Ποιο είναι το μέλλον της Ευρώπης;

Από τον Ναπολέων και τον Χίτλερ μέχρι τον Σουμάν: Η άλλη άποψη για τα αποτελέσματα της επιχειρούμενης πολιτικής ενοποίησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Προχθές δημοσίευσε η Voria.gr ένα ενδιαφέρον άρθρο για την Ευρώπη, του Γιώργου Χατζηλίδη, που κατέληγε με το ερώτημα: «Πόση Ευρώπη, λοιπόν, θέλουμε; Πόση απώλεια εθνικής κυριαρχίας αντέχουμε; Σε αυτά τα υπαρξιακά ερωτήματα, θα κληθούμε, άμεσα ή έμμεσα, αργά ή γρήγορα, να απαντήσουμε εμείς. Ο καθένας από εμάς και όλοι μαζί».

Κατ’ αρχήν, αυτό το ερώτημα θα έπρεπε να υποβληθεί, από και προς τον ελληνικό λαό, πριν από την ένταξή μας. Όμως ούτε καν ρωτήθηκε ο λαός, αλλά θεωρήθηκε δεδομένο ότι η είσοδός μας στην Ε.Ο.Κ. αποτελεί πανάκεια. Το ίδιο συνέβη και με την είσοδό μας στην Ευρωζώνη, όπου περιχαρείς οι κ.κ. Κ. Σημίτης και Λ. Παπαδήμος, μας επεδείκνυαν το «ευρώ», ο δε κ. Κ. Καραμανλής μίλησε για εθνική επιτυχία.

Πριν επομένως απαντηθεί το ερώτημα «ποια Ευρώπη θέλουμε», έπρεπε να υπάρξει απάντηση σε ένα άλλο ερώτημα, «ποια είναι η Ευρώπη που μας ετοιμάζουν». Θεωρώ πως απαντήσεις του είδους πως η οικονομική ενοποίηση της Ευρώπης θα φέρει και την πολιτική ενοποίηση -οψέποτε και εάν, έρθει- οπότε οι ευρωπαϊκοί λαοί θα ζουν με ειρήνη και ευημερία, αποπνέουν αστήρικτη αισιοδοξία.

Δεν προσέχθηκαν κάποιες καταστάσεις, που φαντάζουν τουλάχιστον περίεργες. Ότι την ενοποίηση της Ευρώπης την επιδίωξαν μέχρι σήμερα ο Ναπολέων με τον Χίτλερ, χρησιμοποιώντας βία, και ο Ρομπέρ Σουμάν, ο αποκαλούμενος και «θεμελιωτής της ευρωπαϊκής ενοποίησης» ή «πατέρας της ευρωπαϊκής ιδέας».
Οι στόχοι του Σουμάν φαίνονταν ευγενείς. Αλλά, αφού δεν θα χρησιμοποιούσε τη βία, ποιο ήταν εκείνο το συστατικό που θα ένωνε τους λαούς, με πληθώρα διαφορών στην εθνικότητα, στη γλώσσα, στη θρησκεία και γενικά στον τρόπο αντίληψης και δράσης;

Έγραψε ο ίδιος στα Απομνημονεύματά του: «Οι Ευρωπαίοι θα σωθούν αν έχουν συνείδηση της αλληλεγγύης τους απέναντι στον κοινό κίνδυνο... Οι τωρινοί φόβοι θα είναι η άμεση αιτία της ευρωπαϊκής ενοποίησης…». Ο φόβος, δηλαδή, στο άγνωστο μέλλον θα ήταν εκείνος που θα ένωνε τους λαούς. Είναι άραγε ισχυρός συνδετικός κρίκος αυτός; Διότι, αφενός ο φόβος δεν είναι ομοιόμορφος σε όλους τους λαούς, αφετέρου για την αντιμετώπισή του υπήρχαν και άλλοι τρόποι: Η σύνδεση φερ’ ειπείν στο αμερικανικό ή σοβιετικό άρμα.

Ίσως γίνουν περισσότερο κατανοητές οι προθέσεις του Ρομπέρ Σουμάν, με τη γνωστοποίηση ελάχιστου μέρους της βιογραφίας του, όπως παρατέθηκε προ πολλού χρόνου από την εφημ. «Το Βήμα»:

«Με την εκδήλωση των επεκτατικών βλέψεων του Αδόλφου Χίτλερ κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1930, ο Σουμάν προσχώρησε στο πνεύμα του κατευνασμού του Γερμανού δικτάτορα και τάχθηκε υπέρ της Συμφωνίας του Μονάχου του 1938. Υπήρξε επίσης θαυμαστής του Φρανσίσκο Φράνκο (…)

» Το 1940, με την κατάρρευση της Γαλλίας κατά τον B´ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Σουμάν ψήφισε υπέρ της παραχώρησης εκτάκτων εξουσιών στον πρωθυπουργό στρατάρχη Ανρί Φιλίπ Πετέν, ο οποίος συνθηκολόγησε με τη Γερμανία και ηγήθηκε του δοσιλογικού καθεστώτος του Βισύ».

Αλλά και ο Ζαν Μονέ -ο έτερος πατέρας της ευρωπαϊκής ενοποίησης- τα χρόνια του πολέμου βρισκόταν στο Λονδίνο όπου προσπαθούσε να παρεμποδίσει τη μετάδοση νέων από τον Ντε Γκόλ. Προσθέτω, και ότι ο Σουμάν ήταν υπέρμαχος της γαλλογερμανικής συμφιλίωσης. Με αυτό το ιστορικό ο Σουμάν, ποια Ευρώπη επιδίωκε; Θα αρκεστεί κάποιος μόνο στις δηλώσεις του;

Ο Ναπολέων και ο Χίτλερ, επιδίωξαν μια Ευρώπη, υπό την ηγεσία τους. Ο Σουμάν, υπό την ηγεσία τίνος ονειρεύτηκε την Ευρώπη; Σκέφθηκε ότι ο ηγέτης θα αναδειχθεί με δημοκρατικές διαδικασίες; Πώς θα συμβεί αυτό, δεδομένων των μεγάλων πληθυσμιακών διαφορών, με τεράστιο αριθμό αντιθέσεων, αφού δεν αποτελούν μια οικογένεια, ούτε έχουν κοινή ιστορία; Δεν ήταν αναμενόμενο ότι ηγέτης θα αναδεικνυόταν η ισχυρότερη χώρα;

Και πώς θα επερχόταν η ειρήνη; Ο ιστορικός κ. Thierry Baudet υποστηρίζει ότι  όσο τα κράτη παραδίδουν περισσότερη εθνική κυριαρχία τόσο θα πλησιάζουν στη σύγκρουση. Για τον Baudet ο Φασισμός και ο Ναζισμός χτίστηκαν επάνω στην προσπάθεια να δημιουργηθεί μια ενιαία Ευρώπη. Για την ευημερία της Ευρώπης ο Ναπολέων ήθελε να εφαρμόσει κοινό ευρωπαϊκό νόμο, ανώτατο δικαστήριο για την Ευρώπη και κοινό νόμισμα.

Η προσπάθεια στην ΕΕ να εδραιωθεί η ευρωπαϊκή πολιτική ενότητα είναι πηγή έντασης καθώς ολοένα και περισσότεροι πολιτικοί σχηματισμοί (ήδη υπάρχοντες και νεοϊδρυθέντες) εναντιώνονται σε αυτή την τάση.

Η δυσπιστία ανάμεσα στους Βορειοευρωπαίους και τους Νοτιοευρωπαίους βαθαίνει επικίνδυνα. Σύμφωνα με τον ιστορικό Baudet αυτό που χρειαζόμαστε δεν είναι μια υπερκείμενη εξουσία αλλά μια Ευρώπη των εθνών-κρατών που θα σέβεται τις διαφορές μεταξύ των εθνών φροντίζοντας παράλληλα να βρίσκει συνισταμένη συνεργασίας και συμφερόντων.

Κινείται σε αντίθετη φορά από αυτή της σημερινής Ευρώπης και υποστηρίζει ότι το κοινό νόμισμα πρέπει να καταργηθεί για να «αναπνεύσει» η νομισματική πολιτική των κρατών και ένα είδος χαλαρού ελέγχου μεταξύ των κρατών-μελών πρέπει να επανέλθει.

Θα έπρεπε επομένως, προ δεκαετιών να μας απασχολήσουν καίρια ερωτήματα, αντί να μας σέρνουν σε καταστάσεις, χωρίς ποτέ να μας ρωτήσουν – ούτε καν να μας εξηγήσουν. Τώρα, η έξοδος είναι χειρότερη από την ένταξη.

Ο Μακεδών

http://www.voria.gr/index.php?module=news&func=display&sid=115664