον εγκαλούσε για «παραποίηση στοιχείων με στόχο να καταλήξει σε αστήρικτα συμπεράσματα».

Η Λίπσταντ αθωώθηκε. Και μετά την δίκη δήλωσε: «Σε χώρες όπου είναι δυνατόν να θεσπιστούν νόμοι που θα απαγορεύουν την άρνηση του Ολοκαυτώματος, είμαι αντίθετη σε κάτι τέτοιο. Αυτοί οι νόμοι απλώς μετατρέπουν τον αρνητισμό σε "απαγορευμένο καρπό" και έτσι τον κάνουν περισσότερο -και όχι λιγότερο- ελκυστικό. Επιπλέον δεν πιστεύω ότι οι αίθουσες των δικαστηρίων είναι οι κατάλληλοι χώροι για να αναπτυχθεί η ιστορική έρευνα».

Τι λένε για όλα αυτά οι ημέτεροι ιστορικοί, διανοούμενοι, νομικοί και δημοσιογράφοι; Γιατί δεν υπάρχει στις ΗΠΑ τέτοιος φρικώδης νόμος; Πώς σας φαίνεται το αίτημα να απαλειφθούν από την Ακολουθία της Μεγάλης Εβδομάδος, ως αντισημιτικά, ορισμένα μεγαλυνάρια; Τι θα ψηφίσουν ορισμένοι βουλευτές και πρώην υπουργοί της Ν.Δ., που είχαν ξιφουλκήσει κατά του «αντιρατσιστικού» νομοσχεδίου, το οποίο είχε ετοιμάσει το 2011 ο κ. Καστανίδης; Αυτά και άλλα πολλά στο αυριανό, τρίτο κατά σειράν, σημείωμα..

http://www.enet.gr/

Διαβάστε περισσότερα ...

Μονή Στουδίου - Σε τζαμί μετατρέπει έναν ακόμη βυζαντινό ναό η Τουρκία

Κωνσταντινούπολη, Τουρκία

Σε τζαμί σκοπεύει να μετρέψει η τουρκική κυβέρνηση τη Μονή Στουδίου, ένα από τα σημαντικότερα βυζαντινά μνημεία της Κωνστανταντινούπολης.

Η αναπαλαίωση της Μονής, της οποίας όρθια στέκονται σήμερα μόνο τα ερείπια από τους τοίχους της, θα περατωθεί το 2014 για να μετατραπεί στη συνέχεια σε τζαμί. Η τουρκική κυβέρνηση έχει ήδη αποχαρακτηρίσει το μνημείο από μουσείο, ανοίγοντας στο δρόμο στη μετατροπή του σε τζαμί.

• 
• 
• 
• 
• 

5 φωτογραφίες

Η επιχείρηση μετατροπής βυζαντινών ναών σε τεμένη -κυρίως εκείνων που έχουν συμβολική αξία στο συλλογικό θυμικό της Τουρκίας- βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη τα τελευταία χρόνια, προς ικανοποίηση της ισλαμιστικής βάσης του κόμματος του πρωθυπουργού Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Η τουρκική κυβέρνηση έχει ήδη μετατρέψει σε τεμένη ακόμη δύο ιστορικές βυζαντινές εκκλησίες, την Αγία Σοφία της Νίκαιας και την ομώνυμο βυζαντινό ναό της Τραπεζούντας, ενώ το τελευεταίο διαστημα εντάθηκαν και πάλι οι πιέσεις για τη λειτουργία της Αγίας Σοφίας της Κωνσταντινούπολης ως τζαμί.

Η Μονή του Αγίου Ιωάννη Στουδίου ή απλά Μονή Στουδίου, το μοναστήρι των «άγρυπνων μοναχών», ήταν από τα σπουδαιότερα της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας χτισμένο στον έβδομο λόφο της Κωνσταντινούπολης.

Η συμβολή του στη θρησκευτική, πολιτική και πολιτιστική ζωή της Πόλης ήταν σημαντική και αποτέλεσε επί αιώνες πνευματικό κέντρο της Αυτοκρατορίας και του ορθόδοξου κόσμου. Τρεις αυτοκράτορες αποσύρθηκαν στη μονή και τρεις Στουδίτες έγιναν Οικουμενικοί Πατριάρχες.

Ιδρύθηκε μάλλον πριν το 454 από τον συγκλητικό Στούδιο. Το 1481, η βασιλική της μονής μετετράπη σε τέμενος από τον ιπποκόμο του Σουλτάνου Βαγιαζήτ Β’, Αλβανό Ιμραχόρ Ιλιάς Μπέη και για αυτό ονομάστηκε Ιμραχόρ τζαμί, δηλαδή «Τζαμί του ιπποκόμου». Το 1782 κάηκε, το 1894 επλήγη από το σεισμό και το 1920 κάηκε ξανά. Σήμερα σώζονται μόνο τα ερείπιά της μονής. Το μοναδικής αξίας ψηφιδωτό δάπεδο του 13ου αιώνα με τα γεωμετρικά σχήματα και τις αναπαραστάσεις ζώων δεν έχει καμία προστασία και προσπαθεί να αντισταθεί στη φθορά του χρόνου και των καιρικών φαινομένων. Τα υπολείμματα του άλλοτε τεράστιου μοναστικού συγκροτήματος που ήταν διασκορπισμένα γύρω από το ναό έχουν χρησιμοποιηθεί αλόγιστα από τους περίοικους ως οικοδομικά υλικά, κυρίως μετά τη μεγάλη πυρκαγιά του 1920.

Γ.Μ.

Newsroom ΔΟΛ

Διαβάστε περισσότερα ...

Ο τρόμος πνίγει την ελευθερία

H διπλή δολοφονία στο Νέο Ηράκλειο επιβαρύνει με φόβο, μεγάλο φόβο, έναν λαό ήδη φοβισμένο και κουρασμένο. Είναι πράξη τρομοκρατική, με την πλήρη σημασία της λέξης, και είναι πράξη χαοτική. Δεν αξίζει καν να υπεισέλθουμε στα πραγματολογικά στοιχεία του ειδεχθούς εγκλήματος, αρκεί μόνο μία λεπτομέρεια: ο δολοφόνος έπληξε τρείς ανθρώπους με 13 βολές σε 7 δευτερόλεπτα. Είναι προφάνες ότι ήταν εκπαιδευμένος και αποφασισμένος να προκαλέσει όσο το δυνατόν περισσότερες απώλειες, να στείλει ένα μήνυμα απόλυτου εκφοβισμού.

Είναι επίσης προφανές ότι οι 13 σφαίρες όχι μόνο αφαίρεσαν ακαριαία δύο ζωές, αλλά πλήττουν σοβαρά το συλλογικό αίσθημα ασφάλειας για την ίδια τη ζωή, το υπέρτατο αγαθό. Στην διάρκεια της ήδη πολύχρονης κρίσης, οι Ελληνες αναγκαστικά επανεκτιμούν αξίες, αγαθά, συνήθειες, συμπεριφορές. Δεν μπορούν να σχεδιάσουν το μέλλον, έχουν χάσει τις βεβαιότητες και τις ρουτίνες. Δεν έχουν αναγκαστεί όμως να επανεκτιμήσουν την αξία της ζωής· αυτή είναι αδιαπράγματευτη. Η ψυχρή μανία της διπλής εκτέλεσης μάς αναγκάζει πλέον να σκεφτούμε και αυτό: σήμερα, το 2013, στην ανεπτυγμένη και δημοκρατική Ελλάδα, η ανθρώπινη ζωή απαξιώνεται έως εκμηδενισμού, έως εξόντωσης.

Δεν γνωρίζουμε προς το παρόν την ταυτότητα και τα κίνητρα των δραστών. Γνωρίζουμε όμως τα άμεσα αποτελέσματα του εγκλήματός τους: τρομοκράτηση των πάντων, μαζικώς και αδιακρίτως, το πρώτο. Δεύτερον, προσφορά αίματος μαρτύρων σε έναν πολιτικό σχηματισμό ο οποίος διώκεται ως εγκληματική οργάνωση, και οι ηγέτες του οποίου συχνά επικαλέστηκαν τη βία ως πρακτική, διαρκώς ρητορεύοντας για αίμα, τιμή και ακονισμένες ξιφολόγχες. Τρίτον, διάχυση μιας τοξικής ατμόσφαιρας εμφύλιας σύγκρουσης και παραστρατιωτικής βίας.

Και μόνο συνεκτιμώντας τις προειρηθείσες επιδράσεις στο συλλογικό θυμικό, η διπλή δολοφονία έχει πολιτική στόχευση. Χωρίς κανένα απολύτως ιδεολογικό άλλοθι, ούτε καν μηδενιστικό. Είναι ψυχρά υπολογισμένο έγκλημα, με σκοπό το χάος.

Η τρομοκρατική δράση των τελευταίων ετών ήταν χαμηλής ή μεσαίας έντασης· καμία εκ των γνωστών οργανώσεων δεν είχε την επιχειρησιακή επάρκεια που επέδειξαν οι άγνωστοι εκτελεστές του Νέου Ηρακλείου. Μόνο η μυστηριώδης Σέχτα εκτέλεσε εν ψυχρώ δύο ανθρώπους, ωστόσο σε συνθήκες πολύ ευκολότερες· μόνο αυτή η οργάνωση-φάντασμα έχει επιδείξει τέτοια ψυχική σκληρότητα, αλλά όχι ανάλογη επιχειρησιακή ικανότητα.

Αρα το ερώτημα πρέπει να διατυπωθεί διαφορετικά: Ποιος ωφελείται; Κανείς. Ούτε καν η Χρυσή Αυγή. Η μαρτυρολογία δεν θα είναι ικανή να ανασχέσει τον φόβο των απλών μελών τους ότι αποτελούν ζωντανούς στόχους για «επαγγελματίες» εκτελεστές. Ποιος ζημιώνεται; Οι πάντες.

Ποιος θα επιθυμούσε την κατατρομοκράτηση των πάντων; Και για ποιο σκοπό; Αυτό είναι το ζωτικό πολιτικό ερώτημα που μάς θέτει το στυγερό έγκλημα. Δυστυχώς είμαστε υποχρεωμένοι να εξετάσουμε, μεταξύ άλλων, το ενδεχόμενο να υπάρχει εν εξελίξει κάποιο σχέδιο αποσταθεροποίησης. Ευτυχώς όλοι, πολιτικές δυνάμεις και πολίτες, αντελήφθησαν αυθωρεί την απειλή, και συσπειρώνονται επί ενός ελαχίστου κοινού παρονομαστού: Ο φόβος πρέπει να κατανικηθεί πρώτος. Διότι ο φόβος πνίγει την ελευθερία. Η αποτίναξη του φόβου είναι η λυσιτελέστερη πρώτη απάντηση στις σφαίρες των τρομοκρατών.

Νίκος Ξυδάκης

http://vlemma.wordpress.com/2013/11/05/tromos-pnigei-tin-eleftheria/

Διαβάστε περισσότερα ...

Υπό πολιορκία η ελεύθερη πρόσβαση στο Διαδίκτυο

ΟΙ ΠΑΡΟΧΟΙ ΤΗΛΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΩΝ ΣΕ ΗΠΑ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΗ ΑΜΦΙΣΒΗΤΟΥΝ ΤΗΝ ΟΥΔΕΤΕΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ, ΚΑΘΩΣ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΟΥΝ ΕΝΑΝ ΚΥΒΕΡΝΟΧΩΡΟ ΠΟΛΛΩΝ ΤΑΧΥΤΗΤΩΝ...

Υπεύθυνος: ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΜΠΟΥΜΠΟΥΚΑΤΟΥ DAVID TALBOT

Νέα πακέτα τιμολογήσεων, συμφωνίες περιεχομένου και τεχνολογικές καινοτομίες θέτουν υπό αμφισβήτηση τον ανοιχτό χαρακτήρα του Ιντερνετ, που βασίζεται στην ισότιμη μεταχείριση όλων των χρηστών και των πακέτων δεδομένων από τις εταιρείες-παρόχους...

Οι δυνάμεις της αγοράς θα βοηθήσουν τις χρεώσεις και τα ασφυκτικά καθεστώτα να μην ξεφύγουν τελείως από τον έλεγχο. Αν, για παράδειγμα, οι πάροχοι επιχειρήσουν να επιβάλουν χρεώσεις στην Google για τη μεταφορά των δεδομένων της, η Google θα μπορούσε να χρεώσει τους παρόχους γι' αυτό το «προνόμιο»Το ερχόμενο φθινόπωρο η εταιρεία τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών Verizon θα προσπαθήσει να πείσει τον ομοσπονδιακό δικαστή να πετάξει στον κάλαθο των αρχήστων τους κανονισμούς της Ομοσπονδιακής Επιτροπής Επικοινωνιών (FCC) των ΗΠΑ περί «ουδετερότητας του Διαδικτύου» - της ιδέας ότι όλο το περιεχόμενο και οι εφαρμογές πρέπει να τυγχάνουν ισότιμης μεταχείρισης μεταξύ καλωδιακών και ασύρματων δικτύων. Αλλά ακόμη και εκτός του πεδίου της δικαστικής μάχης, η συγκεκριμένη αντίληψη βρίσκεται υπό αίρεση και προσβάλλεται ποικιλοτρόπως. Ειδικοί προειδοποιούν ότι το τέλος της ουδετερότητας θα σήμαινε ότι οι πάροχοι περιεχομένου, που έχουν βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη, θα μπορούσαν να «εξοντώσουν» τους υπόλοιπους.

Η ουδετερότητα του Ιντερνετ διαβρώνεται από πολλές πλευρές. Νέες συμφωνίες περιεχομένου και υπηρεσίες πιέζουν όλο και περισσότερο προς αυτή την κατεύθυνση. Και μια νέα σοδειά ασύρματων τεχνολογιών δρομολόγησης -αυτές που δίνουν προτεραιότητα σε δεδομένα με πιο σύνθετες δομές- δοκιμάζουν την αντίληψη ότι όλα τα πακέτα δεδομένων είναι ισότιμα. Συνεπώς, κατά κάποιον τρόπο, οι κανονισμοί περί ουδετερότητας είναι ήδη περικυκλωμένοι από απειλές. «Υπάρχουν κάποια εμφανή παραθυράκια, που μπορεί να εκμεταλλευτεί κάποιος, και οι πάροχοι τα αξιοποιούν», δηλώνει ο Τζον Μπεργκμάγερ, δικηγόρος του «Public Knowledge», ενός γκρουπ για το ανοιχτό Ιντερνετ στην Ουάσιγκτον, και προσθέτει: «Τα επιχειρήματα που προβάλλουν γίνονται πιο περίπλοκα, γιατί αυτό που κάνουν είναι πιο πονηρό»...

Τι προβλέπεται

Οι κανόνες της FCC, που υιοθετήθηκαν στα τέλη του 2010 και ονομάστηκαν «Κανόνας του Ανοιχτού Ιντερνετ», έθεταν κάποιες γενικές κατευθύνσεις: Οι πάροχοι σταθερών συνδέσεων broadband δεν μπορούν να μπλοκάρουν εφαρμογές που ανταγωνίζονται με τις δικές τους τηλεπικοινωνιακές υπηρεσίες βίντεο ή τηλεφωνίας. Και όλοι πρέπει να αποκαλύπτουν τις πρακτικές που εφαρμόζουν στη διαχείριση δικτύων, όταν υπόκεινται σε δημόσιο και κανονιστικό έλεγχο.

Ωστόσο, κάποιες θρασείες απόπειρες να ευνοηθεί ένας πάροχος περιεχομένου έναντι κάποιου άλλου πυκνώνουν σιγά σιγά. Η «Wall Street Journal» πρόσφατα δημοσίευσε την πληροφορία ότι το δίκτυο αθλητικών ειδήσεων ESPN βρισκόταν σε συνομιλίες με τον τηλεπικοινωνιακό πάροχο Verizon Wireless, προκειμένου να αποκλείσουν το περιεχόμενο του αθλητικού δικτύου από χρεώσεις δεδομένων. Η εκπρόσωπος της Verizon, Ντέμπι Λιούις, δηλώνει ότι η εταιρεία δεν πρόκειται να απαντήσει σε φημολογίες...

Ομως ο διευθύνων σύμβουλος της ΑΤ&Τ, Ράνταλ Στέφενσον, σε ομιλία του προς επενδυτές τον Μάιο, δήλωσε ότι κάτι τέτοιο θα ήταν πιο πιθανό να συμβεί στο μέλλον. Περιέγραψε ένα σενάριο, στο οποίο προγραμματιστές εφαρμογών και πάροχοι περιεχομένου θα μπορούσαν να πληρώνουν για τα δεδομένα που χρησιμοποιούν οι πελάτες: «Θα υπάρξουν παίκτες στο συγκεκριμένο οικοσύστημα που θα έχουν κίνητρο να προσελκύσουν περισσότερη κίνηση σε συγκεκριμένο περιεχόμενο ή ιστοσελίδα; Θα προκύψουν νέα μοντέλα εκεί όπου υπάρχει δυνατότητα να καλυφθούν από τους ίδιους κάποιες από τις χρεώσεις που θα πλήρωνε ο τελικός καταναλωτής ή από διαφήμιση και χρηματική αποτίμηση των δεδομένων;

»Ο πελάτης τους επιτρέπει να αποτιμήσουν χρηματικά τα δεδομένα; Και θα υπάρχει διαμοιρασμός αυτής της ροής εσόδων στο οικοσύστημα; Νομίζω πως η απάντηση είναι "ναι". Και δεν νομίζω πως εμείς θα ανοίξουμε απαραιτήτως αυτόν το δρόμο· νομίζω ότι θα μας οδηγήσουν σ' αυτή την πορεία οι παραγωγοί περιεχομένου και οι προγραμματιστές εφαρμογών». Η ΑΤ&Τ και η Comcast δεν ανταποκρίθηκαν σε αιτήματα για σχετικές συνεντεύξεις...

Χωρίς κανόνες

Στην Ευρώπη (που δεν διαθέτει αντίστοιχο κανονισμό περί ουδετερότητας, που να καλύπτει ολόκληρη την Ε.Ε., και που φυσικά δεν καλύπτεται από τον κανονισμό της FCC), η γερμανική Deutsche Telekom πρόσφατα ανακοίνωσε ότι θα επέβαλλε αυστηρές χρέωσεις δεδομένων για ό,τι κατέβαζαν οι χρήστες μέσω Διαδικτύου από το σπίτι, ξεκινώντας το 2016, αλλά θα εξαιρούσε τη δική της τηλεοπτική υπηρεσία, την Entertain. Σε απάντηση αυτού και άλλων μέτρων, ένα κονσόρτσιουμ, αποτελούμενο από 80 ευρωπαϊκές οργανώσεις ψηφιακών δικαιωμάτων, ζήτησε την περασμένη εβδομάδα να «παταχθούν» οι πάροχοι υπηρεσιών Ιντερνετ που, όπως αναφέρει, «χρησιμοποιούν τεχνικά μέσα για να εξυπηρετήσουν δικά τους εμπορικά συμφέροντα και να πλήξουν τη δυνατότητα των πολιτών να έχουν πρόσβαση στο Διαδίκτυο». Οι κατηγορίες διατυπώθηκαν πρόσφατα σε δήλωση προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η οποία εξετάζει ένα πακέτο μη δεσμευτικών συστάσεων προς τις ρυθμιστικές τηλεπικοινωνιακές αρχές των ευρωπαϊκών κρατών.

Κάποιες πιο περίπλοκες απόπειρες που έχουν πραγματοποιηθεί συνιστούν προς το παρόν γρίφο (όσον αφορά τη νομιμότητα, αλλά και τις πρακτικές εφαρμογές τους): τη χρονιά που μας πέρασε, η Comcast ανακοίνωσε ότι οι πελάτες της θα είχαν πρόσβαση στα βίντεο on-demand, χρησιμοποιώντας μια εφαρμογή στο Xbox360. Εξήγησαν ότι η εφαρμογή είναι βασικά το ίδιο πράγμα με ένα κουτί καλωδιακής τηλεόρασης, συνεπώς υπόκειται στις ρυθμίσεις περί χρεώσεων και υπηρεσιών Ιντερνετ που θα ίσχυαν σε ανταγωνιστικές της υπηρεσίες, όπως η Netflix...

Νέα δεδομένα

Εν τω μεταξύ, μια σοδειά νέων τεχνολογιών -ειδικά για την ασύρματη επικοινωνία- δημιουργούν υπηρεσίες και πολιτικές που δίνουν προτεραιότητα και επιτρέπουν ειδική μεταχείριση σε κάποια δεδομένα από παρόχους περιεχομένου που πληρώνουν παραπάνω χρήματα. Το πώς θα αναπτυχθούν αυτές οι υπηρεσίες, είναι κάτι για το οποίο υπάρχει αυξανόμενο ενδιαφέρον: το μερίδιο διακίνησης δεδομένων μέσω ασύρματων δικτύων θα φτάσει το 60% το 2014, σύμφωνα με το διαδικτυακό γίγαντα Cisco. «Η στροφή προς την ασύρματη επικοινωνία υποδεικνύει έλλειψη επαρκών ευρυζωνικών συνδέσεων, και έτσι είναι αναπόφευκτο ότι η διαχείριση μέρους της διαδικτυακής κίνησης θα εξαρτάται από την ποιότητα του σήματος και το είδος της διαθέσιμης υπηρεσίας», προσθέτει ο Ντιπανκάρ Ρεϊτζονχούρι, διευθυντής τουεργαστηρίου ασύρματης έρευνας στο Πανεπιστήμιο Rutgers University.

Εμπόδιο

Παρά τις απειλές για την ουδετερότητα του Ιντερνετ, το γεγονός ότι υπάρχει έστω κι ένας κανονισμός της FCC θα περιορίσει το πόσο μπορούν να «σπρώξουν» την υπόθεση οι πάροχοι και οι φορείς υπηρεσιών Διαδικτύου, δηλώνει ο Τιμ Γου, καθηγητής της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κολούμπια, ο οποίος συνέλαβε τον όρο «ουδετερότητα του Ιντερνετ» («net neutrality») πριν από 10 χρόνια. «Διάφορες ομάδες σε όλο τον κόσμο προσπαθούν να καταργήσουν τον κανονισμό περί ουδετερότητας του Ιντερνετ, μερικές φορές αιτιολογημένα, άλλες απλώς για να αποδυναμώσουν ή να παρακάμψουν το νομικό καθεστώς», δηλώνει ο Γου. «Αλλά το πιο σημαντικό πράγμα σε ό,τι αφορά την ουδετερότητα, είναι ο κανόνας σχετικά με την εφαρμογή της και το πόσο ισχυρός είναι αυτός»...

Σύμφωνα με τον Γου, απόδειξη για την ισχύ αυτού του κανόνα ήταν η επιτυχημένη αντιμετώπιση της προωθούμενης νομοθεσίας ενάντια στην πειρατεία, πέρυσι. Τα νομοσχέδια ΡΙΡΑ και SOPA προέβλεπαν ότι θα υπήρχε απαίτηση από τους παρόχους Ιντερνετ να μπλοκάρουν συγκεκριμένες ιστοσελίδες, για τις οποίες θα υπήρχε ο ισχυρισμός ότι παραβιάζουν πνευματικά δικαιώματα. Οπως δηλώνει ο Γου, η μάχη «έδειξε ότι η ουδετερότητα του Ιντερνετ παραμένει ο τρίτος άξονας της ισχύουσας πολιτικής περί Ιντερνετ».

Δικηγόροι, όπως ο Μπεργκμάγερ, συμφωνούν ότι οι κανονισμοί αποτρέπουν σοβαρές παραβιάσεις της ουδετερότητας του Ιντερνετ, όπως το ευθύ μπλοκάρισμα ή η επιβράδυνση περιεχομένου της Comcast για συγκεκριμένους παρόχους, όπως είχε κάνει πριν από μερικά χρόνια και για την υπηρεσία διαμοιρασμού αρχείων Bit Torrent. «Οι κανονισμοί έκαναν τους παρόχους Ιντερνετ πιο προσεκτικούς και πλέον κάνουν πολύ διαφορετικά πράγματα»... Ο Γου προβλέπει ότι οι δυνάμεις της αγοράς θα βοηθήσουν τις χρεώσεις και τα ασφυκτικά καθεστώτα να μην ξεφύγουν τελείως από τον έλεγχο. Αν, για παράδειγμα, οι πάροχοι επιχειρήσουν να επιβάλουν χρεώσεις στην Google για τη μεταφορά των δεδομένων της, η Google θα μπορούσε να χρεώσει τους παρόχους γι' αυτό το «προνόμιο».

Ασκός του Αιόλου

«Το προϋπάρχον καθεστώς ίσως να είναι τόσο ισχυρό, ώστε να προκαλεί τρόμο η απόπειρα να αναμετρηθεί κανείς μαζί του, γιατί κάτι τέτοιο θα μπορούσε να απελευθερώσει όλους τους δαίμονες της Κόλασης», τονίζει ο Γου. «Νομίζω ότι η όλη ισορροπία ισχύος αλλάζει σε σχέση με την ουδετερότητα του Ιντερνετ και υπάρχει πραγματικός κίνδυνος για τις καλωδιακές και τηλεφωνικές εταιρείες, αν προσπαθήσουν να επιβάλουν χρεώσεις στις διαδικτυακές εταιρείες, τελικά να καταλήξουν να πληρώνουν κι από πάνω». Για εκείνους που νομίζουν ότι η ουδετερότητα έπρεπε να ενισχυθεί με νόμους, υπάρχουν καλά νέα. Μέρος του επιχειρήματος της Verizon είναι ότι η FCC υπερέβη την αρμοδιότητά της, τη στιγμή που συνέγραψε τους κανόνες. Πριν από λίγες μέρες, σε μια άλλη υπόθεση που αφορούσε μια διαμάχη περί διαχωρισμού ζωνών κάλυψης κεραιών κινητής τηλεφωνίας, το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ έγειρε σαφώς υπέρ της FCC και έκρινε ότι η Επιτροπή θα μπορούσε να προσδιορίσει ποια ακριβώς είναι η δικαιοδοσία της...

http://www.enet.gr/?i=news.el.home&id=366903

Διαβάστε περισσότερα ...

Νόμος «απειλή για την ελευθερία του διαδικτύου»

Βρετανία: Παρακολούθηση email και διαδικτυακής συμπεριφοράς

Συσπείρωση Google, Microsoft, Facebook, Yahoo! και Twitter

Newsroom Enet

Υιοθετώντας κοινή στάση, για πρώτη ίσως φορά, οι πέντε μεγαλύτερες εταιρίες στο διαδίκτυο εξέφρασαν την έντονη αντίθεσή τους στο πρόγραμμα δεδομένων επικοινωνίας που προσπαθεί να εφαρμόσει η υπουργός Εσωτερικών της Βρετανίας, Τερέζα Μέι. Σε επιστολή τους, αναφέρουν ότι η παρακολούθηση των email και της συμπεριφοράς των βρετανών πολιτών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και το διαδίκτυο, που προτείνει η Μέι, «είναι δαπανηρή για να εφαρμοστεί και άκρως αμφιλεγόμενη».

AFP PHOTO / Ed Jones

Στην επιστολή, το περιεχόμενο της οποίας δημοσιεύει ο Guardian, οι Google, Microsoft, Facebook, Yahoo! και Twitter επισημαίνουν ότι δεν θα συνεργαστούν εθελοντικά και τονίζουν ότι το «βασικό σκεπτικό» της Μέι να δημιουργήσει μία νέα τάξη πραγμάτων, η οποία θα απαιτεί από τις διαδικτυακές εταιρίες που βρίσκονται στο εξωτερικό να αποθηκεύουν τα προσωπικά δεδομένα όλων των βρετανών χρηστών έως και 12 μήνες, έχει «δυνητικά σοβαρές αρνητικές συνέπειες». 

Η επιστολή, με ημερομηνία 18 Απριλίου, αποτελεί μέρος μιας σειράς εμπιστευτικών συνομιλιών ανάμεσα στο υπουργείο Εσωτερικών και τις ιδιωτικές εταιρίες. Οι τελευταίες επισημαίνουν ότι το πρόγραμμα δεδομένων επικοινωνίας της υπουργού, ύψους 2,1 δισεκατομμυρίων ευρώ, θέτει σε κίνδυνο τη θέση της Βρετανίας ως κορυφαίο ψηφιακό έθνος καθώς και τον ηγετικό ρόλο της στην προώθηση της ελευθερίας της έκφρασης στο διαδίκτυο. 

Προσθέτουν ότι ανοίγει την πόρτα σε «έναν χαώδη κόσμο», όπου κάθε χώρα προσπαθεί να προωθήσει αντιφατικές απαιτήσεις από τις εταιρίες σε ευαίσθητους τομείς, όπως η συλλογή και αποθήκευση των προσωπικών δεδομένων. Επισημαίνουν ακόμα ότι θα απειλήσει την ανοιχτή φύση του διαδικτύου και θα υπονομεύσει τη δυνατότητα να προσφέρεται μία παγκόσμια υπηρεσία από εταιρίες που εργάζονται εντός του νομικού πλαισίου της χώρας που βρίσκονται. 

«Δεν θέλουμε να υπάρχει καμία αμφιβολία για το μέγεθος της ανησυχίας μας όσον αφορά στην ιδέα ότι η βρετανική κυβέρνηση θα επιδιώξει να επιβάλει μια διαταγή σε μια εταιρία, σε σχέση με τις υπηρεσίες που προσφέρονται εκτός του Ηνωμένου Βασιλείου. Το διαδίκτυο εξακολουθεί να είναι μια σχετικά νέα τεχνολογία. Φέρνει τεράστια οφέλη για τους πολίτες σε όλο τον κόσμο και είναι μια μεγάλη δύναμη για την οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη», επισημαίνεται στην επιστολή. «Υπάρχουν κίνδυνοι όταν νομοθετείς πολύ νωρίς σε αυτόν το ταχέως εξελισσόμενο τομέα, που μπορεί να είναι εξίσου σημαντικοί με τους κινδύνους όταν νομοθετείς πάρα πολύ αργά».  

Η συνεργασία των πέντε εταιριών είναι ζωτικής σημασίας προκειμένου να επιτύχει το πρόγραμμα της Μέι. Εκείνες όμως αντιπροτείνουν μια εναλλακτική προσέγγιση για την επέκταση υφισταμένων ρυθμίσεων προκειμένου να καλυφθούν οι αιτήσεις για δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα από την αστυνομία και τις υπηρεσίες ασφαλείας, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται μία διμερή πρωτοβουλία Βρετανίας-ΗΠΑ ώστε να καταστεί η διαδικασία ταχύτερη και πιο αποτελεσματική. Υποστηρίζουν ότι κάτι τέτοιο θα ήταν πιο αποτελεσματικό και θα μείωνε την ανάγκη για νέα νομοθεσία που θα είναι τόσο δαπανηρή στην εφαρμογή της όσο και άκρως αμφιλεγόμενη.

Το υπουργείο Εσωτερικών της Βρετανίας έχει υποστηρίξει επανειλημμένα ότι ελπίζει στην εθελοντική συνεργασία των μεγάλων εταιριών του διαδικτύου. Ωστόσο, αξιωματούχοι έχουν επιβεβαιώσει ότι σε ακραίες περιπτώσεις θα εξετάζουν το ενδεχόμενο να χρησιμοποιούν τα λεγόμενα «μαύρα κουτιά», ώστε να υποκλέπτουν προσωπικά δεδομένα από υπηρεσίες που έχουν τη βάση τους στο εξωτερικό, όταν τα δεδομένα αυτά περνούν μέσω του βρετανικού δικτύου επικοινωνιών. 

Ο αναπληρωτής πρωθυπουργός Νικ Κλεγκ, είχε μπλοκάρει πρόσφατα το νομοσχέδιο της Μέι, το οποίο όμως επανήλθε λίγο αργότερα, μετά τηδολοφονία στο Γούλγουιτς. Σε δηλώσεις του πριν από λίγες ημέρες, ο Κλεγκ υποστήριξε ότι η απόφασή του να μπλοκάρει το νομοσχέδιο βασίστηκε σε στοιχεία από «τα Facebook και τα Google» ότι πολλά από αυτά που προτείνονται δεν μπορούν να εφαρμοστούν. «Είπαν ότι δεν υπάρχει άλλη χώρα στον κόσμο που να έχει κάνει κάτι τέτοιο, καμία άλλη δημοκρατία στον κόσμο. [το νομοσχέδιο] θα ορίσει ένα είδος επικίνδυνου προηγούμενου και μπορεί στη συνέχεια να ακολουθηθεί από πολύ λιγότερο φιλελεύθερα και νομοταγή καθεστώτα», τόνισε. 

Από την πλευρά του, το υπουργείο Εσωτερικών υποστήριξε ότι η πρόσβαση στα δεδομένα επικοινωνίας είναι απαραίτητη για να κάνουν τη δουλειά τους οι υπηρεσίες ασφαλείας και θα πρέπει να τους δοθούν τα «εργαλεία που χρειάζονται» για την καταπολέμηση του εγκλήματος.

http://www.enet.gr/?i=news.el.home&id=367028

Διαβάστε περισσότερα ...

Η Δημοκρατία δεν χρειάζεται πάτρωνες

του Ν.Γ.Δρόσου

Φίλτατοι, καλή σας ημέρα!

Η συνεχιζόμενη συζήτηση σχετικά με την ανάγκη ή μη θέσπισης ενός ειδικού αντιρατσιστικού νόμου αποτελεί ευθεία προσβολή στη νοημοσύνη του κάθε πολίτη αυτής της χώρας.

Πρώτα από όλα, διότι διεξάγεται επί ενός κειμένου το οποίο δεν έχει δοθεί καν σεδημόσια διαβούλευση, αλλά μόνον σε κατ’ιδίαν μεταξύ εκπροσώπων των κομμάτων και άρα, επί της ουσίας δεν γνωρίζουμε τις ακριβείς προβλέψεις του.

Δεύτερον, επειδή η προώθηση ενός τέτοιου νομοθετήματος τεκμαίρει την ύπαρξηνομικού κενού στη χώρα μας, σε ότι αφορά στην προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των μειονοτήτων, καθώς παραβλέπει τόσο το σύνολο του ποινικού κώδικα όσο και τον υφιστάμενο αντιρατσιστικό νόμο (Ν.927/1979).

Είναι ή δεν είναι όλοι ίσοι έναντι των νόμων του κράτους και γιατί χρειάζεται ένας ειδικός νόμος για να προστατεύσει την τάδε ή τη δείνα φυλετική, εθνική, ή οποιουδήποτε άλλου χαρακτήρα μειονότητα;

Αποτελεί ποινικά κολάσιμη πράξη η βιαιοπραγία ή η προτροπή σε αυτήν εναντίον οποιουδήποτε ανθρώπου ή όχι, σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία;

Το Σύνταγμα της χώρας έχει διατάξεις που προστατεύουν τη διαφορετικότητα από τη ρατσιστική βία ή από οποιουδήποτε άλλου είδους βία ή όχι;

Οι απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά είναι προφανείς.

Όπως προφανής είναι και η ανοχή ή και αδράνεια που έχει επιδείξει και συνεχίζει να επιδεικνύει σε πολλές περιπτώσεις η Ελληνική Πολιτεία έναντι φαινομένων βίας υπό πολιτικό ή άλλο μανδύα.

Εάν υπάρχει ένα πράγμα που χρειαζόμαστε σε αυτόν τον τόπο είναι η πιστή εφαρμογή των υφιστάμενων νόμων και όχι η δημιουργία νέων, με στόχο την εξασφάλιση μιας πρόσκαιρης νίκης στη μάχη των πολιτικών εντυπώσεων που διεξάγεται μεταξύ των κομμάτων τα οποία απαρτίζουν την κυβέρνηση.

Πέραν του ίδιου του Προέδρου της Δημοκρατίας, ουδείς σε αυτόν τον τόπο έχει το αποκλειστικό προνόμιο της παροχής «προστασίας» στο δημοκρατικό πολίτευμα.

Είτε έχουμε Δημοκρατία, είτε δεν έχουμε.

Είτε η Πολιτεία μας είναι συντεταγμένη, είτε δεν είναι.

Μέσος δρόμος δεν υπάρχει.

Εάν δε στοχοποιηθεί ένα συγκεκριμένο πολιτικό κόμμα, όσο αποκρουστικές και εάν είναι οι απόψεις που πρεσβεύει, πού πρέπει να τραβήξουμε την «κόκκινη γραμμή»;

Όταν σε αυτόν τον τόπο αρχίσουν να τιμωρούνται οι ιδέες και οι σκέψεις και όχι οι πράξεις, ο κύβος θα έχει ριφθεί και θα έχουμε κυλίσει ένα βήμα πλησιέστερα στον ολοκληρωτισμό.

Εάν υπάρχει ένα αξιοσημείωτο γεγονός στη διάρκεια της Μεταπολίτευσης, σε ότι αφορά στην ποιότητα της Δημοκρατίας σε αυτόν τον τόπο, δύσκολα μπορεί να είναι άλλο απότη νομιμοποίηση του ΚΚΕ.Πρόκειται για μια κορυφαία πράξη, με πρωτοβουλία του αείμνηστου Κωνσταντίνου Καραμανλή, η οποία έκλεισε τον μακρύ κύκλο πολιτικής ανωμαλίας που βίωσε η χώρα μας, από το τέλος του δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.

Εάν σήμερα τεθεί εκτός νόμου ένα κόμμα της άλλης όχθης, ο κύκλος αυτός δεν μπορεί παρά να ανοίξει ξανά.

Ταυτόχρονα, όμως, όσο μένουν ατιμώρητες οι όποιες έκνομες ενέργειες των μελών και στελεχών του κόμματος αυτού, τόσο περισσότερο εμπεδώνεται η αίσθηση κατάλυσης των θεσμών, που επέτρεψε την άνοδο αυτού του ακραίου και εξτρεμιστικού πολιτικού σχηματισμού.

Ο φίλτατος κ.Φ.Κουβέλης είχε απόλυτο δίκιο όταν έλεγε, πρόσφατα, ότι η Δημοκρατία πέραν από ανοχή έχει και κανόνες.

Αυτούς τους κανόνες, οι οποίοι ισχύουν έναντι όλων, οφείλει να προασπίσει η συντεταγμένη Πολιτεία.

Τα υπόλοιπα, ας τα αφήσουμε για τη μάχη των εντυπώσεων…

Διαβάστε περισσότερα ...

Είμαι υπόδικος και δεν το ξέρω;

Δεν καταλαβαίνω την πρεμούρα του ΣΥΡΙΖΑ να υποστηρίξει τον νόμο Ρουπακιώτηστον βαθμό που πρόκειται για τον νόμο Μιλτιάδη Παπαϊωάννου (κι αργότερα Καστανίδη), εις ό,τι αφορά την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών ή αντιθέτως περί τη φραγή εναντίονορισμένων απ’ αυτές,

έστω για λόγους ανωτέρας βίας υπέρ του καλού και του ωφέλιμου.

Ο δρόμος προς την κόλαση είναι στρωμένος με τις καλύτερες προθέσεις και το καλό όταν μετέρχεται μεθόδους του κακού για να κατισχύσει γίνεται κακό το ίδιο – κοινώς, ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα.

Με τον νόμο Ρουπακιώτη διατρέχει κίνδυνο η έκφραση γνώμης. Μια γνώμη μπορεί να είναι λάθος ή επικίνδυνη ή ηλίθια ή απάνθρωπη. Εχει δικαίωμα όμως να εκφρασθεί. Και μια άλλη γνώμη σωστή ή έξυπνη ή ωφέλιμη ή ανθρωπιστική να την αντικρούσει. Αν μπορεί. Και πάντως η έκβαση της σύγκρουσης των γνωμών ή των ιδεών δεν μπορεί νααποφασίζεται στα δικαστήρια. Αποφασίζεται στην πολιτική, αφορά τη φιλοσοφία, την ηθική και τις ιδεολογίες. Κι όχι τον ποινικό κώδικα. 

Ποινικό κώδικα εναντίον των ιδεών καθιέρωσαν, στη νεότερη ιστορία, και χρησιμοποίησαν μόνον οι φασίστες και κατά παρέκβασιν οι κομμουνιστές στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού – με τα γνωστά θλιβερά αποτελέσματα. 

Τα «εγκλήματα γνώμης», όπως στη Γαλλία καθιέρωσε ο νόμος Γκεϋσώ κι άλλοι προγενέστεροι νόμοι στη Γερμανία (λόγω του ναζιστικού παρελθόντος της), αποτελούν μιαγοτθική, μπρουτάλ, συσκότιση της διαφοράς μεταξύ της σκέψης και της πράξης. Η πράξηδικάζεται, η σκέψη ποτέ. Μπορεί να έχει σκεφτεί κάποιος χίλιες φορές να σκοτώσει τονπατέρα του, αν όμως δεν το διαπράξει, δεν δικάζεται. Η σκέψη, η σκοτεινή σκέψη, η φωτεινή σκέψη, κρίνεται, αλλά δεν δικάζεται. Δικάζεται μόνον η πράξη.

Και κατά την εκδίκαση της πράξης, όταν είναι αξιόποινη, δικάζεται και η σκέψη που την προκάλεσε (του ίδιου του υποδίκου ή η τυχόν ηθική αυτουργία άλλων) – αλλά αφού έχει

συντελεσθεί η πράξη. Αφού πρώτα υπάρξει σώμα εγκλήματος. Ποτέ πριν!Προληπτική δίκη της σκέψης για να μη γίνει η πράξη, είναι τόσο γελοία, όσον η προληπτικήεπιστράτευση των καθηγητών, στην οποία προ ημερών κατέφυγε η κυβέρνηση – για να φέρουμε ένα μόνον παράδειγμα.

Ο νόμος Ρουπακιώτη ενοχοποιεί τις ιδέες, τη γνώμη, ακόμα και την ιστορικήέρευνα, όταν θεωρεί την παρότρυνση προς εχθροπάθεια (τι γελοίος βαρβαρισμός, άκρως α-νόητος) ποινικώς κολάσιμη, βάζοντας έτσι την εικασία για το αποτέλεσμα μιας σκέψης ωςεμπράγματη απόδειξη μιας πράξης που δεν έχει ακόμα συντελεσθεί. Καφκικό! Τουλάχιστον.

Η προσέγγιση αυτή αποδεικνύεται πόσο γελοία κι επικίνδυνη είναι από το γεγονός ότι ο νόμος Γκεϋσώ στη Γαλλία είχε πέσει πλέον σε ανυποληψία. (Αφού πρώτα προκάλεσε ζημιά και ζημιά.) Συχνά οι δικαστές τιμωρούν με πρόστιμο… ένα ευρώ τα θύματα αυτού του νόμου, άτινα σύρονται στα δικαστήρια για τις ιδέες τους, ή για την τρέλα τους, ή για την κακία τους ή για τις επιστημονικές τους έρευνες, κι ύστερα τα στέλνουν σπίτι τους.

Αυτό δεν σημαίνει ότι ο νόμος αυτός δεν τρομοκρατεί ακόμα. Για παράδειγμα στη Γαλλία η αμφισβήτηση του Ολοκαυτώματος είναι ποινικό αδίκημα! Η αλήθεια όμως ή όχι σε ένα ιστορικό ζήτημα δεν μπορεί ποτέ να είναι θέμα νομικής απόφανσης, αλλιώς ο ήλιος θαεκινείτο ακόμα γύρω απ’ τη Γη και ο Αρίσταρχος θα είχε καεί στην πυρά.

Μπορεί κάποιος ηλίθιος ή φασίστας να πιστεύει ότι το Ολοκαύτωμα δεν έγινε, ότι ο βομβαρδισμός της Δρέσδης ήταν έγκλημα πολέμου ή ότι η Γενοκτονία των Ποντίων υπήρξεμόνον στη φαντασία των 350.000 θυμάτων της. Εφ’ όσον

οι εν λόγω απόψεις δεν τον οδηγήσουν σε αξιόποινες πράξεις, έχει κάθε δικαίωμαστην πλάνη του. Κατά το γνωστόν λαϊκόν σοφόν, «άσ’ τον τρελό στην τρέλα του».

Αν χωρίς να κάνει κάτι συλληφθεί, αυτοί που τον συλλαμβάνουν είναι φασίστες. Οπως εκείνοι που συνελάμβαναν τους κομμουνιστές και τόσους άλλους για τις ιδέες τους στο παρελθόν. Και σε ορισμένες «φωτισμένες» χώρες της Δύσης με ανάλογους «φωτισμένους» νόμους προσπαθούν να το κάνουν και τώρα.

Με τον νόμο αυτό ο κ. Ρουπακιώτης ανοίγει τον ασκό του Αιόλου κι έχουν κάθε δίκιοοι κριτικές που ακούγονται εκ δεξιών, απ’ τη Ν.Δ., και εξ αριστερών, απ’ το ΚΚΕ. Και απ’ τον ΣΥΡΙΖΑ, ελπίζω, όταν ξυπνήσει. Διότι βγάζει μόνος του με τα χέρια του τα μάτια του,

όταν ξεπέφτει για μια ακόμα φορά σε μια ρεπούσια κανονιστική αντίληψη, που εκτός απ’ το σταλινικό της υπόβαθρο περί πολιτικώς ορθού, ανοίγει διάπλατα τον δρόμο για τη θεωρία των δύο άκρων. Διότι,

καλοί μου σύντροφοι, αν αυτό που είπε στα αστεία ο Ζίζεκ για τα γκουλάγκ εκληφθεί στα σοβαρά απ’ τον κ. Κεδίκογλου, με βάση τον νόμο Ρουπακιώτη ο Ζίζεκ θα πάει μέσα.

Τη βλακεία μόνον η γελοιότητα μπορεί να τη νικήσει. Και στα μεν δικαστήρια η βλακεία απαλλάσσεται, στην πολιτική όμως η βλακεία σε καθιστά θύμα των αντιπάλων σου – δέστε πώς πανηγυρίζει όλο το «εκσυγχρονιστικό» σύστημα στην προοπτική ψήφισης ενός νόμου αλά Γκεϋσώ!

Η συζήτηση αυτή έχει ξαναγίνει. Με αφορμή τον νόμο Παπαϊωάννου. Και τον νόμο Καστανίδη. Τότε δυνάμεις που βρίσκονται μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ σήμερα, ήταν κατά του νόμου εκείνου. Τώρα;

Βεβαίως, υπέρ τέτοιων νόμων ήταν τότε (μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ) και είναι σήμερα η ΔΗΜΑΡ. Δεν εκπλήσσομαι. Οι πρώην διωκόμενοι, όταν ήταν κι αυτοί κομουνιστές, ξέχασανγρήγορα και υιοθέτησαν καθεστωτικές συμπεριφορές, ίσως από την πολλή συνάφεια με τους θύλακες της εξουσίας – είτε στα ΑΕΙ είτε στα ΜΜΕ και οπωσδήποτε πολύ πριν να γίνουν «κυβερνώσα αριστερά» μαζί με τον κ. Βορίδη, τον κ. Αδωνη Γεωργιάδη και πάντα υπό τη σκέπη του κ. Κεδίκογλου, της θεωρίας των άκρων και των κόκκινων γραμμών που πλύθηκαν με φύκια κι έγιναν δικολαβίες και πολιτικαντισμοί.

Η Χρυσή Αυγή δεν αντιμετωπίζεται με νόμους, αντιμετωπίζεται με ιδέες και πολιτική. Οταν τα μέλη της διαπράττουν (επιρρεπή καθώς είναι στην αλητεία λόγω ρατσισμού)αξιόποινες πράξεις, να συλλαμβάνονται και να τιμωρούνται – νόμοι υπάρχουν και είναιεπαρκέστατοι, αρκεί να εφαρμόζονται.

Νόμοι, όπως ο νόμος Ρουπακιώτη, συνταχθέντες υπό το κράτος του φόβου της Χρυσής Αυγής (αν δεν συντάχθηκαν σκοπίμως για άλλους λόγους υπέρτερους) οδηγούν στοαντίθετο αποτέλεσμα απ’ αυτό που ευαγγελίζονται.

Ούτε υπό το κράτος του φόβου της Χρυσής Αυγής, ούτε υπό το κράτος των«εμπόρων αυτού του φόβου» μπορεί να λειτουργεί η δημοκρατία και να νομοθετεί η Βουλή.Αλλωστε,

οι «έμποροι του φόβου», εν προκειμένω της Χρυσής Αυγής, είναι αυτοί που τονδημιούργησαν. Το μεν ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. με τον τρόπο που διακυβέρνησαν, ορισμένοι δε θύλακοι μέσα στην Αριστερά διότι, αντιπαλεύοντας υπεράγαν τη Χρυσή Αυγή, όταν ακόμα σχεδόν δεν υπήρχε, αντλούσαν «αριστερή» νομιμοποίηση για τη σύμπλευσή τους με τον εκσυγχρονισμό.

Ο αντιφασισμός θέλει παλληκαριά. Δεν είναι θέμα «συνταγματικού τόξου» καθώς πονηρά μπουρδολογεί το ΠΑΣΟΚ για να ξεπλύνει μέσα από έναν εύκολο αντιφασισμό τις αμαρτίες του, είναι θέμα καθαρής πολιτικής στάσης των κομμάτων απέναντι στον φασισμό. Οχι βεβαίως με τον φασίζοντα τρόπο διακυβέρνησης των τριών κομμάτων, μέσω

προεδρικών διαταγμάτων κι επιστρατεύσεων. Ούτε με φασίζοντες (κατά τα άλλα «αντιφασιστικούς») νόμους που διώκουν γνώμες ή ιδέες, αντί να διώκουν μόνον πράξεις. Οχι, η θεσμισμένη λογοκρισία ή ο εξαναγκασμός σε αυτολογοκρισία έχουν τόση σχέση με τη δημοκρατία, όσον ο φασισμός με την επί του Ορους ομιλία…

ΥΓ.: Πριν καν στεγνώσει η μελάνη των ως άνω, ο πολύς κ. Πάγκαλος ζήτησε τη φυλάκιση του κ. Τσίπρα για τα γελοία και κρύα αστεία Ζίζεκ. Είναι φανερό, ο νόμος Ρουπακιώτη δεν πρέπει να παραπεμφθεί στις ελληνικές καλένδες, αλλά να κατακρημνισθεί στα Τάρταρα.

Του Στάθη από το "Ενικός" μέσω http://www.inprecor.gr

Διαβάστε περισσότερα ...