Προτεσταντισμός και Καπιταλισμός

Απόστολος Διαμαντής 

Εφόσον ο προτεστάντης πιστεύει στη θεία χάρη που θα επιλέξει αυτόν που θα σωθεί, αλλά και στον προορισμό, είναι σαφές πως η κοινωνική του ζωή θα πρέπει να είναι εναρμονισμένη με την πίστη του. Λέει η Βίβλος: «είδες άνθρωπον επιτήδειον εις τα έργα αυτού; Αυτός θέλει εμφανισθεί ενώπιον βασιλέων». Και η Βίβλος είναι το μόνο κείμενο που δέχεται ως αυθεντία ο προτεστάντης. Η απόκτηση χρήματος, στο παρόν κοινωνικό σύστημα του καπιταλισμού, είναι ακριβώς το μέτρο της επιτήδευσης στα κοινωνικά μας έργα. Επομένως η επιδίωξη του κέρδους, το οποίο είναι η βάση της καπιταλιστικής λογικής, είναι και η καρδιά της προτεσταντικής ηθικής.

Το καθήκον είναι ένα χρέος που αισθάνεται το άτομο, απέναντι στο επάγγελμά του, αλλά και απέναντι στον Θεό, στη διαδικασία του προορισμού και της απόκτησης της Θείας Χάρητος. Όπως ο Θεός επιλέγει τον καλό χριστιανό για να τον σώσει, έτσι και ο καπιταλιστής βιομήχανος επιλέγει τον σωστό εργάτη, για να τον προσλάβει. Ποιος επιλέγει τον Βιομήχανο; Η αγορά. Θα πρέπει επομένως όλοι να κάνουν το καθήκον τους, απέναντι στο υπάρχον σύστημα: ο εργάτης να είναι σωστός και εργατικός, ώστε να μην βρεθεί άνεργος, ο βιομήχανος να συμμορφώνεται με τους κανόνες της αγοράς, ώστε να μην βρεθεί εκτός της και όλοι μαζί, σαν καλοί προτεστάντες να είναι πιστοί στα καθήκοντά τους, ώστε να μην βρεθούν εκτός της θείας χάρητος.

Διότι καθολικοί και ορθόδοξοι δεν συνδέουν τόσο στενά και απόλυτα την πίστη με την πρακτική ζωή. Η εγκόσμια χαρά, δεν είναι το πρωτεύον γι’ αυτούς. Προέχει η συμμετοχή στην ευχαριστία, στα μυστήρια της εκκλησίας, στην ενοριακή ζωή και όχι η προσπάθεια να λάβουν τη θεία χάρη και τον προορισμό. Ο Θεός για τους καθολικούς- και κυρίως για τους ορθοδόξους- δεν υπάρχει για να δικάζει τους κακούς και να τους τιμωρεί, αλλά περισσότερο για να παρηγορεί. Διότι, για τους ορθοδόξους και τους καθολικούς, οι  άνθρωποι δεν είναι φύσει κακοί και ούτε απορρίπτονται απόλυτα η Φύση και τα Πάθη, ως αμαρτία. Επομένως, καθολικοί και ορθόδοξοι είναι πιο ήρεμοι στην καθημερινότητά τους, δεν έχουν τόσο έντονα κίνητρα σωτηρίας, δηλαδή επιτυχίας και απόκτησης. Υπάρχει μία παροιμία που χρησιμοποιεί ο Μαξ Βέμπερ: «Η να τρως καλά ή να κοιμάσαι ήρεμα». Ο καθολικός λοιπόν και ο ορθόδοξος προτιμούν να κοιμούνται ήρεμα και ο προτεστάντης να τρώει καλά. Αυτό εξηγεί καλύτερα και την μεγάλη επιτυχία των άγγλων, των ολλανδών και των αμερικανών, που είναι προτεστάντες, στο εμπόριο κατά τον 19^ο αιώνα.

Ποια είναι η στάση του προτεσταντισμού απέναντι στο χρήμα και τον τόκο; Θετική. Αντίθετα, οι έλληνες πατέρες, αλλά και οι λατίνοι, δεν  δικαιολογούν τον τόκο. Τον καταδικάζουν. Ο τόκος, αυτό το θεμέλιο της καπιταλιστικής λογικής, νομιμοποιείται ιστορικά, μόνον μετά την γαλλική επανάσταση. Μέχρι τότε ήταν κατακριτέος. Αντίθετα, για τον προτεστάντη είναι απολύτως ηθικός. Ο χρόνος είναι χρήμα, λέει ο Βενιαμίν Φρανγκλίνος. Όποιος κερδίζει πέντε και μετά κάθεται και τα ξοδεύει, στην ουσία χάνει. Άρα πρέπει να τα πιστώσει. Διότι ο τόκος είναι ο καρπός του χρήματος. Αντίθετα, οι ορθόδοξοι και οι καθολικοί, θεωρούν τον τόκο αφύσικο, όπως ακριβώς και ο Αριστοτέλης, που τον χαρακτήριζε «ου κατά φύσιν», διότι δεν έχει όρια: «εις άπειρον αύξουσιν το νόμισμα», έλεγε για τους τοκογλύφους. Και μια απόκτηση που δεν έχει όρια είναι αφύσικη. Επομένως, η θετική στάση απέναντι στο χρήμα και τον τόκο, που είναι το κομβικό σημείο της καπιταλιστικής λογικής, χαρακτηρίζει κυρίως την προτεσταντική ηθική.

Η στάση της προτεσταντικής ηθικής απέναντι στην εργασία είναι αποθεωτική. Ο προτεστάντης ακολουθεί τον Απόστολο Παύλο που λέει, πως αυτός που δεν εργάζεται, δεν πρέπει και να τρώει. Και όχι μόνον: η εργασία σου ενδιαφέρει τον Θεό. Και ο προτεστάντης δεν ξεχωρίζει την εργασία σε ιερή και κοσμική. Δεν έχουμε εργασία και χριστιανική εργασία, αλλά εργασία ως χριστιανοί. Επομένως όλοι θα πρέπει να εργαζόμαστε ευσυνείδητα και τίμια, εργάτες και εργοδότες. Η ισορροπία είναι το σύνθημα του προτεστάντη, η εργασιακή ειρήνη δηλαδή, μέσω της αμοιβαίας υποταγής του ενός στον άλλο και των δύο στο Θεό: «ο χρυσός κανόνας είναι καλός και εφαρμόσιμος στο εργασιακό πλαίσιο: κάνε στους άλλους- εργοδότη και εργαζόμενο-όπως θα ήθελες και εκείνοι να κάνουν σε σένα. Η εργοδοσία δημιουργεί ευθύνη απέναντι στους εργαζόμενους», όπως σημειώνει ο  καθηγητής θεολογίας Keyne Snodgrass, στο προτεσταντικό ελληνικό περιοδικό «Αστήρ της Ανατολής», (8/2009). Επομένως η προτεσταντική ηθική είναι απολύτως εναρμονισμένη με την ισορροπία της αγοράς.

Αντίθετα, η προτεσταντική στάση απέναντι στην υπερ-κατανάλωση είναι αρνητική. Διότι η τάση για πλεονεξία στην απόκτηση αγαθών και την πολυτελή κατανάλωση, εμποδίζει την συσσώρευση και επομένως την προοπτική της επένδυσης, που είναι στην καρδιά της καπιταλιστικής λογικής. Ο καλός προτεστάντης δεν είναι άπληστος. Προσέχει να τοποθετεί σωστά τα κέρδη του, ώστε να τα αυξάνει και όχι να τα καταναλώνει άσκοπα. Με τον τρόπο αυτό δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για συσσώρευση, για συγκέντρωση του κεφαλαίου. Η πολυτελής διαβίωση είναι μια συνήθεια που έρχεται από τον φεουδαρχικό μεσαίωνα και συνδέθηκε με την ηθική παρακμή στην οποία αντιτάχθηκε εξάλλου ο ίδιος ο Λούθηρος. Επομένως, η σύγχρονη καπιταλιστική τάση για υπερκατανάλωση, δεν συμβαδίζει ούτε με την καπιταλιστική, ούτε με την προτεσταντική ηθική.

Πως συνδέεται επομένως η λογική του καπιταλιστικού συμφέροντος με τον ενάρετο βίο ενός προτεστάντη; Στενά. Το είπε ο θεωρητικός του καπιταλισμού, ο Άνταμ Σμιθ, στο έργο του «Ο πλούτος των εθνών»: «Δεν αναμένουμε το δείπνο μας από την ευσπλαχνία του κρεοπώλη ή του φούρναρη, αλλά κυρίως από την φροντίδα που δείχνουν για τα δικά τους συμφέροντα. Δεν απευθυνόμαστε στον ανθρωπισμό τους, αλλά στον εγωϊσμό τους. Και δεν τους μιλάμε ποτέ για τις ανάγκες μας, αλλά για τα κέρδη τους». Δηλαδή προέχει το ατομικό συμφέρον, σ’ αυτό προστρέχουμε. Και η αγορά θα αυτορυθμιστεί με ένα «αόρατο χέρι», όπως έλεγε ο Άνταμ Σμίθ, με τον ίδιο τρόπο που ο Θεός, αόρατος κι αυτός, ρυθμίζει σωστά τη ζωή μας.

Η προτεσταντική ηθική όμως συνδέεται στενά με την αμερικανική ιδεολογία. Οι πρώτοι αμερικανοί άποικοι ήταν οι άγγλοι πουριτανοί, δηλαδή προτεστάντες. Αυτοί προσέδωσαν στην αμερικανική ιδεολογία- αφού είχαν ήδη συγκρουστεί με την βρετανική μοναρχία, απαιτώντας σύνταγμα - τα βασικά της χαρακτηριστικά: τον φιλελευθερισμό, την ηθική συμπεριφορά, τον ατομικισμό. Η Αμερική συνδέεται με τον προτεσταντισμό και την καπιταλιστική ηθική, μέσω των πουριτανών άγγλων αποίκων του 17^ου αιώνα. Κορυφαία ιδέα εδώ είναι ο ατομικισμός. Λέει ο εθνικός ποιητής της Αμερικής, ο Ουώλτ Ουίτμαν: "Πανω απ' τον άνθρωπο πως θα τολμήσετε να βάλετε οτιδήποτε; Φτιάξτε σπουδαίους ανθρώπους. Όλα τα άλλα θα έλθουν. Kατω απ' το κάθε τι υπάρχει το άτομο. Δεν ειναι η γη, η Aμερική πούναι τόσο μεγάλη, μεγάλος είμαι εγώ".

Ο προτεσταντισμός όμως δεν είναι η μόνη ιδεολογική παρακαταθήκη του αμερικανικού πνεύματος; Δεν αρκεί η αναγωγή στην προτεσταντική ηθική, για να ερμηνευθεί η αμερικανική ιδεολογία. Πρέπει να συσχετιστεί και με τον αγγλικό πραγματισμό. Οι κορυφαίοι αμερικανοί φιλόσοφοι ο Έμερσον και ο Ντιούϊ, το αποδεικνύουν: προτεστάντης ιεροκήρυκας ο ένας, διαννοούμενος φιλελεύθερος ο άλλος, έδωσαν την εντελώς ιδιαίτερη πλευρά του αμερικανικού πνεύματος: προτεσταντική ηθική συνδυασμένη με αγγλικό πραγματισμό, δηλαδή με την εμπειρική εκείνη αντίληψη πως τα πραγματικά γεγονότα προηγούνται της θεωρίας. Κάθε θεωρία αξίζει μόνον εφόσον επιδοκιμάζεται από τα γεγονότα. Γι’ αυτό λένε πως οι αμερικανοί, «πρώτα ενεργούν και μετά σκέφτονται».

Ισχύει επομένως ακόμη η άποψη του Μάξ Βέμπερ για τη σύνδεση προτεσταντισμού και καπιταλισμού; Όχι απολύτως. Ο Βέμπερ με το έργο του προσπάθησε κυρίως να ανασκευάσει την μαρξιστική θέση για την εξάρτηση των ιδεών από το πεδίο της οικονομίας. Και το πέτυχε, αναδεικνύοντας τον κυρίαρχο ρόλο της θρησκείας. Ωστόσο δέχθηκε ισχυρή κριτική, κυρίως από ιστορικούς, όπως ο Μπρωντέλ. Διότι επεσήμαναν, ορθώς, πως πολύ πριν την εμφάνιση του προτεσταντισμού, ήδη από την λατινική και καθολική Ιταλία, είχε αναπτυχθεί από τον 12^ο αιώνα ήδη, η λογική των τραπεζών και του κέρδους.

O δεκάλογος του καλού αστού προτεστάντη

Αυτήν την κλασική κωδικοποίηση έκανε σε κείμενό του ο αμερικανός Βενιαμίν Φραγκλίνος. Πρόκειται για την πιο συνοπτική παρουσίαση των βασικών παραμέτρων της προτεσταντικής ηθικής, τις οποίες ο Φραγκλίνος συνδέει άμεσα με το πνεύμα του καπιταλισμού. Μπορούν να συνοψισθούν όλες μαζί στο βασικό τρίπτυχο «λιτότητα, ακρίβεια, εργατικότητα», που χαρακτηρίζει κάθε καλό προτεστάντη. Αυτές ακριβώς οι σχέσεις αποτελούν και την θεμελίωση του σχετικού έργου του Μαξ Βέμπερ.

1. Ο χρόνος είναι χρήμα.

Αυτό σημαίνει πως δεν πρέπει να υπολογίζεις μόνον αυτά που κερδίζεις κάθε μέρα, αλλά και το κόστος ευκαιρίας. Δηλαδή αυτό που χάνεις, όταν παραμένεις ανενεργός. Επομένως όχι στην ραστώνη και στο χάσιμο χρόνου, διότι έτσι χάνουμε χρήματα.

2. Η πίστωση είναι χρήμα.

Δηλαδή εάν κάποιος μου αφήσει στα χέρια μου το χρήμα του- για παράδειγμα μια τράπεζα- με καλούς όρους πίστωσης, τότε έχω ευκαιρία να κερδίσω με καλή χρήση της πίστωσης και με εργασία. Το χρήμα φέρνει  χρήμα.Αυτή είναι η ηθική του τόκου, που τόσο είχε απαξιωθεί από την πατερική διδασκαλία. «Να θυμάσαι πως το χρήμα έχει αναπαραγωγική και καρποφόρα φύση», λέει ο Φραγκλίνος. Όσο μεγαλύτερο κεφάλαιο διαθέσεις, τόσο περισσότερο θα κερδίσεις. Αλλά και κάθε λίρα αξίζει άπειρα, διότι μπορεί να καρποφορήσει χωρίς τέλος. Το είπε και ο Αριστοτέλης: «εις άπειρον αύξουσιν οι χρηματιζόμενοι το νόμισμα». 

3. Να τηρούμε ευλαβικά τις υποσχέσεις μας

Ο καλός πληρωτής έχει και το πορτοφόλι του δανειστή του. Διότι όποιος είναι γνωστός ότι πληρώνει στην προθεσμία του, όπως ακριβώς το υποσχέθηκε, μπορεί οποιαδήποτε στιγμή να σηκώσει όσο χρήμα θέλει. Είναι ο κανόνας λειτουργίας του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Όπως λέγεται στην αγορά, η καλή πίστη.

4. Δεν υπάρχουν ασήμαντες πράξεις.

Για τον προτεστάντη όλα είναι σημαντικά. Και οι πιο καθημερινές πράξεις διαμορφώνουν την εικόνα του ατόμου, την πίστη που έχει στην κοινωνία. «Ο ήχος του σφυριού στις 5 το πρωί και στις 8 το βράδυ, καθησυχάζει τον δανειστή σου. Η φωνή σου στην ταβέρνα τον σπρώχνει να σου ζητήσει πίσω τα δανεικά, πριν την προθεσμία». Επομένως η εργατικότητά σου αποδεικνύει πως θυμάσαι τις υποχρεώσεις σου, σε παρουσιάζει τίμιο άνθρωπος και αυτό πολλαπλασιάζει την πίστη σου στην αγορά.

5. Να ζεις με όσα έχεις.

Δηλαδή να κάνεις υπολογισμό, ώστε να μην ξεφεύγεις ποτέ από τις δυνατότητές σου στην κατανάλωση. Η αποφυγή αυτού του κανόνα είναι όρος απαράβατος της ατομικής, της οικογενειακής και της κοινωνικής ειρήνης. Όλοι πρέπει να προσαρμόζονται στην πραγματικότητα. Είναι ο κλασικός συντηρητικός κανόνας, πάνω στον οποίο στηρίζεται όλο το καπιταλιστικό οικοδόμημα. Πρέπει να κρατάμε καθημερινό λογαριασμό εσόδων- εξόδων. Τότε θα δούμε πως πολύ μικρές δαπάνες, μπορούν να εξοικονομήσουν μεγάλα ποσά.

6. Να μην ακολουθείς την παράδοση.

Πρόκειται για μια βασική προτεσταντική ιδέα. Η άρνηση της παράδοσης ξεκινά από την άρνηση της πατερικής εκκλησιαστικής παράδοσης και την αποδοχή μόνον του κειμένου της Βίβλου. Στον κοινωνικό τομέα η απαίτηση της καπιταλιστικής λογικής για αύξηση της παραγωγικότητας, συγκρούεται συχνά με την εμμονή σε παραδόσεις εργατικές. Σε αυτό που σήμερα ονομάζουμε κεκτημένα δικαιώματα. Η σύγκρουση εργαζομένων- εργοδοτών πάνω στο ζήτημα αυτό, ουσιαστικά είναι μια σύγκρουση μεταξύ παράδοσης και κεφαλαίου.  Οπότε η προτεσταντική άρνηση της παραδοσιοκρατίας, βοηθάει σε μεγάλο βαθμό την καπιταλιστική συσσώρευση.

7. Η φιλαργυρία είναι η πηγή όλων των κακών.

Η πεποίθηση αυτή πηγάζει από τον Απόστολο Παύλο: «ρίζα γαρ πάντων των κακών εστί η φιλαργυρία». Οπότε για την προτεσταντική ηθική δεν είναι αποδεκτή μια συμπεριφορά αποθησαυρισμού, αλλά μια συμπεριφορά επένδυσης. Το ίδιο συμβαίνει και με την κατανάλωση. Η υπερβολή της συνδυάζεται με την φιλαργυρία. Και έτσι το πρότυπο είναι μια συμπεριφορά ταιριαστή στην προοπτική της επένδυσης και του κέρδους.

8. Η φιλανθρωπία δεν είναι λύση.

Για τον προτεστάντη η ευθύνη ανήκει στο άτομο. Αυτό έχει τον απόλυτο έλεγχο των πράξεών του, οπότε η φιλανθρωπία συγκρούεται με την βασική ηθική αρχή της ατομικής ευθύνης. Ο Έμερσον έγραψε τις πιο καυστικές γραμμές εναντίον της φιλανθρωπίας, ως μιας υποκριτικής και ανώφελης πράξης. Το θέμα δεν είναι να βοηθούμε τους αναξιοπαθούντες, αλλά να τους πείσουμε να προσπαθήσουν να εργαστούν τίμια και αποτελεσματικά. Για όλους υπάρχουν ευκαιρίες.

9. Να είμαστε εργατικοί και παραγωγικοί.

Διότι έχουμε τοποθετηθεί στη γη από τον Θεό, για να είμαστε παραγωγικοί και να προστατεύουμε τα δημιουργήματά του. Εφόσον είμαστε κατ’ εικόνα του, θα πρέπει να τον ακολουθήσουμε. Όπως αυτός είναι παραγωγικός και δημιουργικός, έτσι πρέπει να είμαστε και εμείς. Η εργασία είναι μια απόλυτη αξία.

10. Δεν έχουν σημασία τα έργα, αλλά η πίστη.

Αυτή είναι μια βασική ιδέα της προτεσταντικής θεολογίας. Θα σταθούμε ενώπιον του Θεού όχι με τα έργα μας, αλλά με την πίστη μας. Ωστόσο η θεία χάρις δεν είναι κάτι το απαθές, αλλά μια δύναμη που μας σπρώχνει προς την εργασία. Μέσω της εργασίας, που είναι μια ανάγκη, μας μεταδίδεται η παρουσία του Θεού. Επομένως πίστη και εργασία- που μας οδηγούν στον προορισμό και την Θεία Χάρη-  αποτελούν τις βασικές παραμέτρους της προτεσταντικής στάσης.

Θα συνεχίσουμε με την συγκρότηση του Αμερικανικού έθνους

πηγή: Aντίφωνο

Διαβάστε περισσότερα ...

Η Προσευχητική Ενάργεια και η Προσομοίωση της Αλήθειας (must read!)

 woodleywonderworks via Compfight

Υπό Δημητρίου Π. Λυκούδη Θεολόγου – Φιλολόγου, 

ΜΑ.,ΜΑ. Θεολογίας, Υπ. Δρος Παν/μίου Αθηνών

Η προσπάθεια του ανθρώπου στο μεταμοντέρνο κόσμο συνοψίζεται στην εναγώνια αναζήτηση της ταυτότητάς του. Ο καθημερινός αδυσώπητος βομβαρδισμός πληροφοριών, δεδομένων και μηνυμάτων μέσω των ΜΜΕ, αποστέρησε το δικαίωμά του να ελέγχει και να διακρίνει την πραγματικότητα από την προσομοίωση[1] της πραγματικότητας, το αληθινό από το ψεύτικο, το άγιο και ιερό από το ανίερο και βέβηλο. «Η προσομοίωση υποκρίνεται ότι ακολουθεί την οντολογία της αλήθειας, στην πραγματικότητα όμως δεν υπάρχει ούτε πραγματική αλήθεια της πραγματικότητας, ούτε πραγματικότητα της αλήθειας για τον προσομοιωμένο κόσμο. Το σκάνδαλο έγκειται στο ότι η προσομοίωση ενώ δεν πιστεύει στο Είναι της αλήθειας, άρα στην οντολογική αυθεντικότητα της πραγματικότητας, κατά βάθος προσποιείται ότι πιστεύει, ενώ στην πραγματικότητα αποκρύπτει έντεχνα την άμετρη απιστία της»[2].

Η πραγματικότητα της μετανεοτερικότητας είτε ως υπαρκτή κατάσταση είτε ως αντανάκλαση της οντολογικής της υπόστασης αποστερεί την ελευθερία του προσώπου[3] και καταδικάζει τον άνθρωπο στον εγκλωβισμό της ίδιας της αυτοδέσμευσής του. «Η πνευματική ελευθερία και η ατομική προσωπικότητα του κάθε ατόμου, η ανεπανάληπτη προσωπικότητά του θα έπρεπε να εξαφανιστούν μέσα στη διάσταση του μαζικού και απρόσωπου στοιχείου»[4]. Αποδυναμώνεται και αποδομείται η ελευθερία του νου και της κριτικής σκέψης διότι καταλιμπάνεται κάθε αναφορά σε αξίες και ανώτερες πνευματικές αρχές, με αποτέλεσμα ο άνθρωπος να αρκείται σε ημίμετρα και υποκατάστατα, σε ανούσιες απεικονίσεις απλών καθημερινών συμβάντων, τα οποία όμως περιχαρακωμένα στην επίπλαστη γοητεία της εικόνας που προωθούν τα ΜΜΕ αδυνατούν να θεαθούν τον μυστηριακό –λειτουργικό χαρακτήρα της κτίσης. «Τίποτα μεγάλο ως πνεύμα, ανώτερη ιδέα, μεγάλη τέχνη δεν μπορεί να υπάρξει εντός των σύγχρονων δυτικών ΜΜΕ, διότι δεν έχει την ανώτερη αφαίρεση του πνευματικού στοιχείου, η οποία έχει απολεσθεί εντός της προσομοίωσης. Επειδή η Simulation του κόσμου έχει γίνει πραγματική, η πραγματικότητα πλέον δεν υπάρχει καθ’ εαυτή, παρά προσομοιωμένη. Αυτή είναι η ύψιστη ψευδαίσθησή της»[5].

Η εικονοκεντρική – εικονοπλαστική επιβολή και κυριαρχία των ΜΜΕ και γενικότερα της τεχνολογίας έφθασε σε τέτοιο σημείο ψευτοθέασης και ψευτεπίφασης της «προόδου», ώστε να αναιρεί και να υπονομεύει την ίδια την αναγκαιότητα των πολιτισμικών διατάξεων, την ιδιαίτερη συμβολή τους στην ανάπτυξη και ευημερία της κοινωνικής αρμονίας και συνοχής του κόσμου ολόκληρου. «Για τις αλλαγές που επιφέρει η τεχνολογία, αυτή η εγγενής αισιοδοξία γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης από επιχειρηματίες, οι οποίοι εργάζονται σκληρά με σκοπό να εμφυσήσουν στον πληθυσμό μια γενική και αόριστη αισιοδοξία, ακριβώς επειδή γνωρίζουν ότι είναι οικονομικά ασύμφορο να αποκαλύψουν το τίμημα των τεχνολογικών αλλαγών. Θα μπορούσε, βέβαια, να ισχυριστεί κανείς ότι αν υπάρχει κάποια συνωμοσία, τότε πρόκειται για έναν πολιτισμό που συνωμοτεί εναντίον του ίδιου του εαυτού του»[6].

Παρ’ όλο όμως την «αυτοθέαση της διαλεκτικής του εγώ»[7] που τα ΜΜΕ πρεσβεύουν, πρέπει να παραδεχθούμε ότι «τά πάντα ἐπί τή βάσει τῆς ἐνσαρκώσεως προσφέρονται καί γίνονται δί’ ἕνα ὠρισμένον ἀνώτερον σκοπόν, τοῦ ὁποίου ὁ ἄνθρωπος εἰς τό φῶς τῆς ἐνσαρκώσεως καλεῖται νά γίνη φορεύς, δυναμικός συνεργάτης τοῦ Δημιουργοῦ καί ἐνσαρκωθέντος ἐντός της ἱστορίας Λόγου»[8].

Αυτός ο ανώτερος σκοπός δεν είναι άλλος παρά η επάνοδος του ανθρώπου «εις το αρχαίον κάλλος», η προσέγγιση του θείου μέσω της ασκητικής διάστασης της προσευχής και της αποταγής του ψευδοειδώλου και του μετανεοτερικού θεάματος[9].

Κάθε επαναπροσδιορισμός του ανθρώπου προς τον Δημιουργό  καθιστά το ανθρώπινο πρόσωπο πραγματικά «παγκόσμιο», όχι μόνο επειδή φέρει το «κατ’ εἰκόνα καί καθ’ ὁμοίωσιν», αλλά κυρίως επειδή «ὡς κατ’ εἰκόνα καί καθ’ ὁμοίωσιν θεοῦ πλάσμα ἔχει τή δεκτικότητα νά δεῖ ὡς συνολική ὕπαρξη τόν Θεό, νά τόν γευθεῖ, νά συζήσει μαζί του, νά μεταμορφωθεῖ καί νά μεταβληθεῖ σέ θεῖο κάλλος»[10]. Η επικοινωνία μετουσιώνεται σε κοινωνία στο ποσοστό που ο άνθρωπος κοινωνεί της αγάπης και της ενσάρκωσης. Ο ίδιος ο άνθρωπος καθίσταται καθολικός και παγκόσμιος, στο ποσοστό ακριβώς   που κοινωνεί ως μέθεξη στο Σώμα του Χριστού, στο ποσοστό που δύναται να αφουγκράζεται, μέσω της προσευχής, τις ιδιαιτερότητες της οντολογικής του υπόστασης. «Ὁ Χριστός διά νά γίνη πραγματικότης ὡς ἰδικός μας, πρέπει νά θεωρῆται ὑφ’ ὑμῶν ὡς ἐνσαρκωθεῖς καί ἀνήκων περισσότερον εἰς τούς ἄλλους ἐκείνους οἱ ὁποῖοι δί’ ἠμᾶς ἐμφανίζονται ὡς μή ἔχοντες σχέσιν μετ’ αὐτοῦ. Incognito ἐνσαρκοῦται ὁ Σαρκωθεῖς εἰς δυναμικᾶς μορφᾶς ἁπανταχοῦ ὡς σκοπός τῆς ἀνθρώπινης ἐνέργειας. Ἀναμοχλεύει διά τῆς ἐνσαρκώσεως τήν ἱστορίαν καί δίδει περιεχόμενον εἰς αὐτήν καί σκοπόν. Ὄλαι αἵ θρησκεῖαι,  ὅλοι οἱ πόθοι δηλαδή τοῦ ἀνθρώπου νά ἐννοήση καί πλησιάση μίαν ἀνωτέραν δύναμιν, ἐνσαρκοῦνται εἰς τήν ἐνσάρκωσιν τοῦ Λόγου μέσω τῆς ἐπιθυμίας τοῦ Θεοῦ νά πλησιάση τώρα Αὐτός τά πάντα καί τούς πάντας»[11].

Η προσευχή δεν είναι φαινόμενο στατικό, αποκύημα παρωχημένων εποχών. Είναι καθολικό και πανανθρώπινο γιατί είναι «ἐγγενές»[12] και εμφυτευμένο στην ψυχή του ανθρώπου. Μέσω της αγιοπνευματικής προσευχής η ροή του χρόνου παύει ν’ ακολουθεί την συνήθη τροχιά, ο χώρος αποδεσμεύεται από περιοριστικές οριοθετήσεις. Είναι η στιγμή που η ανθρώπινη συνείδηση «κοινωνεί» των θείων ενεργειών του Θεανθρώπου.

«Ο μαθητής του αββά Βησσαρίωνα, αββάς Δουλάς, πηγαίνοντας με τον Γέροντά του δίψασε πολύ και του το είπε. Ο Γέροντας προσευχήθηκε, ευλόγησε το νερό της θάλασσας, που υπήρχε εκεί και ήπιε ο μαθητής νερό γλυκό. Θέλησε όμως να φυλάξει λίγο και για το δρόμο του. Ο Γέροντας τότε τον επετίμησε λέγοντας: «Ὁ Θεός ὧδε καί παντί ὁ Θεός»[13].

[1] Σχετικά με την θεωρία της «προσομοίωσης» βλ., Baudrillard Z., The procession of Simulacra στο Meenakishi Gigi Durham and Douglas M. Kellner, Media and Cultural Studies, Blackwell, U.K., 2006

[2] Γαϊτάνη Βασιλείου, Από την Επικοινωνία στην Κοινωνία, Σύγχρονες Θεωρίες Επικοινωνίας και Ορθόδοξος Επικοινωνιακή Θεολογία, εκδ. Γρηγόρη, Αθήνα 2008, σελ.73

[3] Για την έννοια της ελευθερίας του προσώπου βλ. σχ., Δεληκωνσταντή Κώστα, Το ήθος της Ελευθερίας, Φιλοσοφικές απορίες και Θεολογικές αποκρίσεις, εκδ. Δόμος, Αθήνα 1997, σελ. 55-56 και 61-75. Ο Μητροπολίτης Περγάμου Ιωάννης Ζηζιούλας γράφει: «Τό πρόσωπο δέν μπορεῖ νά πραγματοποιηθεῖ ὡς ἐνδοκοσμική ἤ ἀνθρωπιστική πραγματικότης… τό ὄντως πρόσωπον, ὡς ἀπόλυτος ὀντολογική ἐλευθερία πρέπει νά εἶναι «ἄκτιστον», δηλαδή ἀδέσμευτο ἀπό κάθε «δεδομένο», περιλαμβανομένης καί τῆς ἰδίας της ὑπάρξεώς του» καί «Ὡς ἐκκλησιολογική ὑπόστασις ὁ ἄνθρωπος ἀποδεικνύει ἔτσι ὅτι αὐτό πού ἰσχύει διά τόν Θεόν μπορεῖ νά ἰσχύσει καί διά τόν ἄνθρωπον: ἡ φύσις δέν καθορίζει τό πρόσωπον· τό πρόσωπον κάμει τήν φύσιν νά ὑπάρχη· ἡ ἐλευθερία ταυτίζεται μέ τό εἶναι τοῦ ἀνθρώπου» (Ζηζιούλα Ι., Μητροπολίτου Περγάμου, «Ἀπό τό προσωπεῖον εἰς τό πρόσωπον. Ἡ συμβολή τῆς Πατερικῆς Θεολογίας εἰς τήν ἔννοιαν τοῦ προσώπου», στο έργο, Χαριστήρια προς τιμήν του Μητροπολίτου Γέροντος Χαλκηδόνος Μελίτωνος, Πατριαρχικόν Ίδρυμα Πατερικών Μελετών, Θεσσαλονίκη 1977, σελ. 301 και 315).

[4] Γαϊτάνη Βασιλείου, Από την Επικοινωνία στην Κοινωνία, σελ. 110.

[5] Αυτόθι, σελ. 105. Ο Z. Baudrillard γράφει σχετικά: «Τα ΜΜΕ και οι επίσημες υπηρεσίες πληροφόρησης διατηρούν απλώς την ψευδαίσθηση της πραγματικότητας. Όλα τα γεγονότα πρέπει να εξεταστούν απ’ αρχής ειδάλλως κανείς θα συνειδητοποιήσει ότι όλα συνέβησαν με ιστορική καθυστέρηση, έχασαν το νόημά τους και ζουν  μόνο μέσα από συμβολισμούς, δίνοντας της απαίσια εντύπωση του κιτς, του ρετρό και του πορνό την ίδια στιγμή, κάτι που κανείς στ’ αλήθεια δεν δέχεται» (Baudrillard Z. The Procession of Simulacra, σελ. 477).

[6] Postman Neil, Τεχνοπώλιο, Η υποταγή του πολιτισμού στην τεχνολογία, εκδ. Καστανιώτη, Αθήνα 1999, σελ.25.

[7] Γαϊτάνη Βασιλείου, Η θεώρηση της «Παγκοσμοιοποίησης» (Globalisierung) στον επικοινωνιολόγο Ulrich Beck και η υπέρβαση της «Επικοινωνιακής Θεολογίας», (Ἀνάτυπον ἐκ τῆς Ἐπιστημονικῆς Ἐπετηρίδος τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πάν/μίου ΑΘήνων, τόμος ΛΖ’, Τιμητικόν ἀφιέρωμα εἰς  ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΝ ΤΙΡΑΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ κ. ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΝ), ΑΘΗΝΑΙ 2002, σελ. 648.

[8] Νησιώτη Α. Νικ., Ἐνσάρκωσις καί Ἱστορική Πραγματικότης, Χριστιανικό Συμπόσιο S’, Αγγλία, Χριστιανισμός και ελευθερία, Αθήνα 1972, σελ. 39.

[9] Ο Β. Γαϊτάνης παρατηρεί: «Το θέαμα είναι έτσι, η έσχατη και πιο πλήρης «αποπλάνηση». «Επιφάνεια» και «φαινόμενο» είναι τα δύο κυρίαρχα σημεία του. Η «επιφάνεια» σημαίνει στο βάθος της, την «εξαϋλωμένη οντολογία», την αποχαύνωση της εξωτερικότητας, το δε «φαινόμενο» την πρωτοκαθεδρία του «φαίνεσθαι» έναντι του «είναι». Το «φαίνεσθαι»απολυτοποιείται ως  «είναι» και αποπλανά το υποκείμενο, το οποίο όμως θέλει κατά βάθος να αποπλανηθεί», (Γαϊτάνη Βασιλείου, Από την Επικοινωνία στην Κοινωνία, σελ. 97-98).

[10] Ματσούκα Νίκου, Δογματική και Συμβολική Θεολογία Β’, Έκθεση τῆς Ὀρθόδοξης Πίστης σέ ἀντιπαράθεση μέ τή δυτική χριστιανοσύνη, εκδ. Πουρναρά, Θεσσλονίκη 2006, σελ. 199. Σχετικά ο Επίσκοπος Διοκλείας Κάλλιστος Ware γράφει: «Ἡ εἰκόνα τοῦ Θεοῦ δηλώνει τήν ἐλεύθερη βούληση, τή λογική, τήν αἴσθηση τῆς ἠθικῆς ὑπευθυνότητας τοῦ ἀνθρώπου, τό καθετί δηλαδή πού μᾶς ξεχωρίζει ἀπό τή ζωική δημιουργία καί μᾶς καθιστά πρόσωπα. Ἡ εἰκόνα ὅμως ὑποσημαίνει καί κάτι περισσότερο ἀπ’ αὐτά. Σημαίνει πώς εἴμαστε «γένος» τοῦ Θεοῦ, συγγενεῖς Του. Σημαίνει πώς μεταξύ Αὐτοῦ καί ἠμῶν ὑπάρχει ἕνα σημεῖο ἐπαφῆς καί ὁμοιότητας. Δέν εἶναι ἀγεφύρωτο τό χάσμα μεταξύ Δημιουργοῦ καί δημιουργήματος, ἐπειδή μέ τό νά εἴμαστε δημιουργημένοι κατ’ εἰκόνα Θεοῦ, μποροῦμε νά γνωρίζουμε τόν Θεό καί νά κοινωνοῦμε μαζί Του. Ἄν μάλιστα κάνουμε σωστή χρήση αὐτῆς τῆς ἱκανότητας γιά κοινωνία μέ τόν Θεό, τότε θά γίνουμε «ὡς» θεοί, θά ἀποκτήσουμε τή θεία ὁμοιότητα» (Ware Καλλίστου, Επισκόπου Διοκλείας, Η Ορθόδοξη Εκκλησία, μτφρ. Ιωσήφ Ροηλίδης, εκδ. Ακρίτας, Αθήνα 1996, σελ. 346).

[11] Νησιώτη Α. ΝΙκ., Ἐνσάρκωσις καί Ἱστορική Πραγματικότης, Χριστιανικό Συμπόσιο S’, σελ.40.

[12] Παλούκα Παύλου, Η Προσευχή ως Ψυχολογικό, Θρησκευτικό, Κοινωνικό και Βιολογικό γεγονός και η Πολύπλευρη σημασία της, εκδ. Paulos, Αθήνα  1996, σελ. 16.

[13] Μωυσέως Μοναχού, Ἡ κοινωνία τῆς ἐρήμου καί ἡ ἐρημιά τῶν πόλεων, εκδ. Τήνος, Αθήνα 1987, σελ. 40-41.

Πηγή: Θεολογικό Αναλόγιο το είδαμε στο http://istologio.org/

Διαβάστε περισσότερα ...

Το κλάμα της ΔΗΜΑΡ

Από τον Πολύφημο

Στην αποχαιρετιστήρια ομιλία του ως γραμματέας της ΔΗΜΑΡ, ο Σπύρος Λυκούδης δάκρυσε εξαιτίας της αριστερής στροφής που κάνει το κόμμα του από τη στιγμή που αποφάσισε να μην συμμετέχει στην κυβέρνηση και να δηλώνει παρών σε κάθε κρίσιμη πολιτική στροφή της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ.

Ο Σπύρος Λυκούδης και οι σύντροφοί του αισθάνονται πνιγμένοι από την αδιαλλαξία του προέδρου μπροστά στα καλέσματα των “58” του ΔΟΛ και του σημιτικού ΠΑΣΟΚ για μια Ελλάδα σοσιαλιστική - όπως λέει και ο ύμνος.
Ο αγαπημένος τηλεοπτικός πολιτικός δάκρυσε μπροστά στο βάρος της διαφαινόμενης ανυπαρξίας του μοναδικού πολιτικού μορφώματος της πολιτικής ιστορίας της χώρας που εμφανίστηκε μονάχα για να δώσει όνομα σε ένα αηδιαστικό πολιτικό κύμα που προϋπήρχε για τουλάχιστον 20 χρόνια, αλλά κανείς δεν μπορούσε να το προσδιορίσει.
Κάποιοι λαϊκιστές πιστεύουν ότι ο σύντροφος Σπύρος δεν έκλαψε για τα σπίτια χωρίς ρεύμα, τα φονικά μαγκάλια και τα παιδιά που στερούνται ακόμη και το κρέας, αλλά για το ότι η παράταξή του έγινε περισσότερο αριστερή από όσο μπορεί εκείνος να αντέξει. Όμως ακόμη και να θρηνούσε για όλα αυτά, ποιος θα τον πίστευε;
Κανένας δεν θα κλάψει για την ΔΗΜΑΡ κι αυτό είναι γνωστό στους πάντες. Το κόμμα-εφεδρεία που εισήγαγε στον πολιτικό λόγο τις κόκκινες γραμμές όσο κανείς άλλος τα τελευταία χρόνια κι έκανε μόδα το παρών ως υπεύθυνη πολιτική στάση, βλέπει την παρακαταθήκη της να γίνεται έρμαιο των σημιτικών, της Σώτης Τριανταφύλλου, του Γιάννη Μπέζου και του Νίκου Μπίστη. Βλέπει τον σύντροφο Ψαριανό να περιμένει στους διαδρόμους της βουλής τη σειρά του, μόλις τα πράγματα στραβώσουν και η κυβέρνηση χρειαστεί τον αντι-Συμπιλίδη της.
Μέσα στο κενό που τα αθηναϊκά free press και η ψηφιακή παρέα του Σταύρου Θεοδωράκη προσπαθεί να κρατήσει στην επιφάνεια, μια αμπαλαρισμένη σοβαροφάνεια πασχίζει να καταδείξει ότι ο άνθρωπος που διετέλεσε υπουργός Δικαιοσύνης στο “βρώμικο ’89” είναι ο καταλληλότερος να ηγηθεί μιας άλλης πρότασης: Της βαλτωμένης παρουσίας σε μια καταστροφή χωρίς προηγούμενο.
Η αριστερά της ευθύνης συγκυβέρνησε για ένα χρόνο με τον Βαγγέλη Βενιζέλο και με τους φασίστες του Αντώνη Σαμαρά. Νομιμοποίησε μερικές από τις πιο καταστροφικές πολιτικές, εξελίσσοντας την έννοια “αριστερός” σε αυτή του πολιτικού λαμόγιου. Συνέβαλλε στην καταστροφή και δεν ζήτησε ούτε ένα συγγνώμη, αφότου αποφάσισε να αποχωρήσει. Κανείς τους δεν παραδέχεται ανοιχτά αν η συμμετοχή της ΔΗΜΑΡ στην κυβέρνηση ήταν μια σωστή ή λάθος επιλογή. Ούτε ένας δεν εξέφρασε μια ξεκάθαρη άποψη.
Το μόνο ξεκάθαρο είναι ότι ένα πολύ μεγάλο κομμάτι του κόμματος θεωρεί ότι η αποχώρηση μετά το μαύρο της ΕΡΤ, ήταν λανθασμένη. Επομένως, πιστεύει ότι το σωστό θα ήταν να συνεχίσουν να συγκυβερνούν με τον Άδωνι, τον Βορίδη, τον Μουρούτη, τον Φαήλο Κρανιδιώτη και τον Λαζαρίδη. Κι αυτό το ονομάζουν υπευθυνότητα.
Παρόλα αυτά, αν η ΔΗΜΑΡ έκανε το έργο της σωστά τότε δεν υπήρχε λόγος να εμφανιστούν οι 58 σημιτικοί για να δείξουν ότι η σοσιαλδημοκρατία δεν έφυγε από την Ιουρασική περίοδο των μπαταχτσήδων. Ακόμη κι αν η πτέρυγα των γυναικείων φυλακών του Κορυδαλλού γεμίσει με το μισό εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ. Άλλωστε, οι δύο μεγαλύτερες εγκληματικές οργανώσεις βλέπουν σήμερα εξέχοντα μέλη τους να περιμένουν στην ουρά για το μεσημεριανό συσσίτιο, με θέα της καγκελόπορτες.
Ο φασισμός έχει πολλά πρόσωπα. Το ωμό ναζιστικό και το καλλωπισμένο· εκείνο που οι δρόμοι του είναι στρωμένοι με “καλές προθέσεις”. Και τα δύο είναι επικίνδυνα. Γιατί και τα δύο σκοτώνουν. Δεν είναι άκρα, ούτε δικαιολογία άλλων συμπεριφορών. Ανήκουν στο ίδιο φάσμα πολιτικών. Αυτό του αποφασίζουμε και διατάζουμε.
Η ΔΗΜΑΡ πολύ γρήγορα θα αποδεχθεί το ρόλο της, μόνο και μόνο για να διαλυθεί αξιορπεπώς. Το μέλλον της θα πατήσει πάνω στις βάσεις του φασίστα Καρατζαφέρη. Με τους Ψαριανούς της -ως άλλους Γεωργιάδηδες- να την κάνουν για πιο σίγουρα λιμάνια, και τον πρόεδρό της να επιζητεί μια τιμητική συνταξιοδότηση μόλις αποχωρήσει ο Κάρολος Παπούλιας από το θρόνο του.
Όσο γίνονται όλα αυτά, κόσμος θα παγώνει, παιδιά θα στερούνται τα στοιχειώδη, περισσότερες πολιτικές προληπτικής βίας θα επιβάλλονται. Κι όλα αυτά στο όνομα μιας κεντροαριστεράς που εκτός απ’ τον Ψυχάρη και τις φυλλάδες του, όλοι οι άλλοι αδιαφορούν.
Στο κάτω κάτω, δεν υπάρχει άλλη διέξοδος. Αν βλέπεις τον εχθρό να στηρίζει κάτι, τότε ξέρεις ότι δεν υπάρχει περίπτωση να είναι για το καλό σου. Και η ΔΗΜΑΡ δεν επεδίωξε ποτέ το καλό κανενός άλλου, εκτός του εαυτό της.

Πηγή: polyfimos.blogspot.gr

Διαβάστε περισσότερα ...

Η βρώμικη "δημοσιογραφία" του Θέμου

Υπάρχει πολλών ειδών δημοσιογραφία. Εσύ, αναγνώστη, ακροατή, τηλεθεατή, θα επιλέξεις με ποιανού το μέρος θα πας. Και πλέον δεν υπάρχει το «δεν ήξερα».

Γράφει:  Μαρίζα Θεοτοκάτου

Υπάρχει καλή και κακή δημοσιογραφία, αντικειμενική ή μη, πολιτικά χρωματισμένη ή ουδέτερη κ.λπ. Υπάρχει, όμως, και η δημοσιογραφία του Θέμου Αναστασιάδη. Δεν υπάρχουν λόγια να την περιγράψεις, μόνο ένα αίσθημα αηδίας.

Ας είμαστε ειλικρινής. Κανένα μέσο ενημέρωσης δεν είναι μη κερδοσκοπικός οργανισμός. Όλοι για το «ψωμί» μας δουλεύουμε (και κάποιοι φυσικά για το «παντεσπάνι» τους). Υπάρχουν, όμως, κι αυτοί που ξεπερνούν τα όρια, που πατούν κυριολεκτικά επί πτωμάτων για να πουλήσουν.

Κάπως έτσι, με ένα «κρεσέντο» λαμογιάς την Κυριακή ο Θ.Α. απογείωσε το είδος δημοσιογραφίας που υπηρετεί πιστά όλα αυτά τα χρόνια. Στο εξώφυλλο της φυλλάδας του ο Παύλος ξεψυχούσε στην αγκαλιά της κοπέλας του. Και μαζί του «ξεψύχησε» και κάθε ίχνος ντροπής που μπορεί να διαθέτουν τύποι σαν τον Θ.Α.

Σε σόκαρε; Εμένα πάλι όχι. Το έκανε ξανά πριν από λίγες μέρες με τον Ασλάνη. Και θα το κάνει πάλι αν του το επιτρέψεις, αν συνεχίσεις να αγοράζεις την εφημερίδα του.

Μπορεί εσύ να ξέχασες, αλλά και η δικαιοσύνη και η πολιτεία, ότι αυτή τη στιγμή ο άνθρωπος που εμπλέκεται σε ένα από τα μεγαλύτερα πολιτικά σκάνδαλα των τελευταίων ετών, έχει εκπομπή στην τηλεόραση και δική του εφημερίδα.

Και το χειρότερο; Έβαλε και τίτλο: «Δεν ξεχνώ τον φασισμό». Το «Πρώτο Θέμα», το Γραφείο Τύπου της Χρυσής Αυγής, κάνει τώρα αντιναζιστική προπαγάνδα. Φυσικά, για να πουλήσει.

 Αφού τόσο καιρό έστηνε ρεπορτάζ για να παρουσιάσει τα αγόρια του Μιχαλολιάκου σαν καλά παιδιά που βοηθάνε τις γιαγιούλες και τους παππούδες και αφού μέσω της εκπομπής του επιχειρούσε να εξανθρωπίσει τον Καιάδα και τον Κασιδιάρη. Τώρα, ο ίδιος άνθρωπος που νομιμοποιούσε τους δολοφόνους της Χ.Α., μιλάει για αντιφασισμό…   

Προφανώς, Θέμο, και δεν ξεχνάς τον φασισμό, γιατί τον είχες πάντα μέσα σου! 

Η ανακοίνωση της οικογένειας του Παύλου Φύσσα με αποδέκτες την ΕΣΗΕΑ, την Εισαγγελία του Αρείου Πάγου και την εφημερίδα «Πρώτο Θέμα»

«Κατ’ ασφαλείς πληροφορίες μας, στο φύλλο της Κυριακής 22 Σεπτεμβρίου 2013 της εφημερίδας «Πρώτο Θέμα» πρόκειται να δημοσιευτούν φωτογραφίες του δολοφονημένου παιδιού μας που ελήφθησαν από άγνωστο φωτογράφο μετά τη δολοφονική επίθεση που δέχτηκε το βράδυ της Τρίτης 17 Σεπτεμβρίου 2013.
Επειδή η δημοσίευση των φωτογραφιών αυτών συνιστά κατάφωρη και χυδαία προσβολή μνήμης νεκρού.
Επειδή ως οικογένεια απαιτούμε να σεβαστούν όλοι το βαρύτατο πένθος μας και να μας αφήσουν επιτέλους να βιώσουμε με σιωπή και αξιοπρέπεια το χαμό του Παύλου.
Σας καλούμε να προβείτε σε όλες τις ενέργειες που το δημοσιογραφικό σας καθήκον σας επιτάσσει για την προάσπιση της μνήμης του Παύλου Φύσσα και την ασφάλεια και ηρεμία των οικείων του που απεικονίζονται επίσης στα σχετικά δημοσιεύματα.
Άλλωστε η Δικαιοσύνη στην οποία έχουμε απεριόριστη εμπιστοσύνη έχει πλέον τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο.
Κερατσίνι, 21/09/2013
Η οικογένεια δια των πληρεξούσιων δικηγόρων
Ανδρέα Τζέλλη
Γεωργίου Μαραγκού
Κων/νου Μπίκα

http://www.fmvoice.gr/

Διαβάστε περισσότερα ...

H αυτο-αναπαραγόμενη γλώσσα του οικονομικού κυνισμού

του system failure

Παρά το γεγονός ότι η στάση των ανθρώπων σε Ελλάδα και Ευρώπη φαίνεται ότι αλλάζει, έστω αργά, απέναντι σε έννοιες που στο σχετικά πρόσφατο παρελθόν θεωρούνταν σχεδόν ταμπού, όπως οι έννοιες της συλλογικότητας και της αλληλεγγύης, το συστημικό κατεστημένο χρησιμοποιεί όλα τα διαθέσιμα μέσα, προκειμένου να διατηρήσει αλώβητη την κουλτούρα του ακραίου ατομικισμού και του ωμού οικονομικού πραγματισμού.

Η κουλτούρα αυτή εξαπλώθηκε ταχύτατα τις τελευταίες τουλάχιστον δύο δεκαετίες στην Ελλάδα και γενικότερα στον Δυτικό κόσμο - ίσως με διαφορετική μορφή από χώρα σε χώρα λόγω τοπικών ιδιομορφιών – εξυπηρετώντας στο ακέραιο τα συμφέροντα των οικονομικών ελίτ. Ο ακραίος ατομικισμός και ο οικονομικός πραγματισμός, δεν αποτέλεσαν απλώς τα κύρια συστατικά μιας ιδιότυπης κουλτούρας, αλλά κατέληξαν να αποτελούν τα βασικά δομικά στοιχεία του σύγχρονου ορθολογισμού των Δυτικών κοινωνιών, κάτι που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε ως Δυτικό νεο-ορθολογισμό.

Είναι χαρακτηριστικό ότι, στην Ελλάδα της οικονομικής κρίσης, η γλώσσα του οικονομικού κυνισμού που διαδίδεται κατά κόρον από τα εγχώρια μεγάλα ΜΜΕ, αναπαράγεται αυτόματα από την ίδια την κοινωνία, παρόλο που για την κατάσταση στην Ελλάδα ευθύνεται σε πολύ μεγάλο βαθμό η οικονομική ασυδοσία ορισμένων προνομιούχων, οι οποίοι όχι μόνο παραμένουν στο απυρόβλητο, αλλά αντίθετα, σε πολλές περιπτώσεις βγαίνουν και κερδισμένοι από την οικονομική κρίση και είναι αυτοί τελικά που ελέγχουν τα συγκεκριμένα φερέφωνα. Στην κορυφή της πυραμίδας αυτών των προνομιούχων βρίσκονται οι τραπεζίτες και μια επιχειρηματική και πολιτική τάξη που ελέγχουν απόλυτα έως σήμερα τις εκάστοτε κυβερνήσεις.

Για παράδειγμα, ο εκφωνητής ή η εκφωνήτρια του κεντρικού δελτίου ειδήσεων, ανακοινώνει, σχεδόν με μια ικανοποίηση, ότι ο τουρισμός έχει ανέβει φέτος στην Ελλάδα λόγω των γεγονότων σε Τουρκία και Αίγυπτο, αποκόπτοντας το γεγονός ότι κάποιοι άνθρωποι εκεί δυστυχούν, ή χάνουν ακόμα και τη ζωή τους. Η είδηση συνοδεύεται με κάποια απαραίτητα διακοσμητικά, όπως στατιστικά στοιχεία για τον συνολικό αριθμό των επισκεπτών κ.λ.π., ή διάφορες φράσεις-κλισέ, όπως για παράδειγμα “ο τουρισμός είναι η βαριά βιομηχανία της Ελλάδας”, έτσι ώστε τα φερέφωνα να μπορέσουν να δώσουν μια ψεύτικη ελπίδα ότι επίκειται κάποια οικονομική ανάκαμψη και να αποπροσανατολίσουν το κοινό από τα νέα σκληρά μέτρα λιτότητας που θα έρθουν, τις απολύσεις και την περαιτέρω διάλυση των εργασιακών δικαιωμάτων και του κοινωνικού κράτους.

Έτσι, τελικά, παρόλο που η δραματική κατάσταση και ο θάνατος πολλών ανθρώπων στις χώρες αυτές, είναι συχνά η πρώτη είδηση στα ίδια κανάλια, το στερεότυπο που αναπαράγεται από την κοινωνία μέσα στη δίνη της οικονομικής κρίσης, είναι το γεγονός ότι ο τουρισμός στην Ελλάδα παρουσιάζει μια “ελπιδοφόρα” άνοδο, και αυτό είναι κάτι που συμβαίνει μέσα από καθημερινές συζητήσεις, ακόμα και από ανθρώπους που δεν έχουν τίποτα να κερδίσουν από την άνοδο του τουρισμού στην Ελλάδα, αλλά αντίθετα, η οικονομική τους κατάσταση ενδέχεται να χειροτερέψει στο άμεσο μέλλον.

Η γλώσσα του οικονομικού κυνισμού παίρνει πολλές μορφές και κατακλύζει κυριολεκτικά τα κυρίαρχα μίντια. Ένα άλλο παράδειγμα είναι η πρόσφατη δήλωση του Έλληνα υπουργού οικονομικών ο οποίος είπε ευθέως και χωρίς περιστροφές ότι, αν δεν γίνουν οι πλειστηριασμοί για την πρώτη κατοικία, θα καταρρεύσουν οι τράπεζες. Και όλα αυτά, παρόλο που οι τράπεζες έχουν λάβει ως τώρα πακτωλό δισεκατομμυρίων σε πακέτα στήριξης, υποτίθεται για να μην καταρρεύσουν. Παρόλο που οι μεγαλομέτοχοι των τραπεζών, παρά τις τεράστιες ευθύνες τους, έχουν διασωθεί και το χρέος έχει μεταφερθεί στις πλάτες των φορολογουμένων, Ελλήνων και Ευρωπαίων.

Μέσα σ'εναν οικονομικό πόλεμο, όπου ο καθένας κοιτάει πως να επιβιώσει, η γλώσσα του οικονομικού κυνισμού είναι ιδιαίτερα χρήσιμη. Ένα άλλο τρανταχτό παράδειγμα, αποτελεί μια επιστολή που δημοσιεύτηκε πρόσφατα στην ιστοσελίδα μεγάλης εφημερίδας που ανήκει στον μεγαλύτερο δημοσιογραφικό οργανισμό της Ελλάδας. Η επιστολή γράφτηκε με αφορμή την απόλυση 30 περίπου δημοσιογράφων από τον οργανισμό και την κήρυξη 24ωρης απεργίας από τα συνδικαλιστικά όργανά τους.

Στην αρχή της επιστολής, ο συντάκτης και διν/της της εφημερίδας γράφει τα εξής:

“Πολλά μπορεί να πει κανείς για την κρίση στον Τύπο και στα ΜΜΕ. Να αποδώσει ευθύνες, πολιτικές και άλλες, να κατηγορήσει εφημερίδες, έντυπα, τηλεοπτικούς σταθμούς, ραδιόφωνα, ακόμη και στις νεότευκτες ιντερνετικές εκδόσεις για μεροληπτική στάση και συμπεριφορά, για ιδεολογική παραμόρφωση και αδυναμία αποτύπωσης των πραγματικών συνθηκών στην Ελλάδα και στον κόσμο.

Να τα βάλει με τους ιδιοκτήτες που απήλαυσαν υπερκέρδη και δεν φρόντισαν για τις κακές μέρες, με τους «μεγαλοδημοσιογράφους» που τρελάθηκαν από τη δόξα των καλών ημερών και δεν έχουν μάτια να δουν την σκληρή πραγματικότητα,με όσους τέλος πάντων τα υπηρέτησαν και τα υπηρετούν χωρίς να αναλαμβάνουν τις αντικειμενικές ευθύνες που έχουν και τις υποκειμενικές που πάντα υπάρχουν σε σχήματα που αποτυγχάνουν.

Ωστόσο, τα παραπάνω δεν συνιστούν λύση, ούτε απαντούν στο πρόβλημα που η μεγάλη οικονομική κρίση δημιούργησε στο χώρο του Τύπου και των ΜΜΕ.”

Ενώ στην ουσία ο συντάκτης παραδέχεται τις τεράστιες ευθύνες και τη διαφθορά του μιντιακού κατεστημένου στην Ελλάδα, στο οποίο ανήκει και ο συγκεκριμένος οργανισμός, στη συνέχεια απαιτεί λίγο-πολύ όλα αυτά να διαγραφούν μονομιάς, καθώς όπως λέει “δεν συνιστούν λύση”. Έτσι, μέσα στη δίνη της οικονομικής κρίσης, η ηθική και η απόδοση ευθυνών γίνονται ένα είδος πολυτελείας, καθώς “δεν συνιστούν λύση” απέναντι στην οικονομική κατάρρευση.

Και η επιστολή καταλήγει - πάντα με την χαρακτηριστική γλώσσα του οικονομικού κυνισμού - ως εξής:

“Μαγικές λύσεις δεν υπάρχουν. Τα ΜΜΕ ή θα αυτοπεριορισθούν ή θα σβήσουν.

Καλώς ή κακώς, χωρίς δραστική περιστολή των δαπανών τους δεν έχουν καμία τύχη.

Οι δημοσιογράφοι και οι συνδικαλιστικές ενώσεις τους οφείλουν αν μη τι άλλο κατανόηση των συνθηκών.

Όταν κατανοηθούν οι συνθήκες θα βρεθούν και οι λύσεις. Αλλιώς ο αφανισμός πρέπει να θεωρείται νομοτελειακός.”

Που με λίγα λόγια μεταφράζεται ως εξής: “σταματήστε τις απεργίες και αποδεχθείτε τις απολύσεις και την δραστική μείωση των μισθών, αλλιώς θα μείνετε όλοι χωρίς δουλειά”.

Το έλλειμμα ηθικής στον Δυτικό νεο-ορθολογισμό αντικαθίσταται από τον ωμό οικονομικό πραγματισμό. Έτσι, για παράδειγμα, οι κοινωνίες δέχονται ορθολογικά ότι είναι καλό που ο τουρισμός πάει καλά άσχετα αν κάποιοι άνθρωποι υποφέρουν ή πεθαίνουν, ότι οι τράπεζες δεν πρέπει με κανένα τρόπο να καταρρεύσουν γιατί θα επέλθει το χάος, ή ακόμη και ότι οι τραπεζίτες είναι από την φύση τους άπληστοι άρα είναι κατά κάποιο τρόπο άτοπο να ασχολούμαστε με τις δικές τους ευθύνες, ή, ότι κάποιοι πρέπει αναγκαστικά να απολυθούν για να μην απολυθούν όλοι.

Ο φόβος λοιπόν, είναι αυτός που επιβάλλει αυτή τη λογική. Με φράσεις κλισέ όπως “μαγικές λύσεις δεν υπάρχουν”, η γλώσσα του οικονομικού κυνισμού αποτρέπει τις κοινωνίες να φανταστούν και να επιχειρήσουν έναν διαφορετικό τρόπο οργάνωσης, ασύμβατο με τα συμφέροντα των οικονομικών ελίτ, αλλά συμβατό με τα συμφέροντα της πλειοψηφίας.

Όμως, η εκδίωξη της ηθικής από τον Δυτικό νεο-ορθολογισμό επιβάλει έναν άλλου είδους φόβο: οποιοσδήποτε μιλάει για ηθική, ή “ακόμα χειρότερα” δρα με βάση κάποιες ηθικές αρχές, θεωρείται αναχρονιστικός και αφελής, εκτοπίζεται σταδιακά από κάθε κοινωνική δραστηριότητα και συνήθως μένει στο περιθώριο απειλούμενος με μια οικονομική και άρα βιολογική εξόντωση, αφού τελικά, τα πάντα κινούνται γύρω από αυτή τη γλώσσα του οικονομικού κυνισμού.

Πηγή: http://failedevolution.blogspot.gr/2013/09/h.html

Διαβάστε περισσότερα ...

ΗΘΟΣ ΔΗΜΑΡ - Προκλητικός Κυρίτσης προς εργαζόμενους: Θα πάρετε τα... τέτοια μου !

Με… ανοιχτό το στόμα άφησε ο βουλευτής Τρικάλων της ΔΗΜΑΡ, Γιώργος Κυρίτσης, τους εργαζόμενους στην περιφέρειά του την περασμένη Παρασκευή, όταν παρέστη σε σύσκεψη της ΔΕΚΑ Τρικάλων σχετικά με τις κοινωνικές δομές.

Ερωτηθείς –εκτός διαδικασίας- από συμπολίτη του τι θα γίνει με τις συγκεκριμένες δομές και αν η κυβέρνηση σκοπεύει να τις ιδιωτικοποιήσει, ο Κυρίτσης εκνευρίστηκε και είπε στους εργαζόμενους ότι… «θα πάρουν τα τέτοια του». Τα πνεύματα στη συνέλευση είχαν ήδη οξυνθεί και η ερώτηση που δέχθηκε ο βουλευτής της ΔΗΜΑΡ ήταν η… σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Αφού, λοιπόν, άρχισε να φωνάζει προς τον ερωτώντα και τους άλλους συγκεντρωμένους ότι «δεν πρόκειται να απαντήσει σε αυτή την ερώτηση», στη συνέχεια είπε: «Άμα θες, να σου πω ότι τριπλασιάζουμε τους μισθούς και δεκαπλασιάζουμε ανθρώπους. Και τελείωσε και θα πάρετε τα τέτοια μου!».

Το link του βίντεο στο youtube:

Διαβάστε περισσότερα ...

Κοίτα ποιοι μιλάνε…

Ε, αυτό πάει πολύ. Δε νομίζετε, αγαπητέ συνάδελφε, Πάσχο Μανδραβέλη, ότι δεν είστε σε θέση να παραδίδετε σε κανέναν μαθήματα ηθικής; Ξεπερνά κάθε όριο να κουνάτε ακόμα το δάκτυλο σε όποιον διαφωνεί μαζί σας.      

Γράφει:  Νίκος Μανεσιώτης

Τελικώς, εσείς εκεί στον ΣΚΑΙ του Αλαφούζου και γενικότερα όλοι εσείς οι δημοσιογράφοι του συστήματος της Μεταπολίτευσης, μπορείτε να κάνετε τα πάντα και χωρίς καμία κριτική. Να υπηρετείτε τυφλά επί δεκαετίες τους Πασοκοδεξιούς Παπακωνσταντίνου (και φυσικά όχι με το αζημίωτο) και μετά να μεταβάλλεστε σε… ζηλωτές του ΔΝΤ και της τρόικας. Να βγάζετε λάδι όλους τους Παπακωνσταντίνου, που μας οδήγησαν εδώ που μας οδήγησαν, και να χρεώνετε την χρεοκοπία της χώρας στο 99% του ελληνικού λαού. Κι από πάνω να απειλείτε και να συκοφαντείτε όποιον τολμά να αντιστέκεται στα έργα σας. Και στο τέλος, βεβαίως, να μαζεύετε σουσάμια για τους πεινασμένους και τετράδια για τα παιδιά τους, για να πάτε στον παράδεισο…

Και επειδή αναπολείτε το παρελθόν και το χαμένο ήθος άλλων εποχών. Σας θέτω ένα απλό ερώτημα. Στην Καθημερινή της Ελένης ή του Γεώργιου Βλάχου, η σύζυγος του βασικού πολιτικού συντάκτη της εφημερίδας θα ήταν αποσπασμένη για δέκα χρόνια στο υπουργικό γραφείο ενός πολιτικού; Και, μάλιστα, ενός πολιτικού με την… διαδρομή και την προσφορά στον τόπο του Παπακωνσταντίνου; Να το θέσω αλλιώς. Πάμε όσο πίσω θέλετε και βρείτε μου έναν από τους δασκάλους της δημοσιογραφίας, τότε που η δημοσιογραφία ήταν λειτούργημα για τον έλεγχο της κάθε εξουσίας, που ανεχόταν η σύζυγος του, η αδελφή του, η πρώτη του εξαδέλφη, να ήταν μονίμως αποσπασμένη σε γραφείο υπουργού, βουλευτή ή άλλου παράγοντα της δημόσιας ζωής. Μετά δε αυτός να δημοσιογραφούσε υπέρ των έργων του αφεντικού της… 
  
Βεβαίως, παρ’ όλα αυτά, δεν σας αποδίδω καμία σκοπιμότητα ως προς την δογματική υποστήριξη σας στην πολιτική Παπανδρέου-Παπακωνσταντίνου. Τα πιστεύω σας υποστηρίζατε, τα οποία τυχαία συνέπιπταν με τα συμφέροντα του εκδότη-καναλάρχη-μεγαλοεπιχειρηματία στον οποίο ανήκουν Καθημερινή και ΣΚΑΙ…  

Υ.Γ. Μάλλον δεν έχετε αντιληφθεί ότι τα πράγματα άλλαξαν. Τώρα πια τα διάφορα …σοβαρά και παραδοσιακά Μέσα δεν τα παίρνει στα σοβαρά η κοινωνία.

http://fmvoice.eu/index.php/

Διαβάστε περισσότερα ...

Ρούσσος Βρανάς

Η στήλη αποχαιρετά σήμερα έναν Εκλεκτό του προλεταριάτου, έναν Φίλο του Λαού, τον ακριβό μας Ρούσσο Βρανά. Εναν λεβέντη.

Ο Ρούσσος κόσμησε με τη δουλειά του τη δημοσιογραφία. Διέπρεψε δίνοντας στην αλήθεια τη φωνή της. Ακούραστος ερευνητής, ανέτρεπε καθημερινώς από τη στήλη του «Δρόμοι» στα «Νέα» τα στερεότυπα της παγκοσμιοποιημένης προπαγάνδας κι έφερνε στο φως πάντα στοιχεία και γεγονότα, πάνω στα οποία βάσιζε τις αναλύσεις του.

Ο Ρούσσος ήταν από τους λίγους που παρέλαβαν μιαν υψηπετή στήλη (απ’ τη γραφίδα του επίσης εκλεκτού Νίκου Γαλανόπουλου) και την ανέβασε στον Ολυμπο.

Συχνά ο Βρανάς μάς φώτιζε το μυαλό. Γενναίος απ’ τα νιάτα του και σοφός από νωρίς, άντρας δωρικός και ιδιαιτέρως τρυφερός, ο Ρούσσος, σύντροφος, φίλος, συνάδελφος και συνταξιδιώτης, υπήρξε ό,τι το τιμιώτερον, κομμουνιστής και ελληνικός. Βαθύτατα διεθνιστής, έβλεπε τον κόσμο φιλοσοφημένος. Και αυτήν του την κατανόηση των ανθρώπινων την κοινωνούσε προς όλους τους αναγνώστες. Αλλά και προς τους φίλους και τους συντρόφους. Ευρύχωρος κι ευγενής, ευπροσήγορος και γλεντζές, ερωτικός. Εζησε σε μία τίμια πενία, πάμπλουτος.

Τώρα ο Ρούσσος έφυγε για τα αστέρια, τα κόκκινα αστέρια της καρδιάς του, ελπίζω εύχαρης, με εκείνα τα αθώα μάτια και το μισό χαμόγελο του πολεμιστή - ολόκληρο μόνον για τα παιδιά και τις ελπίδες των απλών.

Ρούσσο, θα μας λείψεις δεν θα μας λείψεις. Θα μείνεις φυλαχτό στην καρδιά μας και αιτία για τις θέσεις και τις πράξεις μας, αλλά θα μας λείπουν οι σκέψεις σου, οι ανακαλύψεις σου, η διαρκής ιχνηλασία του καλού.

Ξέρω ότι άλλοι θα σηκώσουν την ασπίδα σου, μεγαλύτερο τρόπαιο δεν χρειάζεται. Οσο έζησες, έσπειρες καλά καλόν σπόρο, θα σε διαδεχθούν οι ωραίοι, ποιος έπαινος ακριβότερος;

Στους οικείους σου, που τώρα πονούν, καθώς και στους φιλοσυντρόφους, σύντομα θα επιστρέψεις, ως καλή σκιά και ζεστή παρέα, σύμβουλος και ακροατής, συχνά θα ανταμώνεις μαζί μας, ώσπου μια μέρα να ανταμώσουμε κι εμείς μαζί σου «στα λαϊκά μέγαρα και τα κόκκινα στάδια»...

Του Στάθη από το enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα ...

Ηθικός κίνδυνος

Ο ηθικός κίνδυνος (moral hazard) έρχεται και ξανάρχεται στη διεθνή συζήτηση για την κρίση και τον χειρισμό της και συνήθως αφορά την Ελλάδα και εκπορεύεται από τους πιο συντηρητικούς κύκλους και φυσικά από τους Έλληνες "αντιλαϊκιστές" του Μνημονίου. Όταν λένε "ηθικός κίνδυνος" εννοούν ότι η ατιμωρησία ή και επιβράβευση της κακής πρακτικής στην πραγματικότητα την τροφοδοτεί. Οι αναφορές στον "ηθικό κίνδυνο" συνδυάζονται συνήθως με την απαίτηση της "τιμωρίας".
Οι χρεωκοπημένες τράπεζες εξακολουθούν να κερδίζουν δανείζοντας στο Δημόσιο, που δανείζεται για να τις διατηρεί στη ζωή, και όχι μόνο δεν τιμωρούνται για την κρίση που προκάλεσαν, αλλά αποζημιώνονται κιόλας. Στην Ελλάδα το τραπεζικό σύστημα έχει αντλήσει από το κράτος περίπου 150 δισ. ευρώ ως κεφάλαια και εγγυήσεις όταν η χρηματιστηριακή αξία όλων των τραπεζών δεν ξεπερνά τα 4 δισ. ευρώ. Και μετά το PSI θα τους διατεθούν ακόμη 30 δισ. ευρώ, τα οποία θα φορτωθεί ως δάνειο ο ελληνικός λαός. Αυτό δεν συνιστά άραγε ηθικό κίνδυνο;
Η σημερινή κυβέρνηση των τριών μνημονιακών κομμάτων με επικεφαλής τον αρχιτραπεζίτη του Σημίτη ευθύνονται αντικειμενικά, αλλά και σε επίπεδο φυσικών προσώπων και συγκεκριμένων επιλογών με ονοματεπώνυμο, για ολόκληρη την πορεία και κατάληξη της Ελλάδας την οποία διεκτραγωδούν οι ίδιοι.
Δεν υπάρχουν πιο απηνείς διώκτες του Ελληνικού Δημοσίου απ' αυτούς που "διόγκωσαν", όπως οι ίδιοι λένε, τον δημόσιο τομέα. Δεν υπάρχει πιο διεφθαρμένο και διαπλεκόμενο πολιτικό σύστημα από το συγκεκριμένο ελληνικό που μας κυβερνά. Μόνοι τους τα λένε. Και όμως, επιχειρείται να την πληρώσει ολόκληρη η χώρα εκτός από τους υπεύθυνους αυτής της κατάστασης και τους συνεργούς τους. Και η κατάληξη είναι όχι μόνον να ανατίθεται στους ίδιους να συνεχίσουν να κυβερνούν, αλλά ακούμε κιόλας ότι τους περιορίζει η πολλή δημοκρατία. Αυτό δεν είναι ηθικός κίνδυνος;
Ένα είναι σίγουρο: Όταν λένε πως πρέπει να αλλάξουν τα πάντα, εννοούν πως πρέπει να αλλάξουν τα πάντα για να μείνουν ως έχουν. Να συνεχίσουν να κάνουν κουμάντο οι τραπεζίτες και το διαπλεκόμενο σημερινό σύστημα.





http://www.avgi.gr/

Διαβάστε περισσότερα ...

Ηθική και πολιτική

Το PSI φαίνεται να κλείνει χωρίς να καθίσταται βιώσιμο το δημόσιο χρέος. Η δανειακή σύμβαση υπογράφεται τις επόμενες εβδομάδες. Προσθέτει νέα, δυσβάσταχτα χρέη και επιβάλλει "κούρεμα" μισθών και κοινωνικών δικαιωμάτων. Το νέο δάνειο θα δοθεί αποκλειστικά για την εξυπηρέτηση του χρέους και την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Ας λιγοστέψουν οι πανηγυρισμοί των μνημονιακών, αλλά και όσων ανακαλύπτουν στο PSI τη δικαίωση λαϊκών θυσιών. Η ανάκαμψη μετατίθεται για το άγνωστο μέλλον.

Η κυβέρνηση Παπαδήμου ολοκληρώνει το έργο της και αναζητεί τρόπους μεταμφίεσης για να παρατείνει τη θητεία της, έστω για λίγους μήνες. Επινοήθηκε το μοντέλο του ανασχηματισμού με τεχνοκράτες υπουργούς, κατ' απομίμηση της ιταλικής κυβέρνησης. Το πρόβλημα όμως της συγκυβέρνησης δεν είναι οργανωτικό, είναι πολιτικό. Πρόβλημα πολιτικού προσανατολισμού και λαϊκής νομιμοποίησης. Ο Μόντι διεκδικεί διαφορετική ευρωπαϊκή πολιτική, επικρίνει την ισόβια λιτότητα και "βγάζει γλώσσα" στη Μέρκελ. Ο επίμονος Ιταλός εισαγγελέας μπουκάρει στα γραφείο της S&P στη Ρώμη και προχωρεί σε κατάσχεση στοιχείων με βάση τα οποία ο οίκος αξιολόγησης ετοιμαζόταν να υποβαθμίσει την πιστοληπτική ικανότητα της Ιταλίας.

Η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ - Ν.Δ. - ΛΑΟΣ βρίσκεται αντιμέτωπη με τη χρεωκοπία του Μνημονίου, τη διαψευσμένη τεχνητή αισιοδοξία του PSI, την ύφεση. Ακόμη και πρωταγωνιστές του μνημονιακού συστήματος, όπως ο Ράιχενμπαχ, ο Προβόπουλος και ο Σημίτης, αναγκάζονται να παραδεχτούν τα αδιέξοδα, αλλά επιμένουν στην ίδια πορεία.

Η κυβέρνηση Παπαδήμου βρίσκεται όμως μπροστά και σε προϊούσα ηθική απαξίωση. Ο Έλληνας εισαγγελέας ζητεί από τη Βουλή να ερευνήσει τυχόν ποινικές ευθύνες των κ. Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου σχετικά με τη μεθόδευση της ΕΛΣΤΑΤ με τα διογκωμένα ελλείμματα, που στήθηκε για να δικαιολογηθεί η υπαγωγή της χώρας στην τρόικα.

Ο Αντ. Σαμαράς βρίσκει την ευκαιρία να ζητήσει την παραίτηση όσων υπουργών του ΠΑΣΟΚ έχουν αναμειχθεί στην υπόθεση. Δεν πρόκειται, λοιπόν, για απόπειρα τεχνοκρατικής ανάταξης της κυβέρνησης, αλλά για ρωγμή στο συμβόλαιο της συγκυβέρνησης. Τα αντιτιθέμενα κομματικά σχέδια έρχονται στην επιφάνεια, καθώς πλησιάζει η ώρα να αποφασιστεί η ημερομηνία των εκλογών. Η εμφάνιση του εισαγγελέα μπορεί να λειτουργήσει ως καταλύτης εξελίξεων. Υπενθυμίζει (ακόμα κι αν δεν έχουν παρουσιαστεί αδιάσειστα στοιχεία) ότι μαζί με την πολιτική ζούμε και ηθική κρίση. Πόσο απέχει, όμως, η ανάμειξη των δικαστών στην πολιτική από την ενεργοποίηση του φαντάσματος της αντιπολιτικής που φτερουγίζει απειλητικά ολοένα και περισσότερο στην κοινωνία;

Στη Θεσσαλονίκη η εξάρθρωση της σπείρας, που δρούσε ως "μαφία συγκυβέρνησης", με τη διαπλοκή παραγόντων της κρατικής μηχανής, του ΠΑΣΟΚ, του ΛΑΟΣ και της Εκκλησίας, σηματοδοτεί τη δράση ενός πολυσχιδούς, ιδιόρρυθμου παρακράτους, έτοιμου να εκμεταλλευτεί την πολιτική κρίση και την απίσχναση των θεσμών διασφάλισης του δημοσίου συμφέροντος.

Η χώρα χρειάζεται επειγόντως στροφή! Μια νέα δημοκρατική πορεία κοινωνικής ανασύνταξης και παραγωγικής ανασυγκρότησης. Χρειάζεται νέα διακυβέρνηση με πυρήνα την αριστερά - ενωμένη, ανιδιοτελή, και όχι υστερόβουλη και αλληλοσπαρασσόμενη. Χρειάζεται να μιλήσει ο λαός, να τιμωρήσει, να επιβραβεύσει, να απορρίψει, να επιλέξει. Και να γίνει σεβαστή η γνώμη του. Πριν η κοινωνική απόγνωση διοχετευθεί σε άγνωστα, αδιέξοδα μονοπάτια. Ηθική, δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη αποτελούν τους πρωταρχικούς κανόνες και αξίες για την αναγέννηση της πολιτικής δράσης

http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=664580

Διαβάστε περισσότερα ...

Ηθικός κρετινισμός

Ολοένα και πιο επίμονα επιστρέφει, τον τελευταίο καιρό, στα χείλη της συντριπτικής πλειονότητας των Ελλήνων το οδυνηρό και βασανιστικό ερώτημα:

Γιατί κάποιοι πολιτικοί με περισσή αναίδεια δίνουν, με λόγια και με πράξεις, ρεσιτάλ ηθικού κρετινισμού; Όταν, μάλιστα, κάποιοι, απ’ αυτούς θεωρούνται και ευφυείς απ’ το κοπάδι των οπαδών τους!

Είχα γράψει, προ μηνός περίπου (26-11-11) σχετικά με την ηθική ηλιθιότητα των πολιτικών, που μας έφεραν στο σημερινό κατάντημα.

Και κάποιος απ’ τους σχολιαστές  μου απάντησε ότι δεν πιστεύει ότι οι άνθρωποι αυτοί μπορεί να είναι ηλίθιοι. Αντίθετα μάλιστα! «Είναι προδότες, ξεπουλημένοι, κερδοσκόποι, απατεώνες. Απάνθρωποι και μισάνθρωποι»!

Με την έννοια ότι οι άνθρωποι αυτοί και οι εντολοδότες τους έκαμαν ότι έκαμαν όχι από λάθος ή αφέλεια. Αλλά σκόπιμα και προσχεδιασμένα. Για να καταστρέψουν την Ελλάδα και τους Έλληνες!

Και η ανταπάντησή μου ήταν πως αυτοί ακριβώς είναι οι ηθικά ηλίθιοι.

Ο Χίτλερ, για παράδειγμα, που οδήγησε το κοπάδι του γερμανικού όχλου στη μεγαλύτερη βαρβαρότητα του 20ου αιώνα, δεν ήταν διανοητικά ανάπηρος. Ήταν όμως ηθικό ερείπιο. Με αποτέλεσμα να μεταβάλει την Ευρώπη, αλλά και την ίδια του τη χώρα σε σωρούς ερειπίων.

Πράγμα, που φαίνεται να επιδιώκουν σήμερα και η Μέρκελ με το Σαρκοζί. Και όλη η υπόλοιπη κουστωδία των υποτακτικών ή πατρώνων τους τοκογλύφων, τραπεζιτών, δοσιλόγων, εφιαλτών,κλπ.…

Και που βέβαια μπορεί και να το πετύχουν, αν, εκτός απ’ τους ηθικά ηλίθιους «ηγέτες», αποδειχθεί ότι υπάρχουν και ηθικά ηλίθιοι λαοί.

Αλλά ας έρθουμε στα δικά μας:

Και ας ιδούμε κάποια χαρακτηριστικά δείγματα ηθικού κρετινισμού:

Όπως, για παράδειγμα τους απροκάλυπτα μισέλληνες και ανθέλληνες, οι οποίοι διασύρουν την Ελλάδα και τους Έλληνες με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Χαρακτηρίζοντάς τους τεμπέληδες, φασίστες διεφθαρμένους.

Για να κάμψουν το φρόνημά τους. Και να τους καταστήσουν ευάλωτους στα όρνεα της τοκογλυφίας και της αποικιοκρατίας. Και της δικής τους άκρατα φασιστικής και αμετανόητα διεφθαρμένης πολιτείας!….

Ή οι απάνθρωποι εκβιαστές, που, χωρίς ίχνος φιλότιμου και ντροπής, συνδυάζουν την είσπραξη του φόρου των ακινήτων, με το ανηθικότατο μέτρο της διακοπής του ηλεκτρικού ρεύματος απ’ τα νοικοκυριά. Όταν το ηλεκτρικό ρεύμα αποτελεί κοινωνικό αγαθό αναπαλλοτρίωτο για τον οποιονδήποτε πολίτη.

Ή ακόμη, τέλος-αν υπάρχει τέλος στη, χωρίς τέλος, ακατάσχετη αυτή αθλιότητα- τα άρρητα ρήματα, που κάποιος κομματάρχης ξεστόμισε σε τηλεοπτική εκπομπή. Για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, σχετικά με την ληστρική επιδρομή σε βάρος της
Ελλάδας και των Ελλήνων. Θέτοντας στον παρουσιαστή της τηλεόρασης το, γνωστό πια, «περισπούδαστο», ερώτημα:

Τι θα έκανες, αν δεν είχες φράγκο και σού ζητούσανε να τούς δώσεις την μάνα σου και την κόρη σου;

Ποια σχέση μπορεί να έχει το βλακωδέστατο και γελοιωδέστατο αυτό ερώτημα με την εθνική και τη θρησκευτική συνείδηση του ελληνικού λαού; Και ποια θέση μπορεί να έχει στο στόμα ενός κομματάρχη, που υποτίθεται ότι είναι υπέρμαχος των εθνικών και θρησκευτικών ιδεωδών!…

Θα τολμούσε να υποβάλει ένα τέτοιο ερώτημα στους ήρωες της πατρίδας ή τους μάρτυρες της θρησκείας! Στις Σουλιώτισσες, που χόρεψαν το χορό του Ζαλόγγου. Ή στους Μεσολογγίτες, που έφαγαν γάτες και ποντίκια, για να μην υποκύψουν στην κτηνωδία των Τουρκοαιγυπτίων…

Ας ελπίσουμε ότι η συντριπτική πλειονότητα του λαού θα δώσει, στον κατάλληλο χρόνο, στους κυρίους αυτούς την κατάλληλη απάντηση!

Για όλα τα βλακώδη και καταστροφικά, που λένε και διαπράττουν σε βάρος του…

Στο όνομα, πάντοτε, του αχαλίνωτου και ολέθριου ηθικού τους κρετινισμού!…

παπα-Ηλίας

http://papailiasyfantis.wordpress.com/

Διαβάστε περισσότερα ...