Ζούμε μέρες περίεργες. Τρία χρόνια μετά την είσοδο της χώρας στη μνημονιακή περιπέτεια, όλα όσα προέβλεπαν οι «ειδικοί» επιβεβαιώνονται. Η προφητεία μιλούσε για μια «αποκάλυψη» μέτρων και πράξεων που θα αναιρούσαν όλα όσα γνωρίζουμε έως τώρα.
Και πράγματι, η προφητεία βγήκε αληθινή. Η θεραπεία-σοκ, στην οποία υποβάλλεται ολόκληρος ο ευρωπαικός Νότος, ανατρέπει συνεχώς την παλιά, διαδεδομένη από τον κλασικό διαφωτισμό, αντίληψη των ανθρώπων για τη ζωή και την ευτυχία. Φτάνει στο αντίθετό της. Δημιουργεί, διαρκώς και παντού, δυστυχία και ανέχεια. Οδηγεί για πρώτη φορά την ανθρώπινη ύπαρξη σε υποχώρηση, σε διάσπαση, σε καθολική ήττα.
Εννοιες όπως δημοκρατία, κοινωνικό κράτος, κράτος δικαίου, ευρωπαϊκός πολιτικός πολιτισμός, δίνουν τη θέση τους σε νέες μορφές κοινωνικής οργάνωσης, όπου επικρατούν τα νεοφιλελεύθερα πρότυπα της ατομικής επιδίωξης, της μοναχικής λύσης, της συλλογικής απάθειας, των θεσμικών εκτροπών. Ενα νέο παρα-Σύνταγμα δημιουργείται στις παρυφές της έντονης κοινωνικής ανισότητας.
Η αντιπροσωπευτικότητα γίνεται διακοσμητική, η Βουλή μετατρέπεται σε μηχανισμό διεκπεραίωσης αποφάσεων που λαμβάνονται εξωθεσμικά, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το ΔΝΤ γίνονται η «καρδιά» του σύγχρονου κόσμου. Η θεσμική αυτή παρακάμψη των δημοκρατικών κεκτημένων και η ανάδειξη μορφών εξωθεσμικής εξουσίας έκτακτης ανάγκης είναι η επακόλουθη πράξη του άγριου νεοφιλελεύθερου μοντέλου που κυριαρχεί. Το δημοκρατικό σύστημα δεν μπορεί να αντέξει τόση κοινωνική εξαθλίωση. Η καταστολή, λιγότερο ή περισσότερο συγκαλυμμένη, είναι απαραίτητο εργαλείο της πολιτικής εξουσίας.
Την ίδια στιγμή η ριζική αναδιοργάνωση της ελληνικής πραγματικότητας παρουσιάζεται ως κάτι αναπόφευκτο, ως αναγκαίο κακό, ως λυτρωτική άφεση αμαρτιών του παλαιού αμαρτωλού κόσμου του οποίου υπήρξαμε μέρος και οιονεί «συνεργοί». Οσοι δεν πείθονται, όσοι επιμένουν να αντιδρούν, όσοι κι αν είναι, οφείλουν να πεισθούν. Με κάθε δυνατό τρόπο. Διαφορετικά απειλούνται με εξοβελισμό.
Στην ιδεολογική αυτή χειραγώγηση που επιχειρείται, τα όργανα προπαγάνδισης, τα οποία χρησιμοποιεί η παραπαίουσα στην Ελλάδα εξουσία, βασίζονται σε παλαιές, γνωστές, δοκιμασμένες μεθόδους: η στρατηγική της έντασης, η παραπλάνηση των πολιτών από τα μείζονα προβλήματα με ενέργειες εντυπωσιασμού, η αναβάθμιση δευτερευόντων γεγονότων σε πρωτεύοντα, είναι η βασική συνταγή. Ναι, αλλά αυτό το «φάρμακο» απαιτεί δύο. Ο άλλος παίκτης πρέπει να δεχθεί να παίξει στο λάθος γήπεδο τη λάθος ώρα. Διαφορετικά η αποτελεσματικότητά του είναι περιορισμένη.
Τα γκαζάκια, οι μολότοφ, οι σφαίρες είναι αστάθμητοι παράγοντες αυτής της επιχείρησης αναδιάταξης του σκηνικού, γιατί προφανώς κάποιοι στην αξιωματική αντιπολίτευση δεν κατανοούν τους βασικούς πολιτικούς όρους της αντίπαλης στρατηγικής. Γιατί εάν την είχαν κατανοήσει, θα έπρεπε να είχαν ήδη προλάβει πολλές από τις παρενέργειές της, αντί να σέρνονται πίσω από τη «δεξιά» κυβερνητική ατζέντα του «νόμου και της τάξης».
Αυτό που ιδίως θα έπρεπε να αποτρέψουν είναι να αφήσουν να αναδειχθεί η κυβέρνηση και οι εταίροι της σε εγγυητές της ομαλότητας, της ασφάλειας των πολιτών και της δημοκρατικής λειτουργίας. Γιατί απλούστατα, δεν είναι. Κάπως έτσι όμως, ανορθόδοξα, γράφεται η ιστορία.
Αναρτήσεις
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Ας είμαστε ευγενείς στο σχολιασμό.