Η ρωσική «αρκούδα» αντεπιτίθεται στην Μέση Ανατολή…

Του Μανώλη Κυπραίου


Το παιχνίδι ισχύος πίσω από την εμφύλια σύρραξη στην Λιβύη είναι κάτι περισσότερο από έντονο. Η Διεθνής Κοινότητα είναι κυριολεκτικά «κομμένη στα δύο». Από τη μια η Δύση από την άλλη η Ανατολή, θυμίζοντας μέρες του ψυχρού πολέμου.
Ή μήπως η υπόθεση της Λιβύης αναδεικνύει με τον ορθότερο στρατηγικά τρόπο πως ο ψυχρός πόλεμος επέστρεψε;
Η Ρωσία παρακολουθεί στωικά, χωρίς υπερβολές και αποφεύγοντας άμεσα να πάρει επίσημη θέση στην κρίση στην χώρα του Μαγκρέμπ, επαναλαμβάνοντας συνεχώς τη φράση που χρησιμοποιούσαν οι υπουργοί εξωτερικών επί Σοβιετικής Ενωσης: «είναι εσωτερική υπόθεση του κράτους».
Ναι μεν υπήρξε ανακοίνωση εκ μέρους του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών για τον εμφύλιο στην αραβική χώρα και την απαγόρευση πώλησης όπλων προς την Λιβύη, αλλά και οι δύο αυτές αποφάσεις ήταν «χλιαρές» όπως ονομάζεται στη διπλωματική γλώσσα, αφού για παράδειγμα έτσι κι αλλιώς η Ρωσία υπό της παρούσες συνθήκες, της είναι αδύνατο να μεταφέρει όπλα στην Λιβύη.
Παράλληλα, στον ΟΗΕ, η Μόσχα δεν συναινεί στο Συμβούλιο Ασφαλείας για τη δημιουργία ζωνών απαγόρευσης πτήσης, θεωρώντας πως αυτό κάθε άλλο παρά θα οδηγήσει στη παύση των εχθροπραξιών, ενώ δεν συζητά καν το ενδεχόμενο να υπάρξει άμεση στρατιωτική παρέμβαση δυνάμεων του ΝΑΤΟ για να ανατραπεί το καθεστώς Καντάφι.
Η διείσδυση της ΕΣΣΔ
Αν επιστρέψουμε στο παρελθόν, θα δούμε πως για τη Μόσχα αυτή η κατάσταση δεν είναι νέα. Μετά τον «μικρό» πόλεμο του Σουέζ το 1953 η ρωσική διπλωματία άρχισε να κάνει ανοίγματα σε πολλές χώρες της Μέσης Ανατολής και της Βορείου Αφρικής που είχαν «αδικηθεί» από την εξωτερική πολιτική της Δύσης. Παράλληλα το γεγονός πως οι περισσότερες από αυτά τα κράτη ήταν κάποτε αποικίες χωρών της Ευρώπης και έτρεφαν ένα «φυσικό μίσος» προς αυτές, καθώς και η δημιουργία του ισραηλινού κράτους το 1948 έκανε εντονότερη την ανάγκη ενός συμμάχου που βρισκόταν σε αντιπαράθεση με τα δυτικά συμφέροντα.
Αυτή η σύσφιξη των σχέσεων έφτασε στην κορύφωσή της στα μέσα της δεκαετίας του ’70 έχοντας προηγηθεί τρεις αραβοϊσραηλινοί πόλεμοι (1967-Πόλεμος των έξι ημερών, 1970-Πόλεμος της Φθοράς, 1973 Πόλεμος του Γιόμ Κιπούρ). Σιγά-σιγά όμως, η αποτυχία των στρατιωτικών επιχειρήσεων των αραβικών χωρών που συμμετείχαν, καθώς και η ολοένα φθίνουσα πορεία της Σοβιετικής Ένωσης, αποδυνάμωσαν αυτές τις σχέσεις οι οποίες κατέληξαν στην κατάρρευση μαζί με το κράτος των Σοβιέτ.
Ακολούθησαν τα «μαύρα χρόνια» όπου η Ρωσία προσπαθούσε να βρει το δρόμο της, μαζί της και οι σύμμαχοί της στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Βορείου Αφρικής, αρκετοί από αυτούς να αναζητήσουν και να προσχωρούν στη δυτική σφαίρα επιρροής, όπως για παράδειγμα η Αίγυπτος, η Αλγερία και η Ιορδανία.
Αντίθετα κάποιες άλλες, όπως η Συρία, η Λιβύη και το Ιράν παρέμειναν σταθερά προσηλωμένες στην αντιπαράθεση με την Δύση, αν και αποδυναμωμένες διπλωματικά και στρατιωτικά.
Η «νέα Ρωσία» και η προσέγγιση με την Τουρκία
Τώρα λοιπόν η Μόσχα με αργά αλλά σταθερά βήματα προσπαθεί να ανακτήσει την επιρροή της στην περιοχή και παράλληλα να ξανακερδίσει τους παλιούς της συμμάχους.

Αν στην Ελλάδα δεν έχει δοθεί η δέουσα σημασία, ο Βλαντιμίρ Πούτιν προχωρά στον εκ νέου στρατιωτικό εξοπλισμό αυτών των χωρών. Μαχητικά αεροσκάφη, αντιαεροπορικά/αντιβαλλιστικά πυραυλικά συστήματα, πολεμικά πλοία, άρματα μάχης, ραντάρ τρισδιάστατης απεικόνισης, αντιαρματικά τελευταίας γενιάς και κάθε λογής στρατιωτικό «καλούδι», περιλαμβάνονται στις συμφωνίες που υπογράφονται σωρηδόν μεταξύ της Ρωσίας και των χωρών αυτών. Δεδομένο που έχει προκαλέσει την μήνη κυρίως των ΗΠΑ, που βλέπουν τους Ρώσους να «πατούν πόδι» ξανά σε μια περιοχή που τα τελευταία είκοσι χρόνια θεωρούν πως έχουν υπό τον απόλυτο έλεγχό τους.
Συνάμα, πλοία του ρωσικού στόλου άρχισαν να ξαναβγαίνουν στις θερμές θάλασσες ενώ, συχνές-πυκνές ήταν μέχρι σήμερα οι επισκέψεις τους σε λιμάνια τόσο της Λιβύης όσο και της Συρίας υποδηλώνοντας πως η «αρκούδα βγήκε από τα χιόνια», όπως χαρακτηριστικά είχε δηλώσει ρώσος αξιωματούχος στο ειδησεογραφικό πρακτορείο Reuters.
Εξάλλου δεν είναι τυχαία και η προσέγγιση της Ρωσίας και της Τουρκίας δύο ιστορικών αντιπάλων, τους τελευταίους αιώνες. Η πολιτική αποστάσεων που τηρεί η κυβέρνηση Ερντογάν από τις ΗΠΑ καθώς και το «βίαιο διαζύγιο» της Τουρκίας από το Ισραήλ, προκάλεσε ρήγμα στο γεωπολιτικό άξονα της Ουάσιγκτον στην περιοχή, ρήγμα το οποίο διακαώς θέλει να εκμεταλλευτεί η Μόσχα. Και αυτό επιβεβαιώνεται από τη ρωσική διείσδυση. Συμφωνίες για την κατασκευή νέων αγωγών, κατασκευή των τουρκικών πυρηνικών εγκαταστάσεων στο Ακουγιού, προσφορά ρωσικών οπλικών συστημάτων, παρέμβαση της Μόσχας για το θέμα των σχέσεων Τουρκίας-Αρμενίας και προσπάθειες επίλυσης της αντιπαράθεσης Αρμενίας-Αζερμπαϊτζάν για την επίλυση του καθεστώτος στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ.
Επίσης, το «πάγωμα» των σχέσεων μεταξύ Αθήνας και Μόσχας, που βρίσκονται στο χειρότερο σημείο της τελευταίας εικοσαετίας, δεν έχει να κάνει μόνο με την ελληνική αποξένωση, αλλά και τις απαιτήσεις της Τουρκίας προς την Μόσχα να μειωθεί η υποστήριξή της υπέρ των εθνικών θεμάτων, τα οποία όλως τυχαίως έχουν άμεση σχέση με την… Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή. Καστελόριζο, Κύπρος, ανακήρυξη Αποκελιστικής Οικονομικής Ζώνης κ.ά.
Η σύγκρουση Λευκού Οίκου-Κρεμλίνου
Υπό την πλήρη καθοδήγηση του Βλαντιμίρ Πούτιν, ο οποίος ως αξιωματικός της πάλαι ποτέ KGB εργαζόταν σε διεύθυνση που είχε σχέση με τα θέματα της Μέσης Ανατολής και του Μαγκρέμπ, η Ρωσία αργά αλλά σταθερά αρχίσει να κερδίζει την χαμένη της αίγλη, εκμεταλλευόμενη την οργή και τον προβληματισμό που έχει δημιουργήσει η αμερικανική εξωτερική πολιτική στην ευρύτερη περιοχή της Βορείου Αφρικής και της Μέσης Ανατολής. Οι εξεγέρσεις σε πολλές αραβικές χώρες, εκτιμά η Μόσχα πως της δίνουν την ευκαιρία να διεισδύσει ξανά σε αυτές τις χώρες, όχι υπό την σκέπη ενός εξαγόμενου σοσιαλιστικού μοντέλου όπως στο παρελθόν, αλλά έχοντας αποδείξει πως είναι μια «δίκαιη μεγάλη δύναμη» που σέβεται το status quo και το διεθνές δίκαιο στην περιοχή.
Η Μέση Ανατολή-για μια ακόμη φορά-θα αποτελέσει όπως δείχνουν όλες οι ενδείξεις την πρώτο πεδίο αντιπαράθεση μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας μετά το τέλος του ψυχρού πολέμου. Ο Λευκός Οίκος με άμεσο στρατηγικό τρόπο και το Κρεμλίνο με έμμεσο, θα «κονταροχτυπηθούν» για την απόκτηση του ελέγχου στη Μέση Ανατολή που αλλάζει με βίαιο τρόπο, όπως έχει γίνει εξάλλου πολλές φορές στο παρελθόν.

Αυτή τη φορά όμως η Ρωσία βρίσκεται με αξιώσεις στην σκακιέρα του μεγάλου παιχνιδιού, έχοντας στο τσεπάκι της την αναγνώριση του «πρότερου έντιμου βίου» αφού δεν έχει «βάψει με αίμα τα χέρια της» τα τελευταία είκοσι χρόνια και φυσικά δεν είναι αντιμέτωπη με τις αρτηριοσκληρωτικές αγκυλώσεις του κομμουνιστικού παρελθόντος της. Ουσιαστικά χτυπά με τα ίδια της τα όπλα την Δύση που προσπαθεί να συνέλθει από τις λάθος επιλογές να εμπλακεί άμεσα και χωρίς υψηλή στρατηγική στην Μέση Ανατολή, επιφέροντας ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα από αυτού που επεδίωκε.
Και αυτή τη φορά, η Ρωσία την περίμενε στην γωνία

Διαβάστε περισσότερα ...

Αλλαγή πορείας για την Κίνα

Του Στίβεν Σ. Ρόουτς*

Στις αρχές Μαρτίου, το Εθνικό Λαϊκό Κογκρέσο της Κίνας θα εγκρίνει το 12ο Πενταετές Πρόγραμμα, το οποίο ενδέχεται να μείνει στην ιστορία ως μία από τις πιο δυναμικές στρατηγικές πρωτοβουλίες της Κίνας.

Στην ουσία, θα αλλάξει τον χαρακτήρα του οικονομικού μοντέλου της κινεζικής οικονομίας των τελευταίων 30 ετών, το οποίο στηρίζεται στις εξαγωγές και τις επενδύσεις, προς την κατεύθυνση ενός αναπτυξιακού μοντέλου με βασικό άξονα τους Κινέζους καταναλωτές. Μια τέτοια μεταστροφή συνεπάγεται σοβαρές επιπτώσεις για την Κίνα, την υπόλοιπη Ασία και την παγκόσμια οικονομία γενικότερα.

Όπως το Πενταετές Πρόγραμμα στα τέλη της δεκαετίας του 1970 που έθεσε τις βάσεις για «τις μεταρρυθμίσεις και το άνοιγμα» και το Εννεαετές Πρόγραμμα στα μέσα της δεκαετίας του 1990 που προώθησε την εμπορευματοποίηση των κρατικών επιχειρήσεων, το σημερινό πρόγραμμα καλεί την Κίνα να αναθεωρήσει το κεντρικό σύστημα αξιών της οικονομίας της. Τις βάσεις έθεσε ο πρωθυπουργός, Γουέν Τζιαμπάο, πριν από τέσσερα χρόνια, όταν επισήμανε για πρώτη φορά το παράδοξο των «τεσσάρων στερητικών άλφα», σύμφωνα με το οποίο η επιφανειακή ισχύς μιας οικονομίας κρύβει μια ολοένα πιο «ασταθή, ανισόρροπη, ανοργάνωτη και τελικώς α-βιώσιμη» δομή.

Η Μεγάλη Ύφεση των ετών 2008-2009 υποδηλώνει ότι η Κίνα δεν μπορεί να αντιμετωπίζει πλέον τα «τέσσερα στερητικά άλφα» ως μια θεωρητική εικασία. Στη μετά-κρίση εποχή, ο ανεπτυγμένος κόσμος θα κλονίζεται λογικά για πολύ καιρό από μετασεισμούς, οι οποίοι θα υπονομεύουν την εξωτερική ζήτηση, από την οποία ανέκαθεν εξαρτιόνταν η Κίνα. Αυτό σημαίνει ότι η κινεζική κυβέρνηση δεν έχει μεγάλα περιθώρια επιλογών –αυτό που πρέπει να κάνει είναι να στραφεί στην εσωτερική ζήτηση και να αντιμετωπίσει το πρόβλημα των «τεσσάρων στερητικών άλφα».

Αυτός ακριβώς είναι ο στόχος του 12ου Πενταετούς Προγράμματος, το οποίο επικεντρώνεται σε τρεις πρωτοβουλίες ενίσχυσης της κατανάλωσης. Καταρχάς, η Κίνα θα αρχίσει να απογαλακτίζεται από το μοντέλο της μεταποίησης το οποίο αποτελεί κινητήριο άξονα της ανάπτυξης που βασίζεται στις εξαγωγές και τις επενδύσεις. Παρότι ότι η Κίνα ακολουθεί αυτόν τον άξονα εδώ και 30 χρόνια, το γεγονός ότι η ενίσχυση της παραγωγικότητάς της εξαρτάται από την αύξηση των κεφαλαιουχικών αγαθών και τη μείωση της εργασίας στην παραγωγή δεν της επιτρέπει να απορροφήσει την πλεονάζουσα προσφορά εργασίας.

Η αλήθεια είναι ότι στο πλαίσιο του νέου Προγράμματος, η Κίνα θα υιοθετήσει ένα μοντέλο υπηρεσιών εντάσεως εργασίας. Μπορεί κανείς να ελπίζει ότι το εν λόγω πρόγραμμα θα παρέχει λεπτομερές σχέδιο ανάπτυξης των κλάδων εντάσεως συναλλαγών μεγάλης κλίμακας, όπως ο κλάδος πωλήσεων χονδρικής και λιανικής, δημόσιων μεταφορών και διοικητικής μέριμνας στην αλυσίδα προμηθειών, καθώς και οι κλάδοι υγείας, αναψυχής και τουριστικών υποδομών.

Μια τέτοια μεταστροφή θα ενισχύσει σημαντικά τους ρυθμούς δημιουργίας νέων θέσεων εργασίας στην Κίνα. Δεδομένου ότι μια μονάδα παραγωγής στον κλάδο των υπηρεσιών χρειάζεται 35% περισσότερους εργαζομένους απ’ ό,τι στο μεταποιητικό και κατασκευαστικό κλάδο, το Πεκίνο μπορεί να πετύχει τον στόχο απασχόλησης που έχει θέσει ακόμη και με μικρότερους ρυθμούς ανάπτυξης. Επιπλέον, ο τομέας των υπηρεσιών δεν είναι στον ίδιο βαθμό εντάσεως πόρων με τον κλάδο της μεταποίησης, γεγονός που σημαίνει ότι η Κίνα θα απολαμβάνει τα προνόμια ενός πιο ελαφριού, καθαρού και πράσινου αναπτυξιακού μοντέλου.

Η δεύτερη πρωτοβουλία του Προγράμματος για τόνωση της κατανάλωσης στοχεύει στην εκτίναξη των μισθών. Στο επίκεντρο θα βρεθούν κυρίως οι εργαζόμενοι των αγροτικών περιοχών που λαμβάνουν πολύ κατώτερες αμοιβές και το κατά κεφαλήν εισόδημά τους είναι σήμερα 30% χαμηλότερο σε σύγκριση με τα αστικά κέντρα –κάτι το οποίο έρχεται σε αντίθεση με τις φιλοδοξίες της Κίνας για μια «αρμονική κοινωνία». Στις μεταρρυθμίσεις περιλαμβάνονται φορολογικές πολιτικές με στόχο την ενίσχυση της αγοραστικής δύναμης στις αγροτικές περιοχές, μέτρα διεύρυνσης της ιδιοκτησίας αγροτικής γης και τεχνολογικά προγράμματα για ενίσχυση της παραγωγικότητας στη γεωργία.

Μεγαλύτερη μόχλευση, ωστόσο, θα επιτευχθεί μέσω των πολιτικών που ενθαρρύνουν τη συνεχή και ραγδαία μετανάστευση από την περιφέρεια στα αστικά κέντρα. Μετά το 2000, οι εσωτερικοί μετανάστες ανέρχονται σταθερά σε 15-20 εκατομμύρια ετησίως. Για να συνεχιστεί η μετανάστευση με αυτούς τους ρυθμούς, το Πεκίνο θα πρέπει να «χαλαρώσει» τις μακροχρόνιες παγιωμένες δομές του συστήματος καταγραφής των νοικοκυριών (hukou), το οποίο εμποδίζει την κινητικότητα των εργαζομένων, περιορίζοντας τους εργαζομένους και τις παροχές τους στον τόπο καταγωγής τους.

Η ενίσχυση της απασχόλησης μέσω του τομέα υπηρεσιών και η αύξηση των μισθών μέσω της αυξημένης στήριξης των εργαζομένων στις αγροτικές περιοχές θα αυξήσει μακροπρόθεσμα το προσωπικό εισόδημα των Κινέζων, το οποίο σήμερα αντιστοιχεί μόλις στο 42% του ΑΕΠ -το μισό απ’ ό,τι στις ΗΠΑ. Ωστόσο, για την ενίσχυση της ιδιωτικής κατανάλωσης στην Κίνα απαιτούνται πολύ περισσότερα από την επίτευξη μεγαλύτερων ρυθμών αύξησης των εισοδημάτων από την εργασία. Πρέπει, επίσης, να καταβληθούν μεγάλες προσπάθειες για μεταστροφή των καταναλωτών από την αποταμίευση στην κατανάλωση.

Σε αυτό το πρόβλημα στοχεύει ο τρίτος βασικός άξονας της ατζέντας του νέου Προγράμματος που αποσκοπεί στην αύξηση της κατανάλωσης - στην ανάγκη να δημιουργηθεί ένα δίχτυ ασφαλείας προκειμένου να μειωθεί η προληπτική αποταμίευση που απορρέει από την ανασφάλεια. Στην ουσία, αυτό σημαίνει ενίσχυση της κοινωνικής ασφάλειας, καθιέρωση συνταξιοδοτικού προγράμματος στον ιδιωτικό τομέα, ιατρική περίθαλψη και επιδόματα ανεργίας. Ανάλογα σχέδια υπήρχαν και σήμερα, μόνο που έμεναν στα σχέδια και δεν έχαιραν επαρκούς χρηματοδότησης.

Το 2009, για παράδειγμα, η συνολική αξία των συνταξιοδοτικών παροχών της Κίνας –εθνική κοινωνική ασφάλεια, περιφερειακά προγράμματα συνταξιοδότησης και συνταξιοδοτικό ιδιωτικού τομέα- ανερχόταν σε 364 δισ. δολάρια. Οι παροχές αυτές μεταφράζονται σε εφάπαξ εισόδημα 470 δολαρίων για τον μέσο Κινέζο εργαζόμενο. Δεν είναι να απορεί, λοιπόν, κανείς που οι οικογένειες στην Κίνα αποταμιεύουν από ανασφάλεια για το μέλλον. Το νέο Πρόγραμμα της Κίνας θα πρέπει να αντιμετωπίσει άμεσα αυτό το πρόβλημα.

Το 12ο Πενταετές Πρόγραμμα περιλαμβάνει πολύ περισσότερα από την πολιτική τριών πυλώνων με στόχο την ενίσχυση της κατανάλωσης. Αξιοσημείωτη είναι, επίσης, η επικέντρωση του Προγράμματος στην ταχύτερη ανάπτυξη συγκεκριμένων αναδυόμενων κλάδων στρατηγικής σημασίας, όπως η βιοτεχνολογία, οι εναλλακτικές μορφές ενέργειας και η πληροφορικής νέας γενιάς.

Το καθοριστικό στοιχείο, όμως, του νέου Προγράμματος θα είναι η έμφαση στον Κινέζο καταναλωτή, η οποία - κατά τη γνώμη μου- αρκεί για να αυξήσει το μερίδιο της ιδιωτικής κατανάλωσης στο ΑΕΠ από το εντυπωσιακά χαμηλό 36% που είναι σήμερα στο 42-45% έως το 2015. Παρότι το ποσοστό αυτό εξακολουθεί να είναι χαμηλό με βάση τα διεθνή πρότυπα, μια τέτοια αύξηση σηματοδοτεί ένα ζωτικό βήμα για την Κίνα στο δρόμο της εξισορρόπησης.

Κάτι τέτοιο θα έδινε, επίσης, τεράστια ώθηση στους βασικούς εμπορικούς εταίρους της Κίνας - όχι μόνο στην Ανατολική Ασία αλλά και στην ευρωπαϊκή και αμερικανική οικονομία που παρουσιάζουν χαμηλότερα περιθώρια ανάπτυξης. Πράγματι, το 12ο Πενταετές Πρόγραμμα ίσως τροφοδοτήσει τη μεγαλύτερη αύξηση της κατανάλωσης στη σύγχρονη ιστορία. Τι άλλο να ζητήσει κανείς στη μετά-κρίση εποχή που διανύουμε;

Υπάρχει, ωστόσο, μία παγίδα: κατά τη μεταστροφή προς μια ανάπτυξη που τροφοδοτείται περισσότερο από την κατανάλωση, τα αποταμιευτικά πλεονάσματα της Κίνας θα μειωθούν με αποτέλεσμα να υπάρχουν λιγότερα διαθέσιμα για τη χρηματοδότηση των σταθερών αποταμιευτικών ελλειμμάτων άλλων κρατών, όπως οι ΗΠΑ. Η διαμόρφωση μιας τέτοιας νέας, ασύμμετρης ισορροπίας σε παγκόσμιο επίπεδο, κατά την οποία η Κίνα θα προπορεύεται και ο προηγμένος κόσμος θα ακολουθεί με συρτό βήμα, αποτελεί μια πιθανή παρενέργεια του 12ου Πενταετούς Προγράμματος της Κίνας.

*Ο Στίβεν Σ. Ρόουτς είναι μέλος της επιστημονικής κοινότητας του Πανεπιστημίου Γέιλ και διατεθεί μη εκτελεστικός πρόεδρος της Morgan Stanley Asia. Επίσης, έχει συγγράψει το βιβλίο «The Next Asia».

Copyright: Project Syndicate, 2011

http://www.naftemporiki.gr/

Διαβάστε περισσότερα ...

Η εποχή της λιτότητας

by Robert J. Samuelson

Μπήκαμε πλέον στην εποχή της λιτότητας. Ήδη επικρατεί στην Ευρώπη και κατευθύνεται προς τις ΗΠΑ. Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις μειώνουν τις κοινωνικές δαπάνες και ανεβάζουν τους φόρους. Το  κοινωνικό κράτος συγκρούσθηκε με τις χρηματαγορές, και έχασε. Ακόμη και οι πιο πλούσιες χώρες δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα, όμως αυτή η ξαφνική λιτότητα μπορεί να πυροδοτήσει μια νέα οικονομική κρίση.

Η  οικονομική δυσχέρεια της Ευρώπης αποτελεί σήμερα τη πιο μεγάλη απειλή για την οικονομική ανάκαμψη. Το ΔΝΤ προβλέπει πως η παγκόσμια οικονομία θα αναπτυχθεί κατά 4% στο 2011. Αν και το ποσοστό αυτό ακούγεται σεβαστό, οι προβλέψεις ανάπτυξης για τις ΗΠΑ είναι 2.3% και για την Ευρώπη 1.8%, τόσο χαμηλά, που δεν πρόκειται να αντιμετωπιστεί η υπάρχουσα ανεργία των 38 εκατομμυρίων ανθρώπων στις δυο αυτές κύριες αγορές.

Είναι φανερό πως οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες άργησαν πολύ να ανασκευάσουν το κοινωνικό τους κράτος. Το ίδιο ισχύει και για την Αμερική. Τα προστιθέμενα κόστη της παγκόσμιας ύφεσης, τις εξαναγκάζουν να κάνουν αυτό που μέχρι πρότινος ήταν πολιτικά αδιανόητο: να περικόψουν τις κοινωνικές δαπάνες, και να αυξήσουν τη φορολόγηση σε δύσκολους καιρούς. Δεν έχουν και πολλές επιλογές, αλλά η αποστολή τους μοιάζει σχεδόν αδύνατη.

Από τη μια υπάρχουν  τα τεράστια ελλείμματα και τα χρέη (από παλιότερα ελλείμματα) με αποτέλεσμα κάποια κράτη να μη μπορούν να δανειστούν με λογικά επιτόκια. Τη περασμένη εβδομάδα τα σπρέντς ήταν στο 10% για τα ελληνικά κρατικά δεκαετή ομόλογα, και πάνω από 5% για τα αντίστοιχα πορτογαλικά και ιρλανδικά. Θα ήταν ακόμη υψηλότερα, αν οι χώρες αυτές δεν είχαν ήδη προχωρήσει σε προσπάθεια μείωσης των ελλειμμάτων. Για σύγκριση, αναφέρεται ότι τα επιτόκια είναι περίπου 2.3% για τα δεκαετή γερμανικά ομόλογα, και 2.4% για τα αντίστοιχα αμερικανικά.
Από την άλλη, οι απότομες αυξήσεις της φορολογίας και οι δραστικές μειώσεις των δαπανών, απειλούν να φέρουν μια νέα ύφεση. Στην Ελλάδα, το ΦΠΑ αυξήθηκε κατά 4 ποσοστιαίες μονάδες. Το ίδιο αυξήθηκε και η ηλικία συνταξιοδότησης. Στη Πορτογαλία εγκρίθηκε η αύξηση του ΦΠΑ κατά 2%. Στην Ιρλανδία, οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων μειώθηκαν κατά 7%. Η Ισπανία κατάργησε τις επιδοτήσεις που ήταν θεσμοθετημένες για τα νέα παιδιά που γεννιούνται. Η ανεργία είναι 11% στη Πορτογαλία, 12% στην Ελλάδα, και 14% στην Ιρλανδία.

Για κάποιους οικονομολόγους, όλα αυτά είναι μια πλάνη. Πρόκειται για μια μάταιη οικονομική περιδίνηση. Καθώς η ύφεση χειροτερεύει, οι απώλειες από τα έσοδα φόρων θα ακυρώσουν τις όποιες βελτιώσεις στα ελλείμματα των προϋπολογισμών. Άρα, θα χρειαστεί περαιτέρω φορολόγηση και μείωση των δαπανών. Ο κόσμος  θα χάσει την υπομονή του. Οι κυβερνήσεις θα πέσουν ή θα αναγκαστούν να πάνε σε αναδιάρθρωση των χρεών τους, το οποίο είναι το λιγότερο από δυο κακά, το άλλο κακό είναι η γενικευμένη εξαθλίωση. Είναι σαν ένας αγώνας δρόμου μεταξύ της Ελλάδας και της Ιρλανδίας, για να δούμε ποιος θα καταρρεύσει πρώτος. Όποιος είναι αυτός, μάλλον θα αποχωρήσει και από την ευρωζώνη, τυπώνοντας δικό του νόμισμα, έτσι ώστε να μπορεί να ελέγξει τα επιτόκια και τις ισοτιμίες.

Ο κίνδυνος τώρα, είναι μια τυχόν νέα οικονομική κατάρρευση τύπου Lehman Brothers. Αν χρεοκοπήσει κάποιο κράτος, οι επενδυτές θα προσπαθήσουν να ξεφορτωθούν τα «χαρτιά» των υπολοίπων. Οι ευρωπαϊκές τράπεζες που έχουν στα χέρια τους περισσότερο από $1 τρισεκατομμύριο σε δάνεια προς την Ελλάδα, την Ισπανία, την Ιρλανδία, και την Πορτογαλία, θα χάσουν και τα πιο πολλά.

Ο Jacob Kirgegaard του Peterson Institute, διαφωνεί. Η Ευρώπη έδρασε με πραγματισμό, ώστε να αποφύγει τον κίνδυνο, λέει. Επειδή οι χρηματαγορές μπορούν εύκολα να ωθήσουν τα μικρά κράτη στη χρεοκοπία, μην αγοράζοντας τα χρέη, ή επιβάλλοντας υψηλά επιτόκια, η Ευρώπη δημιούργησε προσωρινές πηγές δανεισμού. Η ΕΕ και το ΔΝΤ διέσωσαν την Ελλάδα με ένα πακέτο $146 δισ. Δεσμεύτηκαν μάλιστα να συστήσουν ένα ταμείο με περίπου $1 τρισεκατομμύριο ώστε να βοηθηθούν και άλλα κράτη αν κινδυνέψουν. Τέλος, η ΕΚΤ, αγοράζει τα ομόλογα κάποιων ασθενέστερων οφειλετών.

Ο σκοπός των παραπάνω κινήσεων είναι να κερδίσουν χρόνο. Οι αποτελεσματικές περικοπές θα τονώσουν την ανάπτυξη διασφαλίζοντας στις χρηματαγορές πως τα χρέη είναι ελέγξιμα και άρα δικαιολογούνται χαμηλότερα επιτόκια δανεισμού. Αυτή είναι και η άποψη του νέου πρωθυπουργού της Βρετανίας David Cameron, ο οποίος δεσμεύτηκε να μειώσει τις κρατικές δαπάνες κατά 1/6 έως το 2015.

Η λιτότητα μεταμορφώνει την οικονομία και τη πολιτική. Η εποχή του κοινωνικού κράτους έδωσε, και η νέα εποχή τα παίρνει πίσω. Η προηγούμενη εποχή είχε στόχο τη μεγιστοποίηση της οικονομικής ανάπτυξης. Η  εποχή της λιτότητας έχει στόχο τη μείωση των οικονομικών απωλειών. Αυτά είναι τα διλήμματα που αντιμετωπίζουν οι αναπτυγμένες οικονομίες. Ακόμη και το γερμανικό δημόσιο χρέος, ως ποσοστό της γενικότερης οικονομίας, είναι υψηλό, στο 73% το 2009.

Οι κυβερνήσεις πιέζονται από παντού. Χωρίς την εφαρμογή αντιλαϊκών περικοπών και φορολογικών αυξήσεων, τα διογκούμενα ελλείμματα μπορεί να πνίξουν τις οικονομίες τους. Αυτά όμως τα μέτρα απειλούν την οικονομική τους ανάπτυξη. Οι ΗΠΑ δεν εξαιρούνται. Τα χαμηλά επιτόκια απλά σημαίνουν πως οι χρηματαγορές δεν έχουν ακόμη στοχοποιήσει την Αμερική. Για αυτό και η κυβέρνηση των ΗΠΑ δεν θα πρέπει να θέσει σε κίνδυνο την ανάκαμψη προχωρώντας σε άμεσες περικοπές. Αυτό που πρέπει να κάνει είναι να δράσει πειστικά ώστε να αποφύγει τα μελλοντικά ελλείμματα. Η λιτότητα δεν είναι διασκεδαστική, αλλά το πόσο οδυνηρή είναι εξαρτάται από όλους μας.

Απ'το Newsweek, το είδα εδώ: antinews.gr

Διαβάστε περισσότερα ...

Πάρτε κόσμε !!

Του Δημήτρη Καζάκη

Το μεγαλύτερο μέρος του Τύπου, ηλεκτρονικού και μη, συζητά το αν θα επιβληθεί νέο μνημόνιο ή όχι. Ο λόγος που όλοι έχουν επικεντρωθεί στο μνημόνιο είναι γιατί δεν θέλουν να συζητήσουν τις εξελίξεις που συμβαίνουν σε επίπεδο ευρωζώνης και Ευρωπαϊκής Ένωσης αυτές τις ημέρες. Ο κόσμος δεν πρέπει να ξέρει σε τι βάζει την υπογραφή της η κυβέρνηση. Σε τι καθεστώς καταδικάζουν την Ελλάδα και τον λαό της ο κ. Παπανδρέου και η κυβέρνησή του προκειμένου να εξυπηρετήσουν τις δικές του προσωπικές φιλοδοξίες και τα κοράκια της πολιτικής και της οικονομίας που έχει μαζέψει γύρω του.

Άλλωστε τι είπε στην εκλεκτή ομήγυρη από κερδοσκόπους επενδυτές, τραπεζίτες, γραφειοκράτες και ό,τι άλλο διαθέτει ο υπόκοσμος της διεθνούς αγοράς στο New York Economist Club (22.9):

«Εν ολίγοις μετατρέψαμε την κρίση σε ευκαιρία, προκειμένου να προωθήσουμε τις απαιτούμενες μεταρρυθμίσεις, που οι προηγούμενες κυβερνήσεις ανέβαλλαν επί σειρά ετών, φοβούμενες το ενδεχόμενο πολιτικό κόστος». 

Τι σημαίνει αυτό; Ότι για τον πρωθυπουργό και το κόμμα του η κρίση της χώρας δεν ήταν παρά μια ευκαιρία να ξεγελάσει τον κόσμο και να επιβάλει πολιτικές που καθυστερούσαν λόγω κοινωνικής αντίδρασης.

Με άλλα λόγια, ο κ. πρωθυπουργός επαναλαμβάνει ακόμη μια φορά ότι δεν του καίγεται καρφί για την κρίση της χώρας, απλώς είναι μια θαυμάσια ευκαιρία για να κάνει αυτά που δεν μπόρεσε να κάνει ο κ. Καραμανλής, παλιότερα ο κ. Σημίτης και ακόμη παλιότερα ο κ. Μητσοτάκης λόγω της κοινωνικής και πολιτικής απαξίωσης των κυβερνήσεών τους.

Να συνεχίσει δηλαδή την ίδια καταστροφική πορεία έως ότου ξεπουληθεί μέχρι κι ο τελευταίος βράχος αυτού του έρημου τόπου στους αετονύχηδες από το Κατάρ, το Άμπου Ντάμπι, τα Αραβικά Εμιράτα και όπου αλλού βρεθούν βρόμικες και ύποπτες διασυνδέσεις με διεθνή επενδυτικά κεφάλαια. Έως ότου μετατραπεί η χώρα, ή ό,τι θα έχει μείνει από τη χώρα, σε απόπατο της διεθνούς αγοράς.

Άλλωστε ο κ. Παπανδρέου είναι περαστικός από αυτήν τη χώρα. Του ανατέθηκε να φέρει εις πέρας μια συγκεκριμένη αποστολή και ήδη προετοιμάζει την έξοδό του. Αυτός είναι κι ο βασικός λόγος της πολυήμερης περιοδείας του στις ΗΠΑ. Να ενισχύσει το δικό του προσωπικό προφίλ ως διεθνούς προσωπικότητας που διεκδικεί θέση στο σύστημα της «παγκόσμιας διακυβέρνησης», που υποστηρίζει τόσο σθεναρά. 

Με έξοδα του Έλληνα φορολογούμενου ο κ. Παπανδρέου και η κουστωδία του εξάντλησαν κάθε περιθώριο λομπισμού για να πείσουν τα κέντρα αποφάσεων στις ΗΠΑ ότι είναι ικανός και διαθέσιμος για μια κορυφαία θέση στον ΟΗΕ, την Παγκόσμια Τράπεζα, τον ΟΟΣΑ ή την Ε.Ε.

Οι διεθνείς διπλωματικοί κύκλοι έχουν να λένε για τον ξετσίπωτο τρόπο που ο κύκλος του κ. Παπανδρέου, αλλά και ο ίδιος, προσπάθησε να πείσει ότι είναι η καλύτερη επιλογή που θα μπορούσαν να υποστηρίξουν οι ΗΠΑ για τη θέση του γ.γ. του ΟΗΕ ή για κάποια άλλη αντίστοιχη. 

Στις συναντήσεις που είχαν με επιτελικά στελέχη της κυβέρνησης, αλλά και κέντρων που παίζουν ρόλο στη διαμόρφωση της διεθνούς πολιτικής των ΗΠΑ, εκθείαζαν την «εξαίρετη δουλειά» του κ. Παπανδρέου στην Ελλάδα, αλλά και στη Σοσιαλιστική Διεθνή, που με την προεδρία του πέρασε στον απόλυτο έλεγχο της αμερικανικής πολιτικής.

«Business friendly»
Στο περιθώριο αυτής της δραστηριότητάς του ο κ. Παπανδρέου λειτούργησε ως μεσίτης και πλασιέ της χώρας της οποίας είναι πρωθυπουργός. «Η αξία της Ελλάδας δεν έχει προσμετρηθεί δεόντως, αλλά έχει υποτιμηθεί. Για τον λόγο αυτόν θεωρώ ότι η επένδυση στην Ελλάδα αποτελεί μεγάλη ευκαιρία» είπε σε συνέντευξή του στον πρόεδρο του Χρηματιστηρίου της Νέας Υόρκης (21.9).

Με άλλα λόγια, κάλεσε τους διεθνείς επενδυτές να επωφεληθούν από την πολιτική υποτίμησης που ακολουθούν η τρόικα και ο ίδιος. Φτηνά μεροκάματα, φτηνές δουλειές, φτηνά έργα, φτηνή δημόσια περιουσία, φτηνά τα πάντα, πάρε κόσμε! Αυτό ήταν το μήνυμα του πρωθυπουργού. Και γιατί επέλεξε να το εκπέμψει από το βήμα του Χρηματιστηρίου της Νέας Υόρκης; Για τρεις βασικούς λόγους:

Πρώτον: Για να δείξει ότι τόσο από την τωρινή του θέση όσο και αύριο, από την όποια θέση του αναθέσουν στο σύστημα της «παγκόσμιας διακυβέρνησης», είναι και θα παραμείνει business friendly, όπως δήλωσε χαρακτηριστικά ένας από τους ακολούθους του σε στελέχη των αμερικανικών τραπεζών. Δηλαδή φιλικός με τις επιχειρήσεις. Γι' αυτό και έχουν κάθε λόγο να τον στηρίξουν και να τον προωθήσουν.

Δεύτερον: Επειδή απευθύνεται όχι σε σοβαρούς επενδυτές της διεθνούς αγοράς που σκέφτονται μακροπρόθεσμες επενδύσεις στην παραγωγή, αλλά σε επενδυτές - λαμόγια που έχουν κύριο στόχο το βραχυπρόθεσμο κέρδος μέσα από το χρηματιστήριο. Πρόκειται για επενδυτικά κεφάλαια που δεν επενδύουν με σκοπό την ανάπτυξη μιας αγοράς, αλλά κερδοσκοπούν με ιδιωτικοποιήσεις περιουσιακών στοιχείων κρατών, με έτοιμες στημένες επιχειρήσεις, με ακίνητα και γη.

Στόχος τους είναι να προσθέσουν πολύ γρήγορα στη χρηματιστική αξία της όλης επένδυσης έτσι ώστε να μπορέσουν να κερδίσουν από τη μεταπώλησή της αφήνοντας πίσω ερείπια. Τέτοιο επενδυτικό κεφάλαιο είναι και του Κατάρ, το οποίο, εκτός όλων των άλλων, αποτελεί καταφύγιο και για το διεθνές πολιτικό χρήμα. Όπως άλλωστε και τα άλλα αραβικά επενδυτικά κεφάλαια. Γι' αυτό και οι δικοί μας πολιτικοί, ιδίως της σημερινής κυβέρνησης, έλκονται τόσο πολύ από τη χερσόνησο της Αραβίας.

Τρίτον: Για να πείσει τις μεγάλες αμερικανικές τράπεζες, ειδικά τις επενδυτικές, όπως την Goldman Sachs, τη Morgan Stanley κ.ά., ότι παραμένουν κυρίαρχες στη διαμεσολάβηση του ελληνικού δημόσιου χρέους και της επαπειλούμενης αναδιάρθρωσής του σύμφωνα με τις απαιτήσεις των πιο κερδοσκοπικών κεφαλαίων διεθνώς. Κεφάλαια που συνιστούν μερικούς από τους βασικούς και πιο προσοδοφόρους πελάτες αυτών των αμερικανικών επενδυτικών τραπεζών.

Οικονομική διακυβέρνηση
Πριν μεταβεί ο κ. Παπανδρέου στις ΗΠΑ για να «κυνηγήσει το όνειρό του», πέρασε από τις Βρυξέλλες για να παρακολουθήσει την άτυπη συνεδρίαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου (16.9) προκειμένου να δώσει λευκή επιταγή στην Κομισιόν και στην ΕΚΤ για να μετατρέψουν την ευρωζώνη, αλλά και ευρύτερα την Ε.Ε., σε γκέτο, σε γερμανογαλλικό Νταχάου, έτσι ώστε να αποφευχθεί η κατάρρευση του ευρώ. Να οικοδομηθεί δηλαδή αυτό που χαριτωμένα ονομάζεται «ευρωπαϊκή οικονομική διακυβέρνηση».

Ποιο είναι το βασικό νόημα αυτής της «ευρωπαϊκής διακυβέρνησης»; Μας το ξεκαθάρισε ο Μπαρόζο: 

«Μέχρι τώρα, η αγορά μας ήταν αλληλεξαρτώμενη, αλλά η επίβλεψη ήταν καθαρά εθνική. Από το 2011 και μετά η Ευρώπη θα είναι η πρώτη περιοχή στον κόσμο που θα έχει εγκαταστήσει έναν εκπληκτικό μηχανισμό εποπτείας σύμφωνο με τις προκλήσεις του μέλλοντος» (23.9, Council on Foreign Relations).

Τι προβλέπει αυτός ο «εκπληκτικός μηχανισμός εποπτείας»; Καταργεί το δικαίωμα της αυτοτελούς σύνταξης του προϋπολογισμού σε κάθε κράτος - μέλος. Για να συνταχθεί ο προϋπολογισμός μιας κυβέρνησης και να προωθηθεί στο εθνικό Κοινοβούλιο, θα πρέπει πρώτα να περάσει ένα εξάμηνο συνεννοήσεων και προσαρμογών στις υποδείξεις και εντολές των οργάνων της Ένωσης.

Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Σημαίνει ότι για το τι μισθό ή σύνταξη θα πάρει ο Έλληνας πολίτης, τι έργα είναι σκόπιμο να γίνουν στην ελληνική περιφέρεια, τι δαπάνες πρέπει να καλύψουν τις κοινωνικές ανάγκες Υγείας, Παιδείας, τι φόροι και ποιους θα βαρύνουν κ.ο.κ., θα αποφασίζουν κάποιοι γραφειοκράτες στις Βρυξέλλες και τη Φραγκφούρτη με την πολύ γνωστή κοινωνική ευαισθησία που τους διακρίνει.

Τι θα γίνει όμως αν ένα κράτος δεν συμμορφωθεί με τις άνωθεν εντολές; Τι θα γίνει αν ένα εθνικό Κοινοβούλιο απορρίψει τον εγκεκριμένο άνωθεν προϋπολογισμό και απαιτήσει νέο προϋπολογισμό με βάση τις εθνικές ανάγκες; Τότε αρχίζουν οι κυρώσεις. Στις 23.9 ο αρμόδιος επίτροπος Όλι Ρεν παρουσίασε τις τελευταίες προτάσεις του για τις κυρώσεις, που περιλαμβάνουν ένα πρόστιμο ίσο με το 0,2% του ΑΕΠ, με τη μορφή της άμεσης καταβολής, που υποτίθεται ότι θα επιστραφεί άμα το κράτος συμμορφωθεί.

Μόνο η άρνηση ενός κράτους – κυβέρνησης ή εθνικού Κοινοβουλίου, τους είναι αδιάφορο – να υπακούσει στις υποδείξεις των οργάνων της Ένωσης μπορεί να επισύρει πρόστιμο ίσο με το 0,1% του ΑΕΠ, που πρέπει να καταβληθεί αμέσως.

Φυσικά οι κυρώσεις δεν σταματούν στα πρόστιμα. Θα υπάρχει και μια σειρά θεσμικών κυρώσεων, που αφορούν τη θέση του κράτους στην Ένωση, τις χρηματοδοτήσεις προς αυτό κ.λπ., οι οποίες συζητιούνται και αποφασίζονται πίσω από κλειστές πόρτες. Όλες οι κυρώσεις αυτές, πρόστιμα και θεσμικού χαρακτήρα, θα είναι αυτόματες, δηλαδή χωρίς προηγούμενη διαβούλευση με τους ενδιαφερόμενους («Financial Times Deutschland», 24.9).

Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει πρακτικά ότι καταργείται κάθε έννοια εσωτερικής έννομης τάξης για το κράτος - μέλος της Ένωσης. Οι λαοί τίθενται επισήμως υπό κηδεμονία από μια υπερκρατική, υπερεθνική εξουσία, που δεν έχει καμιά βάση νομιμοποίησης, αλλά και δεν λογοδοτεί πουθενά και σε κανέναν.

Ο... Ευρωπαίος Γκέμπελς
Από 1.1.2011, όταν επισήμως αναμένεται να ισχύσει το νέο καθεστώς, είτε εκλέγονται κυβερνήσεις και Κοινοβούλια είτε διορίζονται απευθείας από τα όργανα της Ένωσης, θα είναι το ίδιο και το αυτό. Δεν θα έχει καμιά διαφορά επί της ουσίας. Κι αν νομίζατε ότι ήταν πολύ δύσκολο μέχρι σήμερα να στείλετε με την ψήφο σας ή με την αντίδρασή σας κάποιο μήνυμα στην εξουσία, τώρα γίνεται αδύνατο.

Κι όλα αυτά προς τι; Μα για να προστατευθούν το ευρώ και οι τράπεζες. Από 1.1.2011 και στο διηνεκές, όποια χώρα τολμήσει να παραβεί τις άνωθεν υποδείξεις ή βρεθεί με υπερβολικό έλλειμμα στον κρατικό προϋπολογισμό, στο ισοζύγιο των τρεχουσών συναλλαγών, στο ύψος του δημόσιου χρέους, κ.λπ., θα αντιμετωπίζει ένα μπαράζ εξοντωτικών κυρώσεων προκειμένου, υποτίθεται, να ξαναμπεί στον ίσιο δρόμο.

Η όλη φιλοσοφία αυτής της «οικονομικής διακυβέρνησης» μας γυρίζει άμεσα και πρακτικά πίσω στον μεσαίωνα. Όχι μόνο οι κρίσεις αποδίδονται ως αμαρτήματα, ως παραστρατήματα από τον ίσιο δρόμο, από την ορθή πίστη, σύμφωνα με τον φονταμενταλισμό των κυρίαρχων κύκλων της Ένωσης – κατά το πρότυπο του καθολικισμού και του παπισμού στον μεσαίωνα –, αλλά ποινικοποιούνται επιλογές και πράξεις ολόκληρων κρατών και λαών, χωρίς καν το δικαίωμα της προσφυγής.

Η εξέλιξη αυτή είναι τόσο απόκοσμη και τρομακτική ώστε σπρώχνει τον παλιό οικονομικό φιλελευθερισμό σε μια νέου τύπου ολοκληρωτική λογική, που παλιά χαρακτήριζε μόνο τον φασισμό.

Η λογική που θέλει να διορθώσει τις ατέλειες ή τα λάθη της αγοράς με κανόνες και κυρώσεις αποτελεί μια ιδιότυπη νέα εκδοχή του παλιού οικονομικού δόγματος του χιτλερισμού για την «ένωση της Ευρώπης». Για όσους δεν γνωρίζουν, ο Γκέμπελς το 1940 είχε πει ότι μια Ευρώπη μπορεί να ενωθεί μόνο όταν η κυρίαρχη δύναμη θα καθορίζει τη στρατιωτική, οικονομική, νομισματική και εξωτερική πολιτική:

«Σ' αυτούς τους τέσσερις τομείς η κυρίαρχη δύναμη πρέπει να φέρει το βάρος της κύριας ευθύνης για ολόκληρη την Ευρώπη. Τα μικρότερα κράτη πρέπει να τεθούν υπό την κηδεμονία των ηγετικών δυνάμεων, ειδικότερα σ' αυτές τις τέσσερεις σφαίρες της πολιτικής ζωής, τόσο για το καλό το δικό τους, όσο και για το καλό της Ευρώπης ως σύνολο» («World Survey», November, 1941, σελ. 18-19).

Σήμερα συμβαίνει αυτό ακριβώς που απέτυχε να επιβάλει η χιτλερική Γερμανία. Με μια μόνο διαφορά. Αυτήν τη φορά επιχειρείται να οικοδομηθεί στο επίπεδο ολόκληρης της Ευρώπης, όχι με τις ορδές της Βέρμαχτ και των Ες-Ες, αλλά με την επέλαση των γραφειοκρατών της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της ΕΚΤ. Οι μεγάλες τράπεζες και οι αγορές είναι σήμερα η «κυρίαρχη δύναμη», για την οποία μιλούσε παλιά ο Γκέμπελς.

Μνημόνιο επ' άπειρον
Αν ισχύσει αυτό το καθεστώς από 1.1.2011, τότε τι ανάγκη έχει η τρόικα το μνημόνιο για την Ελλάδα; Τι θα εμποδίσει την επιβολή της πολιτικής του μνημονίου εσαεί, για πάντα, στο διηνεκές, δίχως καμία επίσημη λήξη, από τη στιγμή που η χώρα θα υποταχθεί στο νέο καθεστώς επιτήρησης και κηδεμονίας;

Τίποτε απολύτως. Γι' αυτό και το έχουμε ξαναπεί: μην εκπλαγείτε αν δείτε τον κ. Παπανδρέου, την κυβέρνησή του, αλλά και την τρόικα να αποκηρύσσουν το μνημόνιο. Άλλωστε η ίδια η ύπαρξη του μνημονίου ήταν εξαρχής ένα προσωρινό, μεταβατικό μέτρο, μέχρις ότου η Ε.Ε. και τα όργανά της βρουν τον τρόπο και τον μηχανισμό για τη μόνιμη διαχείριση τέτοιων κρίσεων. Ο μηχανισμός αυτός ήδη τίθεται σε κίνηση και είναι πολύ πιθανό σύντομα να κάνει την επιβολή του μνημονίου περιττή.

Αυτό θα τους απαλλάξει κι από ένα σοβαρό βάσανο. Το μνημόνιο ήταν και παραμένει μια εντελώς αυθαίρετη κατάργηση της εσωτερικής έννομης τάξης της χώρας, όπως αυτή προκύπτει από το Σύνταγμά της και τους νόμους της. Αυτό δίνει τη δυνατότητα να προσβληθεί η νομιμότητά του σε όλα τα επίπεδα. 

Όμως η μετάβαση στο νέο καθεστώς εποπτείας, ελέγχου και κηδεμονίας που προωθείται ανάγει το όλο ζήτημα στη σχέση της χώρας μας με την ευρωζώνη και την Ε.Ε., υπέρ της οποίας συνταγματικά έχουμε εκχωρήσει εθνική κυριαρχία. Κι έτσι μια αυθαίρετη, αντισυνταγματική και παράνομη συμφωνία μνημονίου μετατρέπεται σε υποχρεωτικό καθεστώς για τη χώρα μέσα από την ευρωζώνη και την Ε.Ε.

Γι' αυτό οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών και της Φραγκφούρτης επιμένουν να επεκτείνουν το καθεστώς αυτό και έξω από τα όρια της ευρωζώνης. Να αγκαλιάσει δηλαδή το σύνολο των χωρών της Ε.Ε. Γιατί; Μα για να μπορούν με ελεγχόμενο τρόπο να πτωχεύουν μια χώρα, να τη θέτουν υπό αυστηρή επιτήρηση και κηδεμονία εκτός ευρώ, αλλά εντός Ε.Ε., και με τη βοήθεια του ΔΝΤ να την υποτιμούν σε τέτοιο βαθμό ώστε να δημιουργηθεί μια νέα ισορροπία με το κοινό νόμισμα για να μπορεί να επανέλθει στην ευρωζώνη.

Αυτόν τον μηχανισμό αναλύει ο Ζαν Πισανί-Φερί, πρώην σύμβουλος του Μιτεράν και επικεφαλής ενός από τα πιο κοντινά στην Κομισιόν ιδρύματα, το Bruegel, τον οποίο ονομάζει «ευρωπαϊκό μηχανισμό αναδιάρθρωσης χρέους» (Esharp, July-August, 2010), πράγμα που επιβεβαιώνει και η «Wall Street Journal» (24.9) σε ένα εκτενές ρεπορτάζ για το παρασκήνιο της δημιουργίας των «μηχανισμών στήριξης» στην ευρωζώνη.

Με τη σειρά του ο πρώην επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ και σύμβουλος του προέδρου των ΗΠΑ Σάιμον Τζόνσον προτείνει αναδιάρθρωση του χρέους με ευρωομόλογα τύπου Brady (Project Syndicate, 15.9). Σαν εκείνα δηλαδή που χρησιμοποιήθηκαν στις αρχές της δεκαετίας του ’90 για να αναδιαρθρώσουν το χρέος της Λατινικής Αμερικής και οδήγησαν ύστερα από μια κόλαση ολόκληρης δεκαετίας στις χρεοκοπίες της Αργεντινής και άλλων κρατών της περιοχής.

* Ο Δ. Καζάκης είναι οικονομολόγος-αναλυτής και το κείμενο του δημοσιεύτηκε στο "Ποντίκι" 30/9

Διαβάστε περισσότερα ...

Η κρίση πολιτικής αντιπροσώπευσης…

Tου Σταυρου Λυγερου

Η ιστορία έχει αποδείξει ότι η κρίση, ανατρέποντας κοινωνικές και οικονομικές ισορροπίες, ανακατεύει την τράπουλα και στο πολιτικό επίπεδο. Αυτό είναι ορατό διά γυμνού οφθαλμού και στην ελληνική περίπτωση, έστω κι αν η κατάληξη των σχετικών διεργασιών είναι άδηλη.
Αναμφισβήτητα, οι δύο πυλώνες του μεταπολιτευτικού πολιτικού συστήματος έχουν υποστεί καταλυτική φθορά. Η κρίση πολιτικής αντιπροσώπευσης είχε εκδηλωθεί πριν από….
την εκδήλωση της οικονομικής κρίσης, σαν πρόδρομο φαινόμενο. Τώρα πια, οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν αρνητικά ρεκόρ στην επιρροή και των δύο μεγάλων κομμάτων.
Από την άλλη πλευρά, δεν διαφαίνεται εναλλακτική λύση στο πρόβλημα διακυβέρνησης. Η Ν.Δ. είναι βαρύτατα τραυματισμένη από τις αμαρτίες της κυβέρνησης Καραμανλή και θα χρειασθεί χρόνο για να συνέλθει. Ταυτοχρόνως, κανένα από τα μικρά κόμματα δεν έχει τις προδιαγραφές να διεκδικήσει τέτοιο ρόλο. Το γεγονός αυτό λειτουργεί ως πολιτικό πλεονέκτημα για την κυβέρνηση Παπανδρέου, αλλά μόνο τακτικά. Η κυβέρνηση ευνοείται και από τις αποσχίσεις, που εκ των πραγμάτων έχουν –τουλάχιστον σε πρώτη φάση– αποδυναμώσει την αξιωματική αντιπολίτευση. Εχει προηγηθεί το σχίσμα που προκάλεσε η εκλογική επιβίωση και πολιτική εδραίωση του ΛΑΟΣ. Αυτό τον καιρό βρίσκεται σε αργή εξέλιξη η αγνώστων ακόμα διαστάσεων απόσχιση της μητσοτακικής πτέρυγας.
Η Ντόρα Μπακογιάννη θα ήθελε να υποκαταστήσει τη Ν.Δ., αλλά ένας τέτοιος στόχος δεν είναι ρεαλιστικός. Το εκτεταμένο οικογενειακό πελατειακό δίκτυο είναι μια μαγιά, αλλά δεν αρκεί. Το εγχείρημα θα επιβιώσει μόνον εάν καταφέρει να εκφράσει πολιτικά τη νεοφιλελεύθερη Δεξιά, που δυσφορεί με τη στροφή της Ν.Δ. του Αντώνη Σαμαρά προς τη λαϊκή Δεξιά. Οι διαδοχικές αποτυχίες του Στέφανου Μάνου έχουν αποδείξει ότι η νεοφιλελεύθερη Δεξιά δεν έχει σημαντική εκλογική απήχηση.
Οι νεοφιλελεύθεροι καθόρισαν συχνά την πολιτική της Ν.Δ., πατώντας, όμως, στην παραδοσιακή δεξιά εκλογική πελατεία, που σε γενικές γραμμές εκφράστηκε από το υβρίδιο της καραμανλικής ιδεολογίας. Η μόνη ρεαλιστική ελπίδα της Μπακογιάννη είναι η κατάρρευση του δικομματισμού για να μπορέσει το κόμμα της να λειτουργήσει μελλοντικά ως μικρός εταίρος σε κυβέρνηση συνασπισμού.
Η κρίση αποδυναμώνει το κυρίαρχο μοντέλο του κόμματος-φυλής, επειδή συμβάλλει στην αντιστοίχιση των κομματικών σχηματισμών με υπαρκτά στην κοινωνία ιδεολογικοπολιτικά ρεύματα. Με άλλα λόγια, επανέρχεται δυναμικά στο προσκήνιο η πραγματική πολιτική. Το ΠΑΣΟΚ μοιάζει αλώβητο, αλλά δεν είναι. Εχει και το ίδιο προσβληθεί από τον ιό που έχει προσβάλει τη Ν.Δ. Απλώς, η ασθένειά του δεν έχει εκδηλωθεί, επειδή λειτουργεί η κεντρομόλος δύναμη της εξουσίας. Σε συνθήκες οικονομικοκοινωνικού κραχ, όμως, η κεντρομόλος μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε φυγόκεντρο δύναμη. Το ηγετικό προφίλ του Γιώργου Παπανδρέου έχει, άλλωστε, υποστεί ρωγμές και τόσο στην Κοινοβουλευτική Ομάδα όσο και στις κομματικές οργανώσεις το κλίμα είναι οριακό. Εάν υπό την κοινωνική πίεση η κυβέρνηση χάσει τον έλεγχο της κατάστασης, οι επιπτώσεις στην ενότητα του ΠΑΣΟΚ θα είναι αναπόφευκτες.

 http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_28/09/2010_416583

Διαβάστε περισσότερα ...

Στο δρόμο για το 2012: Επανάσταση ή Τρίτος Παγκόσμιος;

Το παρακάτω άρθρο είναι το πρώτο μέρος ενός μεγαλύτερου με τίτλο: «Introduction To The RoadThrough 2012: Revolution or World War III», που δημοσιεύεται στο www.zerohedge.com και παρουσιάζει αρκετό ενδιαφέρον, αν αναλογιστούμε το τι τραβάμε ως χώρα και ως λαός από την τρόϊκα..

Όταν αναλύουμε τη τρέχουσα κρίση, τείνουμε να εστιάζουμε μόνο στα τελευταία χρόνια οικονομικής δραστηριότητας, με αποτέλεσμα να χάνουμε περιεχόμενο που όμως είναι απαραίτητο αν θέλουμε να καταλάβουμε τις πραγματικές αιτίες της κρίσης.

Αυτό που ζούμε δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας απρόβλεπτης οικονομικής κατάρρευσης που ξεκίνησε απ το πουθενά εξαιτίας της κρίσης των στεγαστικών δανείων στις ΗΠΑ. Ούτε δημιουργήθηκε επειδή κάποιοι δεν μπορούσαν να αποπληρώσουν τα στεγαστικά τους δάνεια. Το να εντοπίσουμε το πρόβλημα χρησιμοποιώντας  απλά οικονομικούς όρους είναι λάθος. Το να κατηγορήσουμε τους πλεονέκτες τραπεζίτες, αν και σωστό, δεν αρκεί. Η οικονομική κρίση είναι το άμεσο αποτέλεσμα μιας στρατηγικής οικονομικής επίθεσης εναντίον της μεσαίας τάξης, αλλά και της δημοκρατίας, σε παγκόσμιο επίπεδο. Τα χρηματιστήρια και οι αγορές αποτελούν τα όπλα μαζικής καταπίεσης, που  ελέγχονται από  κάποια ιμπεριαλιστικά τραπεζικά καρτέλ, με σκοπό την επιβολή της δικής τους τάξης και την εκμετάλλευση των λαών. Αυτή η κρίση αντιπροσωπεύει πολύ ωμά, την εξέλιξη του φασισμού, ο οποίος επανέρχεται ως κυρίαρχη ιδεολογία.

Όλες οι εξιδανικευμένες θεωρήσεις περί της δημοκρατικότητας των ΗΠΑ, που ως κράτος βασίζεται στο νόμο κλπ, έχουν διαλυθεί προ πολλού. Ως έθνος, εμείς οι Αμερικάνοι έχουμε ανατραφεί, και μας έχουν εθίσει στο να είμαστε επικίνδυνα αγαθοί και ανυποψίαστοι όσον αφορά στις σκοτεινές δυνάμεις που λειτουργούν πίσω από τους προβολείς των συμβατικών ΜΜΕ. Έχουμε τυφλωθεί και δεν βλέπουμε τις εξελίξεις στον πλανήτη.

Ο οικονομικός ιμπεριαλισμός που πλήττει σήμερα την Αμερική και την Ευρώπη, εξελίσσεται εδώ και δεκαετίες και μπορούμε να βρούμε τις ρίζες του στο τέλος του Β`Π.Π., στη γέννηση της CIA, του ΔΝΤ, και της Παγκόσμιας Τράπεζας. Για όλους όσους παρακολουθούν στενά τις οικονομικές ιμπεριαλιστικές επιχειρήσεις εναντίον των κρατών του κόσμου, όλα αυτά που συμβαίνουν σήμερα είναι γνώριμα. Το ΔΝΤ και οι παγκόσμιοι τραπεζίτες έχουν κατακτήσει τον δεύτερο και τρίτο κόσμο, και τώρα κινούνται εναντίον του πρώτου. Οι εργατικές τάξεις της Δυτικής Ευρώπης και των ΗΠΑ είναι σήμερα στο στόχαστρο τους.

Οι οικονομικοί και κοινωνικοί δείκτες, μαζί με τις πρόσφατες πολιτικές αποφάσεις των G-20, αποδεικνύουν ξεκάθαρα πως υπάρχει μια κλιμακούμενη συστημική οικονομική επίθεση εναντίον της Ευρώπης και της Αμερικής. Για να το θέσουμε με τεχνικούς όρους, η κυβέρνηση των ΗΠΑ έχει καταληφθεί από ένα οικονομικό τρομοκρατικό δίκτυο. Το δίκτυο αυτό έχει αγοράσει τους πολιτικούς τόσο των Ρεπουμπλικανών όσο και των Δημοκρατικών, και μέλη του έχουν αναλάβει τον κυρίαρχο ρόλο στους τρεις τομείς της κυβέρνησης αλλά και των ΜΜΕ. Έχουν πετύχει τον απόλυτο έλεγχο της οικονομίας, του χρηματιστηρίου, του υπουργείου Οικονομικών, της Κεντρικής Τράπεζας  (Federal Reserve), της Παγκόσμιας Τράπεζας, του ΔΝΤ, και του παγκόσμιου τραπεζικού συστήματος.

Ο καπιταλισμός της ελεύθερης αγοράς έχει καταρρεύσει. Η παγκόσμια οικονομία είναι στημένη. Πρόκειται για μια καλά οργανωμένη εγκληματική επιχείρηση, ένα ιμπεριαλιστικό φασιστικό κίνημα, που μοναδικό σκοπό του έχει να καταστρέψει τον σημερινό τρόπο ζωής μας.

Απόδοση: Strange Attractor

Ολόκληρο το άρθρο εδώ:

http://www.zerohedge.com/article/introduction-road-through-2012-revolution-or-world-war-iii

antinews.gr

Διαβάστε περισσότερα ...

Ποιός θυμάται το Νίκο Πουλαντζά;

          

          της Calpicon Ltd

Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ειδήσεις των τελευταίων ημερών ήταν η ανάδειξη του Εντ Μίλιμπαντ στην αρχηγία του Εργατικού κόμματος της Μ. Βρετανίας όταν μετά από εσωκομματικές εκλογές υπερίσχυσε με μικρή διαφορά του αδερφού του Ντέιβιντ Μίλιμπαντ! Στο άκουσμα του ονόματος Μίλιμπαντ, το μυαλό μου γύρισε αρκετά χρόνια πίσω στην εποχή των πολλών θεωρητικών συγκρούσεων ανάμεσα στον «ορθόδοξο» μαρξιστή Ράλφ Μίλιμπαντ, πατέρα των δυο υποψηφίων και το Νίκο Πουλαντζά.

Αλήθεια, ποιος θυμάται σήμερα το Νίκο Πουλαντζά και το έργο του; Κάνοντας μια σύντομη αναφορά, θυμίζω ότι ο Νίκος Πουλαντζάς ήταν θεωρητικός της πολιτικής κοινωνιολογίας. Τη δεκαετία του 1970, ο Πουλαντζάς ήταν μαζί με τον Λουί Αλτουσέρ, οι ηγετικές μορφές του «δομικού μαρξισμού». Ήταν από τους θιασώτες του ευρωκομμουνισμού, αλλά δε δίσταζε να ασκήσει δριμεία «αριστερή» κριτική στην πολιτική των δυτικών Κομουνιστικών-Ευρωκομμουνιστικών κομμάτων. Το τμήμα του θεωρητικού του έργου που αναφερόταν στο «κράτος» ήταν αυτό που τον έκανε ευρύτερα γνωστό.

Ο Πουλαντζάς δεν αποδεχόταν τη μαρξιστική θεωρία ότι το κράτος συνιστά όργανο ταξικής κυριαρχίας κι επιβολής. Ο Πουλαντζάς θεωρούσε το κράτος όργανο εξισορρόπησης των ταξικών ανταγωνισμών. Στόχος του σοσιαλισμού, τόνιζε, δεν έπρεπε να είναι η επαναστατική ήττα του κεφαλαιοκρατικού κράτους, αλλά η «ριζική μεταβολή» του. Η θέση του αυτή ήταν αδιανόητη για κάθε «ορθόδοξα» σκεπτόμενο μαρξιστή της εποχής και ο βασικός λόγος της έντονης διαφωνίας του με το Ράλφ Μίλιμπαντ που υποστήριζε πως το κράτος είναι ένας άκαμπτος μηχανισμός στην υπηρεσία της άρχουσας τάξης.

Ένα ερώτημα που εύλογα γεννάται, έχει να κάνει με το ποια θα ήταν σήμερα η κοσμοθεωρία του Νίκου Πουλαντζά, αν δε μας άφηνε πρόωρα το 1979. Κανείς δεν ξέρει με τον οδοστρωτήρα ιδεών που έχει επιβάλλει η παγκοσμιοποίηση. Ίσως αν ζούσε σήμερα, να είχαμε και πάλι μια σύγχρονη προσέγγιση ρήξης και ανατροπής, αφού όπως πίστευε ο Νίκος Πουλαντζάς, «η αξία των θεωρητικοπολιτικών κειμένων συνίσταται και στο γεγονός ότι φέρουν τη σφραγίδα της συγκυρίας μέσα στην οποία έχουν γραφεί»! Ίσως πάλι να βρισκόταν και σήμερα ένας αντίστοιχος Ράλφ Μίλιμπαντ να θεωρεί τον Πουλαντζά ρεφορμιστή… Ίσως…

Το κείμενο αυτό γράφτηκε για να θυμίσει σε όλους όσους σήμερα βρίζουν ή γελάνε πικρόχολα όταν παρακολουθούν τις ειδήσεις των 8 ή τα «πάνελ» της ΤV, ότι υπήρχαν και εποχές που οι κουβέντες και οι συζητήσεις ήταν προϊόντα σκέψης με επίκεντρο τον άνθρωπο και όχι τα νούμερα. Το αν αυτός ο τρόπος δημιουργίας απόψεων ήταν ουσιαστικός ή απλά εκτός πραγματικότητας, εκεί που έχουμε φτάσει σήμερα, ειλικρινά πιστεύω ότι δεν έχει και μεγάλη σημασία.

protagon.gr

Διαβάστε περισσότερα ...

H επιστροφή του «εθνικού» ζητήματος στο επίκεντρο των διαφόρων πολιτικών διεργασιών

Είναι κοινός τόπος πλέον, πως η πολυμερής κρίση που περνά η Ελλάδα έχει ως αποτέλεσμα την επιστροφή του «εθνικού» ζητήματος στο επίκεντρο των διαφόρων πολιτικών και κοινωνικών διεργασιών.

Η διάσταση αυτή γίνεται εμφανής μέσα από διάφορους συμβολισμούς και παραστάσεις. Από την ανάληψη της διεύθυνσης της Ελευθεροτυπίας από την Κύρα Αδάμ, μέχρι τις «εθνικές» αποκλείσεις της εφημερίδας Δρόμος και συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ (ΚΟΕ). Από το μεταμοντέρνο διαδικτυακό κίνημα Get the Greek back και το εθνοκεντρικό του προσανατολισμό, μέχρι τις ελληνικές σημαίες στους δρόμους της Αθήνας από τους χιλιάδες διαμαρτυρόμενους φορτηγατζήδες.

Την ίδια στιγμή βέβαια το κυρίαρχο κατεστημένο των λογής παπαγάλων και εθνομηδενιστών, πραγματοποιεί με ένταση μια αντίρροπη δράση. Έτσι αφενός θα συνδέσουν τον αγώνα των φορτηγατζήδων με τον «τέως», αφετέρου θα αποκηρύξουν την «εθνικιστική», πλέον, Ελευθεροτυπία. Θα βομβαρδίζουν τον ελληνικό λαό με τον «υγιή» και ασφαλή πατριωτισμό του Παπανδρέου ή με τον «υγιή» εθνικισμό του Καρατζαφέρη.

Τις διαστάσεις αυτές πρέπει να τις αναλύσουμε σε δυο επίπεδα. Πρώτον, η «εθνικοποίηση» των κοινωνικών ζητημάτων έχει ως αποτέλεσμα τη σταδιακή χειραφέτηση των αγώνων από τις κυρίαρχες αντιλήψεις και πρακτικές των κύκλων της εθνοαποδόμησης και της νεοφιλελεύθερης αριστεράς.

Δεύτερον, η επιστροφή του εθνικού ζητήματος γίνεται ορμητικά, μέσα από την κατάρρευση ενός λαού και τη χρεοκοπία μιας χώρας.

Υπ' αυτήν την έννοια, αφενός ο «δρόμος», η αντίσταση, ακόμα και η απεργία λαμβάνει «εθνικό» χαρακτήρα για να προσδεθεί με τη μοίρα ενός ολόκληρου λαού, που βιώνει την τραγικότητα της κατάκτησής μας από το ΔΝΤ.

Μέσα από αυτό το πλαίσιο λαμβάνει ισχυρότερη και σταθερότερη κοινωνική νομιμοποίηση, παρά την καθημερινή πλύση των εγκεφάλων που διεξάγουν τα μεγάλα κανάλια. Αφετέρου ο αγώνας γίνεται συμβολικά ενάντια στο σύνολο του πολιτικού συστήματος (Βουλή) για να καταδείξει άδηλα την ανάγκη της ανασύστασης του πολιτικού σκηνικού σε νέα βάση και όραμα, ενισχύοντας τον πανεθνικό προσανατολισμό των διαμαρτυριών.

Σε μια άλλη διάσταση, είναι η απάντηση στις τακτικές μιας ορισμένης αριστεράς, που συντόνιζε τους διεκδικητικούς αγώνες σε αντιπαράθεση με ένα υπουργείο ή μια κυβέρνηση τμηματικά και σε κάθετο ανταγωνισμό με τις υπόλοιπες κοινωνικές ομάδες.

Παράλληλα όμως είμαστε ένας λαός που είχε εγκαταλείψει την συστηματική έρευνα στη σύστασή μας, στην ιστορική μας μνήμη και την πολιτιστική μας παράδοση. Είχαμε αφεθεί σε μια θεαματική και καταναλωτική προσέγγιση του ελληνισμού, μέσα από το Euro, τη Eurovision ή τους Ολυμπιακούς. Έτσι μολονότι οι πραγματικότητες της χώρας συντονίζουν μια εθνική διάσταση στον αγώνα ενάντια στο μνημόνιο, αυτός γίνεται με το νεο-ελληνικό χαρακτήρα, χωρίς την πλαισίωσή του με την ποιότητα μιας ιστορικής αναφοράς, μιας ευρύτερης πνευματικής παιδείας και αλληλέγγυας νοοτροπίας.

Προφανώς και τα προαναφερθέντα, είναι ενδείξεις των ποιοτικών χαρακτηριστικών που η εποχή του ΔΝΤ θα διαμορφώσει και είναι σίγουρο πως ο όρκος «εθνικής» σιγής που είχε επιβληθεί από την νεοφιλελεύθερη δεξιά και αριστερά, οδεύει προς το τέλος της.

Σε αυτή την νέα εποχή, της «εθνικής αναφοράς» από μεριάς μας είναι αναγκαίο να φορτίσουμε ιδεολογικά το δημόσιο λόγο, με όλα εκείνα τα ποιοτικά χαρακτηριστικά της πολιτικής και πολιτιστικής παράδοσής μας, αφενός για να αποκτήσουν τα κοινωνικά κινήματα ένα συνθετικό οραματικό πλαίσιο και αφετέρου για να προστατέψουμε τα θιγόμενα και αγωνιζόμενα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας, από την «ευκολία» των τελικών λύσεων, που θα θέσει, η εναντιωμένη στο μνημόνιο, άκρα δεξιά…

Βαρούλκος

http://ithageneis.wordpress.com 

Διαβάστε περισσότερα ...

Πως ο Γιώργος άνοιξε τη πόρτα του Μαξίμου στον Σαμαρά, έβαλε στο κόλπο τον Βενιζέλο και έκαψε τον Ραγκούση!

Από τον Βασίλη Μπόνιο

Κι όμως ο Γιώργος Παπανδρέου έχρισε δύο αναπληρωτές πρωθυπουργούς πριν καν συμπληρώσει ο ίδιος ένα χρόνο σ αυτή τη δουλειά.
Εκτός από τον Γιάννη Ραγκούση-τον οποίο μάλλον έκαψε σαν διάδοχο του- έδωσε το δαχτυλίδι και στον παλιό συμφοιτητή του, Αντώνη Σαμαρά.

Οι εμφανίσεις του τελευταίου στη Θεσσαλονίκη τον έφεραν σε τροχιά πρωθυπουργικής ανόδου και δεν είχε άδικο όταν είπε, πως θα έρθει η στιγμή που οι πολίτες θα βιάζονται να δώσουν την εξουσία στη ΝΔ.

Κι αυτό μοιραία θα συμβεί, όχι γιατί ανακαλύπτουμε αίφνης τα πολιτικά ταλέντα που διαθέτει ο πάγκος της χαζοΝΔ, αλλά γιατί διαπιστώνουμε το μέγεθος της εθνικής καταστροφής που προκαλεί πλέον η προσφυγή στο ΔΝΤ και η εφαρμογή του Μνημονίου.

Οι πολίτες μετά το πρώτο επικοινωνιακό σοκ με φόντο το Καστελόριζο, επαναφέρουν στη μνήμη τους το βατερλό των πρώτων μηνών της διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, μ έναν πρωθυπουργό να μιλά διαρκώς για το δημοσιονομικό έλλειμμα και τον κίνδυνο της χρεοκοπίας, ο οποίος συνοδεύονταν από τις πτήσεις τουρκικών μαχητικών πάνω απο το “Αβέρωφ” της Μαριέτας Χρουσαλά.

Δίπλα του ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου συμπλήρωνε το κάδρο του πανικού καθώς έσκυβε με την αγωνία της πρώτης μέρας στο σχολείο, πάνω απο το καροτσάκι του Βόλφανγκ Σόιμπλε.

Για κάποιους μήνες κι ενώ η χώρα παραδίδετο στις κατοχικές δυνάμεις της Τρόικας, ο κος Παπακωνσταντίνου απολάμβανε τις τιμές που αποδίδουν τα λάγνα γερόντια της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ στα πειθήνια (νεοφερμένα) μέλη τους.
Ώσπου ένα πρωί ταπεινωμένος ανέβαινε τα λιγοστά σκαλοπάτια του υπ. Εσωτερικών για να συμμετάσχει στη σύσκεψη υπό τον Γιάννη Ραγκούση.
Μόνο που πλέον ήταν αργά για τη χώρα. Οι φωνές για την λάθος συνταγή του Μνημονίου που υπέγραψαν οι κ.κ Προβόπουλος και Παπακωνσταντίνου πληθαίνουν τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό και μάλιστα προέρχονται απο ανθρώπους που γνωρίζουν το σπορ.
Η κυβέρνηση Παπανδρέου θα κληθεί -απο τους Έλληνες πολίτες- να λογοδοτήσει για τους χειρισμούς που οδήγησαν σ αυτή την ολέθρια επιλογή.

Όσο για τον ίδιο τον πρωθυπουργό ελπίζουμε να μην υποστεί προσωπικό σοκ, παρόμοιο μ εκείνο του

προκατόχου του Καραμανλή, απο τον οποίο ζητάμε όλοι να μιλήσει δίχως να είμαστε ψυχοθεραπευτές-αν μ εννοείτε.

Ο Παπανδρέου μ έναν αχρείαστο ανασχηματισμό- χαρακίρι, κατάφερε τα εξής (αυτο) καταστροφικά: Υπέκυψε στους νταβατζήδες που τον εκβίαζαν να προχωρήσει σε ανασχηματισμό. Τον έκανε πανικόβλητος μέσα στα άγρια μεσάνυχτα-την ώρα που η Αγγελική Νικολούλη αναζητά τους δολοφόνους. Δεν τόλμησε ν αντικαταστήσει τον Παπακωνσταντίνου (η να του δώσει άλλο υπουργείο), επιλέγοντας να τον κοντύνει στέλνοντάς τον να λέει το μάθημά του στον Ραγκούση.

“Έκαψε” τον Ραγκούση ο οποίος το καλοκαίρι στη Πάρο, δεν ήταν ένθερμος υποστηρικτής του ανασχηματισμού, μια και θεωρούσε πιο ουσιαστική τη διαρκή αξιολόγηση των υπουργών απο την επεμβατική ιατρική.

Κι όταν λέμε ότι έκαψε τον Ραγκούση, εννοούμε ότι έδωσε τη δυνατότητα στον Βαγγέλη Βενιζέλο να βγει από την κατάσταση καταστολής του πολιτικού του εγωισμού, σ ένα διαρκές αντάρτικο την ώρα που ο Ραγκούσης ως πρωθυπουργεύων μιας κυβέρνησης υπόδουλης στη Τρόικα, η οποία οδηγεί στην εξαθλίωση τους πολίτες, δεν θ αργήσει κι αυτός με τη σειρά του να εισπράξει το μερίδιο ευθύνης ενός ρόλου-φάντασμα στη τελική, όσες αρμοδιότητες κι αν πήρε στα χαρτιά.

Από τη στιγμή μάλιστα που οι αρμοδιότητες των υπουργών και υφυπουργών σ αυτή τη κυβέρνσηση είναι παιγνίδι για δυνατούς λύτες.
Έτσι όταν τεθεί θέμα διαδοχής στο ΠΑΣΟΚ, ο Βενιζέλος θα δείχνει πιο άφθαρτος απο τον Ραγκούση που θα έχει εισπράξει την οργή που έρχεται…

www.kourdistoportocali.com

Διαβάστε περισσότερα ...

Διαρθρωτικές αλλαγές: η άλλη ξύλινη γλώσσα

Του Γ. Βαρουφάκη

...δεν μπορώ να συγκρατήσω τα γέλια που μου έρχονται όταν ακούω σοβαρούς ανθρώπους να προβλέπουν αύξηση του ΑΕΠ κατά 10% με 20% εφόσον δοθούν περισσότερες άδειες φορτηγών, εάν οι δικηγόροι των Αθηνών μπορούν να δικηγορήσουν στην Θεσσαλονίκη και αν απελευθερωθούν οι τιμές των φαρμάκων....


Αυτή η Κρίση δεν πρέπει να πάει χαμένη. Είναι πολύ βαθιά και επίπονη για να μείνει χωρίς αντίκρισμα. Αφού δεν καταφέραμε την περίοδο των παχέων αγελάδων να διορθώσουμε κακώς κείμενα που άλλες χώρες ξεπέρασαν πριν δεκαετίες, τουλάχιστον ας το κάνουμε τώρα που ο κόμπος έφτασε στο χτένι.

Αυτά σκέφτονται, σωστά, οι περισσότεροι και ελπίζουν ότι η Τραγωδία θα καταλήξει στην Κάθαρση και όχι στην Καταστροφή - ότι όταν έρθει επιτέλους η άμπωτη, και αποσυρθούν τα κύματα της ύφεσης, το έδαφος που θα εμφανιστεί θα είναι ευφορότερο, λιγότερο ακανθώδες, πιο ομαλό και περισσότερο φιλόξενο προς την κοινωνία και τον πολίτη.

Πώς όμως θα γίνει αυτό; Από μόνο του; Η μόνιμη απάντηση είναι: Με τις "διαρθρωτικές αλλαγές". Κι εκεί αρχίζουν οι διαφωνίες και ξεκινά μια ανούσια, θλιβερή αντιπαράθεση. Ένας διάλογος κωφών όπου η μία ξύλινη γλώσσα έρχεται αντιμέτωπη με μια άλλη, το ίδιο ξύλινη, γλώσσα.
Από τη μία, έχουμε την ξύλινη γλώσσα μιας ιδιάζουσας κοινωνικής συντήρησης που προτείνει να μην αλλάξει τίποτα: Νόμος είναι το δίκιο του μη εργαζόμενου υπάλληλου ΔΕΚΟ, ο διορισμός του συμβασιούχου ως μόνιμου δημόσιου υπάλληλου ισοδυναμεί με ανθρώπινο δικαίωμα, η επιδότηση υδατοβόρου βαμβακιού που κανείς δεν θέλει να αγοράσει αποτελεί υποχρέωση της κοινωνίας στην αγροτιά, η είσπραξη του ΦΠΑ από μικρομεσαίες επιχειρήσεις είναι αντι-αναπτυξιακή και άδικη κλπ κλπ.

Από την άλλη, παράλληλα, έχουμε μια άλλη ξύλινη γλώσσα, εξίσου κοινωνικά συντηρητική, σύμφωνα με την οποία πρέπει να αλλάξουν όλα με γνώμονα την απόλυτη εμπορευματοποίηση των πάντων. Είναι η γλώσσα των "διαρθρωτικών αλλαγών" με κύριες τις εξής:

• Απελευθέρωση των κλειστών επαγγελμάτων
• Ευλύγιστες αγορές εργασίας
• Κατάργηση της μονιμότητας στο δημόσιο
• Διασύνδεση της παιδείας με την αγορά εργασίας

Όσο καταστροφική για το μέλλον της χώρας θα ήταν η επικράτηση της ξύλινης γλώσσας της κοινωνικής συντήρησης, άλλο τόσο θα ήταν η επικράτηση της ξύλινης γλώσσας των παραπάνω "διαρθρωτικών αλλαγών". Το γιατί το εξηγώ παρακάτω παίρνοντας αυτές τις "διαρθρωτικές αλλαγές" μία προς μία. Περιληπτικά, οι προτεινόμενες "διαρθρωτικές αλλαγές" στην καλύτερη περίπτωση δεν θα επιφέρουν κανένα σημαντικό όφελος ενώ κάποιες από αυτές (βλ. παρακάτω) θα χειροτερέψουν την κατάσταση θεαματικά.
Έτσι, η ελληνική κοινωνία βρίσκεται σήμερα εγκλωβισμένη στην αντιπαράθεση μεταξύ των δύο αυτών ξύλινων γλωσσών: του να μην αλλάξει τίποτα, από την μία, και του να εμπορευματοποιηθούν τα πάντα, από την άλλη. Αποσβολωμένη, άβουλη, ανίκανη να φέρει τις πραγματικές αλλαγές που χρειάζονται, η κοινωνία μας κινδυνεύει να χάσει την μεγάλη ευκαιρία που προσφέρει η Κρίση για σημαντικές ρήξεις. Ποιες είναι αυτές οι ρήξεις, οι μεγάλες αλλαγές, που χρειαζόμαστε; Για μένα είναι δύο:

(1) Η σφαγή του δικέφαλου τέρατος που ζει στα έγκατα του δημοσίου, και του οποίο το ένα κεφάλι είναι η γραφειοκρατία ενώ το δεύτερο η κλεπτοκρατία.
(2) Η καταπολέμηση της φτώχειας και της ανισότητας που αναπαράγεται στον ιδιωτικό τομέα και εντείνεται από την φορολογική και μακροοικονομική πολιτική (ιδίως στην εποχή του Μνημονίου).

Ας εξηγηθώ (*): Αν υπάρχουν δύο εμπόδια σε αυτό που οι παλαιοί ονόμαζαν "προκοπή του τόπου" το ένα είναι το ίδιο το κράτος, η γραφειοκρατία και η διαφθορά οι οποίες με απίστευτη αποτελεσματικότητα στραγγαλίζουν τους δημιουργικούς ανθρώπους που δουλεύουν τόσο εντός όσο και εκτός του δημοσίου. Καλές οι μειώσεις των διαφόρων ειδών σπατάλης από το Υπουργείο Οικονομικών αλλά αν δεν σφάξει το δικέφαλο κτήνος γραφειοκρατία-κλεπτοκρατία τότε και αυτή η Κρίση θα έχει σίγουρα πάει χαμένη.

Πώς μπορεί να το κάνει; Υπάρχουν τρόποι. Αναφέρω δύο: Πρώτον, μία ρητή απαγόρευση σε οποιονδήποτε κρατικό λειτουργό ή οργανισμό να ζητήσει ξανά από πολίτη (έγγραφες) πληροφορίες που διαθέτει κάποιος άλλος κρατικός λειτουργός ή οργανισμός. Φαντάζεστε τι πλήγμα στην γραφειοκρατία θα ήταν αυτό; Και πόσο θα μείωνε το πεδίο δράσης της κλεπτοκρατίας; Καταλαβαίνετε τι ώθηση στην μηχανοργάνωση και στους αποδοτικούς δημόσιους υπαλλήλους θα έδινε;

Δεύτερον, σταδιακή δημιουργία ενός παράλληλου δημόσιου τομέα, με αποκλειστικά νέους ανθρώπους και νέα νοοτροπία λειτουργίας, ο οποίος, εν καιρώ, θα υποκαταστήσει τον υπάρχοντα (κάπως όπως τα ΚΕΠ αντικατέστησαν τα Ληξιαρχεία).

Το δεύτερο εμπόδιο στην προκοπή του τόπου είναι η φτώχεια και η ακραία κοινωνικο-οικονομική ανισότητα, στις οποίες, υπό μία έννοια, οφείλεται η Κρίση 2008-10 τόσο στις ΗΠΑ όσο και στην Ελλάδα. Στις ΗΠΑ τα τοξικά παράγωγα που κατέκλυσαν το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα δεν θα αποκτούσαν την καταστροφική ισχύ που απέκτησαν αν τα εισοδήματα των φτωχών αμερικανών ήταν υψηλότερα και ο συνολικός πλούτος πιο ίσο-μοιρασμένος. Στην Ελλάδα τα χρέη (ιδιωτικά και δημόσια) δεν θα είχαν πάρει τις διαστάσεις που πήραν αν το "μοντέλο ανάπτυξης" 1995-2008 δεν βασιζόταν στην "πρωτότυπη" ιδέα ότι θα πετυχαίναμε την Σύγκλιση με την υπόλοιπη ΕΕ (αλήθεια, την θυμάστε εκείνη την καραμέλα;) χωρίς ουσιαστική αναβάθμιση των χαμηλότερων μισθών (αλλά με δανεικά).

Η κυβέρνηση Παπανδρέου έχει να επιδείξει κάποια πολύ σημαντικά επιτεύγματα, με μεγαλύτερα: (Α) την πρώτη σοβαρή καταγραφή της οικονομικής κατάστασης του δημοσίου από την εποχή του Βενιζέλου, και (Β) την δημιουργία μηχανισμού παρακολούθησης των οικονομικών του κράτους. Όμως, ως προς το (1) παραπάνω δεν έχει αρχίσει καν την προσπάθεια ενώ ως προς το (2) καταφέρνει το αντίθετο κάθε μέρα που περνά (κυρίως λόγω του ιστορικού λάθους να μην διαπραγματευτεί το Μνημόνιο).

Στην δεκαετία του 1950 οι καραβιές των ελλήνων μεταναστών άλλαζαν τον δημογραφικό χάρτη της Αμερικής, του Καναδά, της Αυστραλίας, της Γερμανίας, του Βελγίου. Ήταν μια μαζική τραγωδία που ξεδιπλωνόταν υπό το βλέμμα των μισανθρωπικών κυβερνήσεών μας που αδυνατούσαν να κρύψουν την ανακούφιση που ένιωθαν εξάγοντας ανεργία, χωρίς καμία συναίσθηση του ανθρώπινου δράματος και της αφαίμαξης ανθρώπινων πόρων που επιτελούσαν. Σήμερα, στον καιρό της Κρίσης, μια αποτυχία στα (1) και (2) παραπάνω φέρνει κοντύτερα το φάσμα μιας Νέας, Μεγάλης Μετανάστευσης: Της μετανάστευσης των νέων με την καλύτερη μόρφωση, με τις καλές σπουδές (σε ελληνικά και ξένα πανεπιστήμια), με τις δεξιότητες που γίνονται ανάρπαστες στο εξωτερικό. Το ζω καθημερινά. Νέοι που θέλουν να μείνουν στον τόπο, και που πριν την Κρίση θα έμεναν, τώρα στέλνουν τα βιογραφικά τους στο εξωτερικό, μας ζητούν συστατικές επιστολές, και ετοιμάζουν τις βαλίτσες τους.
Αν η κυβέρνηση, προσκολλημένη στην καθημερινότητα των στόχων του Μνημονίου, δεν κατανοήσει την βαρύτητα αυτής της εξέλιξης, οι μικρές διαχειριστικές επιτυχίες της θα μείνουν στην ιστορία ως ασήμαντες αναλαμπές στον κατάμαυρο καμβά μιας νέας, ανήλιας περιόδου της νέας ελληνικής ιστορίας.

Οι διαρθρωτικές αλλαγές μία προς μία
Απελευθέρωση επαγγελμάτων: Ας απελευθερωθούν τα κλειστά επαγγέλματα, δεν έχω αντίρρηση. Όμως δεν μπορώ να συγκρατήσω τα γέλια που μου έρχονται όταν ακούω σοβαρούς ανθρώπους να προβλέπουν αύξηση του ΑΕΠ κατά 10% με 20% εφόσον δοθούν περισσότερες άδειες φορτηγών, εάν οι δικηγόροι των Αθηνών μπορούν να δικηγορήσουν στην Θεσσαλονίκη και αν απελευθερωθούν οι τιμές των φαρμάκων. Ιδίως τώρα που βρισκόμαστε σε περίοδο κρίσης, με χιλιάδες φορτηγά να μην βρίσκουν αγώγι, με πολλούς συμβολαιογράφους να βαράνε μύγες, και με ορδές δικηγόρων να δουλεύουν για μισθό χαμηλότερο εκείνου του ανειδίκευτου εργάτη, κλπ, η υπόθεση ότι η απελευθέρωση αυτών των αγορών θα φέρει έστω και 1% (πόσο μάλιστα 10%% και 20%) αύξηση του ΑΕΠ εξαϋλώνεται με το που την αγγίζει το φως της λογικής.

Ευλύγιστες αγορές εργασίας: Τι θα σήμαινε κάτι τέτοιο; Θα σήμαινε ελεύθερες απολύσεις (με μηδενικές αποζημιώσεις), κατάργηση ελάχιστων μισθών και, γενικότερα, αντιμετώπιση της ανθρώπινης εργασίας ως ένα οποιοδήποτε εμπόρευμα το οποίο μπορείς να αγοράσεις ή να ξεφορτωθείς κατά βούληση. Μια τέτοια "τομή" θα βοηθούσε στην ανταγωνιστικότητα; Αν βοηθούσε, τότε το Μπαγκλαντές θα έπρεπε να βρίσκεται στην κορυφή του πίνακα ανταγωνιστικότητας και η Γερμανία τελευταία. Καθώς η προσπάθεια να ανταγωνιστούμε το Μπαγκλαντές στην ευλύγιστη εργασία και την Κίνα στην απεριόριστη προσφορά της είναι καταδικασμένη στην αποτυχία, η εισαγωγή ενός τέτοιου εργασιακού καθεστώτος, να είστε σίγουροι, θα βάθαινε την φτώχεια και θα έσπρωχνε την χώρα πιο βαθειά στην ύφεση, καθώς θα μειωνόταν ακόμα περισσότερο η αγοραστική δύναμη των πολλών.

Κατάργηση της μονιμότητας στο δημόσιο: Το επιχείρημα εδώ είναι ότι ο φόβος της απόλυσης θα αύξανε την παραγωγικότητα των δημοσίων υπαλλήλων. Αυτό όμως προϋποθέτει ότι, σε περίπτωση άρσης της μονιμότητας, θα απολυόταν ο λιγότερο παραγωγικός και όχι ο μη έχων "βύσμα" ή πρόσβαση στον βουλευτή, στο κόμμα, στην επιτροπή απολύσεων (που θα πρέπει να δημιουργηθεί μετά την κατάργηση της μονιμοποίησης). Δεν θέλει πολύ σκέψη για να κατανοήσουμε το βάθος της ανυπαρξίας της προϋπόθεσης αυτής!

Διασύνδεση της παιδείας με την αγορά εργασίας: Δεν είναι, με ρωτούν, προφανές ότι αυτό απαιτείται στις μέρες μας; Να μαθαίνουν τα παιδιά μας πράγματα που θέλουν οι επιχειρηματίες; Όχι! Ποτέ! Σε καμία περίπτωση! Ο ρόλος της παιδείας είναι να μορφώνει τους πολίτες και τους μελλοντικούς εργαζόμενους. Μην συγχέουμε τις δεξιότητες με την παιδεία. Ένα σκυλάκι μπορεί να το μάθεις να πηδάει μέσα από ένα φλεγόμενο λάστιχο. Δεν μπορείς ποτέ όμως να το μορφώσεις. Αντίθετα, ένα παιδί μπορείς, έχεις την υποχρέωση να το κάνεις. Και αυτό είναι η μεγαλύτερη συνεισφορά που μπορείς να κάνεις ακόμα και στην επιχείρηση που θα το προσλάβει αργότερα. Να τις παρέχεις μορφωμένο εργατικό δυναμικό. (**) Τι σημαίνει όμως μόρφωση; Να μαθαίνουν τα παιδιά πως να είναι αποτελεσματικοί πωλητές, διαφημιστές και μάνατζερ; Όχι βέβαια. Σημαίνει να έχουν αναλυτική ικανότητα (αντί για μια σειρά κονσερβατοποιημένων δεξιοτήτων που μέχρι να αποφοιτήσουν θα είναι παρωχημένες), να μπορούν να διαβάζουν ένα πολύπλοκο κείμενο και να το κάνουν λιανά (αντί να το αποστηθίζουν), να αρθρώνουν λογικό και πρωτότυπο λόγο (αντί να επαναλαμβάνουν στερεότυπα ή να ανοίγουν το στόμα τους και να σχηματίζεται ρεύμα). Αυτό χρειάζεται ο εργοδότης από έναν εργαζόμενο, κι ας μην το ξέρει. Σε τελική ανάλυση, όσο περισσότερο αποκομμένη από την αγορά και τις επιχειρήσεις η βασική παιδεία τόσο καλύτερο και για τις... επιχειρήσεις. Κι αν δεν με πιστεύετε, κοιτάξτε τι είδους παιδείας προσφέρουν στα παιδιά τους εκείνοι που έχουν τα χρήματα και το κοινωνικό κεφάλαιο να τα στείλουν στο Harvard ή στο Yale: φιλολογία, ιστορία, θετικές επιστήμες, νομικά - αντί για λογιστική, χρηματοοικονομικά, διαφήμιση, μάρκετινγκ. Αργότερα, και μόνο αργότερα, μπορεί να κάνουν κάποιο ΜΒΑ για να πάρουν και μια μυρωδιά του επιχειρηματικού χώρου πριν καταλάβουν κάποια ηγετική θέση σε μια μεγάλη εταιρεία. Τα βασικά τους όμως όπλα, η μόρφωσή τους, δεν σχετίζεται με τις επιχειρήσεις. (Το ότι ο πιο πετυχημένος hedge fund manager στην ιστορία, ο γνωστός George Soros, σπούδασε φιλοσοφία στο LSE υπό τον Popper δεν είναι ούτε τυχαίο ούτε καν περίεργο.)

(*) Πολλοί μπορεί να παραξενευτείτε που, αν και οικονομολόγος, δεν αναφέρθηκα στην... Ανάπτυξη. Γιατί; Επειδή η συνεχής επίκληση της Ανάπτυξης και η κουβέντα περί "αναπτυξιακών μέτρων" έχει καταντήσει βαρετή, ανούσια και, εν τέλει, και αντιαισθητική. Έχω καταλήξει ότι η Ανάπτυξη είναι κάτι σαν την Διαφάνεια: λέξεις που επικαλούμαστε όταν δεν έχουμε να πούμε κάτι ενδιαφέρον και τις οποίες εκκενώνουμε από περιεχόμενο όσο περισσότερο τις χρησιμοποιούμε.

(**) Και βέβαια, μετά την βασική μόρφωση, είναι απαραίτητο να διασφαλιστεί σε πολλούς νέους πρόσβαση σε ανώτερες σχολές διασυνδεδεμένες με συγκεκριμένους κλάδους, π.χ. υπολογιστών, υδραυλικών, τεχνιτών μετάλλου, ξυλουργών. Όμως προσέξτε το παράλογο της εποχής: Αυτές οι σημαντικές σχολές συνεχώς υποβαθμίζονται και αποψιλώνονται την ώρα που πληθαίνουν οι αντιπαραγωγικές και χαμηλού επιπέδου πανεπιστημιακές σχολές οι οποίες υπόσχονται καριέρα στα χρηματοοικονομικά, στο μάρκετινγκ, στην διαφήμιση, στο management κλπ.


* Τι εστί Γ. Βαρουφάκης (http://www.protagon.gr/default.aspx?tabid=218&authid=58)

Γ. Βαρουφάκης
Διδάσκει οικονομική θεωρία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών προσποιούμενος έντεχνα τον οικονομολόγο. Έχοντας ζήσει είκοσι τρία χρόνια στην Αγγλία, στην Σκωτία, στο Βέλγιο και στην Αυστραλία, όπου και δίδασκε πριν την επιστροφή στα πάτρια, έχει δεθεί συναισθηματικά με την ιδιότητα του "ξένου" - ιδίως τώρα που ζει μόνιμα στην Ελλάδα. Γράφει περί οικονομικών, φιλοσοφίας, πολιτικής και... θεωρίας παιγνίων. Μεγαλύτερό του κατόρθωμα θεωρεί ότι το 2005 η Αυστραλιανή κυβέρνηση αναγκάστηκε να περάσει ειδική τροπολογία από την Ομοσπονδιακή Βουλή ώστε να εξαναγκαστεί το κρατικό ραδιόφωνο να καταργήσει εβδομαδιαία του εκπομπή.


Email: varoufakis@protagon.grhttp://www.protagon.gr/

Διαβάστε περισσότερα ...