Μια από τις λιγότερο εμφανείς συνέπειες της καταστροφικής κρίσης που βιώνει η Ευρώπη είναι αυτή της επικίνδυνης αιμμοραγίας του Νότου σε ανθρώπινο και χρηματικό κεφάλαιο, ως απόρροια των συντριπτικών πολιτικών λιτότητας και ανεργίας.
Μπορεί τα στοιχεία που συχνότερα βλέπουν το φως της δημοσιότητας να είναι αυτά που αφορούν την εσωτερική κατάσταση των χωρών του Νότου, όπως η καταστροφή του παραγωγικού ιστού, η δραματική μείωση των επενδύσεων, η συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους και η ανεξέλεγκτη ανεργία (κυρίως των νέων), ωστόσο η αφαίμαξη που βρίσκεται σ' εξέλιξη είναι προς τα «έξω».
Στοιχεία από εκτιμήσεις της ιαπωνικής τράπεζας Nomura, δείχνουν ότι η φυγή καταθέσεων από την Ισπανία έχει φθάσει σε επίπεδα υψηλότερα και από την αντίστοιχη της Ινδονησίας την περίοδο της ασιατικής χρηματοοικονομικής κρίσης του 1997. Συγκεκριμένα, οι εκροές επενδύσεων και χαρτοφυλακίων φθάνουν σε τριμηνιαία βάση το 52,3% (!) του ΑΕΠ της χώρας.
Αντίστοιχα, η φυγή κεφαλαίων, σύμφωνα με την Κεντρική Τράπεζα της Ισπανίας, το πρώτο εξάμηνο του 2012, ανήλθε στο αστρονομικό ποσότων 315,6 δισ ευρώ, ποσό ίσο με το ένα τρίτο της ετήσιας παραγωγής.
Κατά το 2011, Ιταλία και Ισπανία έχασαν, λόγω φυγής κεφαλαίων, το 10% του ΑΕΠ τους, σύμφωνα με τη Citigroup. Η Τράπεζα της Ιταλίας εκτιμά ότι η μετανάστευση κεφαλαίων σε ξένες τράπεζες έφθανε τα 274 δισ ευρώ τον Μάρτιο του 2012.
Και, φυσικά, αυτό αφορά μόνο τα κεφάλαια, καθώς την ίδια ώρα η εκρηκτική ανεργία οδηγεί στη μετανάστευση χιλιάδες μορφωμένους νέους από την Ελλάδα, την Ισπανία, την Πορτογαλία και την Ιταλία στο εξωτερικό.
Το γερμανικό Ινστιτούτο Χάινριχ Μπελ εκτιμούσε τον Αύγουστο ότι μόνο στο Βερολίνο φθάνουν εβδομαδιαίως περί τους 20 νέους και νέες από την Ελλάδα, αναζητώντας καλύτερη τύχη.Το ίδιο ισχύει και για μεγαλύτερους πολίτες. Είναι ενδεικτικό ότι μόνο στη Γερμανία απασχολούνται περί τους 11.000 Έλληνες γιατρούς και νοσηλευτές.
Για την Ελλάδα η συζήτηση είναι έντονη και γνωστή σχετικά με τα κεφάλαια που «πέταξαν» στο εξωτερικό, τα περισσότερα αφορολόγητα ή μαύρα. Η συνέχιση των πολιτικών που επιμένουν στη λιτότητα και την «προσαρμογή» φουντώνει ακόμα περισσότερο αυτή την αιμορραγία και αποδυναμώνει συνολικά το Νότο έναντι του Βορρά.
Ωστόσο, επειδή οι ευρωπαϊκές οικονομίες αποτελούν ουσιαστικά συγκοινωνούντα δοχεία (όσο και αν δεν το παραδέχονται οι ωφελημένοι της κρίσης, όπως η Γερμανία), αναλυτές επισημαίνουν ότι στη νέα φάση αυτής της κρίσης έχει αρχίσει να πλήττεται και η καρδιά της ευρωζώνης, αφού οι επενδυτές αποσύρουν μαζικά μεγάλο μέρος των κεφαλαίων τους απ' αυτήν.
Αναφερόμενος στα νέα πακέτα στήριξης (Ισπανία, Ελλάδα κλπ) που βρίσκονται ήδη στο τραπέζι των συζητήσεων, ο «μαύρος προφήτης» των αγορών, Νουριέλ Ρουμπινί, προειδοποιεί πως «αν η παροχή ρευστότητας δεν συνοδευτεί με αναπτυξιακά μέτρα, απλώς θα καθυστερήσει τη διάλυση της ευρωζώνης, χωρίς να την αποτρέψει και θα οδηγήσει σε καταστροφή της ενιαίας αγοράς».
Και καταλήγει λέγοντας πως εναπόκειται στις πολιτικές ηγεσίες ή να συγκρουστούν με τον τοίχο ή «να επιδείξουν την ηγετική ισχύ και το όραμα που απαιτείται για να τον διαλύσουν με ασφάλεια».
Μπορεί τα στοιχεία που συχνότερα βλέπουν το φως της δημοσιότητας να είναι αυτά που αφορούν την εσωτερική κατάσταση των χωρών του Νότου, όπως η καταστροφή του παραγωγικού ιστού, η δραματική μείωση των επενδύσεων, η συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους και η ανεξέλεγκτη ανεργία (κυρίως των νέων), ωστόσο η αφαίμαξη που βρίσκεται σ' εξέλιξη είναι προς τα «έξω».
Στοιχεία από εκτιμήσεις της ιαπωνικής τράπεζας Nomura, δείχνουν ότι η φυγή καταθέσεων από την Ισπανία έχει φθάσει σε επίπεδα υψηλότερα και από την αντίστοιχη της Ινδονησίας την περίοδο της ασιατικής χρηματοοικονομικής κρίσης του 1997. Συγκεκριμένα, οι εκροές επενδύσεων και χαρτοφυλακίων φθάνουν σε τριμηνιαία βάση το 52,3% (!) του ΑΕΠ της χώρας.
Αντίστοιχα, η φυγή κεφαλαίων, σύμφωνα με την Κεντρική Τράπεζα της Ισπανίας, το πρώτο εξάμηνο του 2012, ανήλθε στο αστρονομικό ποσότων 315,6 δισ ευρώ, ποσό ίσο με το ένα τρίτο της ετήσιας παραγωγής.
Κατά το 2011, Ιταλία και Ισπανία έχασαν, λόγω φυγής κεφαλαίων, το 10% του ΑΕΠ τους, σύμφωνα με τη Citigroup. Η Τράπεζα της Ιταλίας εκτιμά ότι η μετανάστευση κεφαλαίων σε ξένες τράπεζες έφθανε τα 274 δισ ευρώ τον Μάρτιο του 2012.
Και, φυσικά, αυτό αφορά μόνο τα κεφάλαια, καθώς την ίδια ώρα η εκρηκτική ανεργία οδηγεί στη μετανάστευση χιλιάδες μορφωμένους νέους από την Ελλάδα, την Ισπανία, την Πορτογαλία και την Ιταλία στο εξωτερικό.
Το γερμανικό Ινστιτούτο Χάινριχ Μπελ εκτιμούσε τον Αύγουστο ότι μόνο στο Βερολίνο φθάνουν εβδομαδιαίως περί τους 20 νέους και νέες από την Ελλάδα, αναζητώντας καλύτερη τύχη.Το ίδιο ισχύει και για μεγαλύτερους πολίτες. Είναι ενδεικτικό ότι μόνο στη Γερμανία απασχολούνται περί τους 11.000 Έλληνες γιατρούς και νοσηλευτές.
Για την Ελλάδα η συζήτηση είναι έντονη και γνωστή σχετικά με τα κεφάλαια που «πέταξαν» στο εξωτερικό, τα περισσότερα αφορολόγητα ή μαύρα. Η συνέχιση των πολιτικών που επιμένουν στη λιτότητα και την «προσαρμογή» φουντώνει ακόμα περισσότερο αυτή την αιμορραγία και αποδυναμώνει συνολικά το Νότο έναντι του Βορρά.
Ωστόσο, επειδή οι ευρωπαϊκές οικονομίες αποτελούν ουσιαστικά συγκοινωνούντα δοχεία (όσο και αν δεν το παραδέχονται οι ωφελημένοι της κρίσης, όπως η Γερμανία), αναλυτές επισημαίνουν ότι στη νέα φάση αυτής της κρίσης έχει αρχίσει να πλήττεται και η καρδιά της ευρωζώνης, αφού οι επενδυτές αποσύρουν μαζικά μεγάλο μέρος των κεφαλαίων τους απ' αυτήν.
Αναφερόμενος στα νέα πακέτα στήριξης (Ισπανία, Ελλάδα κλπ) που βρίσκονται ήδη στο τραπέζι των συζητήσεων, ο «μαύρος προφήτης» των αγορών, Νουριέλ Ρουμπινί, προειδοποιεί πως «αν η παροχή ρευστότητας δεν συνοδευτεί με αναπτυξιακά μέτρα, απλώς θα καθυστερήσει τη διάλυση της ευρωζώνης, χωρίς να την αποτρέψει και θα οδηγήσει σε καταστροφή της ενιαίας αγοράς».
Και καταλήγει λέγοντας πως εναπόκειται στις πολιτικές ηγεσίες ή να συγκρουστούν με τον τοίχο ή «να επιδείξουν την ηγετική ισχύ και το όραμα που απαιτείται για να τον διαλύσουν με ασφάλεια».
Αναρτήσεις
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Ας είμαστε ευγενείς στο σχολιασμό.