Subscribe Twitter Twitter

Παρέμβαση - Τίτλοι Αναρτήσεων

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αρθρα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αρθρα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 24 Σεπτεμβρίου 2010

Sticking the Public with the Bill for the Bankers' Crisis



Πρόλογος Παρέμβασης:
H Naomi Klein  σχολιάζει τη δημιουργία, τη δομή, τη λειτουργία και τις λύσεις που επεξεργάζεται και επιβάλλει το G-20 για την παγκόσμια κρίση.
Με δυο φράσεις: σωτηρία του χρηματοπιστωτικού συστήματος με δημόσιο χρήμα και ο λογαριασμός στους ανυποψίαστους πολίτες.
Ακόμη, με το άρθρο της η ΝΚ θέτει ζητήματα νομιμοποίησης του 
G-20 για την επιβολή των αποφάσεών του.
Για τους Έλληνες αναγνώστες το άρθρο δημιουργεί πολλά ερωτήματα όσον αφορά τον τρόπο που χειρίζεται την κρίση η Κυβέρνηση και είναι μια αφορμή για να ανοίξει η συζήτηση για τον έλεγχο των αγορών.



My city feels like a crime scene and the criminals are all melting into the night, fleeing the scene. No, I’m not talking about the kids in black who smashed windows and burned cop cars on Saturday. 

I’m talking about the heads of state who, on Sunday night, smashed social safety nets and burned good jobs in the middle of a recession. Faced with the effects of a crisis created by the world’s wealthiest and most privileged strata, they decided to stick the poorest and most vulnerable people in their countries with the bill. 

How else can we interpret the G20’s final communiqué, which includes not even a measly tax on banks or financial transactions, yet instructs governments to slash their deficits in half by 2013. This is a huge and shocking cut, and we should be very clear who will pay the price: students who will see their public educations further deteriorate as their fees go up; pensioners who will lose hard-earned benefits; public-sector workers whose jobs will be eliminated. And the list goes on. These types of cuts have already begun in many G20 countries including Canada, and they are about to get a lot worse. For instance, reducing the projected 2010 deficit in the U.S. by half, in the absence of a sizeable tax increase, would mean a whopping $780-billion cut. 

They are happening for a simple reason. When the G20 met in London in 2009, at the height of the financial crisis, the leaders failed to band together to regulate the financial sector so that this type of crisis would never happen again. All we got was empty rhetoric, and an agreement to put trillions of dollars in public monies on the table to shore up the banks around the world. Meanwhile the U.S. government did little to keep people in their homes and jobs, so in addition to hemorrhaging public money to save the banks, the tax base collapsed, creating an entirely predictable debt and deficit crisis. 

At this weekend’s summit, Prime Minister Stephen Harper convinced his fellow leaders that it simply wouldn’t be fair to punish those banks that behaved well and did not create the crisis (despite the fact that Canada’s highly protected banks are consistently profitable and could easily absorb a tax). Yet somehow these leaders had no such concerns about fairness when they decided to punish blameless individuals for a crisis created by derivative traders and absentee regulators. 

Last week, The Globe and Mail published a fascinating article about the origins of the G20. It turns out the entire concept was conceived in a meeting back in 1999 between then finance minister Paul Martin and his U.S. counterpart Lawrence Summers (itself interesting since Mr. Summers was at that time playing a central role in creating the conditions for this financial crisis – allowing a wave of bank consolidation and refusing to regulate derivatives). 

The two men wanted to expand the G7, but only to countries they considered strategic and safe. They needed to make a list but apparently they didn’t have paper handy. So, according to reporters John Ibbitson and Tara Perkins, “the two men grabbed a brown manila envelope, put it on the table between them, and began sketching the framework of a new world order.” Thus was born the G20. 

The story is a good reminder that history is shaped by human decisions, not natural laws. Mr. Summers and Mr. Martin changed the world with the decisions they scrawled on the back of that envelope. But there is nothing to say that citizens of G20 countries need to take orders from this hand-picked club. 

Already, workers, pensioners and students have taken to the streets against austerity measures in Italy, Germany, France, Spain and Greece, often marching under the slogan: “We won’t pay for your crisis.” And they have plenty of suggestions for how to raise revenues to meet their respective budget shortfalls. 

Many are calling for a financial transaction tax that would slow down hot money and raise new money for social programs and climate change. Others are calling for steep taxes on polluters that would underwrite the cost of dealing with the effects of climate change and moving away from fossil fuels. And ending losing wars is always a good cost-saver. 

The G20 is an ad hoc institution with none of the legitimacy of the United Nations. Since it just tried to stick us with a huge bill for a crisis most of us had no hand in creating, I say we take a cue from Mr. Martin and Mr. Summers. Flip it over, and write on the back of the envelope: Return to sender. 



http://www.naomiklein.org
Διαβάστε περισσότερα ... Bookmark and Share

Πέμπτη 23 Σεπτεμβρίου 2010

Democracy Still Matters

by Roger Cohen
One mystery of the first decade of the 21st century is the decline of democracy. It’s not that nations with democratic systems have dwindled in number but that democracy has lost its luster. It’s an idea without a glow. And that’s worrying.
I said “mystery.” Those who saw something of the blood expended through the 20th century to secure liberal societies must inevitably find democracy’s diminished appeal puzzling. But there are reasons.
The lingering wars waged partly in democracy’s name in Iraq and Afghanistan hurt its reputation, however moving images of inky-fingered voters gripped by the revolutionary notion that they could decide who governs them. Given the bloody mayhem, it was easy to portray “democracy” as a fig leaf for the West’s bellicose designs and casual hypocrisies.
While the democratic West fought, a nondemocratic China grew. It emerged onto the world stage prizing stability, avoiding military adventure and delivering 10 percent annual growth of which Western democracies could only dream.
China’s “surge” was domestic. It was unencumbered by the paralyzing debate of democratic process. When the West’s financial system imploded in 2008, the Chinese response was vigorous. A “Beijing consensus” gained traction.
The borderline between democracy and authoritarianism grew more opaque. The dichotomy between freedom and tyranny suddenly seemed oh-so 20th century. The new authoritarianism of China or Russia was harder to define and therefore harder to confront.
“Regimes like the one in Russia are stabilized by the fact that they have no ideology,” said Ivan Krastev, a fellow at the Institute for Human Sciences in Vienna. “There is really no ideological means to attack them.”
They also derive resilience from the fact that their borders are open. “The middle class is not interested in changing the system because if they don’t like it they can fly to London,” Krastev noted.
Having grown up in Communist Bulgaria, he believes democracy was oversold in the 1990’s. All good things, at the Cold War’s end, were shoveled into the democratic basket: prosperity, growth, peace. When democracy stopped delivering in these areas, it suffered. Too little was said about democratic values, including freedom.
Meanwhile technology kicked in with what the author Jonathan Franzen has called its “trillion little bits of distracting noise.” People, synched with themselves, retreated into private networks and away from the public space — the commons — where democratic politics had been played out.
Democracies seemed blocked, as in Belgium, or corrupted, as in Israel, or parodies, as in Italy, or paralyzed, as in the Netherlands.
There were exceptions, particularly the heady mass movement that brought Barack Obama to power in 2008. But Obama soon found himself caught in the gridlock of the very partisan shrieking he had vowed to overcome. Less than halfway through his presidency the prospect of legislative paralysis looked overwhelming. The world’s most powerful democracy, its promise so recently renewed, seemed mired once more in its frustrations and divisions.
So what? So what if money trumped democracy and stability trumped open societies for hundreds of millions of people? So what if the rule of law or individual freedom was compromised, the press muzzled, and media-controlling presidents thought they could use “democracy” to rule for life with occasional four-year breaks.
So what if people no longer thought their vote would change anything because politics was for sale? Perhaps liberal democracy, along with its Western cradle, had passed its zenith.
Wrong. It’s important to stanch the anti-democratic tide. Thugs and oppression ride on it.
If anyone needs reminding of that, read the remarkable Tony Judt, the historian who brought the same unstinting lucidity to his death last month from Lou Gehrig’s Disease as he did to the sweep of 20th-century European history. Judt was a British intellectual transposed to New York whose rigorous spirit of inquiry epitomized Anglo-American liberal civilization. Nobody knew better the repressive systems that create captive minds. Nobody wrote more persuasively about the struggle against them for pluralism, liberty and justice.
Judt died as I moved the other way, from New York to London. It’s a move across a continuum of language — even if I can’t get used to “letter box” or “white” coffee — but also, still, across the continuum of Anglo-American civilization, the civilization of Locke and Adam Smith and Isaiah Berlin, however marginalized those dead white men may appear in the dawning Asian century.
So I’m grateful to Timothy Garton Ash, in his tribute to Judt in The New York Review of Books, for finding in the words of a 17th-century Englishman, Colonel Thomas Rainsborough, a quintessential expression of the democratic idea:
“For really I think that the poorest he that is in England hath a life to live as the greatest he: and therefore truly, sir, I think it’s clear, that every man that is to live under a government ought first by his own consent to put himself under that government.”
From that utterance in 1647 to Lincoln at Gettysburg in 1863 — “that government of the people, by the people, for the people, shall not perish from the earth” — is a natural progression. And democracy is still an idea worth the fight.
Διαβάστε περισσότερα ... Bookmark and Share

Σάββατο 18 Σεπτεμβρίου 2010

Η Φιλοκαλία, ο μηδενισμός και η κρίση


Του π. ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΥ*

Σε περιόδους μεγάλων κρίσεων στους λαούς, η κύρια εργασία του διανοούμενου οφείλει να είναι η ανάδειξη εκείνων των στοιχείων του πολιτισμού και των παραδόσεων που μπορούν να βοηθήσουν στην ανάταξη της συλλογικής κατάθλιψης και την αναζωπύρωση των εστιών δημιουργικής δράσης.
Αυτό ακριβώς έκαναν αίφνης άνθρωποι σαν τον Χέγκελ ή τον Γιάσπερς σε αντίστοιχα πολύ δύσκολες στιγμές του έθνους τους. Αλλωστε το να κατηγορεί η Ινδία τον ινδουισμό ή το Ιράκ τον μουσουλμανισμό για τις κακοτυχίες τους, αυτό μόνο σε βαθύτερη παρακμή, λόγω απελπισίας, θα μπορούσε να οδηγήσει. Σε στιγμές κρίσης, λοιπόν, αναζητούμε καταρχήν τα στοιχεία εκείνα που επιτρέπουν την αναγέννηση και την ελπίδα. Αραγε αυτό είναι που κάνει ο Στέλιος Ράμφος με το τελευταίο του βιβλίο, όσο και με το μπαράζ των συνεντεύξεων που ακολούθησε;
Στην εικοσαετία που διδάσκω στην τριτοβάθμια θεολογική εκπαίδευση, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, έχω συναντήσει μόλις δυο ή τρεις ανθρώπους που έχουν διαβάσει ολόκληρη τη Φιλοκαλία. Το βιβλίο αυτό, που δημιουργήθηκε από μοναχούς για μοναχούς, εκδόθηκε μετά το '60 στην Ελλάδα και διαβάστηκε γενικώς ελάχιστα. Το πρόβλημα ωστόσο είναι πως το περιεχόμενό του ελάχιστα ταυτίζεται με αυτό που προτείνει ο Ράμφος.
Καταρχήν η Φιλοκαλία δεν περιέχει μόνο μια ανθρωπολογία, αλλά σειρά ανθρωπολογιών, με σημαντικές διαφορές μεταξύ τους, οι οποίες ανταποκρίνονται στη μακρά εξέλιξη δεκατεσσάρων αιώνων: είναι εντελώς διαφορετική η Πλατωνίζουσα και καθαρά νοησιαρχική ανθρωπολογία και γνωσιολογία του συγγραφέα των απόψεων του Αντωνίου ή του Ευαγρίου (Νείλος ο Ασκητής), από τη μυστηριοκεντρική ανθρωπολογία του Μάρκου του Ασκητή, ή τον εσωτερισμό του Μακαρίου, ή ακόμα, φυσικά, από τον μοντέρνο ψυχοσωματικό ολισμό του Μαξίμου του Ομολογητή και την ιερή σωματοκεντρικότητα του Γρηγορίου Παλαμά. Είναι εντελώς παράδοξη άλλωστε η θέση του Ράμφου πως ο ανατολικός χριστιανισμός δεν διαθέτει καν ανθρωπολογία: η απόλυτη ισότητα και ακεραιότητα των δύο φύσεων του Χριστού στη Δ' Οικουμενική Σύνοδο, καθώς και ο μακρύς αντι-μονοφυσιτικός αγώνας, που κατέληξε στη λαμπρή διατύπωση της απόλυτης ελευθερίας της ανθρώπινης βούλησης, για πρώτη φορά στην Ιστορία, στον Μάξιμο τον Ομολογητή και τη Στ' Οικουμενική Σύνοδο, ενάντια στην παθητικότητα της βουδιστικής Ανατολής, θα αρκούσαν για να το αποδείξουν αυτό. Υπάρχει μια διαδικασία ωρίμανσης της ορθόδοξης ανθρωπολογίας, της οποίας τα ίχνη φαίνονται και στη Φιλοκαλία και προς την οποία σήμερα στρέφεται το ενδιαφέρον πολλών ειδικών στη Δύση.
Πέραν αυτών καμιά πρωτοκαθεδρία του αισθήματος δεν επιτρέπει η Φιλοκαλία. Τόσο το αίσθημα όσο και ο νους περιορίζονται, στη διαδικασία της προσευχής, τόσο όσο χρειάζεται για να αποφευχθεί η πιθανή ειδωλοποιητική τους λειτουργία - κυρίως μάλιστα του αισθήματος! Παραμένει βεβαίως παράδοξη η θέση του Ράμφου πως μηδενιστής είναι ο άνθρωπος του αισθήματος· κατά τον Χάιντεγκερ (στο έργο του για τον Νίτσε) αιτία του μηδενισμού είναι μάλλον, αντιθέτως, η αυτοτοποθέτηση του σκεπτόμενου υποκειμένου ως προϋπόθεση κάθε αντικειμενικής μεταφυσικής τού Είναι - και η βούληση για δύναμη που ακολουθεί. Ο άνθρωπος του αισθήματος δεν είναι μηδενιστής, αντίθετα πιστεύει σε αξίες. Γίνεται μηδενιστής όμως όταν γίνει φίλαυτος, όταν χάσει δηλαδή την κοινότητα. Αλλά αυτός ο «θερμός» μηδενισμός θεραπεύεται μάλλον πιο εύκολα από τον «ψυχρό» μηδενισμό του λογικισμού.
Κο μεγαλύτερο όμως σφάλμα είναι το να ταυτίζει κανείς τη Φιλοκαλία με τον ορθόδοξο χριστιανισμό εν γένει, ή ακόμα με τον τρόπο βίωσης της ευχαριστιακής κοινότητας από μέρους των πιστών ανά τους αιώνες. Υπάρχει σχέση αλλά όχι ταύτιση. Πέραν αυτού, άλλωστε, για να μείνουμε στο θέμα μας, η Ελλάδα κατά τον τελευταίο αιώνα υπέφερε πολύ περισσότερο από τον ηθικισμό, τον ευσεβισμό και τον νομικισμό που έφεραν κάποιες οργανώσεις, παρά από τη Φιλοκαλία, που αγνοεί όλα τα παραπάνω!
Ποια είναι τα στοιχεία της Φιλοκαλίας όμως που θα μπορούσαν να βοηθήσουν μια σύγχρονη ανθρωπολογία η οποία θα μπορούσε επίσης να οδηγήσει και σε ιστορική ανάπτυξη; Αναφέρω μερικά επιγραμματικά: η έμφασή της στην ανάγκη ρεαλιστικής αυτογνωσίας (κάτι στο οποίο περιλαμβάνεται και το ασυνείδητο), η έμφαση στην ανάγκη κοινωνικοποίησης του φίλαυτου θελήματος, ο τελικός τονισμός της ψυχοσωματικής υφής του ανθρώπου και η ανάγκη ψυχοσωματικής μετοχής/συναλήθευσης του ανθρώπινου όλου, η αποφασιστική συναίρεση ατομισμού-κοινωνικότητας και συν-ευθύνης όλων για όλα και όλους. Δεν είναι καλύτερα να αρχίσουμε να συζητούμε αυτά παρά οτιδήποτε άλλο;
*Αναπληρωτής καθηγητής στην Ανώτατη Εκκλησιαστική Ακαδημία Θεσσαλονίκης, επισκ. καθ. στο Ορθόδοξο Ινστιτούτο του Κέμπριτζ, επίκ. καθ. στο Παν/μιο Ουαλίας


Διαβάστε περισσότερα ... Bookmark and Share

Κυριακή 12 Σεπτεμβρίου 2010

Θυμηδία και αποστροφή..



Ο άνισος Καραμανλής πλήρωσε την οκνηρία του και το κυβερνάν δι' αντιπροσώπων. Ο αεικίνητος Παπανδρέου θα πληρώσει τη φαντασμαγορία της δήθεν εγρήγορσης... Η κυβέρνηση Καραμανλή προκάλεσε λαϊκή οργή.

Η εξουσία Παπανδρέου, πέραν της λαϊκής οργής, προκαλεί θυμηδία και αποστροφή. Διότι ποτέ, καμία κυβέρνηση, δεν δημιούργησε τόσο γρήγορα εικόνα ιλαρότητας και αυτογελοιοποίησης. Αψευδής μάρτυς ο πρόσφατος ανασχηματισμός, ο οποίος ως γεγονός εμπίπτει μάλλον στην αρμοδιότητα των γελοιογράφων και της επιθεώρησης, παρά στο πεδίο ευθύνης τής, έστω αυστηρής, κριτικής...
Στην παθολογία του κυβερνώντος νεο-Παπανδρεϊσμού το πλέον εντυπωσιακό στοιχείο δεν επισημαίνεται τόσο στις δυσλειτουργίες του κυβερνητικού έργου -σ' αυτό το ανεκδιήγητο και προφανές «βλέποντας και κάνοντας»- αλλά στην προκλητική αντιστροφή της πραγματικότητας και τη θρασύτατη διαστρέβλωση λέξεων και εννοιών. Πρόκειται για ενσυνείδητη πρακτική, η οποία έχει ένα θλιβερό προηγούμενο: όταν αποφασίστηκε η επίθεση εναντίον της Σερβίας, ο τότε υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας Γιόσκα Φίσερ είχε το θράσος να φωνάξει «No Pasaran». Καταγέλαστη αθλιότης: ο παλιός αριστεριστής και μετέπειτα πειθήνιο όργανο του ΝΑΤΟ, επιστράτευσε το «Δεν θα περάσουν» της θρυλικής Ιμπαρούρι ενάντια στον Φράνκο, για να ταυτίσει συκοφαντικά τους αμυνόμενους Σέρβους με φασίστες και να νομιμοποιήσει την γκανγκστερική επίθεση της Δύσης...
Το ίδιο, κατ' αναλογίαν, επιχειρεί και ο Γ. Παπανδρέου: βαπτίζει το δυναστικό Μνημόνιο μονόδρομο σωτηρίας. Χαρακτηρίζει ένδειξη αλληλεγγύης τους δυσβάστακτους φόρους. Προβάλλει ως στοιχείο νεωτερικής αντιλήψεως τη σκανδαλώδη αδράνεια (ακόμη υπάρχουν εφορίες χωρίς επικεφαλής, ενώ μόλις πριν από έναν μήνα εδέησε να τοποθετήσει ηγεσία στο ΙΚΑ). Ομιλεί για ανοιχτή διακυβέρνηση ενώ έχει παραγκωνίσει οργανικές και θεσμικές (κομματικές) λειτουργίες. Σεμνύνεται ότι υπηρετεί τα λαϊκά συμφέροντα με το... αντιεξουσιαστικό του σχήμα τη στιγμή που υλοποιεί άνωθεν -και έξωθεν- εντολές του ΔΝΤ και της Ένωσης. Υπαναχωρεί και αντί να παραδεχθεί το λάθος του (π.χ. με το υπουργείο Ναυτιλίας ή με το «μικρό και ευέλικτο σχήμα»), προβάλλει εξοργιστικές και ιλαρές δικαιολογίες - ότι τάχα η κατάσταση έκτακτης ανάγκης επιβάλλει τέτοιες αλλαγές... Και το πλέον πρόσφατο κρούσμα από την πλούσια συγκομιδή: με αφορμή τις αντιδράσεις και τα σχόλια για τον νυχτωμένο ανασχηματισμό -αυτήν την αποθέωση της μικροπολιτικής λογικής- κάλεσε τους υπουργούς του και τον λαό να μην ενδίδουν στις σειρήνες των παραπολιτικών σχολίων!
Όμως η συστηματική διαστρέβλωση λέξεων και εννοιών θα έπασχε ως επιχείρηση αλλοίωσης των πραγματικών δεδομένων, αν δεν συνοδευόταν από την κατακλυσμιαία προπαγάνδα των χειραγωγημένων Μέσων Ενημέρωσης. Στο πεδίο αυτό η κυβέρνηση Παπανδρέου τα καταφέρνει περίφημα, όπως κατέδειξε και ο θλιβερός ανασχηματισμός: διανοείστε τι θα συνέβαινε αν είχε επιχειρήσει κάτι παρόμοιο π.χ. ο Καραμανλής; Ακόμη θα έσταζαν σαρκασμό και φαρμάκι τα βραδινά δελτία και τα πρωτοσέλιδα. Αλλά να 'ταν αυτό το μόνο δείγμα προκλητικής μονομέρειας και επιλεκτικής κριτικής... Κραυγαλέα υποβαθμίστηκε η ηχηρή αποκάλυψη ότι ο Γ. Παπανδρέου ήξερε από το καλοκαίρι του '09 όλα τα στοιχεία για την πορεία της οικονομίας, με πρώτο το ύψος του ελλείμματος. Στα ψιλά πέρασαν οι αποκαλυπτικές καταγγελίες ότι η ελληνική κυβέρνηση δέχθηκε αδιαμαρτύρητα τους όρους της Ένωσης για τον σφαγιαστικό δανεισμό και το επαχθές Μνημόνιο. Προβλήθηκε ως ανούσια λεπτομέρεια η συγκλονιστική αποκάλυψη για τα swaps του Σημίτη και τα ψεύτικα στοιχεία με τα οποία μπήκε η χώρα στην ΟΝΕ. Και βέβαια την έφαγε το μαύρο το σκοτάδι την πρόσφατη αποκάλυψη για το τι έλεγε περί ΔΝΤ ο Γ. Παπανδρέου, μόλις τέσσερις μήνες πριν από τις εκλογές. Ούτε καν μια σχολιαστική αναφορά από τα σοβαρά δελτία και ξιφήρη πρωτοσέλιδα...
Εν πάση περιπτώσει, ιδού τι είπε για το ΔΝΤ στις 9/6/2009, στον διαδικτυακό τόπο TVXS: «Ιδιαίτερα το ΔΝΤ δεν έχει τη φήμη ούτε για την κοινωνική του δικαιοσύνη ούτε βεβαίως και για την αποτελεσματικότητά του. Να πηγαίνει σε άλλες χώρες, αναπτυσσόμενες, και να ζητά, να τους λέει ότι επειδή έχετε πολλά δάνεια πρέπει να κόψετε, και το πρώτο που θα κόψετε είναι η Παιδεία παραδείγματος χάριν. Αυτές είναι επίσημες πράξεις τους. Ουσιαστικά κόβει το μέλλον της χώρας. Μπορεί αυτή η χώρα να μαζέψει κάποια λίγα χρήματα για ένα - δυο χρόνια, αλλά ουσιαστικά καταδικάζει τη χώρα αυτή στην υπανάπτυξη, σε μόνιμη βάση. Άρα δεν έχουμε κανέναν λόγο εμείς να μπούμε σε μια τέτοια διαπραγμάτευση, η οποία πιθανώς να διολισθήσει σε όρους αρνητικοί για την πορεία της χώρας μας». (...Ειρήσθω εν παρόδω ότι η στήλη παραθέτει επακριβώς το κείμενο και παράλληλα σηκώνει ψηλά τα χέρια μπροστά στα αφοπλιστικά ελληνικά του πρωθυπουργού)...
Θα είναι θαύμα αν μακροημερεύσει η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου. Με κραυγαλέες αδυναμίες, ακόμη και στον τομέα της διαχείρισης και με τόσο θολό οικονομικό πεδίο, καμία προπαγάνδα, όσο αδυσώπητη και να είναι, δεν δύναται να αποτρέψει την πτώση και την εκλογική καταβαράθρωση. Το δυστύχημα για τη χώρα, όπως έχει γράψει εγκαίρως η στήλη, είναι ότι ορισμένες καλές προθέσεις και αξιοσημείωτες προσπάθειες της κυβέρνησης Παπανδρέου, που αφορούν στο συμμάζεμα του κράτους, κινδυνεύουν να μείνουν στα χαρτιά... Ο πρωθυπουργός χάνει μια ιστορική ευκαιρία να αλλάξει τη ροή των πραγμάτων. Ο άνισος Καραμανλής, και πολύ περισσότερο ο ολίγιστος Σημίτης, ελάχιστα θα απασχολήσουν τους ιστορικούς του μέλλοντος. Απ' ό,τι φαίνεται , ο Γ. Παπανδρέου θα έχει σκληρότερη μοίρα: το ελάχιστο ίχνος του, ενδέχεται να το συνοδεύει η ιλαρότης...
ΥΓ.: Σοβαρά ανταγωνιστικός σε ιλαρότητα αποδεικνύεται ο ΣΥΡΙΖΑ και ειδικά η ομάδα Αλαβάνου. Η αυτιστική καθήλωση του συγκεκριμένου χώρου δεν έχει προηγούμενο... 
Πηγή: 
http://www.paron.gr
Διαβάστε περισσότερα ... Bookmark and Share

Recent Posts

free counters
single russian women contatore visite website counter
Lamia Blogs