Ο γερμανικός ρεβανσισμός και η "πειθαρχική Ελλάς"

Του Γρηγόρη Ρουμπάνη

Όταν η Γερμανία αισθάνεται πανίσχυρη και σέρνει στο άρμα της τους παραδοσιακούς φίλους και συμμάχους της σε κάθε νέα ευρωπαϊκή περιπέτεια που ανοίγει, ο Νότος παθαίνει σύγκρυο και ετοιμάζεται να υποστεί νέες καταστροφές.

Ο,τι απευχόταν με τη λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, εξήντα πέντε χρόνια μετά βλέπει να σκιάζει πάλι τον ουρανό του: Πείνα, καταστροφές, επιδρομές στις τράπεζες που συσσωρεύουν τον κοινωνικό πλούτο, σκληρή καταστολή με τη συνδρομή των πρόθυμων πολιτικών ηγετών οι οποίοι πάντα υπάρχουν διαθέσιμοι στην υπηρεσία του Βερολίνου, απόγνωση. Με όποιο μέσο διαθέτουν κάθε φορά οι-θεωρούντες εαυτούς-αδικημένους αποικιοκράτες. Κάποτε ήταν η σκληρή πολεμική μηχανή. Τώρα είναι το σκληρό ευρώ.

Οι Γερμανοί έχουν τη νοοτροπία του αδικημένου από την Ιστορία. Βγήκαν στο προσκήνιο[P11] των διεθνών εξελίξεων με τον Βίσμαρκ προς τα τέλη του 19ου αιώνα, όταν η Αγγλία, η Γαλλία, η Ισπανία και η Πορτογαλία είχαν μοιράσει μεταξύ τους τον κόσμο σε αποικίες ή ζώνες επιρροής, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες απλώνονταν ήδη στην Κεντρική και Νότια Αμερική δείχνοντας τις μελλοντικές δυνατότητές τους. Η αγωνία του Βερολίνου, να αποκτήσει τους λεγόμενους «ζωτικούς χώρους» κι έτσι να πιάσει κι αυτό μια ζηλευτή γωνιά στη διεθνή σκακιέρα, προκάλεσε τη ρήξη, εν πρώτοις με τη Γαλλία και στη συνέχεια με την Αγγλία και τις άλλες τότε κυρίαρχες δυνάμεις. Κάπως έτσι έφτασε η Ευρώπη στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, κάπως έτσι και χειρότερα έφτασε στον καταστροφικότερο όλων μέχρι τότε Β' Π. Π.

Θα περίμενε κανείς, και όντως ανέμεναν πολλοί, ότι μετά τις ανείπωτες αυτές καταστροφές, οι οποίες εν τέλει έπληξαν και το ίδιο το γερμανικό κράτος, οι εκάστοτε κυρίαρχοι κύκλοι του Βερολίνου θα ήταν προσεκτικότεροι. Και, αν μη τι άλλο, θα επεδείκνυαν διαφορετική νοοτροπία στην αντιμετώπιση διεθνών ζητημάτων, τα οποία άπτονται των δικών τους συμφερόντων.

Έπεσαν όμως έξω. Στην πρώτη μεγάλη οικονομική κρίση που δημιουργήθηκε, οι Γερμανοί ηγέτες επέδειξαν εκδικητική μανία εναντίον χωρών και λαών, με τους οποίους υποτίθεται ότι, κατά τις τελευταίες δεκαετίες, είχαν αναπτύξει δεσμούς αλληλεγγύης. Ιδίως του ευρωπαϊκού Νότου, ο οποίος νιώθει στο σβέρκο του τη μπότα της Μέρκελ να του κόβει την ανάσα. Ιδιαίτερα την Ελλάδα, της οποίας η κάθε κρίση δεν διαχέεται μόνο στην Ευρώπη, αλλά τα κύματά της κτυπούν και τις ανατολικές ακτές της αμερικανικής ηπείρου. Άρπαξαν την Ελλάδα από λαιμό και της στραγγίζουν το αίμα μετατρέποντάς το σε εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ κέρδος για τις γερμανικές τράπεζες. Στο όνομα ενός χρέους. Μάλιστα για τη δημιουργία του οποίου, έχουν τεράστιες ευθύνες οι ίδιοι, γιατί χρηματοδότησαν πέραν πάσης οικονομικής λογικής προγράμματα και προμήθειες κάθε είδους, που ήταν αδύνατο να ξεχρεωθούν. Και πλήρωσαν με το παραπάνω γι' αυτά, όπως η υπόθεση Ζήμενς έχει αποκαλύψει, πρόσωπα που κυριάρχησαν στην Ελλάδα της κακορίζικης ανάπτυξης και του ολέθριου εκσυγχρονισμού.

Σίγουρα δεν είναι άμοιροι των ευθυνών τους οι σημερινοί εταίροι του κυβερνητικού σχήματος στην Αθήνα, οι οποίοι δείχνουν μια ανεξήγητη πειθαρχία στα κελεύσματα του γερμανοπρεπούς διευθυντηρίου της ΕΕ, τώρα που ζητούν να πληρωθούν οι φουσκωμένοι λογαριασμοί που παρουσιάζουν. Και ακόμα πιο σίγουρο είναι ότι δεν έχουν εξασφαλίσει (από ποιον άραγε θα μπορούσαν) το δικαίωμα να κυβερνούν για πάντα και χωρίς συνέπειες. Το βέβαιο είναι ότι κάποια στιγμή θα λογοδοτήσουν, τουλάχιστον πολιτικά.

Εκείνο όμως το οποίο προβάλλει ως αναγκαίο από τις εξελίξεις, όπως φάνηκε πριν λίγες εβδομάδες στη Ρώμη και μόλις προ ημερών στη Λευκωσία, είναι η αποφασιστική αντιμετώπιση της γερμανικής νεο-επιθετικότητας.

Η στροφή 180 μοιρών της νέας κυβέρνησης της Κύπρου στα αρχικώς συμφωνηθέντα με το διευθυντήριο της ΕΕ, είναι αποτέλεσμα του μηνύματος που πήρε από την κυπριακή κοινωνία και τους ξένους (Ρώσοι οι περισσότεροι) καταθέτες της, ότι γερμανικό «αναγκαστικό» (όμοια καταστροφικό δηλαδή με το κατοχικό στην Ελλάδα του 41-44) δάνειο, δεν είναι αποδεκτό. Η κυβέρνηση Αναστασιάδη έχει κάνει χίλιες δυο πιρουέτες από εκείνη την ημέρα, αλλά κατάλαβε ότι είναι αδύνατο να σταθεί παραστάτης των γερμανικών απαιτήσεων.

Ένα παρόμοιο μήνυμα είχε δώσει προ μερικών εβδομάδων η ιταλική κοινωνία. Οι κάλπες στη γειτονική χώρα, έστω με την πριμοδότηση του απερίγραπτου Μπερλουσκόνι και την ανάδειξη του από το πουθενά ερχόμενου Γκρίλο σε ρυθμιστικό παράγοντα, έδειξαν ότι οι Ιταλοί δεν πειθαρχούν στο νέο γερμανικό ηγεμονισμό. Όπως προ έτους περίπου είχαν δείξει οι κάλπες και στην Ελλάδα, αλλά η Τριανδρία φρόντισε να πράξει τα αντίθετα από όσα υποσχόταν στο εκλογικό σώμα και να συμπράξει τα σύμφωνα με όσα απαιτούσε το Βερολίνο.

Επίσης έχει γίνει κατανοητό ότι καμία από τις χώρες αυτές δεν είναι μόνη της στο διεθνές σκηνικό. Λύσεις στην κρίση και στην κατεύθυνση αποτροπής της ολοκληρωτικής καταστροφής μπορούν να προκύψουν. Τόσο οι ΗΠΑ όσο και η Ρωσία δείχνουν διάθεση να γίνουν παίχτες με ρόλους (λίγο ως πολύ) διαφορετικούς από εκείνους που έπαιζαν μέχρι σήμερα. Προς προάσπιση βεβαίως των δικών τους συμφερόντων. Ας προσδιορίσει και η Ελλάδα τα δικά της.

http://opinion24.gr