Με ανάμεικτα αισθήματα ανακούφισης αλλά και αγωνίας υποδέχτηκαν οι κυβερνήσεις της ευρωπαϊκής περιφέρειας την είδηση της συμφωνίας για τη διάσωση της Κύπρου.
Κι αυτό διότι η αποφυγή μιας άτακτης χρεοκοπίας είναι καταρχήν θετική για τις αγορές, πόσο μάλλον για τα πιο ευάλωτα μέλη της, όμως υπάρχει βάσιμη και δικαιολογημένη αγωνία για τις επιπτώσεις της οικονομικής και κοινωνικής αστάθειας που θα ακολουθήσει, αλλά κυρίως για τα νέα, διαφορετικά, δεδομένα που δημιουργεί το προφίλ της κυπριακής συμφωνίας, αποτελώντας ένα νέο πρότυπο για τις ευρωπαϊκές διασώσεις.
Ο πρώτος, βεβαίως, που το παραδέχτηκε ανοιχτά ήταν ο νέος επικεφαλής του Eurogroup, ο Ολλανδός Γερούν Ντάισελμπλουμ. Στις δηλώσεις που έκανε χθες στους «Financial Times», ο κ.Ντάισελμπλουμ εξήγησε ότι σε περίπτωση που τίθεται θέμα ανακεφαλαιοποίησης μιας τράπεζας, το πρώτο ερώτημα στο εξής θα πρέπει να είναι πως μπορεί να το καταφέρει μόνη της, με τη στήριξη των μετόχων της, των κατόχων ομολόγων, και βέβαια των καταθετών της.
«Αν θέλουμε να έχουμε έναν υγιή χρηματοπιστωτικό τομέα, ο μόνος τρόπος είναι να πούμε, 'Κοίτα, εκεί όπου αναλαμβάνεις κινδύνους, πρέπει και να τους αντιμετωπίζεις και, αν δεν μπορείς να τους αντιμετωπίσεις, τότε δεν θα έπρεπε να τους είχες αναλάβει. Αυτή είναι μια προσέγγιση που πιστεύω ότι τώρα που βγήκαμε από την αιχμή της κρίσης, θα πρέπει να υιοθετήσουμε» τόνισε χαρακτηριστικά το νέο φερέφωνο του Βερολίνου στέλνοντας ένα σαφές μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση.
Βεβαίως, το ποια κατεύθυνση είναι αυτή, δεν είναι δύσκολο να γίνει αντιληπτό. Ο ίδιος ο δημοσιογράφος των FT ρώτησε ευθέως τον Ντάισελμπλουμ αν η νέα αυτή προσέγγιση φωτογραφίζει τραπεζικούς τομείς με υψηλή μόχλευση ή χώρες με ήδη σοβαρά προβλήματα στο τραπεζικό τομέα. Και ο Ολλανδός υπουργός Οικονομικών, δεν το αρνήθηκε. Και ποιες είναι οι χώρες αυτές είναι γνωστό, το Λουξεμβούργο του πρώην επικεφαλής του eurogroup Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, η Μάλτα, όπως επίσης η Σλοβενία.
Στην Μάλτα ο τραπεζικός τομέας είναι ήδη μεγαλύτερος σε σχέση με το ΑΕΠ, και αρκετά δημοσιεύματα στάθηκαν στην …παγωμάρα που είχε κυριεύσει τον υπουργό Οικονομικών της, ο οποίος καθόταν δίπλα στον Γερμανό και τον Κύπριο υπουργό Οικονομικών, στη πρώτη συνεδρίαση θρίλερ του eurogroup, προ δεκαημέρου, όταν έπεσε για πρώτη φορά στο τραπέζι η «βόμβα» του κουρέματος των καταθέσεων. Και ο Έντουαρντ Σικλούνα ανέλυσε ανοιχτά τους φόβους του σε άρθρο που δημοσίευσε στην εφημερίδα «Malta Times», εκφράζοντας την ευχή …ο Θεός να βοηθήσει τη χώρα του αν τύχει να αντιμετωπίσει ανάλογα προβλήματα στους κόλπους της ενωμένης Ευρώπης.
Ανάλογη ανησυχία κυριαρχεί βάσιμα και στο Λουξεμβούργο, όπου ο τραπεζικός τομέας ξεπερνά το εθνικό ΑΕΠ κατά 23 φορές. Βεβαίως, μια βασική ιδιαιτερότητα του μικροσκοπικού πλην πάμπλουτου Λουξεμβούργου είναι ότι μεγάλο μέρος των τραπεζών δεν είναι ντόπιες τράπεζες, αλλά θυγατρικές αμερικανικών και ευρωπαϊκών τραπεζικών κολοσσών, και δη, γαλλικών και γερμανικών, οι οποίες προφανώς δεν θα επιτρέψουν εύκολα στην κα.Μέρκελ να θίξει τα συμφέροντα τους.
Όμως, είναι κοινό μυστικό ότι η μυστικοπάθεια που χαρακτηρίζει τον τραπεζικό τομέα της χώρας προκαλεί εδώ και χρόνια δυσφορία και εκνευρισμό στο Βερολίνο, που θεωρεί –και πιθανότατα όχι άδικα- ότι μεγάλο μέρος των καταθέσεων ανήκει σε Γερμανούς πολίτες, οι οποίοι ήταν από τους πρώτους που έσπευσαν να εκμεταλλευτούν τα φορολογικά προνόμια που τους πρόσφεραν οι γείτονες τους.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο υπουργός Εξωτερικών του Λουξεμβούργου, ο Ζαν Άσελμπορν, δεν παρέλειψε να ρίξει …το καρφί του προς το Βερολίνο, προειδοποιώντας τη γερμανική κυβέρνηση, με αφορμή το Κυπριακό, να προσέχει τα λόγια της, καθώς κανείς δεν διαμαρτύρεται –όπως δηλαδή θα έπρεπε- διότι η γερμανική βιομηχανία αυτοκινήτου ή όπλων είναι υπερβολικά μεγάλη.
Και βέβαια για κάποιους αναλυτές, με τη χθεσινή συμφωνία να κλείνει την εκκρεμότητα της Κύπρου, η προσοχή των Βρυξελλών θα πρέπει να στραφεί άμεσα στην ανοιχτή πληγή της Σλοβενίας, που εδώ και καιρό φημολογείται ότι βρίσκεται πολύ κοντά στο να υπαχθεί στο μηχανισμό στήριξης. Και τη περασμένη εβδομάδα με αφορμή τη κρίση στη Κύπρο οι αποδόσεις των ομολόγων της έφτασαν το 5,4%, πολύ κοντά στην λεγόμενη ζώνη κινδύνου.
Η σλοβενική οικονομία, που τα πρώτα χρόνια μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας θεωρείτο παράδειγμα προς μίμηση, αποδείχτηκε επίσης μια φούσκα, που χρηματοδοτήθηκε από έναν τραπεζικό τομέα που πνίγεται τώρα στα κόκκινα δάνεια, τα οποία υπολογίζεται ότι φτάνουν τα επτά δισ. δολάρια, ποσό που αναλογεί στο 20% του ΑΕΠ. Και βέβαια παράλληλα και τα δημοσιονομικά δεδομένα της χώρας έχουν επιβαρυνθεί σημαντικά.
Μόλις τη περασμένη εβδομάδα το ΔΝΤ προειδοποίησε ότι οι τρεις κυριότερες τράπεζες της χώρας, που ανήκουν στο κράτος, θα χρειαστούν σίγουρα από ένα δισεκατομμύριο ευρώ φέτος για την ανακεφαλαιοποίηση τους. Ένα τέτοιο ποσό θα επιβαρύνει περαιτέρω το ήδη φουσκωμένο δημόσιο χρέος της χώρας. Όμως, σίγουρα για να αντληθεί από τις αγορές θα χρειαστεί οι αποδόσεις να έχουν πέσει, διότι αν παραμείνουν στα τωρινά υψηλά επίπεδα, τότε είναι βέβαιο ότι η χώρα θα αναγκαστεί να χτυπήσει τη πόρτα της Ευρώπης. Και αν αυτό συμβεί, πλέον είναι εξαιρετικά πιθανό να γίνει ο αμέσως επόμενος αποδέκτης του νέου μοντέλου που χρησιμοποιήθηκε στη Κύπρο, βάσει του οποίου οι τράπεζες θα πρέπει να είναι υπόλογες για τα ανοίγματα τους, ακόμη και αν αυτοί που πρέπει να πληρώσουν είναι οι καταθέτες τους.
Αναρτήσεις
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Ας είμαστε ευγενείς στο σχολιασμό.