Υποταγή ή εξώθηση σε ρήξη;

Του Γιώργου Καπόπουλου

Ενα χρόνο μετά την εκλογή του Ολάντ το βραχυκύκλωμα του Γάλλου ηγέτη αποτελεί στρατηγικό πρόβλημα πρώτου μεγέθους για τους Μέρκελ-Σόιμπλε: Δεν προσαρμόζεται στους ρυθμούς που θέλει το Βερολίνο, αλλά και δεν αντιπαρατίθεται μετωπικά, ώστε να διευκολύνει πιο ξεκάθαρες γερμανικές επιλογές, με τη γαλλική πλευρά να χρεώνεται μια ρήξη που επικοινωνιακά δεν θέλει να αναλάβει η Γερμανία.

Η πίεση έρχεται από παντού, από τον Μπαρόζο που καλεί τη Γαλλία να προχωρήσει σε περαιτέρω περικοπές και διαρθρωτικές αλλαγές, από τον επικεφαλής της Μπούντεσμπανκ Βάιντεμαν και ηγετικά στελέχη των Χριστιανοδημοκρατών που έχουν ήδη ανακηρύξει τη Γαλλία στον μεγάλο ασθενή της Ευρωζώνης, αλλά και από πιο τολμηρές απόψεις που τις δημοσιεύει το έγκυρο Bloomberg, όπου τρεις αριθρογράφοι, ανάμεσα στους οποίους και ο πρώην πρόεδρος του ΣΕΒ Γερμανίας Χένκελ, καλούν τη Γαλλία να πάρει τη σωτήρια πρωτοβουλία της κατάτμησης της Ευρωζώνης!

Ενας χρόνος Ολάντ ήταν μια περίοδος χάριτος που για το Βερολίνο εξαντλήθηκε, καθώς οι εκλογές του Σεπτεμβρίου πλησιάζουν και έπεται η ώρα των μεγάλων αποφάσεων. Αν μέχρι στιγμής η απραξία-ακινησία του ενοίκου του Μεγάρου των Ηλυσίων ήταν χρήσιμη για την Καγκελαρία, γιατί απέτρεψε αναταράξεις, σε μια στιγμή που χρειάζεται επίφαση αισιοδοξίας για να καλυφθεί η «βουτιά» της Ευρωζώνης στην ύφεση, με τη Γερμανία να ξεφεύγει ακόμη εικονικά-προσχηματικά από την επομένη των εκλογών και μετά, το γαλλικό βραχυκύκλωμα είναι πρόκληση πρώτου μεγέθους.

Δεν πρόκειται για προετοιμασία σκληρής διαπραγμάτευσης, ούτε για υποταγή της Γαλλίας έναντι αντιτίμου, όπως γινόταν την εποχή του διδύμου Μερκοζί. Η Γερμανία μαξιμαλιστική θέλει την πλήρη υποταγή της Γαλλίας και το μόνο που της προκαλεί αμηχανία είναι τι θα κάνει στην περίπτωση που οι αντοχές του γαλλικού πολιτικού συστήματος και οι ισορροπίες της γαλλικής κοινωνίας δεν επιτρέψουν μια βίαιη προσαρμογή σαν αυτή που γνώρισαν η Ελλάδα, η Πορτογαλία και η Ισπανία και σε μικρότερο βαθμό η Ιταλία.

Σήμερα η τροπή που πήρε η ευρωπαϊκή στρατηγική της Γερμανίας απαγορεύει στη Γαλλία να συνεχίσει την παραδοσιακή ευρωπαϊκή της ισορροπία, όπου συνυπήρχαν συμφέροντα και φιλοδοξίες και του Βορρά και του Νότου: Ο μέχρι χθες προνομιακός εταίρος του Βερολίνου καλείται ή να πληρώσει το πλήρες κόστος της βιάιης σύγκλισης με τον Βορρά ή να αποδεχθεί σε όλα τα επίπεδα τον υποβιβασμό του στον Νότο.

Αν θέλουμε να ανατρέξουμε στην Ιστορία της Ενοποίησης της Γερμανίας τον 19ο αιώνα υπό τον ηγέτη της Πρωσίας Μπίσμαρκ, υπάρχουν δύο μοντέλα αντιμετώπισης των ανταγωνιστικών κέντρων που θα μπορούσαν να επηρεάσουν την παντοδυναμία του Βερολίνου στην ενοποίηση:

Το μοντέλο της Αυστρίας που εκ του μεγέθους της παρενοχλούσε την πρωσική παντοδυναμία και ετέθη εκτός γερμανικής ολοκλήρωσης με συνειδητή και ορθολογική επιλογή του Μπίσμαρκ να πληρώσει με αναδίπλωση και ακρωτηριασμό μια ενοποίηση που θα την έλεγχε πλήρως.

-Το μοντέλο της Βαυαρίας που υπετάγη πλήρως μετά τιμών μετά την ίδρυση της Γερμανικής Αυτοκρατορίας το 1870: Διατήρησε τον βασιλά της, το στρατό της, τους σιδηροδρόμους της και τα ταχυδρομεία της, παρέδωσε την ουσία της κυριαρχίας της και κράτησε τα σύμβολα.

Εδώ όμως σταματούν οι ομοιότητες, καθώς η ασφυκτική γερμανική πίεση δεν αποκλείεται να οδηγήσει τη γαλλική ελίτ και κοινωνία στη μη ελεγχόμενη έκρηξη, που απέτρεψαν με το σοκ και δέος των μεθοδεύσεών τους οι Μέρκελ-Σόιμπλε στον Νότο της Ευρωζώνης.

Kapopoulos@pegasus.gr

http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=27689&subid=2&pubid=113044613