Ο Αντώνης Σαμαράς με τον Γιάννη Στουρνάρα χειροκροτούν τον Ευάγγελο Βενιζέλο
“ Ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος αντί των συνεντεύξεων προτίμησαν τους βαρετούς και μακροσκελείς μονολόγους, αυτοεπαινέθηκαν, περιέγραψαν μια χώρα, η οποία δεν υπάρχει στον παγκόσμιο χάρτη, μοίρασαν χαμόγελα δεξιά κι αριστερά, απόλαυσαν την υποδοχή που επιφύλαξαν στα λόγια τους τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, και τελικά επέστρεψαν στην Αθήνα. ”
Του Γρηγόρη Ρουμπάνη
Όταν ο Αντώνης Σαμαράς και ο Ευάγγελος Βενιζέλος αποφασίζουν να μη μιλήσουν, σημαίνει ότι κάτι κρύβουν. Κάτι πολύ σοβαρό, το οποίο στην καλύτερη περίπτωση θα τους εκθέσει και στη χειρότερη θα τους ενοχοποιήσει. Επισκεπτόμενοι την αποκαλούμενη (πια) Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης ακολούθησαν την τακτική του προσαγόμενου σε ανάκριση, ο οποίος έχει αποφασίσει να κρατήσει το στόμα του κλειστό. Να μην απαντήσει σε ερωτήσεις. Εν προκειμένω, το ρόλο του ανακριτή, ή των ανακριτών, θα διαδραμάτιζαν οι δημοσιογράφοι, οι οποίοι θα καλούσαν το κυβερνητικό δίδυμο να αντιπαρατάξει στα λόγια (τους) στα έργα (τους), και από αυτή τη διαδικασία θα προέκυπτε το ανακριτικό πόρισμα: πού λένε την αλήθεια και πού αποκρύπτουν την αλήθεια. Και με ποιο κίνητρο. Αυτή την πικρή διαδικασία την απέφυγαν και οι δυο.
Δεν έδωσαν συνεντεύξεις Τύπου, προφανέστατα για να μην εκτεθούν. Απέφυγαν τις ερωτήσεις, απέφυγαν και την απολογία για όσα είχαν δεσμευτεί προ έτους περί επαναδιαπραγμάτευσης των όρων του μνημονίου, ελάφρυνσης των δοκιμαζόμενων Ελλήνων, έναρξη ανάκαμψης και άλλων δόλιων λόγων που μοναδικό σκοπό είχαν την παγίδευση του εκλογικού σώματος. Αντί των συνεντεύξεων προτίμησαν τους βαρετούς και μακροσκελείς μονολόγους, αυτοεπαινέθηκαν, περιέγραψαν μια χώρα, η οποία δεν υπάρχει στον παγκόσμιο χάρτη, μοίρασαν χαμόγελα δεξιά κι αριστερά, απόλαυσαν την υποδοχή που επιφύλαξαν στα λόγια τους τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, και τελικά επέστρεψαν στην Αθήνα. Μεγάλη επιτυχία, αν παραβλέψει κανείς το γεγονός ότι οι ίδιοι έχουν καταστήσει τον λόγο τους χωρίς την παραμικρή αξία, αφού με τις επιλογές και τις αποφάσεις τους, ως επικεφαλής της κυβέρνησης, τον έχουν ανατρέψει πλείστες όσες φορές.
Το μόνο που επί της ουσίας κατάφεραν, είναι να ενισχύσουν το (πολιτικό) κατηγορητήριο σε βάρος τους, να φορτώσουν με περισσότερο άγχος και απόγνωση εκείνο το μέρος της κοινωνίας-που είναι και το μεγαλύτερο-το οποίο αγκομαχά υπό το βάρος των μεσαιωνικής αντίληψης φόρων και μέτρων που έχει φορτωθεί, και να κάνουν εκατομμύρια γλώσσες να λαλήσουν με πόνο «για πόσο ακόμα;» Ίσως για πολύ, μέχρι να υπογράψουν το τρίτο μνημόνιο, ως υποχρέωση υποτέλειας που έχουν απέναντι στους δανειστές. Εκτός και αν τους ρίξει κάποια εσωτερική ανταρσία, κυρίως από τους κόλπους της ΝΔ, ιστορικά στελέχη της οποίας φέρονται αποφασισμένα να μην κάψουν τις ρίζες τους με τα τελευταία τμήματα της εκλογικής επιρροής της, που τους έχουν απομείνει. Εν ολίγοις, να μη γίνουν και αυτοί ΠΑΣΟΚ. Πολύ λογικό αυτό ως ενδεχόμενο, και για λόγους πολιτικής επιβίωσης ορισμένων, αλλά και για λόγους πολιτικής προοπτικής γενικότερα, καθώς στη δεξιά πτέρυγα του φάσματος δεν υπάρχει εναλλακτική λύση όμοια με αυτήν που διαφάνηκε στην αριστερή με την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος κατέλαβε το κενό που άφησε πίσω του το ΠΑΣΟΚ. Οι ΑΝΕΛ παραμένουν (μέχρις ώρας) αδύναμοι, και ορμητικοί δείχνουν μόνο οι περιφρονητές της δημοκρατίας, ο στρατός των ατάκτων της Χρυσής Αυγής. Ποιος αναλαμβάνει όμως να πριμοδοτήσει την προοπτική κατάρρευσης της ελληνικής πολιτείας;
Στο μεταξύ, έχει να δώσει τις δικές του εξετάσεις απέναντι στην κοινωνία και ο Αλέξης Τσίπρας. Έχει να αποδείξει πώς εννοεί το σχηματισμό του πυρήνα που θα αναλάβει την πολιτική και κοινωνική ανασυγκρότηση της χώρας, και με ποιους θα κάνει τη μεγάλη αμφίπλευρη διεύρυνση, την οποία έχει εξαγγείλει με το πέρας του συνεδρίου του Ιουλίου.
Ο ηγέτης της αξιωματικής αντιπολίτευσης έχει αναλάβει τις δικές του δεσμεύσεις, τις οποίες ο ίδιος θεωρεί εκ των ων ουκ άνευ, για να μπορέσει να προωθήσει το έργο για την αναγέννηση της πατρίδας. Εν κατακλείδι, μόνο ο συνδυασμός κινήσεων τόσο στη δεξιά όσο και στην αριστερή πτέρυγα του πολιτικού φάσματος μπορεί να φέρει ενδιαφέρουσες ανατροπές. Τέτοιες, που θα ρίξουν στο βάραθρο της αιώνιας απαξίωσης το σύστημα που οδήγησε στη σημερινή εξαθλίωση και ταπείνωση έναν τόπο, που, τέλος πάντων, είχε κάποιους λόγους να νιώθει υπερήφανος.
Αναρτήσεις
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Ας είμαστε ευγενείς στο σχολιασμό.