Φουλ του ευρώ σε μπόμπες με χαρακίρι

Ας το ξεκαθαρίσουμε από την αρχή. Δεν έχω σαφή άποψη υπέρ του ευρώ ή της επιστροφής της χώρας σε εθνικό νόμισμα. Οι οικονομολόγοι τις εκτιμήσεις των οποίων εμπιστεύομαι – οι περισσότεροι τουλάχιστον από αυτούς – επισημαίνουν θετικά και αρνητικά σε αμφότερες τις περιπτώσεις.

του Μέτοικου

Το τίμημα της παραμονής στην Ευρωζώνη είναι διαπιστωμένα εξαιρετικά επώδυνο, οικονομικά, κοινωνικά και εθνικά (αφού ακρωτηριάζει την κυριαρχία της χώρας και την δημοκρατική λειτουργία των θεσμών). Το ενδεχόμενο της αποχώρησης, δημιουργεί έντονα αισθήματα ανασφάλειας για τους κινδύνους ενός αβέβαιου μέλλοντος. Το μόνο σίγουρο είναι ότι ουσιαστική, δημόσια συζήτηση για το θέμα δεν έγινε ποτέ, εκτός από τον επαναλαμβανόμενο και ανυπόστατο εκβιασμό περί άμεσης ή έμμεσης εξώθησής μας σε Grexit, αν δεν συμμορφωνόμαστε με τις εκάστοτε απαιτήσεις των δανειστών. Ή για να το πούμε σωστότερα, η απειλή υποκαθιστούσε μόνιμα την ίδια την συζήτηση.

Η αποτελεσματικότητα ωστόσο του συγκεκριμένου εκβιασμού, εξαρτιόταν από την εκπλήρωση 2 βασικών προϋποθέσεων:

• την τρομοκράτηση της κοινωνίας για τα υποθετικά δεινά μιας πιθανής εξόδου, ώστε να συναινεί στην εφαρμογή μνημονιακών πολιτικών εφόσον "έτσι μόνον διασφαλίζεται η ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας"
• αλλά και την εμφάνιση των πολιτών ως ανεπιφύλακτων υποστηρικτών της παραμονής στην Ευρωζώνη, ακόμη κι αν η πραγματικότητα ήταν διαφορετική

Η προϋπόθεση της τρομοκράτησης υλοποιήθηκε με επιτυχία κατά την πρώτη τριετία της κρίσης, εξυπηρέτησε την σχετική επιβίωση της πρώτης μνημονιακής κυβέρνησης (ΠΑ.ΣΟ.Κ.), οδήγησε στην εκλογή της δεύτερης (Ν.Δ.- ΠΑ.ΣΟ.Κ.-ΔΗΜ.ΑΡ.), αλλά στη συνέχεια η συνταγή κάπου στράβωσε , και στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου η μηχανή χάλασε για τα καλά.

Η δεύτερη προϋπόθεση παρείχε την αναγκαία κάλυψη στις υποτελείς κυβερνήσεις, όταν στο μεσοδιάστημα των εκλογικών αναμετρήσεων η δυσφορία και οι κοινωνικές αντιδράσεις οξύνονταν, αλλά κυρίως κατασκεύαζε ένα 'ανυπέρβλητο' εμπόδιο για όποιον στο μέλλον θα τολμούσε να εξετάσει έστω, άλλες εναλλακτικές. Αφού αυτός θα έπρεπε πια να συγκρουστεί με την δήθεν παγιωμένη, λαϊκή βούληση υπέρ του ευρώ.   

Οι νοήμονες  συμπατριώτες γνωρίζουν καλά ότι το καθήκον της υλοποίησης των δυο παραπάνω προϋποθέσεων για τον επιτυχή εκβιασμό ανέλαβαν και εκτέλεσαν τα διαπλεκόμενα συστημικά media,  μέσω των δημοσιογραφικών τους φερέφωνων, για την παρουσίαση όμως των Ελλήνων ως τους θερμότερους λάτρεις της Ευρωζώνης χρειάστηκαν και την πρόθυμη συμβολή των δημοσκόπων.

Παρακολουθώντας εδώ και 25 χρόνια στενά τις πολιτικές δημοσκοπήσεις στην Ελλάδα, συχνά αναρωτιόμουν τι είναι χειρότερο: ο απαράδεκτος επιστημονικά και δεοντολογικά τρόπος διεξαγωγής των ερευνών από τις εταιρείες του χώρου (με εξαίρεση 2-3 απ' αυτές), ή η διαστρεβλωμένη ερμηνεία των ευρημάτων από τους πελάτες τους με στόχο την χειραγώγηση των πολιτών; Δύσκολη απάντηση, πόσο μάλλον που τις τελευταίες μέρες το παιχνίδι ξαναχόντρυνε και οι παίκτες παίζουν πια τα ρέστα τους.

Υπάρχουν 4 βασικοί τρόποι για να αλλοιώσει κάποιος την πραγματική άποψη και στάση που έχουν οι ερωτώμενοι για ένα θέμα, μέσω μιας ποσοτικής έρευνας:

1. Να διατυπώνει ερωτήματα με μεροληπτικό τρόπο, ευνοώντας συγκεκριμένη κατεύθυνση απαντήσεων
2. Να ορίζει ορθά (ή μεροληπτικά) το λεκτικό των ερωτήσεων, αλλά αυτές σε κάθε περίπτωση να προσεγγίζουν μονομερώς το θέμα. Να παραλείπει δηλαδή πλήρως ερωτήσεις που θα αποκάλυπταν μια διαφορετική θεώρηση
3. Να χρησιμοποιεί δείγμα όπου υπερ-αντιπροσωπεύονται επιλεκτικά συγκεκριμένες ομάδες κοινού
4. Να παρουσιάζει ανακριβείς αριθμούς/ποσοστά

Ατυχώς, η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτικών δημοσκοπήσεων στην χώρα μας υποφέρει συστηματικά στα σημεία 1 και 2, ενώ για το 3 και κυρίως το 4 μόνον υποθέσεις μπορούν να γίνουν· η απόδειξη τους είναι σχεδόν ανέφικτη, οπότε ας τις κρατήσει καθένας για τον εαυτό του.

Στο πρόσφατο κύμα των δημοσκοπήσεων, η χειραγωγική προσέγγιση αφορά τρία κυρίως θέματα: το πιθανό αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης, το ενδεχόμενο δημοψηφίσματος και το νόμισμα.

Η ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ

Σχετικά με το θέμα αυτό, η αλλοίωση έγκειται στην παροχή δύο μόνον εναλλακτικών λύσεων και μάλιστα ασαφών. Η Marc για τον Alpha (30/04) αναφέρεται σε "έναν συμβιβασμό" ή σε "οριστική ρήξη" (με ανησυχητικό προσδιορισμό η "ρήξη", αορίστως "ένας" ο "συμβιβασμός").

Αντίστοιχα, η ΚαπαResearch για ΤΟ ΒΗΜΑ (22/04) ρωτάει για "συμφωνία" (ή) "ρήξη" και "Εάν απορριφθούν οι προτάσεις της κυβέρνησης –Να οδηγηθεί σε ρήξη έστω και με τον κίνδυνο της χρεοκοπίας ή εξόδου από το Ευρώ; (ή) –Να υποχωρήσει και να έρθει σε συμφωνία;"

Ομοίως και η ALCO για το Πρώτο Θέμα (24/04) "Τι πιστεύετε ότι πρέπει να κάνει η κυβέρνηση σε περίπτωση που οι προτάσεις της δεν γίνουν αποδεκτές από τους εταίρους  μας; Να πάει σε ρήξη μαζί τους ή να συμβιβαστεί υποχωρώντας σε κάποιες από τις κόκκινες γραμμές της;" Εδώ οι προτάσεις δεν απορρίπτονται, απλά δεν γίνονται αποδεκτές, και οι εταίροι είναι δικοί μας ("μας"), όχι όμως και η Ελληνική κυβέρνηση που πρέπει να υποχωρήσει σε κάποιες δικές της γραμμές, ("της").

Η μεγαλύτερη λαθροχειρία όμως και στις τρεις περιπτώσεις, έχει να κάνει με την απόκρυψη του τρίτου ενδεχομένου, απόλυτα πραγματικού, την "υποταγή /πλήρη συμμόρφωση δηλαδή με τους όρους των δανειστών και την αποδοχή πρόσθετων μνημονιακών μέτρων". Οι δημοσκόποι αφαιρώντας αυτήν την επιλογή από τις ερωτήσεις τους, κατασκευάζουν ένα τεχνητό δίπολο μεταξύ μιας αρνητικά φορτισμένης έννοιας και μιας ουδέτερης. Δεν επιτρέπουν να αποσαφηνιστεί το αληθινό νόημα και η δυναμική τόσο της "ρήξης" όσο κυρίως του "συμβιβασμού". Ακόμη χειρότερα, συνδράμουν τους παπαγάλους των δανειστών στο εγχείρημά τους να τσουβαλιάσουν κάτω από την επιθυμία της κοινωνίας για μια μετριοπαθή λύση, που ονομάζεται "συμβιβασμός", την δική τους απαίτηση για μια παράδοση άνευ όρων.

ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ

Για το δημοψήφισμα, η Marc πρώτα περιγράφει και μετά ρωτάει: "Πολλά κυβερνητικά στελέχη θεωρούν ανέφικτο τον συμβιβασμό και πιστεύουν ότι πρέπει να γίνει δημοψήφισμα. Εσείς πιστεύετε ότι πρέπει –να γίνει δημοψήφισμα; (ή) –να μην γίνει δημοψήφισμα;". Το δημοψήφισμα εδώ εμφανίζεται ως συνέπεια μιας κάποιας θεώρησης κυβερνητικών παραγόντων και όχι ως κατάληξη γεγονότων. Η σωστή διατύπωση θα ήταν: "Σε περίπτωση μη συμφωνίας (και αδιεξόδου), εσείς πιστεύετε ότι..." Στη συνέχεια, το δίλημμα του δημοψηφίσματος προσδιορίζεται ως "ρήξη και χρεωκοπία" ή "χρηματοδότηση με μνημονιακά μέτρα", όπου ενώ η ρήξη συνδέεται - λεκτικά - μονοσήμαντα με την χρεωκοπία, από τα μνημονιακά μέτρα παραλείπεται το "νέα" ή "επιπλέον", που είναι μέχρι σήμερα προϋπόθεση για την χρηματοδότηση.

Για το ίδιο θέμα η ALCO ρωτάει: "Πιστεύετε ότι σε περίπτωση αδιεξόδου πρέπει να γίνει δημοψήφισμα, εκλογές ή ότι δεν πρέπει να γίνει τίποτε αφού η κυβέρνηση έχει τη νομιμοποίηση να χειριστεί το θέμα;". Το τρικ εδώ είναι πως η επιλογή "τίποτα" ενισχύεται τεχνητά με την παράθεση συγκεκριμένης επεξήγησης/επιχειρήματος. Αυτό θα έπρεπε ή να μην υπάρχει, ή να εξισορροπείται από αντίστοιχο για το "δημοψήφισμα/εκλογές" (π.χ. '...αφού η κυβέρνηση δεν διαθέτει εντολή εξόδου από Ευρωζώνη αλλά ούτε και αποδοχής νέων μνημονιακών μέτρων').

Η GPO τέλος, διαμορφώνει με πιο πλάγιο και πονηρό τρόπο την πλειοψηφία εναντίον του δημοψηφίσματος, την οποία χρειάζονται οι προπαγανδιστές του MEGA: "Εάν υπάρξει συμφωνία ανάμεσα στην Ελλάδα και τους δανειστές της πιστεύετε ότι αυτή πρέπει να τεθεί σε δημοψήφισμα για να την εγκρίνει ο ελληνικός λαός;" Σε αυτό το πλαίσιο, κι αφού η "Ελλάδα" ολόκληρη – και όχι απλώς η κυβέρνηση που την εκπροσωπεί – έχει έλθει ΗΔΗ σε συμφωνία, είναι ευνόητο ότι μόνο μια μειοψηφία θα επιθυμούσε το δημοψήφισμα. Ο ουσιαστικός βέβαια προβληματισμός περί δημοψηφίσματος αφορά στην περίπτωση που ΔΕΝ έχει υπάρξει συμφωνία, αλλά αυτό αποτελεί λεπτομέρεια.  

ΤΟ ΝΟΜΙΣΜΑ

Η ίδια εταιρεία, σε συνεργασία πάντοτε με το MEGA, επινόησε μια από τις πιο αμφισβητούμενες ερωτήσεις που διατυπώθηκαν ποτέ σε δημοσκόπηση διεθνώς. Πρόκειται για την γνωστή κι αγαπημένη "Θεωρείτε ότι η χώρα μας πρέπει να μείνει πάση θυσία στην Ευρωζώνη;" Η εγκυρότητα και βαρύτητα των απαντήσεων σε αυτήν την ερώτηση είναι μικρότερη και απ' ότι στο "Θα θέλατε ν' αναστηθεί η γοργόνα και ο Μεγαλέξανδρος;" Για την δεύτερη ερώτηση, γνωρίζουμε τουλάχιστον όλοι πως ένα μέρος της αναφέρεται σε πλάσμα μυθικό, και ότι οι απαντήσεις θα εμπεριέχουν την υποκειμενική ανάγνωση του παραμυθιού. Στην περί Ευρωζώνης όμως η ερώτηση της GPO, το "πάση θυσία", όσο απόλυτο, κατηγορηματικό και τελεσίδικο εμφανίζεται, άλλο τόσο θολό και ακαθόριστο είναι. Γιατί και η έννοια της 'θυσίας' και η έκταση του 'πάση' προσλαμβάνονται πολύ διαφορετικά από κάθε πολίτη, με αποτέλεσμα οι απαντήσεις τους να είναι μεθοδολογικά μη-αθροίσιμες.

Και σε όποιον θεωρεί ότι αυτό δεν είναι πρόβλημα, προτείνω το εξής: Αφού η παραπάνω διατύπωση κρίνεται θεμιτή επειδή, αν για να συμβεί αυτό δηλώνει υποστήριξη στον υπέρτατο βαθμό, ας δοκιμάσει να θέσει την ερώτηση με περιγραφή επιμέρους συνθηκών που υποτίθεται περιλαμβάνονται /υπερκαλύπτονται από το "πάση θυσία". Για παράδειγμα, ας τολμήσει να ρωτήσει: "Θεωρείτε ότι η χώρα μας πρέπει να μείνει στην Ευρωζώνη, αν για να συμβεί αυτό απαιτείται από τους δανειστές περαιτέρω περικοπή μισθών και συντάξεων, πλήρης απελευθέρωση των απολύσεων και αύξηση της ανεργίας;" Εφόσον σήμερα κάποιοι ισχυρίζονται ότι υπάρχει μεγάλη πλειοψηφία για το απόλυτο "πάση θυσία", υποθέτω πως στο άκουσμα των μερικών μόνον θυσιών της δικής μου ερώτησης, ο λαός θα αφήσει σύξυλους τους ερευνητές στα τηλέφωνα τους και θα ξεχυθεί στους δρόμους με Ευρωλάβαρα τραγουδώντας τον ύμνο της ΕΚΤ...

Μια τελευταία παρατήρηση. Η GPO μεταξύ 13ης Οκτωβρίου 2014 και 19ης Ιανουαρίου 2015, διεξήγαγε 4 δημοσκοπήσεις που αξιοποιήθηκαν καταλλήλως από το MEGA. Τα υπέρ της Ευρωζώνης ποσοστά κυμαίνονταν με αυξητική τάση, μεταξύ 61% - 80,3%.

 

Στο τέλος ωστόσο της περασμένης χρονιάς έγινε μια – μεγάλης κλίμακας – διεθνής έρευνα από την WIN/GALLUP INTERNATIONAL, η οποία περιλάμβανε 65 χώρες ή κρατικές οντότητες, ανάμεσά τους και την Ελλάδα. Την έρευνα πεδίου στην χώρα μας εκτέλεσε η Alternative Research Solutions και στην ορθά διατυπωμένη ερώτηση "Εάν σας δινόταν η επιλογή: θα προτιμούσατε να έχετε το Ευρώ ή δικό σας εθνικό νόμισμα;" τα ποσοστά ήταν 52% υπέρ του Εθνικού νομίσματος έναντι 32% υπέρ του Ευρώ!

 

Το αποτέλεσμα αυτό, ακριβέστερα η σημαντική διαφορά του σε σχέση με τα ποσοστά που ανακοίνωναν την ίδια περίοδο για το ίδιο θέμα οι εταιρείες στην χώρα μας, επιτρέπει τις ακόλουθες υποθέσεις:

• Οι Έλληνες πολίτες είμαστε διανοητικά καθυστερημένοι και επιθυμούμε διακαώς την παραμονή μας στην Ευρωζώνη αλλά με νόμισμα την Δραχμή (η Σ.Τ. και οι πνευματικοί καθοδηγητές των μνημονιακών taliban στον αγώνα τους ενάντια στον 'Εθνολαϊκισμό', συμφωνούν υποθέτω με αυτήν την εκδοχή)
• Οι συμπατριώτες μας, σε μια στιγμή συλλογικής παράκρουσης,  νοστάλγησαν το εθνικό τους νόμισμα, ενώ αμέσως πριν και μετά εκδήλωναν την λατρεία τους στο Ευρώ (εκδοχή υιοθετήσιμη από μεγαλόψυχους 'κεντροαριστερούς' και χιουμορίστες επικοινωνιολόγους) με αυτήν την εκσοχή)ιστικού αγώνα εναντίον του 'Εθνολαϊκισμού' και  
• Η WIN/GALLUP INTERNATIONAL υπέπεσε σε κάποιο πολύ σοβαρό λάθος
• Οι Έλληνες δημοσκόποι κάνουν κατ' εξακολούθηση ορισμένα ασυγχώρητα λάθη...  ή ΟιΟιΟΟΙ

Διαλέξτε κατά βούληση. Καθ' όν χρόνον οι εναπομείναντες υπομονετικοί αναγνώστες θα κάνουν τα πονταρίσματά τους στο πιο πάνω καρέ, μια προσωπική εξομολόγηση και μια υπόσχεση:

Δεν ξέρω πολλά από πόκερ, αλλά γνωρίζω δυο-τρία πράγματα για επικοινωνία, τεχνικές και στρατηγικές διαμόρφωσης /επηρεασμού στάσης και συμπεριφοράς. Οπότε πριν εμπλακούν οι ενδιαφερόμενοι σε μια άγονη πολεμική, ας το ξανασκεφτούν. Υπόσχομαι τέλος, στην επόμενη Άποψη μου να σας διασκεδάσω – ή να προσπαθήσω τουλάχιστον – με κάτι πιο σύντομο και πνευματώδες.

http://www.thepressproject.gr/article/76656

Διαβάστε περισσότερα ...

Είναι λύση ένα τρίτο μνημόνιο; (Must read!)

Στέργιος Σκαπέρδας 

Καθηγητής Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών στο University of California, Irvine

«[Το πρώτο μνημόνιο] έγινε για να προστατευθούν οι γερμανικές τράπεζες και κυρίως οι γαλλικές τράπεζες από τη διαγραφή των δανείων.» Karl Otto Pöhl (πρώην πρόεδρος της Bundesbank, της Γερμανικής Κεντρικής Τράπεζας) Spiegel, 05/18/2010

Οι πιέσεις που δέχεται η χώρα απο τους «θεσμούς» είναι το λογικό αποτέλεσμα της πολιτικής που ακολούθησαν οι τρεις προηγούμενες κυβερνήσεις. Το τι ακολούθησε και το πρώτο και το δεύτερο μνημόνιο ήταν άκρως προβλέψιμα και προβλέφθηκαν από πολλούς που ομως λιγο ακούσθηκαν στην Ελλάδα. Πέρα απο την τεράστια ύφεση που είναι συγκρίσιμη με τις χειρότερες οικονομικές επιδόσεις της δεκαετίας του 1930, το δεύτερο μνημόνιο έδεσε την χώρα χειροπόδαρα. Το δημόσιο χρέος που διέπετο από το Ελληνικό δίκαιο μετατράπηκε σε χρέος υπό το Αγγλικό δίκαιο, με σχεδόν κατά το 80 τοις εκατό να έχει μετατραπεί σε χρέος προς επίσημους θεσμικούς παράγοντες (προς χώρες της ευρωζώνης, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ), κάτι που έκανε το χρέος, αν και μη βιώσιμο, ακόμη πιο δύσκολο ν'αθετηθεί απο πριν.

Από τους υποστηρικτές της προηγούμενης κυβέρνησης μέχρι το Ποτάμι καθώς και από μερικούς υποστηρικτές της σημερινής κυβέρνησης ακούγονται φωνές για μια καινούργια - και μάλλον τελευταία και τελειωτική - κωλοτούμπα που θα φερει την δόση της πρέζας των 7,2 δις και μάλλον ένα νέο μνημόνιο «διάσωσης».

Πού θα οδηγήσει τη Ελλάδα ένα νέο μνημόνιο; Η ελάφρυνση και βιωσιμότητα του χρέους είναι απίθανο να εξασφαλιστούν λόγω των αμείλικτων πολιτικών συγκυριών στην Ευρώπη σε συνδυασμό με τον αυτοεγκλωβισμό που έφερε το δεύτερο μνημόνιο. Επομένως το μέλλον θα περιλαμβάνει εξωπραγματικές απαιτήσεις να κρατάει η χώρα τις «δεσμεύσεις» της για συνεχιζόμενες περικοπές μισθών και συντάξεων, απολύσεις, αυξήσεις φόρων, ιδιωτικοποιήσεις και όλων των ειδών «μεταρρυθμίσεων» ανεξάρτητα από το αν χειροτερεύουν την οικονομική και κοινωνική κατάσταση της χώρας. Η ανεργία όχι μόνο δεν θα πέσει κάτω από το βάρος της βίαιης συνεχιζόμενης δημοσιονομικής προσαρμογής, αλλά θα αυξηθεί. Ποιός νέος που μπορεί να φύγει στο εξωτερικό θα μείνει στη χώρα γιά να βοηθήσει στην αποπληρωμή του δημοσίου χρέους; Ακόμη και οι πιό σκληροί αποικιοκράτες δεν θα μπορούσαν να ζητήσουν κάτι παρόμοιο, γιατί θα είναι πραγματικός «θάνατος» για τη χώρα.

Αντίθετα προς την πιο διαδεμόνη αντίληψη, τα δύο μνημόνια δεν έγιναν για την διάσωση της Ελλάδας. Το πρώτο μνημόνιο, όπως είχε ομολογήσει ο πρώην πρόεδρος της Γερμανικής Κεντρικής Τράπεζας Karl Otto Pöhl (και όχι κάποιος «λαικιστής»), έγινε γιά να σωθούν οι Γαλλικές και Γερμανικές τράπεζες. Το δεύτερο μνημόνιο έγινε γιά να καλυφθούν οι αναπόφευκτες τρύπες του πρώτου και να μεταφερθεί το κόστος οριστικά στις πλάτες των φορολογουμένων της Ευρωζώνης αλλά με το μέγιστο βάρος να πέφτει στους Έλληνες. Αυτά βέβαια δεν συζητήθηκαν ούτε συζητούνται ευρέως δημόσια. Οι Ελληνικές κυβερνήσεις εσωτερίκευσαν και αναπαρήγαγαν την εκ Βορρά προερχόμενη κριτική των «τεμπέληδων» και «διεφθαρμένων» Ελλήνων ως των μόνων υπεύθυνων της κρίσης χρέους και ίσως με κρυφή χαρά συναίνεσαν και ακολούθησαν τις υποδείξεις των «εταίρων,» ελπίζοντας πως οι περιβόητες «μεταρυθμίσεις» θα έφερναν την πολυπόθητη «ανάπτυξη».

Οι «λογικοί», οι «σοβαροί», οι «νοικοκυραίοι», οι μετρημένοι, αυτοί που ακόμη πιστεύουν πως οι Ευρωπαίοι θέλουν το «καλό μας» έκαναν, δυστυχώς, ενα τεράστιο και τραγικό λάθος. Πόσα ακόμα πειράματα είναι διατεθειμένοι να κάνουν με την ίδια καταστροφική συνταγή; Είναι καιρός ν'αρχίσουν να το παραδέχονται και ή να κάνουν στην μπάντα ή να δουλέψουν γιά κάτι καλύτερο έξω απο την προστασία και τον ζουρλομανδύα του ευρώ.

Πώς μπορεί κανείς να επιμένει να παίρνει μέρος σε μια νομισματική ένωση της οποίας η Κεντρική Τράπεζα εκβιάζει ανά τακτά διαστήματα την καταστροφή του Τραπεζικού σου συστήματος? Αυτό δεν είναι μόνο θέμα εθνικής περηφάνειας και αξιοπρέπειας, ακόμη πιό σημαντικά είναι θέμα οικονομικής επιβίωσης.

Συνήθως το μεγαλύτερο όφελος από το εθνικό νόμισμα είναι η δυνατότητα απόκτησης ανταγωνιστικότητας μέσω υποτίμησης. Στις σημερινές συνθήκες όμως, λόγω της σημαντικής υποχώρησης των μισθών (την λεγόμενη εσωτερική υποτίμηση) και της ακραίας έλλειψης ρευστότητας, το πιό σημαντικό όφελος από το εθνικό νόμισμα θα έρθει από την επαναφορά της ρευστότητας. Η Ελληνική οικονομία σήμερα είναι μιά μηχανή που έχει μείνει σχεδόν χωρίς το λάδι που έρχεται από την ρευστότητα του χρήματος. Η ασφυξία της οικονομίας δεν μπορεί πλέον ν'αποφευχθεί ακόμη και αν η ΕΚΤ αγόραζε ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου (που δεν θα το έκανε χωρίς τις καταστροφικές συνταγές του μνημονίου). Υπό συνθήκες βαθειάς ύφεσης και τεράστιας ανεργίας, είναι γνωστό πως η ρευστότητα που θα φέρει το νέο νόμισμα θα απορροφηθεί περισσότερο από την αύξηση της παραγωγής και την υποχώρηση της ανεργίας και λιγότερο από την αύξηση των τιμών.

Για παράδειγμα, ένας άνεργος που θα πάρει κάποιο επίδομα η βρεί δουλειά από το «τύπωμα» της νέας δραχμής θα δαπανήσει το εισόδημα του στα απαραίτητα. Οι ντομάτες που θ'αγοράσει δεν θα είναι Βελγίου η Ολλανδίας αλλά εγχώριες και θα βοηθήσουν τον Έλληνα αγρότη. Το ενοίκιο που θ'αρχίσει να ξαναπληρώνει θα πάει στον σπιτονοικοκύρη που μπορεί ο ίδιος να χρωστάει στην τράπεζα η στο δημόσιο. Με αυτόν και πολλούς παρόμοιους τρόπους η εγχώρια παραγωγή θα τονωθεί με ελάχιστη υποτίμηση, κάτι που δεν θα μπορεί να γίνει γιά χρόνια αν η Ελλάδα μείνει στο ευρώ.

Αν η χώρα είχε βγει απο την ευρωζώνη το 2011 η το 2012 όπως είχε προταθεί στις τότε κυβερνήσεις, δεν υπάρχει περίπτωση να είχαμε τα επίπεδα ανεργίας και φτώχειας που φτάσαμε. Μετά το πολύ από ένα χρόνο δύσκολης προσαρμογής θα είχε επανέλθει στην ανάπτυξη και στον σημαντικό περιορισμό της ανεργίας.

Τώρα η προσαρμογή θα είναι δυσκολότερη, αλλά η σύγκριση πρέπει να είναι με το τι μας περιμένει αν η χώρα περάσει στην κηδεμονία ενός τρίτου μνημονίου. Έξι μήνες με ένα χρόνο θα είναι πολύ δύσκολα αλλά η κυβέρνηση θα μπορεί πλέον να πάρει μέτρα γιά την υπεράσπιση των ασθενέστερων. Πόσο δύσκολη θα είναι η προσαρμογή θα εξαρτηθεί εν μέρει απο την τεχνική προπαρασκευή που θα έχει γίνει.

Εκτός της τεχνικής προπαρασκευής το δεύτερο και μακροπρόθεσμα πιο σημαντικό θέμα είναι η διαπραγμάτευση για την ελάφρυνση του χρέους. Η έξοδος από την ευρωζώνη αφαιρεί την δυνατότητα των άμεσων εκβιασμών της χώρας εκ μέρους της ΕΚΤ. Αυτή η έλλειψη άμεσων εκβιασμών καθώς και η επικείμενη στάση πληρωμών θα βάλουν την Ελλάδα σε πιό πλεονεκτική διαπραγματευτική θέση. Η μετατροπή του επίσημου χρέους απο ευρώ σε νέες δραχμές, η περαιτέρω μείωση του χρέους και η εισαγωγή ρήτρας ανάπτυξης θα είναι πλέον εφικτές θέσεις.

Οι διαπραγματεύσεις δεν θα είναι καθόλου εύκολες και θα χρειασθεί εθνική και κοινωνική συσπείρωση. Είναι σημαντικό οι απανταχού υποστηρικτές των Ελληνικών θέσεων να επαναφέρουν στην διεθνή δημοσιότητα αυτό που παροδικά κατάφερε η κυβέρνηση τις πρώτες μέρες που ήρθε στην εξουσία, δηλαδή την διατυμπάνιση της καταστροφής που έχουν φέρει οι μνημονιακές πολιτικές στην οικονομία και κοινωνία της χώρας. Πάντως, το πιο σημαντικό απ'όλα είναι να καταλάβουμε πως κανείς δεν ενδιαφέρεται και δεν θα φέρει λύσεις περισσότερο από εμάς. Γίνεται εμφανές σε όλο και περισσότερο κόσμο πως οι λεγόμενοι «εταίροι», στο βαθμό που δεν επηρεάζει τα συμφέροντα τους, δεν είχαν και δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον για το τι συνέβη η θα συμβεί στον Ελληνικό λαό. Είναι λοιπόν επιτέλους καιρός και οι Έλληνες να πάρουν την τύχη στα χέρια τους και να μη δεχτούν ένα ακόμη καταστροφικότερο από τα προηγούμενα τρίτο μνημόνιο.

http://www.huffingtonpost.gr/stergios-skaperdas/-_394_b_6839872.html?utm_hp_ref=greece

Διαβάστε περισσότερα ...

Μπροστά στο αδιέξοδο

Μαλούχος Γεώργιος Π.  

 

Μπορεί η μαραθώνια χθεσινή συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ να έληξε με την, αναμενόμενη άλλωστε, επικράτηση της κυβέρνησης επί όσων βουλευτών είχαν διαθέσεις αμφισβήτησης, όμως, αυτό το γεγονός, κάθε άλλο παρά αρκεί για να αποφύγουμε το αδιέξοδο που διαγράφεται μπροστά μας, όπως άλλωστε δεν άρκεσε και η, ακόμα σημαντικότερη, συμφωνία της περασμένης Παρασκευής στις Βρυξέλλες.

Ο λόγος είναι ότι όλα αυτά που συζητήθηκαν τόσο στις Βρυξέλλες όσο και χθες στη Βουλή, όσο δύσκολα κι αν είναι, έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: ουσιαστικά, αφορούν το παρελθόν. Αφορούν δηλαδή τον τρόπο ολοκλήρωσης – ή μη ολοκλήρωσης – του παλιού μνημονίου, την ώρα όμως, που ένα νέο, διαφορετικό, άλλο παγόβουνο προβάλει ήδη στον ορίζοντα: είναι το παγόβουνο των ίσως περισσότερων από 20 δις που θα χρειαστεί τελικά συνολικά η Ελλάδα, ποσό που κατά τους Γερμανούς φτάνει μέχρι και τα 40 δις ευρώ.

Οι νέοι υπουργοί με δηλώσεις τους από χθες ήδη προετοιμάζουν την κοινή γνώμη για τα λεφτά που δεν υπάρχουν, ενώ ο Ντάισεμπλουν από τις Βρυξέλλες, όσο και ο Σόιμπλε από το Βερολίνο, ξεκαθαρίζουν ότι δεν υπάρχει ούτε ευρώ για την Ελλάδα αν δεν κλείσουν πλήρως οι διαπραγματεύσεις, αλλά αναφέρονται στα «παλιά» λεφτά, όχι στα καινούργια: δηλαδή, σε ένα κομμάτι και όχι στο σύνολο που πρέπει να αντιμετωπιστεί.

Αποτέλεσμα; Ουσιαστικά, ετοιμάζεται ήδη μια νέα μορφή δανειακής καταφυγής της χώρας σε «θεσμούς», διαδικασία που μοιάζει μονόδρομη αλλά και αδύνατη ταυτόχρονα, καθώς είναι αδιανόητο και να συζητά κανείς ότι η παρούσα Βουλή θα μπορέσει να πάει σε νέο είδους δανειακής σύμβασης, μνημονίου, εταιρικής σχέσης, ή ότι άλλο θέλει να το πει κανείς.

Φυσικά, στην παλιά κυβέρνηση επιχαίρουν ότι αυτό δήθεν είναι έργο της νέας. Όμως είναι αστείο να υποστηρίζει κανείς κάτι τέτοιο, μέσα σε έναν μήνα. Αλλωστε, η παλιά κυβέρνηση είναι εκείνη που απέτυχε να ολοκληρώσει θετικά την τελευταία αξιολόγηση της 8ης Δεκεμβρίου 2014, όχι η νέα.

Αυτό που συμβαίνει λοιπόν, είναι έργο της σκληρής πραγματικότητας που συστηματικά αποκρύπτεται: ότι η Ελλάδα έχει τεράστια δυσκολία όχι πλέον ταμιακής μορφής, αλλά επιβίωσης στα δεδομένα του κοινού νομίσματος. Είναι η πικρή αλήθεια που, δυστυχώς, σχεδόν κανείς δεν τολμά ούτε να πει, ούτε να ακούσει.

Το πραγματικό αδιέξοδο λοιπόν είναι μπροστά μας και δεν θα το αποφύγουμε, δυστυχώς, με κανένα τρόπο, σε όλα του μάλιστα τα επίπεδα: τόσο στα προαναφερθέντα τρέχοντα, όσο και σε σχέση με το χρέος.

Η κυβέρνηση, πέρα από ότι άλλο κάνει, οφείλει να προετοιμάζεται πλέον συστηματικά γι αυτό και για το πώς η χώρα θα μπορέσει να το αντιμετωπίσει και να περιορίσει τις συνέπειές του στο ελάχιστο δυνατό επίπεδο.

Ψύχραιμα, αλλά και αποφασισμένα.

http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=680421

Διαβάστε περισσότερα ...

Εχει δίκιο ο Λαφαζάνης

Πανικός έπεσε με την αποστροφή Λαφαζάνη περί ευρώ – νομίσματος γερμανικής φυλακής. Πανικός, που το μόνο που δείχνει είναι τελικά το εύστοχο μιας διατύπωσης την οποία οι περισσότεροι δεν τολμούν καν να ακούσουν.

Να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους επειδή, ακόμα και τώρα, παρά τις τραγικές συνθήκες, η υποκρισία περισσεύει.

Μέχρι και στην ίδια την κυβέρνηση είναι κοινή η πεποίθηση ότι το πρόγραμμα αυτό δεν βγαίνει και δεν οδηγεί πουθενά. Στο μέγαρο Μαξίμου βρίσκονται σήμερα κάποιοι που πρώτοι αντέδρασαν σε αυτή την πολιτική, για να την υπηρετήσουν στη συνέχεια πιο πιστά κι από εκείνους που την υπέγραψαν. Ακόμα και εκεί ξέρουν καλά ότι αυτή η πορεία είναι αδιέξοδη. Γιατί λοιπόν την ακολουθούν; Επειδή κρίνουν ότι η άλλη κατεύθυνση θα είναι άμεσα καταστροφική. Σημασία, εν προκειμένω, δεν έχει αν έχουν δίκιο ή άδικο. Σημασία έχει ότι δεν κάνουν ό,τι κάνουν θετικά, επειδή το επιλέγουν, επειδή το πιστεύουν, αλλά επειδή θεωρούν ότι δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς. Φτάσαμε όμως ήδη στην καταστροφή και φως δεν υπάρχει, την ώρα που εκείνα που πριν από δύο χρόνια παρουσιάζονταν ως εφιάλτες, έχουν, με αυτή την πολιτική, εν τέλει ήδη συντελεστεί.

Στον ΣΥΡΙΖΑ, τώρα, πιστεύουν ότι γίνεται αλλιώς. Πώς; Με το να πας και να πάρεις πρωτοβουλίες για αλλαγή πλεύσης της γερμανικής και συνακόλουθης ευρωπαικής πολιτικής. Με το να πείσεις, ή, ακόμα περισσότερο, να “αναγκάσεις” τους Γερμανούς σε έναν άλλο δρόμο. Πρόκειται όμως για κάτι που δεν μπορεί να συμβεί. Είναι δεδομένο ότι η Γερμανία δεν θα αλλάξει πλεύση. Ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ, ούτε κανείς άλλος πρόκειται να αλλάξει την κατεύθυνση που έχει δώσει στη νέα Ευρώπη το Βερολίνο. Κι όποιος πιστεύει ότι μπορεί να το πετύχει ή πλανάται, ή παραπλανά. Ας ρωτήσουν, στο τέλος τέλος, και τον Σαμαρά: κι εκείνος τα ίδια περίπου έλεγε, ότι θα τους αλλάξει, ότι θα τους πείσει, ότι θα διαπραγματευθεί. Τους πήρε λιγότερο από μερικές ημέρες να του επιβάλλουν την πλήρη υποταγή στην πολιτική τους.

Το ευρώ είναι σχεδιασμένο για τις ανάγκες και τις δυνατότητες της γερμανικής υπερπλεονασματικής οικονομίας. Οσο κι αν ακόμα κάποιοι θέλουν να κοροιδεύουν τον εαυτό τους ότι δήθεν υπηρετεί την Ευρώπη, βλέπουν πια ότι υπηρετεί ένα σαφές και ξεκάθαρο εθνικό σχέδιο της Γερμανίας. Οι χώρες που δεν έχουν τις δυνατότητες της Γερμανίας είναι υποχρεωμένες να συμπιέζονται από αυτό, στον ένα ή στον άλλο βαθμό. Και, κάθε μέρα που περνάει, το χάσμα διευρύνεται. Η Ελλάδα, η πιο δύσκολη περίπτωση, συμπιέζεται (σήμερα) περισσότερο από κάθε άλλη χώρα από ένα νόμισμα που δεν επιτρέπει καμία χρήση των εργαλείων νομισματικής πολιτικής και επιβάλλει όρους που δεν έχουν προυπάρξει σε άλλη τέτοια κλίμακα στην ιστορία. Γι αυτό και η μόνη χώρα που έχει ισχυροποιηθεί και μάλιστα δραματικά τα τέσσερα τελευταία χρόνια είναι η Γερμανία, σε αντίθεση με όλες τις χώρες της κρίσης που βρίσκονται σε τραγική κατάσταση, αλλά σε αντίθεση και με την ίδια την Ευρώπη ως σύνολο, που το μέλλον της αμφισβητείται πλέον όσο ποτέ.

Ολα αυτά, τα γνωρίζουν φυσικά οι πάντες στην Αθήνα. Δυστυχώς ή ευτυχώς αφελείς δεν υπάρχουν στο δημόσιο βίο. Απλώς, ο Λαφαζάνης τόλμησε να πει τα πράγματα με το όνομά τους. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Πολλοί βέβαια θεωρούν ότι το να μην βλέπεις την πραγματικότητα είναι πολιτική. Ε, δεν είναι. Αντίθετα, είναι η απόλυτη συνταγή καταστροφής που, δυστυχώς, όλο και πλησιάζει πιο κοντά. Και, πάντως, το να μη συζητάς, το να μη σχεδιάζεις, αλλά, αντίθετα, το να δαιμονοποποιείς ακόμα και τις λέξεις, όχι πολιτική δεν είναι, αλλά σκοταδισμός που δεν υπηρετεί, αλλά βλάπτει τη χώρα.

Σημείωση: Επειδή πολλοί επιμένουν, ακόμα και αυτές τις ώρες, να σκέπτονται με ποδοσφαιρικούς όρους και το μόνο που βλέπουν είναι όχι η ουσία και το επιχείρημα, αλλά το πώς θα κρεμάσουν εύκολες ταμπέλες, να σημειώσω εδώ ότι το να λες πώς έχει δίκιο ο Λαφαζάνης δεν σε καθιστά ταυτόχρονα και... μέλος της Αριστερής ή της όποιας άλλης πλατφόρμας. Αντε, ας ξυπνήσουν επιτέλους...

Μαλούχος Γεώργιος Π. 

http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=547214

Διαβάστε περισσότερα ...

Η πολιτική της τρόικα οδηγεί σε Grexit

του Wolfgang Münchau

Χωρίς ρεαλιστική προοπτική ανακούφισης από το χρέος, η Ελλάδα έχει κίνητρο να φύγει από το ευρώ, όταν πετύχει πρωτογενές πλεόνασμα και μπορεί να ευνοηθεί από υποτίμηση και στάση πληρωμών. Αυτή η ώρα δεν ήλθε, αλλά πλησιάζει. 

Ήταν η πιο τίμια και διαυγής ανάλυση από επίσημο οργανισμό για την κρίση στην ευρωζώνη μέχρι σήμερα. Μέσα σε 50 μόνο σελίδες, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο παρήγαγε μια ακριβή και σοβαρή ανάλυση για το τι πήγε στραβά με το ελληνικό πρόγραμμα διάσωσης.
Ήταν επίσης μια κατακραυγή της επικρατούσας άποψης για την ευρωπαϊκή πολιτική. Οι σχολιαστές –όπως και εγώ- επιτίθενται σε αυτή την άποψη εδώ και τρία χρόνια. Είναι η πρώτη φορά που ένας επίσημος θεσμός ενώνει μαζί μας την φωνή του.
Σύμφωνα με το ΔΝΤ, το θεμελιώδες σφάλμα ήταν η υπερβολική αισιοδοξία για την οικονομική ανάπτυξη. Ήταν λάθος κυρίως με την έννοια ότι προκάλεσε κι άλλα λανθασμένα συμπεράσματα, για την μείωση του χρέους, τις πιέσεις στον τραπεζικό τομέα, την ταχύτητα των μεταρρυθμίσεων και την βιωσιμότητα του χρέους. Επιπλέον, δεν ήταν ένα απλό σφάλμα από κακοτυχία. Οι σοβαρές οικονομικές επιπτώσεις της συμφωνημένης ελληνικής προσαρμογής δεν ήταν απλώς ορατές: Τις είχαν πράγματι προβλέψει πολλοί επικριτές, όπως παραδέχεται ανοιχτά το ΔΝΤ.
Το άλλο μεγάλο λάθος που παραδέχεται η ανάλυση αφορά τον υπερβολικά μεγάλο χρόνο που πέρασε μέχρι να συμφωνηθεί η αναδιοργάνωση του ελληνικού χρέους. Όταν έγινε η συμφωνία, οι περισσότεροι ιδιώτες επενδυτές είχαν ήδη αποχωρήσει.
Οι επιπτώσεις αυτών των συσσωρευμένων σφαλμάτων είναι βαριές. Το πιο σημαντικό είναι ότι καθιστούν αδύνατη την επίλυση της κρίσης μέσα στις παρούσες παραμέτρους. Σε ξεχωριστή ανάλυση το ΔΝΤ κατέληξε ότι η ανάλυση για την βιωσιμοτητα του χρέους πάνω στην οποία στηρίχθηκε η διάσωση του 2012 της Ελλάδας, είναι ήδη άκυρη. Καταλήγει ότι θα πρέπει να γίνει κι άλλο ξαλάφρωμα από το χρέος απ' όσο έχει προβλεφθεί –περίπου 7% του ΑΕΠ- για να γίνει εφικτός ο στόχος βιωσιμότητας του χρέους του 124% το 2020 και 110% το 2022. Στην συμφωνία του 2012 αναγνωρίζεται μια "τρύπα" 4% του ΑΕΠ που εξακολουθεί να πρέπει να καλυφθεί. Αυτή η εκτίμηση δεν ακούγεται πολύ μεγάλη, αλλά στηρίζεται κι αυτή σε θετικές προϋποθέσεις. Και είναι, όπως πάντα, ο ελάχιστος αριθμός.
Προσωπικώς πιστεύω ότι η Ελλάδα θα παραμείνει κολλημένη σε έναν φαύλο κύκλο ύφεσης και αποπληθωρισμού χρέους, μέχρι είτε να φύγει από την ευρωζώνη και να κηρύξει στάση πληρωμών μονομερώς, είτε να γίνει θεμελιώδης αλλαγή στην στρατηγική. Για το δεύτερο απαιτούνται δύο προσαρμογές στο υπάρχον πρόγραμμα.
Η πρώτη θα είναι ο επαναπροσδιορισμός της βιωσιμότητας του χρέους. Ο στόχος του 124% του ΑΕΠ είναι αυθαίρετος και απατηλός. Είναι αυθαίρετος γιατί δεν υπάρχει οικονομική δικαιολογία για αυτά το νούμερα. Και είναι απατηλός γιατί οι επενδυτές δεν θεωρούν πλέον το ελληνικό χρέος ως εθνικό χρέος (sovereign), αλλά "υπό του εθνικού χρέους" (sub-sovereign). Τα ενεργητικά "υπό του εθνικού χρέους", όπως των πολιτειών των ΗΠΑ ή των κρατιδίων της Γερμανίας, δεν μπορούν να έχουν τους ίδιους συντελεστές χρέους προς το ΑΕΠ με τα εθνικά, γιατί δεν έχουν την δυνατότητα να τυπώσουν δικό τους χρήμα. Ένα μέγεθος στην κλίμακα του 60-80% θα ήταν πιο ρεαλιστικό.
Δεύτερον, τυχόν νέα ανάλυση για την βιωσιμότητα του χρέους θα πρέπει να επαφίεται σε πιο επιφυλακτικές προβλέψεις για την μελλοντική ανάπτυξη και την ταχύτητα των μεταρρυθμίσεων. Ο συνδυασμός του πιο ρεαλιστικού στόχου για το χρέος και για την προσαρμογή, λογικά δεν συνάδει με το αξιόχρεο. Αφού δεν απομένουν αρκετοί ακόμη επενδυτές για να συμμετέχουν σε διάσωση, μόνο ο επίσημος κλάδος μένει να εμπλακεί. Αυτό όμως ήταν πάντα και παραμένει ένα θέμα ταμπού, γιατί θα ήταν μια παραδοχή ότι η κρίση θα κοστίσει στους βορειοευρωπαίους πολλά χρήματα.
Κι αυτό δεν είναι ένα μήνυμα που θέλει η γερμανική κυβέρνηση να πουλήσει, τρεις μήνες πριν τις εκλογές. Υποπτεύομαι ότι ούτε μετά τις εκλογές θα υπάρχει κάποιο μήνυμα που θα μπορεί να πουλήσει. Η μόνη, περιορισμένη, μορφή συμμετοχής του επίσημου τομέα που θα μπορούσα να δω είναι μέσω «ανοχής» στο χρέος, όπου οι πιστωτές και οι χρεωμένοι θα συμφωνήσουν να αυξηθεί η διάρκεια της πίστωσης και να μειωθούν τα επιτόκια.
Είναι μια μορφή καλυμμένης ανακούφισης από το χρέος, αλλά δεν μου φαίνεται εύκολο να εφαρμοστεί σε μεγάλη κλίμακα. Χωρίς μια ρεαλιστική προοπτική ανακούφισης από το χρέος, όμως, η Ελλάδα θα έχει ένα λογικό οικονομικό κίνητρο να φύγει από την ευρωζώνη, όταν πετύχει πρωτογενές πλεόνασμα και εφαρμόσει μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας που θα της δώσουν την δυνατότητα να ευνοηθεί από μια υποτίμηση και στάση πληρωμών. Αυτή η ώρα δεν έχει έρθει, αλλά πλησιάζει.
Η επικριτική ανάλυση του ΔΝΤ είναι επίσης διαυγής όσον αφορά την περιγραφή των πολιτικών προβλημάτων που αντιμετώπισε ως μέλος της τρόικα. Το ΔΝΤ είναι σαφέστατο ότι δεν νοιώθει καθόλου καλά με την υποβάθμισή του στην θέση του ελάσσονος εταίρου, δεδομένα ότι είναι ο μόνος θεσμός στην τρόικα που έχει κάποια τεχνογνωσία στην επίλυση κρίσεων.
Ποια επίδραση στην στρατηγική θα έχει η ανάλυση του ΔΝΤ; Το ταμείο σίγουρα δεν εφήρμοσε το νέο σκεπτικό του, όταν διαπραγματευόταν την διάσωση της Κύπρου. Η πρόβλεψή του τον περασμένο μήνα ότι η χώρα θα επιστρέψει σε ανάκαμψη το 2015 ήταν γελοία, ειδικά αν σκεφτούμε το τι συνέβη στην Ελλάδα. Είναι δύσκολο να μην σκεφτούμε ότι το ΔΝΤ ίσως δεν μιλάει με μια φωνή σε αυτή την περίπτωση. Όταν ο Poul Thomsen, επικεφαλής της αντιπροσωπείας στην Ελλάδα, είπε το ΔΝΤ θα το ξαναέκανε, αν είχε τις ίδιες πληροφορίες, δεν δημιούργησε την εντύπωση ότι υιοθετεί το μήνυμα αυτής της ανάλυσης. Ενώ η Ουάσιγκτον έστελνε το mea culpa της, ο κ. Thomsen τραγουδούσε ... je ne regrette rien.
Αν κρίνουμε από την έντονη αντίδραση του Ευρωπαίου οικονομικού επιτρόπου Olli Rehn, πιστεύω ότι οι ρυθμιστές της ευρωζώνης θα αγνοήσουν τις συστάσεις. Η γερμανική κυβέρνηση είναι σχεδόν βέβαιο ότι δεν θα αποδεχτεί τέτοια συμπεράσματα. Αν το ΔΝΤ σοβαρολογεί με την ανάλυσή του -όπως θα έπρεπε- θα πρέπει είτε να επιβάλλει αλλαγή πολιτικής, είτε να είναι έτοιμο να εγκαταλείψει την τρόικα.

FT via http://www.euro2day.gr

Διαβάστε περισσότερα ...

Wall Street Journal: Ο Ελληνικός λαός θα επιβάλλει την GRexit

"Δεν είναι μακριά η ώρα που οι νοτιοευρωπαίοι θα φωνάζουν: φτάνει...", γράφει η έγκυρη εφημερίδα και διαπιστώνει τσουνάμι ευρωσκεπτικισμού.

Οταν ένας στους τέσσερις Έλληνες δυσκολεύεται να αγοράσει το φαγητό του, όταν η ανεργία στην Ισπανία είναι στο 27% και οι νέοι εγκαταλείπουν την Πορτογαλία και την Ιρλανδία, τότε η στιγμή που οι Ευρωπαίοι θα φωνάξουν «φτάνει» δεν είναι μακρυά.

H Wall Street Journal σε σημερινό της άρθρο με τίτλο «Μπροστά στο αδιανόητο» δίνει τον τόνο της «νοτιοευρωπαϊκής κατάθλιψης», όπως λέει, αναλύοντας ότι η διαδικασία απεγκλωβισμού από τον «στραγγαλισμό» της Γερμανίας, ενδέχεται να διαρκέσει περισσότερο από μια δεκαετία.

Grexit από τον ελληνικό λαό

«Η υποστήριξη για την παραμονή στο κοινό νόμισμα παραμένει σε υψηλά επίπεδα, αν και υπάρχει ευρεία απογοήτευση» τονίζεται στο δημοσίευμα με την επισήμανση ότι η υπομονή των Ευρωπαίων είναι βαθιά, αλλά πεπερασμένη. «Αυτή τη φορά η έξοδος από το ευρώ δεν θα επιβληθεί από τους εταίρους, αλλά από επιλογή του ελληνικού λαού» τονίζεται στο εν λόγω δημοσίευμα.

Βλέπει άνοδο του ευρωσκεπτικισμού στη Νότια Ευρώπη και Ελλάδα

Όταν οι άνθρωποι αισθάνονται ότι δεν υπάρχει φως στο τέλος του τούνελ, θα αρχίσει να βλέπουν με πιο καθαρό μυαλό το κόστος και τα οφέλη της παραμονής στο ενιαίο νόμισμα, λέει ο Simon Tilford, επικεφαλής οικονομολόγος του Κέντρου για την Ευρωπαϊκή Μεταρρύθμιση και συνεχίζει:

«Και τη στιγμή που θα γίνει αυτή η συζήτηση, οι αλλαγές θα μπορούν να συντελεστούν εξαιρετικά γρήγορα».

Σε ό,τι αφορά την σύγκριση με την Αργεντινή, η εφημερίδα τονίζει ότι δεν είναι μοντέλο για την Ευρώπη. «Μάλλον, είναι μια προειδοποιητική ιστορία», αναφέρει το άρθρο.

H σύγκριση της Ελλάδας με την Αργεντινή

Tεχνικά, η Αργεντινή είχε το δικό της νόμισμα για να επιστρέψει και μετά από τρία χρόνια ύφεσης, ο λαός φαίνεται πως αποφάσισε μαζικά ότι τίποτα χειρότερο δεν μπορεί να έλθει δίπλα στην «ατελείωτη κατάθλιψη του να κρατηθεί το πέσος στη σύγκριση με το δολάριο».

Και συνεχίζει το άρθρο: «Σε μια γαλήνια νύχτα τον Δεκέμβριο του 2001, η μεσαία τάξη εξερράγη στους δρόμους του Μπουένος Άιρες. Πόσο παρόμοια είναι η κατάσταση στη νότια Ευρώπη σήμερα; Η οικονομία της Αργεντινής συρρικνώθηκε κατά περίπου 8% κατά τα τρία έτη πριν από την εξέγερση. Μέχρι το τέλος του τρέχοντος έτους, η οικονομία της Ιταλίας και των οικονομιών της Πορτογαλίας θα έχει συρρικνωθεί κατά περίπου 8% από το υψηλότερο επίπεδό τους, η Ισπανία είναι κατά περίπου 6% και στην Ελλάδα κατά περισσότερο από 23%».

Ο αρθρογράφος δε, προειδοποιεί: «Οι πολιτικοί της ΕΕ που απολαμβάνουν την προφανή δημοτικότητα του ευρώ θα πρέπει να θεωρούν ότι οι Αργεντινοί υποστήριξε επίσης ευρέως το δολάριο, μέχρι τη στιγμή της έκρηξης. Σε μια δημοσκόπηση που δημοσιεύθηκε τον Δεκέμβριο του 2001, τον ίδιο μήνα δηλαδή που οι Αργεντινοί στασίασαν, μόλις το 14% είπε ότι το νομισματικό καθεστώς θα πρέπει να διαλυθούν, ενώ το 62% είπε ότι ήθελε να διατηρηθεί. Αυτό είναι σχεδόν το ίδιο ποσοστό των Ισπανών και των Ελλήνων που λένε ότι θέλουν να μείνουν στο ευρώ σήμερα».

Στα τέλη του 2001, άλλωστε, όπως θυμίζει η Wall Street Journal, ο υπουργός οικονομίας της Αργεντινής που χαρακτήριζε την πρόσδεση της χώρας στο δολάριο ως «ένα μόνιμο θεσμό» και υποστήριζε ότι η κατάρρευσή του θα μπορούσε να προκαλέσει «τη διάλυση των βασικών θεσμών της οικονομίας και της κοινωνίας, έφυγε από την εξουσία ένα μήνα μετά.

opinion24.gr

Διαβάστε περισσότερα ...

Αυτά είναι τα χαρτονομίσματα της νέας... δραχμής

ΕΝΑ ΑΣΤΕΙΟ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΓΥΡΟ ΤΟΥ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ

Ανω κάτω κάτάφερε να κάνει το διαδίκτυο ο γραφίστας Παύλος Βατικιώτης ο οποίος σχεδίασε και κυκλοφόρησε στο twitter τα νέα χαρτονομίσματα της… δραχμής.

Το νέο διακοσάρικο αξίας 200 νέων δραχμών έχει επάνω τον Εθνικό ποιητή μας Ελύτη και πρωτοποριακό ντιζάιν και το πεντακοσάρικο την Εθνική μας ντίβα, Μαρία Κάλλας.

Ο γραφίστας επέλεξε επίσης τη Μελίνα Μερκούρη, τον Κορνήλιο Καστοριάδη, τον μεγάλο Ελληνα γιατρό Γεώργιο Παπανικολάου.

Μπορεί η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων να είναι ακόμη υπέρ της διατήρησης της Ελλάδας στο ευρώ, ωστόσο, τα χαρτονομίσματα της δραχμής με τις κορυφαίες προσωπικότητες, ασφαλώς και κίνησαν το ενδιαφέρον όλων. Και μπορεί να ήταν ένα αστείο η σχεδίασή τους, όμως, πράγματι εντυπωσίασαν.

http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=26516&subid=2&pubid=113020072

Διαβάστε περισσότερα ...

«Θα φτωχύνετε σε ευρώ ή δραχμές;» λένε οι Γερμανοί

Ωμό, κυνικό, ανελέητο από την πρώτη του κιόλας φράση το πρωτοσέλιδο κύριο άρθρο της δεξιάς, σοβαρής γερμανικής εφημερίδας «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε», η οποία εκφράζει τα συμφέροντα του επιχειρηματικού κόσμου της ηγεμονικής χώρας της Ευρώπης, της ΕΕ και της Ευρωζώνης: «Οι Ελληνες βρίσκονται ενώπιον μιας ιστορικής απόφασης. Πρέπει να διαλέξουν αν θέλουν να φτωχύνουν σε ευρώ ή σε δραχμές!» τονίζει χωρίς περιστροφές η εφημερίδα. Το ότι πρέπει να φτωχύνουν οι Ελληνες είναι οπωσδήποτε αναγκαίο κατά το γερμανικό έντυπο, το μόνο που μπορούν να διαλέξουν είναι απλώς αν η Βουλή θα υπερψηφίσει το νέο πακέτο μέτρων, οπότε οι Ελληνες θα φτωχύνουν παραμένοντας στο ευρώ, ή αν θα απορρίψει τα μέτρα, οπότε θα φτωχύνουν εκτός ευρώ, επιστρέφοντας στη δραχμή.

Η υιοθέτηση του νέου πακέτου λιτότητας «συνεπιφέρει την απώλεια της ευημερίας των Ελλήνων εντός του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος» υπογραμμίζει ο αρθρογράφος, ο οποίος, σημειωτέον, σε αντίθεση με τους Ελληνες κυβερνητικούς παράγοντες, δεν κάνει καμιά σύγκριση ανάμεσα στο αν η φτώχεια των Ελλήνων μέσα στο ευρώ θα είναι καλύτερη από τη φτώχεια τους εκτός του κοινού νομίσματος. Αντιθέτως, ο τίτλος του κεντρικού θέματος της εφημερίδας την ίδια μέρα στη δεύτερη σελίδα της, που είναι και αυτό αφιερωμένο στην Ελλάδα, δίνει μία κάθε άλλο παρά αισιόδοξη προοπτική: «Μετά από κάθε περικοπή ακολουθεί νέα περικοπή»! Ατελείωτο δηλαδή το μαρτύριο των περικοπών, των νέων πακέτων μέτρων λιτότητας.

Στο ίδιο φύλλο της «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε» και το κεντρικό θέμα της πρώτης σελίδας ήταν αφιερωμένο στην Ελλάδα, με έναν ακόμη αποκαρδιωτικό τίτλο: «Ο Σόιμπλε αρνείται περαιτέρω κούρεμα του χρέους της Αθήνας». Ο λόγος βεβαίως που ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών αρνείται το νέο «κούρεμα» είναι πως, σε περίπτωση που αυτό λάβει χώρα, θα αφορά ελληνικά ομόλογα που βρίσκονται στα χέρια των κεντρικών τραπεζών των χωρών της Ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Θα πρέπει επομένως να πληρώσουν το «κούρεμα» οι εταίροι και όχι οι ασφαλισμένοι και οι τράπεζες της Ελλάδας, μαζί με ξένους ιδιώτες, όπως έγινε με το «κούρεμα» του ελληνικού χρέους τον Μάρτιο που οδήγησε σε χρεοκοπία τα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία και το ελληνικό τραπεζικό σύστημα. Καμιά προθυμία δεν έχει επομένως ο Σόιμπλε, όπως είναι φυσικό, να πληρώσει η Γερμανία για το ελληνικό χρέος.

Αν όμως δεν γίνει «κούρεμα», παρ' όλη την ψήφιση των νέων μέτρων, η Ελλάδα πλέει πλησίστια προς τη χρεοκοπία! Αρκεί μια απλή ματιά στους θεμελιώδεις πίνακες του προϋπολογισμού που κατέθεσε η κυβέρνηση για να το αντιληφθεί κανείς - και ταυτόχρονα να συνειδητοποιήσει κανείς τι απίστευτη απάτη είναι αυτή η μνημονιακή πολιτική της δήθεν διάσωσης της χώρας μας. Μετά το περιβόητο «κούρεμα» των 200 δισεκατομμυρίων ευρώ του ελληνικού δημόσιου χρέους κατά 53% τον Μάρτιο, τι διαπιστώνει εμβρόντητος κανείς; Οτι το χρέος της χώρας που ήταν το 2011 στο ύψος του 170,6% του ΑΕΠ, αντί να μειωθεί... αυξήθηκε μετά το «κούρεμα» στο 175,6% για το 2012!

Η μαθηματική επιστήμη παραδίδει τα όπλα της και παραιτείται! Κι όχι μόνο αυτό, αλλά, όπως τονίζεται στην εισηγητική έκθεση του προϋπολογισμού, το 2013 το δημόσιο χρέος της χώρας μας θα εκτιναχθεί στο... 190% του ΑΕΠ, στο 189,1% για την ακρίβεια! Και μάλιστα το χρέος θα παραμείνει στη γειτονιά του 190% και το 2014 και το 2015 και το 2016 - κι αυτό στην καλύτερη περίπτωση! Ζήτω που σωθήκαμε με το Μνημόνιο ή... ζήτω που καήκαμε; Είναι εξόφθαλμο ότι ισχύει το δεύτερο. Ειδικά αν λάβει κανείς υπόψη του ότι το ΑΕΠ της χώρας μας συρρικνώνεται διαρκώς με τρομακτικούς ρυθμούς: Από 231 δισ. ευρώ που ήταν το 2009 θα πέσει το 2013 στα... 183 δισ. ευρώ! Μια ασύλληπτη μείωση κατά σχεδόν 50 δισεκατομμύρια (48 για την ακρίβεια) σε τέσσερα χρόνια, ένα εφιαλτικό ποσοστό πτώσης 20,8%!

Γιώργος Δελαστίκ

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22792&subid=2&pubid=63733451

Διαβάστε περισσότερα ...

Τα όρια της «βουβής» κοινωνίας

του Μάκη Ανδρονόπουλου* 

Υπάρχει μια διαπίστωση που ανησυχεί έντονα Ελληνες και ξένους πολιτικούς και παρατηρητές της κρίσης: Οι μαζικές διαδηλώσεις κατά των μέτρων λιτότητας στην Ελλάδα δεν είναι τόσο μεγάλες ώστε να αντιστοιχούν στην ένταση και την σφοδρότητα των εφαρμοζόμενων πολιτικών.

Υπάρχει ένα «έλλειμμα μαζικότητας» που πρώτοι επεσήμαναν οι Ισπανοί «αγανακτισμένοι» πριν ενάμισι χρόνο, όταν κάλεσαν τους Έλληνες εργαζόμενους να «ξυπνήσουν». Θα μπορούσε μάλιστα να ισχυρισθεί κανείς ότι όσο πιο επιθετικά γίνονται τα μέτρα, τόσο το «έλλειμμα μαζικότητας» διευρύνεται.Μπορούμε να υποθέσουμε με ασφάλεια ότι θα στήριζε πολύ την ελληνική πλευρά, στην διαπραγμάτευση με τους πιστωτές, μια ειρηνική διαδήλωση με ένα εκατομμύριο κόσμο στην Αθήνα και με 400 χιλιάδες στη Θεσσαλονίκη. Δυστυχώς, όμως, αυτό δεν έχει συμβεί. Γι΄ αυτό και ο κ. Σόιμπλε δικαίως σχολίασε πως οι 15.000 που διαδήλωσαν κατά την επίσκεψη της κας Μέρκελ ήταν μια μικρή μειοψηφία.

Το ερώτημα λοιπόν μεταλλάσσεται: Γιατί δεν κατεβαίνει στους δρόμους το 1,2 εκατ. ανέργων, αλλά και οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι που θίγονται από τα μέτρα; Είναι τόσο άρρωστη η ελληνική κοινωνία, που έχει περιέλθει σε κωματώδη κατάσταση; Ή υπάρχει ακόμη «ξύγκι» για να φαγωθεί;

«Ξύγκι» αν κρίνουμε από τα ληξιπρόθεσμα χρέη που έφτασαν τον Οκτώβριο στα 53,4 δισ. ευρώ και από τους 1,8 εκατ. οφειλέτες που χρωστούν ποσά κάτω των 10.000 ευρώ,δεν υπάρχει. Σε ότι αφορά την κατάσταση της κοινωνίας που δεν αντιδρά, έχουν διατυπωθεί κατά καιρούς πολλές απόψεις.

Αρχικά κυριάρχησε η άποψη της εθνικής ενοχής του «μαζί τα φάγαμε», που όμως αποδείχθηκε φούσκα, δεδομένης της λίστας Λαγκάρντ. Μετά κάποιοι υποστήριξαν ότι ο κόσμος είχε εξαντληθεί σε άκαιρες «επαναστατικές γυμναστικές» με αποτέλεσμα να μην έχει όρεξη να πάει στην πραγματική μάχη.

Κάποιοι άλλοι θεωρούν ότι οι ηγεσίες των συνδικάτων είναι φαύλες και αναξιόπιστες, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να εμπνεύσουν και να ηγηθούν του κινήματος. Υπάρχουν κι αυτοί που λένε ότι η διασπαστική τακτική του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ έχει σοβαρό μερίδιο ευθύνης στο «έλλειμμα μαζικότητας».

Βέβαια, υπάρχουν κι άλλες δύο, πιο σοβαρές, εκδοχές που αν και λειτουργούν αυτόνομα, στην πράξη αθροίζονται. Η μία έχει να κάνει με το φόβο των χημικών και των κουκουλοφόρων που αποτρέπει χιλιάδες ανθρώπους, ιδιαίτερα τους μεγάλους, να κατέβουν και η άλλη, έχει να κάνει με το φόβο της δραχμής. Διότι είναι κοινώς αποδεχτό ότι η δραχμή τρόμαζε τους πάντες, τουλάχιστον μέχρι τώρα.

Όμως, υπάρχει το από εδώ και μπρος. Τα νέα σκληρά μέτρα θα πυροδοτήσουν νέο κύκλο ύφεσης. Ο πρόεδρος του ΕΒΕΑ αναμένει άλλες 35.000 λουκέτα στο προσεχές διάστημα και το ΙΝΕ βλέπει την ανεργία στο 29% plus.

Αν η ελληνική κοινωνία βρίσκεται στα όριά της, όπως εξήγησε στην κα Μέρκελ ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, είναι αυτονόητο ότι η εφαρμογή του υπό διαπραγμάτευση πακέτου θα τα υπερβεί.

Από εκεί και πέρα τίθενται μια σειρά από εύλογα ερωτήματα. Πρώτον, αν, πώς και πότε θα αντιδράσει η ελληνική κοινωνία. Δεύτερον, υπό συνθήκες αποσύνθεσης πώς θα πάρει φόρους το κράτος, πώς θα επιτευχθούν οι στόχοι κ.ο.κ. Εκτός εάν το κράτος αρχίζει να κατάσχει τα πάντα για χρέος 300 ευρώ, όπως γράφεται.

Αν το κράτος καταφέρει να γίνει πιο σκληρό και από τις τράπεζες, που μάλλον θα το πετύχει με το επερχόμενο πακέτο, τότε, θα έχει καταφέρει και κάτι άλλο, να γίνει πιο μισητό από αυτές. Τις προάλλες, μια νέα κυρία έλεγε πολύ σοβαρά πως, όπου πάει να πληρώσει κάτι, δηλώνει εκ των προτέρων ότι δεν θέλει απόδειξη, ως αντίδραση στον παραλογισμό και στην αδικία των εφαρμοζόμενων πολιτικών από το κράτος.

Υπάρχει όμως και κάτι χειρότερο! Την ώρα που ο Σαμαράς και ο Στουρνάρας θα κλειδώνουν την Ελλάδα στην ευρωζώνη, υπάρχει ο κίνδυνος της μεταστροφής της ευρώφιλης πλειοψηφίας, συμπεριλαμβανομένων και των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ, και η προσχώρησή της στη λύση της δραχμής. Διότι, η ισοπεδωτική μπουλντόζα των επερχόμενων μέτρων ενδέχεται να θραύσει το προστατευτικό τζάμι του φόβου της δραχμής, και από εχθρό να τη μετατρέψει σε μοναδική διέξοδο.

Μια μεγάλη κυρία, εμφανώς συντηρητικής προέλευσης, εξηγούσε μέσα στο λεωφορείο: «τώρα που μας καταντήσανε φτωχούς, το ευρώ είναι αβάσταχτο. Με τη δραχμή θα ζοριστούμε ένα δύο χρόνια και μετά θα είμαστε καλά…».

Με δυο λόγια, αν η βουβή ελληνική κοινωνία, μέσα στην παραζάλη των «φαρμάκων» διάσωσής της, δει στο κράτος και στο ευρώ τους βασικούς της εχθρούς, τότε, μόνο αν αναβλύσει αιφνιδίως ένας πίδακας δισεκατομμυρίων ευρώ από φυσικό αέριο μπορεί να σωθεί η παρτίδα και πιθανώς η πατρίδα.

ΥΓ: Στο μεταξύ, η «Χρυσή Αυγή» θα συνεχίζει να χτίζει… συλλογικότητες.


*Ο Μάκης Ανδρονόπουλος είναι δημοσιογράφος, blogger και συγγραφέας του βιβλίου «Η Ελλάδα στο ντιβάνι – Διεργασίες ανατροπής γύρω από την ιστορία, τη γλώσσα και τα κοινωνικά στερεότυπα» (εκδ. Αλεξάνδρεια, 2011). 

Διαβάστε περισσότερα ...

Η περιπέτεια της δραχμής και η Γερμανία

Του Πάνου Παναγιώτου

Από το 1981 μέχρι και το 2001 η τιμή της δραχμής έναντι του δολαρίου μειώθηκε περισσότερο από 80% αποδεικνύοντας πέρα από κάθε αμφιβολία τη σύνδεση της οικονομικής επιβίωσης της Ελλάδας με τη δυνατότητα άσκησης μίας νομισματικής πολιτικής προσαρμοσμένης στις ιδιαίτερες ανάγκες της και το κυριότερο με την ανάγκη για ένα, διαχρονικά, φθηνό και σταθερά υπό υποτίμηση νόμισμα το οποίο θα επέτρεπε την εξομάλυνση των δημοσιονομικών, εμπορικών και γενικότερα οικονομικών ανισορροπιών που αντιμετώπιζε η χώρα και θα βοηθούσε στον έλεγχο της πορείας του χρέους.

Η όποια απόφαση, επομένως, για εγκατάλειψη της ελεύθερης διακύμανσης της δραχμής έναντι των υπολοίπων νομισμάτων και της σύνδεσης της σε σταθερή ισοτιμία με ένα σκληρό νόμισμα όπου στον πυρήνα του θα βρισκόταν το πολύ ισχυρό γερμανικό μάρκο, αποτελούσε ένα ζήτημα ύψιστης εθνικής σημασίας, άρρηκτα δεμένο με την ίδια την οικονομική επιβίωση της χώρας.
Ως εκ τούτου η κυβέρνηση Σημίτη, που αποφάσισε και ολοκλήρωσε την εισαγωγή της Ελλάδας στην ευρωζώνη, θα έπρεπε όχι μόνο να έχει εξασφαλίσει ότι πληρούνταν τη δεδομένη χρονική στιγμή τα κριτήρια ένταξης αλλά και ότι αυτά θα μπορούσαν να συνεχίσουν να ικανοποιούνται χωρίς τη δυνατότητα υποτίμησης του εθνικού νομίσματος ποτέ ξανά στο μέλλον. Όμως κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης Σημίτη και στα χρόνια μεταξύ 1996-2001 η δραχμή μειώθηκε έναντι του δολαρίου περισσότερο από 30% ενώ και κατά τη διάρκεια της επίσημης περιόδου προετοιμασίας για την ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωζώνη η τιμή της δραχμής συνέχιζε να μειώνεται έναντι του δολαρίου και άλλων σκληρών εθνικών νομισμάτων υποδεικνύοντας ότι ακόμη και η προετοιμασία για την οριστική εγκατάλειψη της δυνατότητας υποτίμησης της δραχμής, στην πραγματικότητα, έγινε απ' την κυβέρνηση Σημίτη μέσω της πολιτικής της υποτίμησης!
Με την Ελλάδα να μη έχει υπάρξει μέλος του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Συναλλαγματικών Ισοτιμιών στη δεκαετία του '80 και '90, να μην έχει δοκιμαστεί ποτέ στην πράξη ως προς την ικανότητα της να αντέξει οικονομικά χωρίς τη δυνατότητα υποτίμησης του νομίσματος της αλλά και να έχει προετοιμάσει μέσω της υποτίμησης του νομίσματος την εισαγωγή της σε ένα νομισματικό σύστημα όπου θα απαγορευόταν πλέον δια παντός η περαιτέρω υποτίμηση του, το ρίσκο ένταξης στην ευρωζώνη ήταν εξαιρετικά υψηλό και η πιθανότητα σοβαρού ατυχήματος στην περίπτωση που η ανάγκη για υποτίμηση γινόταν υπαρκτή, παρά πολύ μεγάλη.
Κάτω από τέτοιες συνθήκες το ελάχιστο που θα έπρεπε να έχει προηγηθεί της ένταξης της Ελλάδας στην ευρωζώνη θα ήταν μία περίοδος τουλάχιστον πέντε και κατά προτίμηση δέκα ετών όπου θα είχε δοκιμαστεί η σύνδεση της δραχμής με μία σταθερή ισοτιμία έναντι του ECU ή μίας άλλης ευρωπαϊκής νομισματικής μονάδας, έτσι ώστε να έχει ολοκληρωθεί με επιτυχία μία περίοδος πειραματικής προσαρμογής της ελληνικής οικονομίας στην οικονομική πραγματικότητα μίας νομισματικής ένωσης. Η κυβέρνηση Σημίτη δε σχεδίασε ένα τέτοιο στάδιο δεκαετούς ή πενταετούς πειραματικής προσαρμογής ώστε να φροντίσει να δοκιμαστεί η ανθεκτικότητα μία σταθερής ισοτιμίας για ένα εύλογο διάστημα.
Όμως και στο θέμα της ισοτιμίας που θα επιλέγονταν ως η τελική για να συνδέσει αμετάκλητα τη δραχμή με το ευρώ δεν υπήρξε η σωστή προετοιμασία. Ως γνωστό, η ισοτιμία δραχμής – ευρώ καθορίστηκε στο 'εργαστήριο' από την Ευρωπαϊκή Ένωση σε ένα πρωτοφανές νομισματικό πείραμα για το οποίο δεν υπήρχε καμία δυνατότητα διαβεβαίωσης ότι εξήγε το σωστό αποτέλεσμα. Αν η ισοτιμία δραχμής – ευρώ εξάγονταν μετά από μία περίοδο πραγματικής πειραματικής σύνδεσης τότε θα μπορούσε να είναι εντελώς διαφορετική απ' αυτήν στην οποία κατέληξε το θεωρητικό πείραμα. Έτσι, ήταν αδύνατο για την κυβέρνηση Σημίτη να γνωρίζει αν πράγματι η ισοτιμία που επιλέχτηκε ήταν η σωστή ή αν θα έπρεπε να είναι, για παράδειγμα, κατά 5%-10% ή 15% χαμηλότερη.
Προκειμένου να καθοριστεί η ισοτιμία δραχμής – ευρώ ελήφθη υπόψη η οικονομική κατάσταση της Ελλάδας. Σύμφωνα, όμως, με την απόφαση 98/317/EC του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της 03/05/1998 η Ελλάδα δεν εκπλήρωνε τις απαραίτητες, τυπικές, προϋποθέσεις για την υιοθέτηση του ενιαίου νομίσματος. Περίπου ενάμιση χρόνο αργότερα, στις 19 Ιουνίου του 2000, με την απόφαση 2000/427/EC το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο έκρινε ότι η Ελλάδα πληρούσε τις τυπικές προϋποθέσεις για την υιοθέτηση του ευρώ. Ακόμη και αν αυτό ίσχυε όντως, επιβεβαιώνεται πως η Ελλάδα μόνο την τελευταία στιγμή και σε κάθε περίπτωση εντελώς οριακά κρίθηκε 'έτοιμη' να ενταχθεί στην Ευρωζώνη. Έτσι δεν υπήρχε ούτε καν ένα εύλογο περιθώριο ελέγχου του κατά πόσο η 'λογιστική' επίτευξη των στόχων ήταν πραγματική και πόσο μάλλον βιώσιμη σε βάθος χρόνου.
Επιπλέον, στην ίδια απόφαση και μόλις ενάμιση χρόνο μετά την απόρριψη της Ελλάδας απ' την είσοδο της στην ευρωζώνη καθορίστηκε και κλείδωσε η ισοτιμία δραχμής – ευρώ (340,75), επιβεβαιώνοντας πως αυτή εξήχθει με μεγάλα περιθώρια λάθους αφού η ελληνική οικονομία βρισκόταν ακόμη στη φάση της προσπάθειας επίτευξης των στόχων ένταξης και ούτε καν είχε περάσει στο δεύτερο στάδιο της προσπάθειας παραμονής εντός των στόχων.
Στο διάστημα που λάμβαναν χώρα όλα τα παραπάνω, η τότε αντιπολίτευση δεν προχώρησε σε σοβαρές και εμπεριστατωμένες ενστάσεις σχετικά με την ετοιμότητα ή μη της Ελλάδας να υιοθετήσει το ευρώ, ούτε εκπόνησε σχετικές μελέτες για τον καθορισμό της ισοτιμίας ή οτιδήποτε άλλο απ' ότι αφορούσε σε αυτό το ιστορικής σημασίας αλλά και εξαιρετικού ρίσκου εγχείρημα.
Όταν, μάλιστα, το κόμμα της τότε αντιπολίτευσης ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας το 2004, υπό την Πρωθυπουργία του κ. Κ.Καραμανλή, αμφισβήτησε την ορθότητα των οικονομικών στοιχείων με βάση τα οποία η προηγούμενη κυβέρνηση είχε εξασφαλίσει την ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωζώνη και μετά από απογραφή η Eurostat αποδέχθηκε επισήμως αυτές τις ενστάσεις.
Μα τότε και η ισοτιμία όπου είχε κλειδώσει η δραχμή με το ευρώ ήταν, υποχρεωτικά, λανθασμένη, καθώς είχε βασιστεί στα στοιχεία που είχε παρουσιάσει η κυβέρνηση Σημίτη. Η παραδοχή της σφαλερότητας των στοιχείων Σημίτη συνεπάγεται αυτομάτως την αναγνώριση της σφαλερότητας της ισοτιμίας μεταξύ δραχμής – ευρώ. Προκειμένου να αποκατασταθεί το λάθος, θα έπρεπε η κυβέρνηση Καραμανλή να λάμβανε εκτάκτως μέτρα τα οποία θα προκαλούσαν εσωτερική υποτίμηση. Αντ' αυτού, προχώρησε στην διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων οι οποίοι προκάλεσαν τις μεγαλύτερες απώλειες ως ποσοστό του ΑΕΠ που υπέστη ποτέ χώρα από το συγκεκριμένο διεθνές αθλητικό γεγονός.
Και ενώ μετά την ολοκλήρωση των Ολυμπιακών Αγώνων το πρόβλημα έγινε μεγαλύτερο η κυβέρνηση Καραμανλή δεν έλαβε μέτρα εσωτερικής υποτίμησης αλλά επέτρεψε στις αποκλίσεις να μεγαλώσουν.
Τεράστιες ευθύνες για τη διαιώνιση των συνεπειών των λαθών Ευρωπαϊκής Ένωσης και ελληνικών κυβερνήσεων και για τη διεύρυνση των αποκλίσεων μεταξύ Ελλάδας – Γερμανίας διαδραμάτισε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα η οποία προκειμένου να στηρίξει την αδύναμη, τότε, γερμανική οικονομία μείωσε τα επιτόκια του ευρώ από το 5% στο 2%, διατηρώντας τα σε αυτά τα επίπεδα κόντρα στις μακροοικονομικές ανάγκες της ευρωζώνης για περισσότερο από δυόμιση χρόνια, μεταξύ του 2003 και 2006. Στα τέλη του 2005, όταν τα αμερικανικά και τα βρετανικά επιτόκια ξεπερνούσαν το 4% και τα αυστραλιανά το 5% τα ευρωπαϊκά εξακολουθούσαν να κυμαίνονται στο ιστορικό χαμηλό τους, 2%. Το αποτέλεσμα ήταν η ΕΚΤ να λειτουργήσει ως αντλία που φούσκωνε την Ελλάδα και άλλες ευρωπαϊκές χώρες με φθηνό ρευστό ώστε με την πλεονάζουσα ρευστότητα τους να μπορούν να αγοράζουν τα ακριβά γερμανικά προϊόντα.
Το 2005 ο διευθυντής οικονομικών της επενδυτικής εταιρίας Nomura σε συζήτηση του με ανώτατο αξιωματούχο της ΕΚΤ παρατήρησε πως ήταν άδικο να εξωθούνται οι χώρες της ΕΕ εν αγνοία τους στη διάσωση της - υπεύθυνης για την κρίση της - Γερμανίας, με το να φουσκώνονται εσκεμμένα οι οικονομίες τους μέσω μίας παρατεταμένης πολιτικής νομισματικής χαλάρωσης απ' την ΕΚΤ ώστε να αγοράζουν γερμανικά προϊόντα. Ο αξιωματούχος της ΕΚΤ του έδωσε, τότε, την εξής απάντηση: 'αυτή είναι η έννοια ενός ενιαίου νομίσματος: επειδή η Γερμανία δε μπορεί κατ' εξαίρεση να υιοθετήσει ένα πακέτο τόνωσης η μόνη άλλη επιλογή είναι να σηκώσει όλη την Ένωση μέσω της νομισματικής πολιτικής.”
“Σηκώνοντας” η Γερμανία την Ένωση εν γνώση της και βάση σχεδίου που εξυπηρετούσε τα δικά της συμφέροντα, συγκάλυψε τα πραγματικά οικονομικά προβλήματα που αντιμετώπιζαν πολλά κράτη της ευρωζώνης, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα. Αργότερα, δε, και κατά τη διάρκεια της έξαρσης της διεθνούς κρίσης στα τέλη του 2008, ενώ οι ΗΠΑ είχαν μειώσει τα επιτόκια τους κοντά στο 0% η ΕΚΤ τα διατηρούσε πάνω απ' το 4% και μάλιστα προέβη σε αύξηση τους μεγεθύνοντας την κρίση ρευστότητας στην ευρωζώνη. Το κόστος του χρήματος στην ΕΕ έγινε πολλαπλάσιο αυτού στις ΗΠΑ και στον υπόλοιπο αναπτυγμένο κόσμο με αποτέλεσμα να γίνει πανάκριβη και εξαιρετικά δύσκολη η χρηματοδότηση νοικοκυριών και επιχειρήσεων. Η πολιτική της ΕΚΤ στα τέλη του 2008 προκάλεσε την άνοδο του ευρώ στο 1,60 έναντι του δολαρίου κάνοντας το ενιαίο νόμισμα το ακριβότερο στον κόσμο, σκοτώνοντας με αυτόν τον τρόπο τις ευρωπαϊκές οικονομίες οι οποίες πέρα απ' τα υψηλότερα επιτόκια στη Δύση είχαν να αντιμετωπίσουν και το ακριβότερο νόμισμα στον κόσμο. (ανατίμηση έναντι του δολαρίου κατά 81% μεταξύ 2001-2008)
Η πολιτική παρατεταμένης νομισματικής χαλάρωσης που ασκήθηκε απ' την ΕΚΤ με την έγκριση της Γερμανίας ΄στα χρόνια προ της διεθνούς χρηματοοικονομικής κρίσης, προκάλεσε θεαματική ανατίμηση των περιουσιακών στοιχείων στην Ελλάδα (ακίνητα, μετοχές κλπ), πυροδότησε πληθωριστικές πιέσεις και εγκαινίασε μία φάση υπερβολικής και επικίνδυνης ανάπτυξης του ελληνικού τραπεζικού κλάδου τα περιουσιακά στοιχεία του οποίου αυξήθηκαν κοντά στο 200% του ΑΕΠ της χώρας.
Μετά το ξέσπασμα της διεθνούς κρίσης έγινε φανερό πως τα περιουσιακά στοιχεία των ευρωπαϊκών τραπεζών θα χρειάζονταν απομείωση προκειμένου να υπάρξει προσαρμογή της αξίας του στις μετά κρίση τιμές και το Φεβρουάριο του 2009 η βρετανική εφημερίδα Telegraph δημοσίευσε πληροφορίες από απόρρητο έγγραφο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής όπου αναφερόταν πως τα προβληματικά περιουσιακά στοιχεία των τραπεζών της Ευρώπης ανέρχονταν σε 16,3 τρις ευρώ και πως θα χρειαζόταν μία μέγα διάσωση τους η οποία και προκαλούσε ανησυχία στις αγορές που θεωρούσαν πως σε μία τέτοια περίπτωση το κόστος θα περνούσε στα κράτη και θα επηρέαζε τα ελλείμματα και το χρέος τους.
Η έκθεση 2009/C 72/01 της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που δημοσιεύτηκε αργότερα το Φεβρουάριο του 2009 επιβεβαίωνε το τεράστιο πρόβλημα που αντιμετώπιζε ο ευρωπαϊκός τραπεζικός κλάδος και προχωρούσε σε συστάσεις για το πώς θα μπορούσε να οργανωθεί η διάσωση του.
Ήδη το 2009 οι ευρωπαϊκές τράπεζες είχαν αναγκαστεί να προβούν σε καταγραφή ζημιών ύψους 300 δις δολαρίων ενώ η Ιρλανδία είχε γίνει η πρώτη χώρα της ευρωζώνης όπου είχε αναγνωριστεί επίσημα τραπεζική κρίση. Το ξέσπασμα της ελληνικής κρίσης επιδείνωσε τη λανθάνουσα πανευρωπαϊκή τραπεζική κρίση και αποτέλεσε την αφορμή για μία γιγαντιαία προσπάθεια διάσωσης των ευρωπαϊκών τραπεζών.
Ο ρόλος, λοιπόν, της ΕΚΤ, της Γερμανίας και των ευρωπαϊκών τραπεζών στη δημιουργία της ευρωπαϊκής κρίσης είναι πρωταγωνιστικός και καταλυτικός και χωρίς αυτές η κρίση δε θα μπορούσε να υπάρξει.

(http://tvxs.gr)

Διαβάστε περισσότερα ...

Τι θα γίνει όταν ο λαός απαιτήσει δραχμή;

 Του Θέμη Τζήμα

Ο σύνδεσμος “όταν” εμπεριέχει το χρονικό “ότε” και το υποθετικό “αν”. Άρα είναι χρονικός και υποθετικός, μια διάσταση λησμονημένη στη νέα ελληνική αλλά απολύτως κρίσιμη για το κείμενο που ακολουθεί.

Εδώ και τρία χρόνια, από το πρώτο μνημόνιο ακόμα, οι ελληνικές κυβερνήσεις κάνουν ό,τι μπορούν, ώστε να κερδίσουν χρόνο οι πιστωτές μας εις βάρος της χώρας. Κλωτσούν παρακάτω το σενάριο κατάρρευσης της εθνικής οικονομίας που θα εκδηλωθεί μάλλον ως μια οξύτατη κρίση ρευστότητας προς το εσωτερικό και το εξωτερικό. Έτσι οι ξένοι πιστωτές- επίσημος και ιδιωτικός τομέας- επιτυγχάνουν αφενός να οχυρωθούν απέναντι σε αυτό το ενδεχόμενο, αφετέρου, μαζί με το ντόπιο κατεστημένο, να υφαρπάξουν στις χαμηλότερες δυνατές τιμές το δημόσιο πλούτο, έχοντας ως προίκα και ένα πάμφθηνο εργατικό δυναμικό με έναν άφθονο εφεδρικό στρατό.
Το πρώτο μνημόνιο αποτέλεσε το θεμέλιο λίθο αυτής της κομμένης και ραμμένης στα μέτρα των πιστωτών μας πολιτικής. Ακολουθήθηκε από το μεσοπρόθεσμο, το μνημόνιο ΙΙ και το PSI, που ακύρωσε και έστρεψε εναντίον της ελληνικής οικονομίας την αναγκαία, από χρόνια πριν, αναδιάρθρωση χρέους.
Δεν πρέπει άλλωστε να ξεχνούμε ότι η συμφωνία της συνόδου κορυφής του περυσινού Οκτωβρίου, που κλήθηκε να υλοποιήσει η κυβέρνηση Παπαδήμου και τώρα η κυβέρνηση Σαμαρά προέβλεπε κάτι πολύ σαφές: οι Ευρωπαίοι εταίροι- θεωρώντας ότι έχουν οχυρωθεί επαρκώς απέναντι στον “ελληνικό κίνδυνο”- ανέλαβαν να καλύψουν τις εξωτερικές υποχρεώσεις της χώρας και να απεμπλακούν από την παροχή χρημάτων για τις εσωτερικές της ανάγκες, με ανταλλάγματα για τους ίδιους, την προνομιακή πρόσβασή τους στα όποια πρωτογενή μας πλεονάσματα, όποτε αυτά επιτευχθούν και φυσικά τη λεηλασία του δημοσίου πλούτου.
Επισείοντας την πλήρη υλοποίηση αυτής της συμφωνίας, δηλαδή τη μη απόδοση ούτε ευρώ για τις εσωτερικές ανάγκες της χώρας, το ευρωπαϊκό και εγχώριο οικονομικό- πολιτικό κατεστημένο εκβιάζει ξανά τον ελληνικό λαό και τους βουλευτές της συμπολίτευσης ώστε να  περάσει το νέο πακέτο μέτρων περαιτέρω φτωχοποίησης διά της εσωτερικής υποτίμησης και το ξεπούλημα όλων των εν δυνάμει δημοσίων αναπτυξιακών εργαλείων.
Η αποδοχή του νέου εκβιασμού ωστόσο οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στο σενάριο που αποτελεί το εργαλείο του εκβιασμού: στη ραγδαία επιδείνωση αρχικά και κατάρρευση, αργότερα, της χώρας. Η λήψη και των νέων μέτρων θα οδηγήσει σε δύο βασικούς άξονες αποτελεσμάτων: στο πολιτικό επίπεδο ο ελληνικός λαός θα κατηγοριοποιηθεί οριστικά ως μη πρεσβεύων συστημική πολιτική “απειλή”. Κάθε νέα επιτυχία της στρατηγικής του σοκ, του φόβου και της ενοχοποίησης  του λαού αποδυναμώνει ακόμα και για το μέλλον, τη διαπραγματευτική θέση της χώρας και ενισχύει τη συγκυβέρνηση της μνημονιακής παλινόρθωσης. Εμπεδώνει τους πολιτικούς σχεδιασμούς του κατεστημένου και το αίσθημα ασφάλειάς του.
Στο οικονομικό επίπεδο, θα επιβεβαιώσει και θα επιδεινώσει την αποτυχία του οικονομικού προγράμματος σε ό,τι αφορά τους ρητούς και διακεκηρυγμένους στόχους του - δημοσιονομικούς και αναπτυξιακούς- μεταφέροντας το βάρος της “ενοχής” για την αποτυχία στο λαό και σε ένα αναλώσιμο τμήμα της εγχώριας πολιτικής ελίτ.
Οι δύο παραπάνω άξονες αποτελεσμάτων πιθανότατα θα αποτελέσουν τις βάσεις για το σενάριο ραγδαίας επιδείνωσης αρχικά και κατάρρευσης αργότερα: σε αυτό το σενάριο, οι “απηυδισμένοι” Ευρωπαίοι από τις διαρκείς “ελληνικές αποτυχίες”, θα κάνουν το μοιραίοόπως θα αποδειχθεί και για τους ίδιους, λάθος και θα “αποσυρθούν” από τις εσωτερικές ανάγκες της ελληνικής οικονομίας, με αποτέλεσμα να προκληθεί μια μεγάλη κρίση εσωτερικής ρευστότητας. Η επιδείνωση αυτή μάλλον δε θα λάβει το χαρακτήρα μιας στάσης πληρωμών προς τα έξω αλλά μιας εξαιρετικά εκτεταμένης εσωτερικής στάσης πληρωμών που θα φτάσει έως του επιπέδου αδυναμίας λειτουργίας βασικών κρατικών υποδομών, συμπεριλαμβάνοντας ίσως και τμήματα του εγχωρίου τραπεζικού τομέα. Οι πολιτικές εξελίξεις θα είναι επίσης ραγδαίες.
Ένα μεγάλο τμήμα του λαού αντιμετωπίζοντας την άμεση, δραματική έλλειψη ρευστότητας και τη μη λειτουργία πολύ κρισίμων κρατικών υποδομών μπορεί σε εκείνη τη φάση να μεταστραφεί και από τη στήριξη στο ευρώ να απαιτήσει εθνικό νόμισμα. Η όποια τότε ελληνική κυβέρνηση θα κληθεί να αποφασίσει: θα μείνουμε με κάθε κόστος, ακόμα και αυτό ενός επιδεινουμένου φαύλου κύκλου στο ευρώ ή θα κάνουμε το άλμα εκτός, προς το εθνικό νόμισμα;
Είναι το παραπάνω, το πιθανότερο σενάριο; η “λογική” λέει όχι. Το ευρώ ήδη τείνει προς την αποσύνθεση. Η κρίση από τη στιγμή που θα σαρώσει τα τελευταία αδύναμα, ισπανικά φράγματα θα σκάσει ορμητικά στην πόρτα της Γαλλίας περνώντας από την Ιταλία και κατόπιν θα χτυπήσει τη Γερμανία. Από αυτή τη σκοπιά, η προώθηση από τον ξένο παράγοντα του σεναρίου της ελληνικής κατάρρευσης απλά θα επιβεβαιώσει τους φόβους ή “φόβους” για την επισημοποίηση της εκκίνησης αποσύνθεσης του ευρώ. Άρα με κάθε τρόπο η επιδείνωση της κρίσης στην Ελλάδα θα πρέπει να εμποδιστεί και από μια τιμωρητική πολιτική θα πρέπει να επανέλθουμε τουλάχιστον στη συζήτηση με βάση την πραγματικότητα της μνημονιακής αποτυχίας να βγάλει τη χώρα από την κρίση.
Από την άλλη όμως δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι ηγεσίες πολύ ικανότερες από τις σημερινές ευρωπαϊκές ηγεσίες έσυραν τους λαούς της ηπείρου και του κόσμου σε πολύ μεγαλύτερες καταστροφές, που κάθε “λογική” ανάλυση απέκλειε. Επιπλέον, το παρόν ευρωπαϊκό κατεστημένο κάθε άλλο παρά ικανό ή πρόθυμο αποδείχθηκε να περιορίσει έστω την κρίση.
Σήμερα λοιπόν υπάρχουν δυο βασικές αναγκαιότητες: η μια είναι να δώσουν ο λαός και η αριστερά μάχη για να αποτύχει η κυβέρνηση. Τυχόν κυβερνητική επιτυχία θα ενισχύσει περαιτέρω την οχύρωση και την κερδοσκοπία τμήματος των πιστωτών μας εις βάρος του λαού. Τα μέτρα δεν πρέπει να περάσουν. Πρέπει να συγκροτήσουμε άμεσα ένα μεγάλο, ενιαίο και πολύπλευρο αγωνιστικό μέτωπο ενάντια στην κυβερνητική πολιτική. Εκεί πρέπει να δώσει -και- η αριστερά την προσοχή της αντί σε εσωστρεφείς διαδικασίες.
Η δεύτερη αναγκαιότητα είναι η ετοιμασία κυβερνητικού προγράμματος που, αν ήθελε υλοποιηθεί το σενάριο της ραγδαίας επιδείνωσης, θα αποτρέψει την κατάρρευση και θα θέσει τις βάσεις ανασυγκρότησης της χώρας. Δηλαδή ένα κοινό κυβερνητικό πρόγραμμα αριστερών, σοσιαλιστών και ορισμένων εν γένει προοδευτικών δυνάμεων, που θα στοχεύει να σταθεροποιήσει άμεσα την οικονομική, κοινωνική και πολιτική κατάσταση, να αποκαταστήσει βασικές κρατικές λειτουργίες και να υλοποιήσει ένα σχέδιο βιώσιμης οικονομικής ανάπτυξης, μέσα από δημοκρατικό σχεδιασμό και χρήση όλων των δημοσίων και ιδιωτικών αναπτυξιακών εργαλείων.
Επιπλέον όμως, η επέλευση του πιο πάνω σεναρίου επιδείνωσης θα απαιτήσει τη λήψη της κρίσιμης στρατηγικής απόφασης σχετικά με το νόμισμα της χώρας. Τότε θα μετρηθεί η ωριμότητα των πολιτικών δυνάμεων στην πράξη, η αποφασιστικότητα του λαού και θα αποδειχθεί η αξία της θέσης ότι το ευρώ δεν είναι φετίχ. Το ευρώ τότε, όχι μόνο δε θα είναι φετίχ αλλά ίσως θα είναι και ανεπιθύμητο από μεγάλες λαϊκές μάζες, όπως βεβαίως και από ένα τμήμα του εγχωρίου παρασιτισμού. Από αυτό το τμήμα δηλαδή που θα έχει βρεθεί σε τέτοια θέση ισχύος, χάρη ακριβώς στις μνημονιακές πολιτικές διασφάλισης- υποτίθεται- της παραμονής μας στο ευρώ, ώστε να μπορεί να κερδοσκοπήσει περαιτέρω, χάρη στη μετάβαση από το ένα νόμισμα στο άλλο. Εκεί είναι που θα αποδειχθεί ότι το δεξιό και αριστερό, το υπεύθυνο και το ανεύθυνο δεν ταυτίζονται με το δίλημμα ευρώ ή δραχμή αλλά με το ερώτημα με ποια πολιτική εντός ευρώ και με ποια εκτός ευρώ.  
Τότε είναι που η αριστερά, θα κριθεί, διότι πολύ πιθανά θα κληθεί να κυβερνήσει, μέσα σε περιβάλλον γενικευμένης κρίσης και οξύτατης έντασης. Για αυτά τα καθήκοντα πρέπει να ετοιμαστεί από τώρα, καθώς ίσως να βρίσκονται πολύ πιο κοντά από όσο εικάζουμε.

tvxs.gr/node/101497

Διαβάστε περισσότερα ...

Ποιό μποζόνιο; Οι Βρετανοί ανακάλυψαν τη δραχμή !

Με 250.000 στερλίνες βραβεύτηκε μελέτη για τον πιο… ανώδυνο τρόπο εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ.

Στον πρωτότυπο οικονομικό διαγωνισμό που είχε προκηρύξει ο συντηρητικός λόρδος Γούλφσον νικητής αναδείχθηκε ο ερευνητικός οργανισμός Capital Economics με έδρα το Λονδίνο. Σύμφωνα με τη μελέτη, αν κάποτε η Ελλάδα αποφασίσει επιστροφή στη δραχμή θα πρέπει να εισαγάγει ελέγχους κεφαλαίων, να αφήσει το νέο νόμισμά της να υποτιμηθεί ως και κατά 30-50% και να κηρύξει στάση πληρωμής των χρεών της. Στη μελέτη αναφέρεται ότι η κυβέρνηση θα πρέπει να ξεκινήσει την προετοιμασία ένα μήνα νωρίτερα, στα κρυφά, αλλά να ενημερώσει τους εταίρους της μόλις τρεις ημέρες πριν το γεγονός. Η έξοδος θα πρέπει να γίνει Παρασκευή, ώστε να είναι κλειστές οι τράπεζες και οι αγορές και να αποφευχθεί ο πανικός και η φυγή κεφαλαίων. Η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να υπολογίσει το χρέος της στο νέο, υποτιμημένο εθνικό νόμισμα και να κηρύξει στάση πληρωμών, ώστε το χρέος να περιοριστεί στο 60% του ΑΕΠ.

Προκειμένου να ανακτήσει την εμπιστοσύνη των αγορών, η Αθήνα θα πρέπει να επιμείνει σε αυστηρές νομισματικές και δημοσιονομικές πολιτικές, γεγονός που σημαίνει ότι η σκληρή λιτότητα θα συνεχιστεί και χωρίς το ευρώ.

«Οι άνθρωποι μπορεί να διαφωνούν για το αν η αποχώρηση από το ευρώ είναι καλό πράγμα, αλλά το Βραβείο Γούλφσον έδειξε ότι μπορεί να γίνει», δήλωσε ο επικεφαλής των συντακτών της μελέτης, Ρότζερ Μπουτλ.

http://www.matrix24.gr/

Διαβάστε περισσότερα ...