Ποια επαναδιαπραγμάτευση χρέους;

ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΜΗΛΙΟΥ*


1. Ποιοι διαπραγματεύονται;
Σε κάθε (επανα)διαπραγμάτευση υπάρχει ένα καταστατικό ερώτημα: Ποιος διαπραγματεύεται τι και με ποιον;
Αν κάποιος/α είναι οπαδός της ιδεολογίας από την οποία προκύπτουν τα δελτία των 8.00, δεν θα έχει μάλλον καμία απορία αναφορικά με το ερώτημα: Η διαπραγμάτευση (θα) αφορά τη «χώρα» και τους «πιστωτές» της (ή «εμάς» και τους «πιστωτές μας»), με αντικείμενο το ύψος του δημόσιου χρέους (διαγραφή ενός τμήματός του; με ποια διαδικασία;) ή/και τους τρόπους και χρόνους αποπληρωμής του (μείωση επιτοκίων; παράταση του χρόνου αποπληρωμής;)
Εντούτοις, αν κάποιος/α είναι αριστερός/ή που επιδιώκει να είναι και μαρξιστής/στρια, θα κατανοεί ότι οι παραπάνω απαντήσεις συνιστούν μια παραγνώριση της πραγματικότητας, που απορρέει από την κυριαρχία της αστικής ιδεολογίας. Δεν διαπραγματεύεται η «χώρα», αλλά η ελληνική άρχουσα τάξη, εκπροσωπούμενη δια της κυβέρνησης. Δεν διαπραγματεύεται με «τους πιστωτές» του ελληνικού Δημοσίου, αλλά με (τις) άλλες άρχουσες τάξεις της Ε.Ε. δια των πολιτικών εκπροσώπων τους και με τους εκπροσώπους «θεσμών» διεθνούς χαρακτήρα (ΕΚΤ, ΔΝΤ, κ.λπ.) που εκφράζουν τα κοινά συμφέροντα των ευρωπαϊκών καπιταλισμών ή ευρύτερα των κυρίαρχων καπιταλιστικών δυνάμεων του πλανήτη και τις ρευστές και μεταβαλλόμενες ισορροπίες μεταξύ τους.
Ζητούμενο της διαπραγμάτευσης είναι η διαχείριση της κρίσης (χρέους) της Ευρωζώνης ως όψης της συστημικής κρίσης που πλήττει το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα και ιδίως τους αναπτυγμένους κρίκους του (Ε.Ε., ΗΠΑ κ.ο.κ.). Η διαπραγμάτευση επηρεάζει φυσικά και τους συσχετισμούς δύναμης ανάμεσα στις ευρωπαϊκές αστικές τάξεις, όπως και τις σχέσεις Ε.Ε.-ΗΠΑ.
2. Το χρέος «είναι ταξικό»
Η κρίση που ζούμε είναι συνέπεια της παγκόσμιας κρίσης του 2008, του τρόπου που λειτουργεί η ΟΝΕ και των πολιτικών που άσκησε το σύστημα εξουσίας στην Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες.
Εστιάζοντας στις εσωτερικές αιτίες, το πραγματικό πρόβλημα του χρέους είναι η διαρκώς διευρυνόμενη φοροαπαλλαγή του κεφαλαίου, με τη μείωση της φορολογίας των επιχειρήσεων, την υπόθαλψη της φοροδιαφυγής και εισφοροδιαφυγής, τα χαριστικά πακέτα στις τράπεζες. Είναι ακόμα, η επιθετική πολιτική του ελληνικού κράτους και οι υπέρογκες στρατιωτικές δαπάνες που συνεπάγεται. Αν η άμεση φορολογία στην Ελλάδα βρισκόταν απλά στον ευρωπαϊκό μέσο όρο κατά την περίοδο 2000-2008, το Δημόσιο θα είχε εισπράξει φορολογικά έσοδα της τάξης των 95 δισ. ευρώ. Συνυπολογίζοντας τα έτη 2009 και 2010, προκύπτει ότι το ελληνικό Δημόσιο παραιτήθηκε υπέρ των υψηλών εισοδημάτων από έσοδα που αντιστοιχούν στο δάνειο που έλαβε από την τρόικα.
3. Οι πιστωτές του ελληνικού Δημοσίου δεν έχουν ενιαία ταξικά χαρακτηριστικά
Το βασικό χαρακτηριστικό του σύγχρονου χρηματοπιστωτικού συστήματος είναι ότι αποτελεί μηχανισμό ελέγχου και ρύθμισης, σε νεοφιλελεύθερη βάση, των καπιταλιστικών οικονομιών και κοινωνιών, εμπλέκοντας σε σχέσεις δανεισμού, αξιολόγησης και «επιτήρησης» σχεδόν κάθε δρών οικονομικό υποκείμενο (επιχειρήσεις, δημόσιους οργανισμούς, δήμους και κράτη, άτομα) εντός των αναπτυγμένων καπιταλιστικών κοινωνιών.
Σήμερα «κρατούν» τα χρέη του ελληνικού Δημοσίου εγχώριες και αλλοδαπές εμπορικές τράπεζες, η ΕΚΤ, Ασφαλιστικά Ταμεία και ιδιώτες. Ιδιώτες και Ταμεία, διότι τα περίφημα hedge funds δεν διαχειρίζονται χρεόγραφα (π.χ. του ελληνικού Δημοσίου) δικής τους ιδιοκτησίας, αλλά ιδιοκτησίας ενός ευρύτατου κοινού, που μέρος των αποταμιεύσεών του αποτελούν τα χρεόγραφα αυτά. (Όταν χρεωκόπησε η Lehman Brothers, Λαρισαίοι πολίτες δήλωσαν απώλειες τουλάχιστον 100 εκατ. ευρώ, καθώς είχαν αγοράσει χρεόγραφα της τράπεζας αυτής με τις αποταμιεύσεις τους.)
4. H στρατηγική της αριστεράς πρέπει να διέπεται από ταξική μεροληψία
Η αριστερά πρέπει να πάρει θέση στη ζήτημα της επαναδιαπραγμάτευσης του δημόσιου χρέους καθιστώντας σαφές στους εργαζόμενους ότι καμιά λύση δεν μπορεί να υπάρξει αν δεν ανατραπούν οι ταξικές πολιτικές που δημιουργούν το χρέος: Η ανισοκατανομή του εισοδήματος, η φοροασυλία του κεφαλαίου, η ύφεση.
Παράλληλα, η αριστερά πρέπει να καλέσει τους εργαζόμενους να αγωνιστούν για τη διαγραφή εκείνου του τμήματος του χρέους που κρατούν οι Τράπεζες, η ΕΚΤ κ.λπ. Αντίθετα, πρέπει να ρυθμιστούν οι όροι αποπληρωμής του χρέους που κρατούν τα Ασφαλιστικά Ταμεία και οι ιδιώτες (μέχρι ένα ύψος). Δεν είναι δυνατόν να πούμε στους εργαζόμενους και τα Ταμεία τους (στην Ελλάδα και το εξωτερικό) «πληρώστε εσείς τα χρέη που σκόπιμα συσσώρευσε το ελληνικό κεφάλαιο».
Για να μπορέσουμε όμως να συγκεκριμενοποιήσουμε μια τέτοια πολιτική πρέπει να γνωρίζουμε την ακριβή διάρθρωση του χρέους. Πρέπει επομένως να αρχίσουμε από τη σύσταση μιας Διεθνούς Ανεξάρτητης Επιτροπής Ελέγχου του ελληνικού δημόσιου χρέους.
_________
*Ο Γ. Μηλιός είναι καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο ΕΜΠ


http://www.avgi.gr

Διαβάστε περισσότερα ...

''Εισβολή'' εκπαιδευτικών στο Υπουργείο Παιδείας

Επεισόδια σημειώθηκαν σε σύσκεψη στο Υπουργείο Παιδείας, για τις συνενώσεις σχολικών μονάδων, καθώς μικρή ομάδα εκπαιδευτικών εισέβαλε στο χώρο, άπλωσε πανό και φώναζε συνθήματα εναντίον των συνενώσεων και του ΔΝΤ.

Η σύσκεψη, μεταξύ της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου και εκπροσώπων και φορέων της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, διεκόπη για μερικά λεπτά, καθώς ορισμένοι δήμαρχοι αντέδρασαν έντονα εναντίον των εκπαιδευτικών.Κάποιοι, μάλιστα, ζήτησαν από τους εκπαιδευτικούς ''να κάνουν μαθήματα στα σχολεία και να φύγουν αμέσως από την αίθουσα''.
Στη συνέχεια οι εκπαιδευτικοί δίπλωσαν το πανό, κάθισαν στις πρώτες θέσεις, παρακολουθώντας τους ομιλητές, τους οποίους διέκοπταν, αλλά η σύσκεψη συνεχίστηκε.
Ταυτόχρονα, η ΟΛΜΕ είχε κηρύξει τη Δευτέρα (28/02), 4ωρες στάσεις εργασίας για τη διευκόλυνση της συμμετοχής των καθηγητών στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από το υπουργείο Παιδείας.
Να σημειωθεί πως η υπουργός Παιδείας, Άννα Διαμαντοπούλου, νωρίτερα, είχε αναπτύξει στους δημάρχους, όλες τις αλλαγές που συντελούνται ή θα συντελεστούν στα σχολεία, με έμφαση στο ψηφιακό σχολείο και το νέο λύκειο, το οποίο ευνοεί την ομαδική συνεργασία.
Αυτό το στόχο, άλλωστε, υπηρετούν και οι συνενώσεις των σχολικών μονάδων.
Η υπουργός τόνισε ότι ''κανένα Μνημόνιο δεν περιέχει αναφορά ή δέσμευση για τις συνενώσεις'', ενώ υπογράμμισε ότι στόχος είναι πρωτίστως η εξυπηρέτηση παιδαγωγικών κριτηρίων.
Ακόμα έκανε λόγο για σωστή αξιοποίηση σχολικών υποδομών, εκπαιδευτικού προσωπικού, εξάλειψη της διπλοβάρδιας κλπ.
Υπενθύμισε ότι από το Σεπτέμβριο θα υπάρχει καρτέλα σχολείου, δηλαδή αριθμός μαθητών, εκπαιδευτικών, ωρών διδασκαλίας κλπ.
Η υπουργός ανέφερε πολλά παραδείγματα σχολείων, που βρίσκονται σε μικρή απόσταση μεταξύ τους και έχουν ελάχιστους μαθητές, τα οποία και θα συνενωθούν.
Καυτηρίασε την κατασπατάληση δημοσίου χρήματος στις μεταφορές μαθητών, λέγοντας ότι δεν είναι δυνατόν το 2005 να είναι 105 εκατ. ευρώ το κόστος μεταφορών και τέσσεραχρόνια αργότερα να ανεβαίνει στα 260 εκατ. ευρώ.
Τόνισε ότι επίσης δεν είναι δυνατόν ορισμένοι δήμαρχοι, γονείς και εκπαιδευτικοί, να αποφασίζουν να διακόπτουν τα μαθήματα των σχολείων για να βγάλουν τα παιδιά στους δρόμους.
Τα μαθήματα τα οποία χάνονται, εκτός των νομίμων αργιών θα αναπληρωθούν, τόνισε και πρόσθεσε ότι αναμένει τις προτάσεις των περιφερειακών διευθυντών για τους τρόπους αναπλήρωσης του διδακτικού χρόνου που χάνεται.
Η υπουργός μίλησε για την ανάπτυξη του εσωτερικού τουρισμού, με τη διεξαγωγή των μαθητικών εκδρομών, μέσα στη χώρα και όχι στο εξωτερικό. Μέχρι σήμερα, το 48% των μαθητικών εκδρομών γίνονται εκτόςΕλλάδας.

http://www.cosmo.gr   

Διαβάστε περισσότερα ...

ΘΕΣΠΙΖΕΤΑΙ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΗ ΑΣΥΛΙΑ ΣΤΑ ΚΕΡΔΗ ΤΩΝ ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ !!

ΑΠΑΛΛΑΣΣΟΝΤΑΙ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΦΟΡΟΛΟΓΙΑΣ ΤΑ ΜΕΡΙΣΜΑΤΑ ΣΤΟΥΣ ΜΕΓΑΛΟΜΕΤΟΧΟΥΣ!

Την ώρα που η κυβέρνηση υποβάλλει σε ανελέητη επιδρομή τον ελληνικό λαό χωρίς, μάλιστα, ελπίδα και προοπτική έρχεται και θεσπίζει ανέλπιστα και πρωτοφανή φορολογικά δώρα στις θυγατρικές των πολυεθνικών, αναιρώντας και ακυρώνοντας νόμους που η ίδια ψήφισε, με πανηγυρικούς τόνους, στους πρώτους μήνες της θητείας της.

Συγκεκριμένα, η κυβέρνηση με τη ρύθμιση του άρθρου 14 στο φορονομοσχέδιο που κατέθεσε, δεν μειώνει μόνο κατά 4 ολόκληρες μονάδες το φόρο στα μη διανεμόμενα κέρδη των επιχειρήσεων, για να τον περιορίσει στο 20%, πράγμα που σημαίνει άμεση ετήσια απώλεια εσόδων για το δημόσιο της τάξης των 300 εκ ευρώ!

 Κάνει στο ίδιο άρθρο του φορονομοσχεδίου κάτι πολύ χειρότερο.

 Πρώτον: απαλλάσσει τις θυγατρικές των ευρωπαϊκών πολυεθνικών επιχειρήσεων  που είναι εγκατεστημένες στη χώρα μας, από κάθε φορολογική επιβάρυνση στα διανεμόμενα στις μητρικές εταιρείες κέρδη τους!

 Κατ’ αυτό τον τρόπο οι  θυγατρικές των πολυεθνικών με τη βοήθεια και των ενδοομιλικών υποτιμολογήσεων ή υπερτιμολογήσεων μπορούν να φουσκώνουν όσο θέλουν τα διανεμόμενα κέρδη τους και να τα στέλνουν αφορολόγητα στη μητρική τους, χωρίς να υπάρχει ούτε ένα ευρώ δημοσιονομικό όφελος για τη χώρα

 Δεύτερον: απαλλάσσει από κάθε φόρο τα μερίσματα ξένων επιχειρήσεων στη χώρα μας που στέλνονται στο εξωτερικό, εφόσον υπάρχει με την τρίτη χώρα συμφωνία αποφυγής διπλής φορολογίας! Κατ’ αυτόν τον τρόπο, μεγαλομέτοχοι επιχειρήσεων στην Ελλάδα θα μπορούν να καταγράφουν τα μετοχικά τους πακέτα σε χώρες μειωμένης ή σχεδόν ανύπαρκτης μερισματικής φορολογίας, με τις οποίες η Ελλάδα έχει συμφωνία αποφυγής διπλής φορολογίας, με αποτέλεσμα να γλυτώνουν κάθε φορολογίας στις παχυλές μερισματικές τους απολαβές!

 Αυτά δυστυχώς είναι τα επιτεύγματα της μνημονιακής κυβέρνησης στο όνομα της προσέλευσης επενδυτών. Η φορολογική ασυλία σε όλο το μεγαλείο της.

 Κατά τα άλλα, η καταπολέμηση της φοροδιαφυγής αφορά τη «μαρίδα» η οποία θα πηγαίνει φυλακή για χρέος από 5.000 ευρώ!

http://www.iskra.gr

Διαβάστε περισσότερα ...

Όψεις της βίας των γηπέδων

Tου Νάσου Βαγενά

Γεγονότα βίαια, όπως αυτά του ντέρμπι Ολυμπιακού- Παναθηναϊκού, αποτελούν μόνο την κορυφή του παγόβουνου του σημερινού πεδίου αγριότητας που θα μπορούσε, για λόγους ευκολίας, να ονομαστεί «ποδοσφαιρική βία». Είναι θλιβερό το ότι η ονομασία αυτή συντίθεται από μια αντίφαση όρων. Διότι ο όρος «ποδόσφαιρο» δηλώνει ένα ομαδικό άθλημα το οποίο από τη φύση του είναι ειρηνικό. Το γεγονός ότι τις τελευταίες δεκαετίες έχει γίνει συνώνυμος του όρου «βία» δείχνει την παρακμή στην οποία βρίσκεται η κοινωνία μέσα στην οποία διεξάγεται αυτό το άθλημα. Και το γεγονός ότι η ποδοσφαιρική βία είναι στη χώρα μας αυξημένη σε σύγκριση με εκείνη άλλων χωρών δείχνει το μέγεθος της ελληνικής παρακμής.

Καθώς τα γεγονότα της 19ης Φεβρουαρίου κάθε άλλο παρά μη αναμενόμενα ήταν, οι ομόθυμα αγανακτισμένες αντιδράσεις μας προς αυτά ηχούν υποκριτικές. Διότι είναι αντιδράσεις μόνο προς την πλέον ορατή πλευρά του φαινομένου, την «αόρατη» πλευρά του οποίου βιώνουμε ως κάτι το φυσιολογικό. Θέτω το επίθετο «αόρατη» εντός εισαγωγικών γιατί έχουμε τόσο πολύ εθιστεί στους σημερινούς όρους λειτουργίας του ποδοσφαίρου- όρους που σε μια υγιή κοινωνία θα εθεωρούντο παρά φύσιν - ώστε να μη βλέπουμε ότι καλύπτουν ένα ευρύτατο πεδίο αγριότητας, που το συγκροτούν ποικίλες μορφές βίας. Δεν θέλω να πω ότι η ποδοσφαιρική βία δεν υπήρχε σε παλαιότερες εποχές: στην προεπαγγελματική περίοδο του ποδοσφαίρου ή και στην πρώτη εποχή του ποδοσφαιρικού επαγγελματισμού. Ωστόσο εκείνη η βία ήταν η συνήθης, και ήπια, παραβατικότητα που εμφανιζόταν ενίοτε σε όλα τα ομαδικά αθλήματα. Η οποία εξελίχθηκε στη σημερινή βαρβαρότητα από τη στιγμή που το επαγγελματικό ποδόσφαιρο μπήκε στην τροχιά μιας νέας, και κεντρικής, βαρβαρότητας: στον μηχανισμό της νεοφιλελεύθερης λειτουργίας της αγοράς. Επιχειρώντας να καταρτίσει κανείς μια τυπολογία των ποικίλων εκφράσεων της σημερινής «ποδοσφαιρικής» βίας, θα τις απαριθμούσε ως εξής:

1) Υλική, σωματική βία. Δεν χρειάζεται να περιγραφεί: τη βιώνουν, ζωντανά, όσοι πηγαίνουν στο γήπεδο και, οπτικώς, όσοι παρακολουθούν τις ποδοσφαιρικές συναντήσεις από την τηλεόραση. Παράγεται σωματικώς, αλλά και με διάφορα μέσα, από οργανωμένους φανατικούς οπαδούς των ομάδων, και ενισχύεται ηθικά (παρά τις διαβεβαιώσεις περί του αντιθέτου) από τις ανώνυμες εταιρείες τις οποίες αποτελούν οι ποδοσφαιρικές ομάδες. Σε αυτήν περιλαμβάνεται και η φραστική βία που ασκούν μεταξύ τους (και προς τους παίκτες της αντίπαλης ομάδας) οι αλληλοσυγκρουόμενοι οπαδοί (πελάτες) των ποδοσφαιρικών εταιρειών. 2) Εντυπη βία. Βία ομοιογενής με τη φραστική βία των γηπέδων. Ασκείται τυπογραφικώς από τις υποστηριζόμενες από τις ΠΑΕ εφημερίδες που υποστηρίζουν τις ομάδες τους. Αρχίζει με πηχυαίους τίτλους της πρώτης σελίδας, για να συνεχιστεί με ποικίλη φρασεολογία στις μέσα σελίδες, με αποτέλεσμα να ενισχύεται ο φανατισμός των οπαδών, που προσέρχονται στο γήπεδο απειλητικότεροι.

3) Οικονομική βία. Είναι βία ψυχολογικής, ηθικής και αισθητικής φύσεως, που ασκείται επί παντός σώφρονος ανθρώπου, και όχι μόνο επ΄ αυτού, από τις αστρονομικές αμοιβές των ποδοσφαιριστών· απολαβές πέρα από κάθε λογική σε σύγκριση με εκείνες κάθε άλλου εργαζομένου (και, ακόμη περισσότερο, με το θέαμα της εξαθλίωσης των αυξανόμενων καθημερινά ανέργων), και εφάμιλλες με εκείνες των golden boys των τραπεζών (οι ομοιότητες σήμερα ανάμεσα στους τραπεζικούς και στους ποδοσφαιρικούς οργανισμούς είναι εμφανείς).

4) Βία επί του πληθυσμικού ιστού των πόλεων. Βία κυρίως ψυχολογική, καθώς ο αριθμός των ξένων ποδοσφαιριστών στις ευρωπαϊκές ομάδες, τον οποίο συνεπάγεται ο νεοφιλελεύθερος τρόπος ποδοσφαιρικής παραγωγής, έχει φθάσει να είναι αναλογικά πολύ μεγαλύτερος από τον αριθμό των οικονομικών μεταναστών στις χώρες της Ευρώπης- και περισσότερο στην Ελλάδα. Υπάρχουν ποδοσφαιρικοί «όμιλοι» σε πόλεις μας στους οποίους το ποσοστό των ελλήνων ποδοσφαιριστών είναι αναλογικά μικρότερο- πολύ μικρότερο- από το ποσοστό των ξένων οικονομικών μεταναστών σε αυτές. Ελπίζω να μην κατηγορηθώ για ποδοσφαιρικό ρατσισμό αν πω ότι το φαινόμενο αυτό, ως ενδεχόμενο προοίμιο μιας μεγαλύτερης ανάπτυξής του, δημιουργεί μια έντονη και πιεστική ανησυχία σε όσους δεν γοητεύονται από την υπέρμετρη ετερογένεια των πολυπολιτισμικών ιστών.

5) Βία επί των θεσμών της Πολιτείας. Φαινόμενο κατ΄ εξοχήν ελληνικό. Πρόκειται για βία που ασκείται με δύο τρόπους· αφενός με τον εξαναγκασμό, από τις ιδιωτικές επιχειρήσεις που είναι οι ΠΑΕ, παροχής από την Πολιτεία δωρεάν- παρά νόμον- αστυνομικής προστασίας για την ομαλή διεξαγωγή των εργασιών τους· αφετέρου με την εξώθηση φαύλων (χαιρόντων βουλευτικής ασυλίας) υπουργών σε χαριστική- επίσης παρά νόμον- απόσβεση ή «ρύθμιση» των χρεών τους προς το Δημόσιο.

Είναι εύλογη η σκέψη ότι η σημερινή υπέρογκη αύξηση των γηπεδικών βιαιοτήτων έχει την κύρια αιτία της στην επέλαση του κράτους των αγορών επί του κράτους πρόνοιας· και ότι είναι ανεκτή, αν δεν ενθαρρύνεται κιόλας, από τους κρατούντες ως βαλβίδα ασφαλείας προς αποφυγήν εκρήξεων σε άλλα πεδία, σημαντικότερα.

Δημοσιεύθηκε στο Βήμα, στις 27/02/2011.

Διαβάστε περισσότερα ...

Μονοπώλιο πολιτικής

Οι μονοπωλιακές καταστάσεις πάντα ήταν δύσκολες και δημιουργούσαν προβλήματα στην εύρυθμη λειτουργία των αγορών.

Όλες, ανεξαιρέτως, οι κυβερνήσεις επιθυμούν να χτυπήσουν τα μονοπωλιακά συμφέροντα που επηρεάζουν τις τιμές, τον ανταγωνισμό, την απασχόληση, το επίπεδο διαβίωσης.

Αυτό φυσικά συμβαίνει γιατί δεν λειτουργούν οι μηχανισμοί, δεν υπάρχει δημόσιος έλεγχος. Σήμερα, κάπως έτσι, μονοπωλιακά, λειτουργεί και η πολιτική που εφαρμόζει η τρόικα. Και αυτό συμβαίνει διότι καλύπτει τα κενά εκεί που το κράτος δεν λειτουργεί, η παρουσία του είναι ελλιπής. Εκεί που τα αντανακλαστικά είναι περιορισμένα, σε κυβέρνηση και αντιπολίτευση.

Η τρόικα λοιπόν «παίζει μόνη της μπάλα» και κάθε τρίμηνο ενδέχεται να έχουμε νέες διαφοροποιήσεις, νέες κατευθύνσεις και νέα μέτρα. Γιατί, πολύ απλά δεν υπάρχει αντίλογος.

Δεν υπάρχουν αξιόπιστες προτάσεις. Και η κατάσταση θα διατηρείται ίδια όσο τα ελληνικά κόμματα θα αδυνατούν να υιοθετήσουν γραμμές επικοινωνίας μεταξύ τους στα σημαντικά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε. Απλώς είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς ποιον συμφέρει αυτή η κατάσταση.

Τα ίδια τα κόμματα σίγουρα όχι, τους αρχηγούς τους πολύ περισσότερο. Ποιον; Μήπως κάποια ευφάνταστα σενάρια συνωμοσίας που εμπλέκουν ισχυρές δυνάμεις οι οποίες λειτουργούν εις βάρος μας;

Ίσως τίποτα απ' όλ' αυτά, ίσως και όλα αυτά μαζί. Ένα είναι σίγουρο, όσο οι 300 καθυστερούν να κατανοήσουν τη σοβαρότητα της κατάστασης τόσο πιο περίπλοκο γίνεται το πρόβλημα της αντιμετώπισης των ελληνικών προβλημάτων δημοσιονομικής διαχείρισης και χρέους. Και τα προβλήματα αυτά δεν είναι τα μοναδικά που υπάρχουν ή ακόμη περισσότερο που μπορούν να προκύψουν.

Δεν είναι τυχαίο ότι στο Νέο Μνημόνιο αναφέρονται με ιδιαίτερη έμφαση οι ανησυχίες για κοινωνικές εκρήξεις, αλλά και για πρώτη φορά γίνεται λόγος για πολιτική αστάθεια.

Ξέρουν κάτι, ή απλώς και οι ίδιοι διαπιστώνουν ότι απαιτείται μεγαλύτερη ισορροπία στην αντιμετώπιση των προβλημάτων καθώς όλες οι λύσεις δεν μπορεί να είναι γραμμικές, φτιαγμένες στα μέτρα ενός μοντέλου που δεν είναι κατ' ανάγκη αποδεκτό από όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, όσα και αν είναι τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΥΡΟΣ - gkouros@naftemporiki.gr

http://www.naftemporiki.gr

Διαβάστε περισσότερα ...

Oμοιότητες με χώρες της Μέσης Ανατολής

karpidis

Η Ελλάδα εμφανίζει επικίνδυνες ομοιότητες με τις κοινωνίες της Μέσης Ανατολής: Η νέα γενιά χάνει και τα τελευταία ψήγματα προοπτικής που είχε με τις σημερινές κοινωνικές δομές

«Μην κατηγορείτε την επισιτιστική κρίση για τις εξεγέρσεις στον αραβικό κόσμο! Οι ανατιμήσεις στα τρόφιμα αποτέλεσαν τον καταλύτη για να εκφραστεί η κοινωνική αγανάκτηση για κάτι άλλο πολύ σημαντικότερο: Την παντελή έλλειψη προοπτικής για τους νέους ανθρώπους».

Αυτή είναι η ερμηνεία που δίνει η διασημότερη ίσως «Κασσάνδρα» των αγορών, ο Μαρκ Φάμπερ, για το ντόμινο της αναταραχής στη Μέση Ανατολή. Σύμφωνα με τον Ελβετό οικονομολόγο, οι κοινωνίες που δίνουν στη νεολαία τους προοπτική έχουν και τις μεγαλύτερες άμυνες έναντι των κλυδωνισμών που προκαλούν οι ανατιμήσεις στα τρόφιμα, τα καύσιμα και τις πρώτες ύλες εν γένει.

Αντίθετα, προσθέτει, οι κοινωνίες που δεν δίνουν διέξοδο και ευκαιρίες στη νέα γενιά, βάζουν σοβαρή υποψηφιότητα για να γίνουν η νέα Αίγυπτος ή η νέα Λιβύη. Και η ελληνική κοινωνία πού κατατάσσεται; Ο κ. Φάμπερ έδωσε απάντηση δημοσιεύοντας σε μια πρόσφατη επενδυτική έκθεσή του (την περίφημη GloomBoomDoom Report) το σχόλιο ενός Ελληνο-αμερικανού επιχειρηματία, του Γ. Καραχάλιου, τις απόψεις του οποίου εκτιμά ιδιαιτέρως: «Η Ελλάδα αποτελεί ζωντανή απόδειξη του πώς μια υπό κατάρρευση οικονομία (σ.σ. κοινωνία) μπορεί να επιβιώσει για δεκαετίες. Εχω παρακολουθήσει τη μεθοδική υποχώρηση του βιοτικού επιπέδου των συγγενών μου στην Ελλάδα σε σχέση με τους συγγενείς στην Αμερική. Τα ξαδέρφια μου που ζουν στην Ελλάδα τείνουν να μένουν περισσότερο με τους γονείς τους, να έχουν μερική απασχόληση και να παραμένουν ανύπαντροι γιατί αισθάνονται ότι δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν στο κόστος της οικογενειακής ζωής».

Τα σημάδια, σύμφωνα με τους Καραχάλιο και Φάμπερ, φανερώνονται από νωρίς στις κοινωνίες που καταρρέουν, όμως, κανείς δεν τα παίρνει στα σοβαρά. Μέχρι τη στιγμή που η επιδείνωση (ή η προοπτική επιδείνωσης) του βιοτικού επιπέδου ξεπερνά ένα κρίσιμο σημείο ανοχής. Σε αυτό το πλαίσιο η Ελλάδα εμφανίζει επικίνδυνες ομοιότητες με τις κοινωνίες της Μέσης Ανατολής: Η νέα γενιά χάνει και τα τελευταία ψήγματα προοπτικής που είχε με τις σημερινές κοινωνικές δομές. Οι δημόσιες υπηρεσίες υγείας και παιδείας, έχουν απαξιωθεί, καθιστώντας μονόδρομο την αναζήτηση (πανάκριβων) λύσεων στον ιδιωτικό τομέα, η εργασία μεταλλάσσεται τάχιστα σε? α λα καρτ απασχόληση και η σύνταξη σε ευσεβή πόθο. Την ίδια ώρα η εξάρτηση της νεολαίας από την οικονομική στήριξη των γονέων ενισχύεται και η δημιουργία οικογένειας αποτελεί μια ολοένα και λιγότερο ελκυστική προοπτική. Η βάση, λοιπόν, για μια βίαιη ανατροπή των κοινωνικών δεδομένων στην Ελλάδα έχει διαμορφωθεί.

Μένει μόνο ο καταλύτης που θα πυροδοτήσει το ντόμινο των εξελίξεων. Ποιος θα είναι αυτός; Η αύξηση του κόστους ζωής θέτει σοβαρή υποψηφιότητα. Σε προ ολίγων ημερών έκθεσή του ο οικονομολόγος Εντ Γιαρντένι επικαλείται το βιβλίο του Ντέιβντ Χάκετ Φίσερ, «Το Μεγάλο Κύμα: Οι Επαναστάσεις των Τιμών και ο Ρυθμός της Ιστορίας (The Great Wave: Price Revolutions and the Rhythm of History), στο οποίο υποστηρίζεται ότι ο κόσμος έχει δει τέσσερα μεγάλα κύματα πληθωρισμού από το 1200. Καθένα από αυτά τα κύματα πυροδότησε ριζικές κοινωνικές ανατροπές: Τη Μεσαιωνική Επανάσταση Τιμών (1200-1320), την Επανάσταση Τιμών του 16ου αιώνα (1520-1620), την αντίστοιχη του 18ου αιώνα (1720-1820) και εκείνη του 20ου (1896-1997). Σύμφωνα με τον κ. Γιαρντένι, ο κόσμος ενδέχεται να έχει μόλις εισέλθει σε μια πέμπτη Επανάσταση Τιμών, αυτή του 21ου αιώνα. Αν δικαιωθεί στις απόψεις του και οι πιέσεις στις τιμές που μόλις έχουμε αρχίσει να αντιλαμβανόμαστε ενταθούν, η Ελλάδα βάζει πλώρη για σοβαρές κι απρόβλεπτες ανατροπές.

Πηγή: Ημερησία, το είδα εδώ: http://www.inprecor.gr

Διαβάστε περισσότερα ...

Εγκλωβισμένοι στα... μνημόνια!

Της ΔΗΜΗΤΡΑΣ ΚΑΔΔΑ kaddim@enet.gr

Απλήρωτα χρέη του Δημοσίου, τα οποία μπορεί να φτάνουν έως και 3 δισ. ευρώ, αναγκάζουν το υπουργείο Οικονομικών να θεσπίσει νέο πακέτο μέτρων μακράς διαρκείας

Δέκα μήνες μετά την ψήφιση του μνημονίου, και ενώ έχουν μεσολαβήσει τρεις αναθεωρήσεις, η ελληνική οικονομία βρίσκεται ακόμη στο... σημείο μηδέν. Τα πακέτα μέτρων διαδέχονται το ένα το άλλο, χωρίς η κυβέρνηση να μπορεί να κλείσει έστω και ένα από τα μεγάλα μέτωπα (εργασιακό, ασφαλιστικό, κλειστά επαγγέλματα, εισπρακτικά μέτρα).

Το μέγεθος του προβλήματος αποκαλύπτεται στην έκθεση, που συνέταξε η Επιτροπή για το συμβούλιο των υπουργών Οικονομικών του Μαρτίου, όπου χρησιμοποιεί πιο σκληρή γλώσσα από αυτήν του αναθεωρημένου μνημονίου που δόθηκε τις τελευταίες μέρες στη δημοσιότητα.

Αναφέρει ότι η κυβέρνηση χάνει και πάλι το στόχο των εσόδων από τον πρώτο μήνα εκτέλεσης του προϋπολογισμού του 2011. Αποκαλύπτει «τρύπα» 1,5 έως 3 δισ. ευρώ του 2010 (το ακριβές ποσό θα οριστικοποιηθεί τον Μάρτιο), η οποία οφείλεται σε μια νέα γενιά από απλήρωτα χρέη ταμείων, δήμων, νοσοκομείων και άλλων φορέων του ευρύτερου Δημοσίου που ακόμη καταμετρώνται από την κυβέρνηση.

Εκτιμά, παράλληλα, ότι η Ελλάδα θα πληρώσει φέτος πιο πολλά από όσα υπολογίζει για τόκους εξυπηρέτησης του χρέους, τη στιγμή που δίδεται μάχη στο εξωτερικό για ευνοϊκή «επιμήκυνση» και το δικαίωμα επαναγοράς των παλαιών ομολόγων σε χαμηλότερες τιμές.

Η έκθεση αποτυπώνει σε αριθμούς τα νέα μέτρα έως το 2015 και ζητά να υπογραφούν από τους υπουργούς και την ελληνική πλευρά, ως προϋπόθεση για την εκταμίευση της δόσης. Συμπληρώνει μια σειρά από κείμενα του αναθεωρημένου μνημονίου που δόθηκαν προσφάτως στη δημοσιότητα.

Σε όλα καταγράφεται το χωρίς τέλος «φούσκωμα» των μέτρων που πρέπει να λάβει η Ελλάδα τα επόμενα χρόνια έως το 2015 τα οποία φτάνουν περίπου τα 30 δισ. ευρώ:

*Παρά τα αλλεπάλληλα πακέτα μέτρων, το 2010 δεν έχει «κλείσει». Παρατάθηκε για 1 μήνα έως το τέλος Μαρτίου το περιθώριο να ξεκαθαριστεί το «κουβάρι» των οφειλών των φορέων του Δημοσίου, οι οποίες προσωρινά υπολογίζονται από την Ε.Ε. μεταξύ 1,5 και 3 δισ. ευρώ. Κάθε απόκλιση σημαίνει πρόσθετα μέτρα φέτος.

*Γι' αυτόν το λόγο η τρόικα ζήτησε να δίδεται κάθε μήνα το 1/14 των πιστώσεων του προϋπολογισμού (εκτός από δαπάνες για μισθούς, συντάξεις και τόκους). Στόχος είναι να δημιουργηθεί μαξιλάρι αξίας 3 δισ. ευρώ περίπου που θα κριθεί τον Σεπτέμβριο αν θα διαγραφεί ή όχι.

*Επιπλέον, τον Μάιο θα θεσπιστούν με νόμο πρόσθετα μέτρα αξίας 1,741 δισ. ευρώ για φέτος, τα οποία ακόμη δεν έχουν ανακοινωθεί.

*Ο ίδιος νόμος, το «μεσοπρόθεσμο σχέδιο» θα περιλαμβάνει και το πακέτο μέτρων αξίας 17,86 δισ. ευρώ για την τριετία 2012-2014. Το πακέτο είναι δύσκολο, αφού τα πιο πολλά έσοδα αναζητώνται το 2012 (7,5 δισ. ευρώ). Θα περιλαμβάνει αυξήσεις ΦΠΑ, αντικειμενικών αξιών, επιβολή φόρων σε αυθαίρετα κ.λπ. που έχουν ήδη ανακοινωθεί, αλλά κυρίως ολική αναδόμηση του Δημοσίου. Ανατρέπονται μισθοί, δομή υπηρεσιών, περικόπτονται για χρόνια οι επενδυτικές δαπάνες, κόβονται επιδόματα (κατά 500 εκατ. ευρώ μόνο αυτό της ανεργίας), προωθούνται διά νόμου συγχωνεύσεις, λουκέτα και περικοπή προσωπικού στις ΔΕΚΟ και άλλους φορείς του Δημοσίου. Γίνονται επίσης πιο αυστηροί οι κανόνες πρόσληψης. Δεν θα αποκλείονται πλέον οι απολύσεις αν δεν ικανοποιείται ο κανόνας 1 πρόσληψη για κάθε 5 αποχωρήσεις, από τον οποίο δεν υπάρχουν πια εξαιρέσεις ούτε για κρίσιμους τομείς, όπως της υγείας και της παιδείας.

*Για το 2015 προβλέπεται νέο πακέτο μέτρων αξίας 2,5-3 δισ. ευρώ. Θα προσδιοριστεί αργότερα, αλλά θεωρείται σχεδόν βέβαιο ότι απομακρύνει το ενδεχόμενο να «ξεπαγώσουν» έστω και τότε συντάξεις και μισθοί.

*Επιπλέον όλων αυτών έρχονται τα 50 δισ. ευρώ αποκρατικοποιήσεων και «αξιοποίησης» της περιουσίας του Δημοσίου στον βωμό του χρέους. Η κυβέρνηση δεσμεύεται να βρει το ποσό, χωρίς όμως ορόσημο το 2015. Υποχρεούται όμως να φέρει 15 δισ. ευρώ έως το 2013 αντί για 7 δισ. ευρώ που είχε «τάξει» τον Δεκέμβριο (βλέπε ρεπορτάζ στην «Οικονομία»).

*Παράλληλα ανοίγει ξανά το μέτωπο του ασφαλιστικού, ακόμη και για τις βασικές συντάξεις, αφού επανεξετάζεται η μεταρρύθμιση του 2010. Το ίδιο ισχύει για το εργασιακό, για το οποίο θα κριθεί τον Ιούλιο αν θα υπάρξουν νέες παρεμβάσεις. Εξάλλου, ανεπαρκείς κρίθηκαν οι έως τώρα αλλαγές στην υγεία και στα κλειστά επαγγέλματα. Είναι χαρακτηριστικό ότι μειώνεται στο 15% το περιθώριο κέρδους των φαρμακείων από το 2012, έρχονται προεδρικά διατάγματα για την άρση περιορισμών και κλαδικές παρεμβάσεις σε τουρισμό, εμπόριο.

Τέλος, δεν φαίνεται στον ορίζοντα: το 2012 θα οριοθετηθούν τα μέτρα του 2016, έναν χρόνο μετά αυτά του 2017 κ.λπ. έως ότου η χώρα να βγει από το μακρύ τούνελ του μνημονίου.

http://www.enet.gr/

Διαβάστε περισσότερα ...

Σε αγαπώ γι’ αυτό που είσαι...

Tου Nικου Γ. Ξυδακη Εγραφα προ μηνός («Διαβάζοντας τον θυμό στις ζωές των άλλων», http: //blo. gr/4i2): «Και ξάφνου η σχέση διακόπτεται, απότομα. Το παιδί αναχωρεί απ' την εστία, μετακομίζει σε δικό του σπίτι, η επαφή αραιώνει ή χάνεται για μήνες, τα τηλεφωνήματα αραιώνουν, γίνονται με «απόκρυψη». Αυτή η διακοπή με πάγωσε πιο πολύ απ' όλα. Γιατί; Πώς; Τι θέλει να πει αυτή η διακοπή, η απόκρυψη, η απόσταση, η ρήξη; Μπαίνω στη θέση του «διακοπέντος» γονιού: Τι έκανα στραβά; Τι κάνω λάθος; Μπορεί όλα να είναι λάθος, μπορεί και τίποτε. Είναι θυμός, είναι πλήξη, είναι αίσθηση αποκλεισμού; Τι θυμώνει τον νέο τόσο, που διακόπτει τη σχέση με το σπίτι του και ενώνει τον θυμό και το χνώτο του με συνομηλίκους όμοια θυμωμένους; Θέλει να αποδείξει ότι μπορεί να κάνει κάτι μόνος του, ενάντιο ίσως στον «σάπιο» κόσμο των μεγαλύτερων, των εξουσιών, των συστημάτων που τον ντρεσάρουν και τον αποκλείουν; [...] Κάτι λείπει για να το καταλάβω ολόκληρο. Πιάνω κομματάκια μόνο, κομματάκια ενός θρυμματισμένου κόσμου, που παράγει απέραντο θυμό, βία, αυτοκαταστροφή, διακοπή σχέσεων και αποκλεισμό. Αυτοτροφοδοτούμενες παρέες οργισμένων νέων, αγέλες υπαρξιακά θυμωμένων, που επιστρέφουν στην κοινωνία τον δηλητηριώδη θυμό που τους έχει προξενήσει.» Μερικές εβδομάδες αργότερα, έλαβα ένα μέιλ από το Λονδίνο. Με μια απάντηση: «Κανείς δεν μας είπε ποτέ «σε αγαπώ γι' αυτό που είσαι»». Πόνεσε ο λαιμός μου. Το παραθέτω: «Καλημέρα σας, Αρχικά να σας συστηθώ, με λένε Π., είμαι φοιτήτρια στα 24 (κάνω το μεταπτυχιακό μου στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου) και αναπόφευκτα έγινα κι εγώ ένας από αυτούς που «αναγκάστηκαν» να αφήσουν την πατρίδα επειδή «δεν υπάρχει» άλλος τρόπος επιβίωσης. Mε αφορμή ένα σας κείμενο «Διαβάζοντας τον θυμό στις ζωές των άλλων» παίρνω το θάρρος να σας γράψω για τις ανησυχίες που βιώνετε κι εσείς σαν γονιός που προσφέρετε τα πάντα στα παιδιά σας, αλλά αναρωτιέστε γι' αυτή την απόσταση, την παύση επικοινωνίας και την οργή γύρω σας. Την αισθάνομαι κάθε μέρα, την κάνω πράξη συνειδητά πλέον και σας αποκαλύπτω ότι κρατώ απόσταση, γιατί πρέπει να δω τα πράγματα και να τα αξιολογήσω. Από τέτοια καθημερινή οικογένεια προέρχομαι κι εγώ, υπερ-σπουδαγμένη, με όλες τις ευκαιρίες στα πόδια μου. Αλλά κάτι με τρώει πάντα από μέσα (οργή το λένε). Δεν με ρώτησε κανείς ποτέ αν εγώ ήθελα να τα κάνω όλα αυτά, οι γονείς μου με θωράκισαν με χαρτιά, γιατί αλλιώς δεν έχω στον ήλιο μοίρα. Ετσι είναι; Μπορεί να είναι και έτσι, αλλά εμένα πάντα άλλα με ενοχλούσαν. Σκεφτόμουν ότι οι γονείς μου δεν με αποδέχονται αλλιώς, ότι πρέπει διαρκώς να διαπραγματεύομαι την αξία μου και να αποδεικνύω ότι αξίζω και θα πάω μπροστά. Αλλιώς ξέρετε τι θα ήμουν; Ενα από αυτά τα παιδιά που όταν τα ρωτάς «τι σπουδάζεις;» αυτά σου απαντάνε (δειλά) «τίποτα» κι εσύ τα λυπάσαι τα καημένα γιατί δεν τα κατάφεραν στη ζωή τους. Δεν πρόκοψαν και είναι τεμπελόσκυλα. Ετσι φτάσαμε να αξιολογούμε τις ζωές μας; Και μετά μας φταίνε όλα; Το Διαδίκτυο; Τα ΜΜΕ; Τα παιδιά σας και όλοι μας στρεφόμαστε σ' εκείνους τους συνομήλικους που ασκούν τη μικρότερη κριτική πάνω μας και μας αποδέχονται όχι για τα πτυχία μας και τα κατορθώματά μας, αλλά γιατί υπάρχει ατόφια, καθαρή αγάπη και ανάγκη έκφρασης. Κάπως πρέπει να ακούσουν οι άλλοι αυτά που παράγει το κεφάλι μας. Με ορθόδοξα ή ανορθόδοξα μέσα. Είτε λέγεται ποίηση είτε λέγεται Πυρήνες της Φωτιάς. Κανείς δεν μας είπε ποτέ «σε αγαπώ γι' αυτό που είσαι», γιατί δεν μας αφήσατε να γίνουμε αυτό που θέλουμε. Οσο καλό μας κάνετε με το να μας προστατεύετε, άλλο τόσο μας καταστρέψατε που δεν μας αφήσατε να πάρουμε τον δρόμο μας. Να ανησυχείτε που κρατάνε απόσταση τα παιδιά σας, ίσως βρούνε τον δρόμο τους τελικά, κι ας θέλετε εσείς να τα τραβήξετε από το χέρι για να τα σώσετε και να τους δείξετε το σωστό. Αναρωτηθείτε μια στιγμή σε ποιον κάνετε καλό και αν τελικά στη ζωή το καλό και το κακό, το σωστό και το λάθος είναι απλά μέτρο για να αξιολογείτε τα πράγματα και να τα βάζετε σε κουτιά. Οι άνθρωποι δεν θέλουν στρατηγικές και πολιτικές χειρισμού, δείξτε και νιώστε ότι η αγάπη σας δεν έχει τόσα μέτρα και σταθμά. Σας ευχαριστώ που με γεμίζετε με τόσο όμορφα κείμενα και σκέψεις. Ο Θεός να σας έχει καλά, συνεχίστε έτσι. ΥΓ.: Εγώ πάντα χορεύτρια μπαλέτου ήθελα να γίνω («άλλα είναι εκείνα που αγαπώ, / γι' αλλού γι' αλλού ξεκίνησα / σαν να 'μουν άλλος κι όχι εγώ / μες στη ζωή πορεύτηκα» - το είπε κι ο Ελύτης).» http://www.kathimerini.gr/

Διαβάστε περισσότερα ...

Οι «νεοάστεγοι» ένα ακόμη φαινόμενο της οικονομικής κρίσης

Τουλάχιστον 20.000 εκτιμάται ότι είναι οι άστεγοι στη χώρα μας, με τους μισούς από αυτούς να προσπαθούν να βρουν καταφύγιο στην Αθήνα. Η οικονομική κρίση φαίνεται πως έχει δημιουργήσει μία νέα τάξη αστέγων, τους «νεοάστεγους», άνθρωποι ενός καλού οικονομικού επιπέδου που ξαφνικά βρέθηκαν στους δρόμους.

Όπως αναφέρει στην εφημερίδα «Ελεύθερος Τύπος» η Άντα Αλαμάνου, συντονίστρια του προγράμματος για τους άστεγους και υπεύθυνη του γραφείου Τύπου της μη κυβερνητικής οργάνωσης «Κλίμακα», «δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τον ακριβή αριθμό τους, καθώς δεν υπάρχει κάποια θεσμική αναγνώριση στην Ελλάδα». Παράλληλα, σημειώνει ότι ο αριθμός των 20.000 δεν αφορά μόνο όσους κοιμούνται σε παγκάκια αλλά και όσους αντιμετωπίζουν σοβαρά επιστιστικά προβλήματα ή ζουν κάτω από άθλιες συνθήκες.

Η κ. Αλαμάνου τονίζει ότι οι άστεγοι που συνήθως συναντάμε είναι άνθρωποι «χαμηλών κοινωνικών στρωμάτων και οικογενειακού υπόβαθρου με ψυχολογικά προβλήματα και προβλήματα υγείας, αλλά και εξαρτήσεις, ενώ πολλοί είναι μετανάστες».

Ωστόσο, μία «νέα τάξη αστέγων» ήρθε να προστεθεί. Αυτή είναι η αποκαλούμενη τάξη των «νεοάστεγων». Πρόκειται για ανθρώπους από 28 έως και 50 ετών που είχαν καλό βιοτικό και οικονομικό επίπεδο και ξαφνικά βρέθηκαν τους δρόμους. «Ουσιαστικά είναι νεόπτωχοι που κατέληξαν να χάσουν το σπίτί τους», δηλώνει στον «Ελεύθερο Τύπο» η κ. Αλαμάνου.

Σημειώνεται ότι από την αρχή του έτους, σύμφωνα με το «Έθνος» έχουν κινηθεί διαδικασίες για 4.000 εξώσεις, όταν για όλο το 2010 οι αντίστοιχες αιτήσεις ήταν 8.500. Ακόμη και ενοίκια ύψους 300 έως 400 ευρώ φαίνεται ότι είναι δυσβάσταχτα για χιλιάδες οικογένειες λόγω της μείωσης των εισοδημάτων και της αύξησης της ανεργίας. Οι υπάλληλοι των ΔΟΥ δέχονται καθημερινά αιτήσεις από ιδιοκτήτες για έκδοση βεβαιώσεων τις οποίες στη συνέχεια οι ενδιαφερόμενοι προσκομίζουν στα δικαστήρια ως αποδεικτικό της μίσθωσης του ακινήτου.

Στη Θεσσαλονίκη οι άστεγοι είναι περίπου 2.500. Σημαντικός παράγοντας για την αύξηση των αστέγων στην πόλη είναι και το υψηλό ποσοστό ανεργίας (16%) που καταγράφεται. Ενδεικτικά, σύμφωνα με τα στοιχεία του Δήμου Θεσσαλονίκης, το 2010 καταγράφηκε αύξηση 10% σε σχέση με το 2009 στα βιβλιάρια υγειονομικής περίθαλψης, 20% στις μερίδες συσσιτίου και 30% στις αιτήσεις για οικονομική υποστήριξη. Πρόκειται κυρίως για ανθρώπους ηλικίας περίπου 50 ετών και κατά 80% για άνεργους.

Σημειώνεται ότι με τον «Καλλικράτη» την ευθύνη για τους άστεγους έχει πλέον η τοπική αυτοδιοίκηση. Η Άντα Αλαμάνου σημειώνει ότι γενικά υπάρχει πρόβλημα στις υπηρεσίες για τους άστεγους. «Οι υπηρεσίες αυτές δεν λειτουργούν σωστά. Καλύπτουν ένα μικρό ποσοστό αστέγων, ενώ πολύ συχνά αποκλείουν αρκετά άτομα». Έντονο πρόβλημα υπάρχει και στην επανένταξη των αστέγων.

http://www.tvxs.gr/

Διαβάστε περισσότερα ...

Aκατάλληλος για την εθνική οικονομία

Με τις δηλώσεις που έκανε την περασμένη Πέμπτη, ο υπουργός Οικονομικών κ. Παπακωνσταντίνου παρουσίασε για μία ακόμη φορά στον ελληνικό λαό το λογαριασμό της δικής του αποτυχίας. Η πολιτική του μνημονίου είναι λάθος στη στρατηγική της σύλληψη, εφόσον οδηγεί την ελληνική οικονομία σε μαρασμό και καθιστά πρακτικά αδύνατη την εξυπηρέτηση του χρέους του ελληνικού Δημοσίου. Σαν να μην έφτανε αυτό, η κυβέρνηση αποτυγχάνει στην εφαρμογή της, εφόσον στηρίζεται σε εξωπραγματικές οικονομικές υποθέσεις και προθεσμίες, ενώ ο ίδιος ο κ. Παπακωνσταντίνου δεν ασχολείται με τα σημαντικά οικονομικά ζητήματα στο εσωτερικό, απλώς διαχειρίζεται τις σχέσεις της κυβέρνησης με την τρόικα και με τους εκπροσώπους ενός πανίσχυρου διεθνούς κερδοσκοπικού κυκλώματος.

Η επικαιροποίηση
Η νέα επικαιροποίηση του μνημονίου αναδεικνύει την αποτυχία της πολιτικής που εφαρμόζει το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης. Προστίθενται νέα μέτρα στα μέτρα που δεν μπορεί να εφαρμόσει η κυβέρνηση Παπανδρέου, διαπιστώνεται η αδυναμία ουσιαστικής μείωσης του δημοσιονομικού ελλείμματος με την πολιτική που εφαρμόζεται και επιταχύνεται η πορεία του ελληνικού Δημοσίου προς την ελεγχόμενη χρεοκοπία.
Όλες οι δημοσκοπήσεις οδηγούν στο συμπέρασμα ότι οι Έλληνες πολίτες θεωρούν ότι η οικονομική πολιτική που εφαρμόζεται δεν οδηγεί πουθενά και πως θα βρεθούμε σύντομα αντιμέτωποι με την επιδείνωση της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης. Επειδή η οικονομία είναι και ψυχολογία, είναι φανερό πως δεν μπορούμε να συνεχίσουμε με επιλογές και πολιτικά στελέχη που έχουν μετατραπεί σε μέρος του προβλήματος.
Ο κ. Παπακωνσταντίνου συνήθιζε να κάνει κριτική στην κυβέρνηση Καραμανλή από αριστερές, φιλολαϊκές θέσεις. Είχε πολύ καλή γνώση των προβλημάτων της ελληνικής οικονομίας και του δημοσιονομικού αδιεξόδου στο οποίο είχε περιέλθει η προηγούμενη κυβέρνηση, προτίμησε όμως να επενδύσει στον επιθετικό λαϊκισμό και στις εξωπραγματικές υποσχέσεις. Σε διάστημα μερικών μηνών από τις εκλογές του Οκτωβρίου του 2009 μετατράπηκε σε προνομιακό συνομιλητή της τρόικας, εγκαταλείποντας όλες τις θέσεις που είχε υπερασπιστεί δημόσια. Στη συνέχεια, οχυρώθηκε πίσω από την εύνοια του ξένου παράγοντα για να προστατευτεί πολιτικά από την αποτυχία του στη διαχείριση της κρίσης. Δεν ασχολήθηκε καν με τη βελτίωση του φοροεισπρακτικού μηχανισμού και την είσπραξη των φορολογικών εσόδων με βάση το πρόγραμμα που επεξεργάστηκε η τρόικα. Η υστέρηση στα έσοδα του Δημοσίου και η αδυναμία του διαβρωμένου κομματικού μηχανισμού να συμβάλει στην πάταξη της φοροδιαφυγής οδηγούν, από τη μία επικαιροποίηση του μνημονίου στην άλλη, στη λήψη πρόσθετων οικονομικών μέτρων ισοδύναμου δημοσιονομικού αποτελέσματος. Δεν είναι δυνατό να πληρώνουμε τόσο ακριβά την προσωπική στρατηγική ενός κατά τεκμήριο αποτυχημένου υπουργού Οικονομικών. Όσο ταχύτερα τον «αναδομήσει» ο πρωθυπουργός κ. Παπανδρέου, τόσο το καλύτερο για την εθνική οικονομία, για τους πολίτες που πληρώνουν το λογαριασμό της κρίσης και για την ίδια την κυβέρνηση!

Γιώργος Κύρτσος

http://www.citypress.gr/

Διαβάστε περισσότερα ...

Σε πρόωρες εκλογές η Ελλάδα σύμφωνα με τους Financial Times

Συνήθως στην Ελλάδα μαθαίνουμε, ή έστω… προειδοποιούμαστε για τις εξελίξεις που πρόκειται να συμβούν, από το εξωτερικό. Είτε πρόκειται για ξένους πολιτικούς, είτε, το συνηθέστερο για διεθνή ΜΜΕ, έγκριτα και… λιγότερο αναγνωρίσιμα.

Αυτή τη φορά, οι «Financial Times» είναι εκείνοι που παίρνουν το βάρος να μας ενημερώσουν ότι ο Γιώργος Παπανδρέου δεν θα ολοκληρώσει τη θητεία του. Δηλαδή, δεν θα προχωρήσει στη διενέργεια εκλογών στο τέλος της τρέχουσας τετραετίας, το 2013, αλλά αρκετά νωρίτερα.

Το δημοσίευμα των «FT» υποστηρίζει ότι ο πολιτικός σχεδιασμός του Γιώργου Παπανδρέου οδηγεί σε πρόωρες εκλογές, από τη στιγμή που διαμορφώνονται συνθήκες αβεβαιότητας στην ελληνική οικονομία, και η κοινωνία περισσότερο ανησυχεί για το μέλλον της, παρά εκφράζει θυμό για τα μέτρα.

Οι «Financial Times» δείχνουν ακόμη να έχουν σοβαρές αμφιβολίες για το κατά πόσο το πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων ύψους 50 δισεκατομμυρίων ευρώ, το οποίο εξήγγειλε η Κυβέρνηση, θα οδηγήσει σε ουσιαστικά αποτελέσματα, από τη στιγμή που μεγάλοι επενδυτές του εξωτερικού εμφανίζονται διστακτικοί στο να επενδύσουν στην Ελλάδα, λόγω των εγγενών προβλημάτων που αντιμετωπίζουν στη χώρα μας η οικονομία και η δημόσια διοίκηση.

http://www.statesmen.gr/

Διαβάστε περισσότερα ...

Ο δεκάλογος του καλού δημαγωγού

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΓΙΑΝΝΟΥΛΟΠΟΥΛΟΥ

Λένε ότι στα δύσκολα βλέπουμε τον πραγματικό Ελληνα.

Σίγουρα πάντως μια κρίση τόσο θεμελιακή και πολυδιάστατη, σαν αυτή που μας ταλανίζει, προσδίδει στο δημόσιο λόγο μας μια απόχρωση μανιχαϊκής πλειοδοσίας. Η οποία, αν και ιδιάζον χαρακτηριστικό του, σήμερα έχει απογειωθεί. Ζούμε στη χρυσή εποχή της δημαγωγίας. Θα αποπειραθώ λοιπόν, με τη διευκρίνιση ότι το συγκεκριμένο άθλημα διαθέτει και αριστερή και δεξιά εκδοχή, να συνοψίσω τα βασικά χαρακτηριστικά της πρώτης, δηλαδή να συντάξω το δεκάλογο του καλού (αριστερού) δημαγωγού.

Ο,τι μας δυσαρεστεί, μας πονάει ή απλώς δεν μας συμφέρει είναι άδικο. Μολονότι κανείς δεν θα τολμούσε να το πει ανοιχτά, το εν λόγω «σχήμα διανοίας» θεωρείται αυτονόητο και λειτουργεί ως ιδρυτικό ιδεολόγημα της εγχώριας δημαγωγίας. Και για να προλάβω ενδεχόμενη ένσταση, παραδέχομαι ότι πολύ συχνά κάτι που μας πονάει είναι όντως άδικο, χωρίς ωστόσο αυτό να σημαίνει ότι είναι άδικο επειδή μας πονάει.

Ο δημαγωγός δεν αρνείται ότι κι εμείς κάναμε λάθη. Πιστεύει όμως ότι τα λάθη μας δεν έχουν συνέπειες αν τα παραδεχθούμε. Αρα εκείνοι που μας αδικούν είναι μόνο οι πλούσιοι, οι ξένοι και γενικά όσοι συστηματικά επιβουλεύονται τον περιούσιο ελληνικό λαό.

Ο δημαγωγός μάς διαβεβαιώνει ότι τα δύσκολα θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί αν οι κυβερνώντες ήταν διατεθειμένοι να επιδείξουν το πνεύμα της αντίστασης που -ως γνωστόν- χαρακτηρίζει διαχρονικά τους Ελληνες και το οποίο ο δημαγωγός ενσαρκώνει. Με άλλα λόγια, αν χτυπούσαν τη γροθιά στο τραπέζι, οι έμφοβοι ξένοι θα εξακολουθούσαν να μας δανείζουν αφειδώς και η ζωή στην Ελλάδα θα συνεχιζόταν κανονικά.

Από τη στιγμή που ή έννοια της αντίστασης απέκτησε οντολογικές ιδιότητες ως ουσία του Ελληνισμού και της αριστεροσύνης, όποιος μάχεται έχει δίκιο. Ακόμα κι εκείνοι που διορίστηκαν παράνομα από τη Ν.Δ. ή απολαμβάνουν προνόμια που τους παραχώρησε η χούντα.

Ο δημαγωγός δεν κάνει συγκεκριμένες προτάσεις για συγκεκριμένα προβλήματα. Απορρίπτει όμως κάθε μέτρο που πονάει το «λαό», χωρίς να αισθανθεί την παραμικρή υποχρέωση να σκεφτεί ποια θα ήταν η συνέπεια αυτής της αντιστασιακής απραξίας, και παραβλέποντας έτσι το μάλλον σίγουρο ενδεχόμενο την επόμενη φορά να κληθούμε να λάβουμε ακόμα πιο επώδυνα μέτρα (βλέπε Ασφαλιστικό).

Ο δημαγωγός ορθά ισχυρίζεται ότι το κυρίαρχο νεοφιλελεύθερο μοντέλο πρέπει να ανατραπεί, αλλά αρνείται να παραδεχθεί ότι μέχρι να συμβεί αυτό ορισμένες αρχές, όπως η δημοσιονομική λιτότητα και η ανταγωνιστικότητα, θα συνεχίζουν να καθορίζουν τι είναι εφικτό και τι ανέφικτο, προδιαγράφοντας τις επιλογές ακόμα και όσων θέλουν να το ανατρέψουν.

Σύμφωνα με το δημαγωγό όμως, όποιοι καλούνται να πάρουν αποφάσεις σήμερα υπό την πίεση των περιστάσεων αναγνωρίζοντας αυτή την αναπότρεπτη δυσκολία, είναι σαν να αποδέχονται το σύστημα, το οποίο, ως διά μαγείας, μια μέρα θα καταρρεύσει.

Γι' αυτό ο δημαγωγός τούς καταδικάζει εκ του ασφαλούς εφ' όσον ο ίδιος δεν υποχρεούται να πάρει καμιά απόφαση. Επιπλέον, δεν διατρέχει τον κίνδυνο να δυσαρεστήσει τον κόσμο επειδή οι επιλογές του (π.χ. η πρόταση Τσίπρα να δημιουργηθούν 100.000 νέες θέσεις εργασίας στο Δημόσιο) δεν θα εφαμοστούν ποτέ και συνεπώς ουδέποτε θα του ζητηθούν ευθύνες.

Δηλαδή για το δημαγωγό όλα είναι απλά και εύκολα. Και το μόνο εμπόδιο στο δρόμο μας, η έλλειψη αγωνιστικότητας την οποία ο ίδιος ενσαρκώνει.

Τέλος, ο δημαγωγός καλλιεργεί συστηματικά την εικόνα του μπροστάρη που τα λέει έξω από τα δόντια και δεν φοβάται τίποτα. Στην ουσία όμως το μόνο που κάνει είναι να λέει αυτά που οι πολλοί θέλουν να ακούσουν.

http://www.enet.gr

Διαβάστε περισσότερα ...

Αποκαλύψεις για τη μεθόδευση της εκποίησης

Του ΝΙΚΟΥ ΚΟΤΖΙΑ Συγγραφέα, καθηγητή του Πανεπιστημίου Πειραιώς nkotzias@otenet.gr.

Τα κυβερνητικά φερέφωνα μας ενημέρωσαν ότι δεν πρόκειται να πωληθεί ελληνική δημόσια περιουσία αλλά ότι αυτή θα «αξιοποιηθεί» ως μια δημιουργική επιλογή της ίδιας της κυβέρνησης στην οποία ουδείς υπαγορεύει οτιδήποτε.

Το κακό για εκείνη είναι ότι το ψέμα έχει κοντά ποδάρια.

Στη Ζυρίχη εκδίδεται μια εξαιρετικής ενημέρωσης εφημερίδα, η «Neue Zuricher Zeitung», η οποία εκφράζει τα διεθνή χρηματοπιστωτικά συμφέροντα. Η εφημερίδα αυτή αποκάλυψε στις 19/2/2011, στην εισαγωγική παράγραφο άρθρου για τις ιδιωτικοποιήσεις στην Ελλάδα, ότι, «προκειμένου να μειωθούν τα χρέη, οι χρηματοδότες του εξωτερικού απαιτούν από το ελληνικό κράτος την πώληση δημόσιας ιδιοκτησίας». Από μια πρώτη ματιά μπορεί κανείς να συμπεράνει ότι οι ξένοι δανειστές απαιτούν αυτό που με την αυτοτελή της μεγαλοφυΐα είχε ήδη αντιληφθεί από μόνη της η ελληνική κυβέρνηση! Ω! Τι σύμπτωση! Τα μεγάλα πνεύματα συναντιόνται: η απαίτηση των ξένων δανειστών εμφανίστηκε ως πρόταση από τους εκπροσώπους της τρόικας στην Αθήνα μία ημέρα πριν από τη γνωστοποίηση της πατέντας από την ελληνική κυβέρνηση.

Η σύμπτωση αυτή συνοδεύτηκε και από μία δεύτερη. Ολοι μαζί καμώνονται εδώ στην Αθήνα ως να τσακώνονται για τη δημόσια γη, ενώ το πρώτο θύμα αυτής της μεγαλοφυούς σύλληψης της ελληνικής κυβέρνησης, που όλως συμπτωματικώς είναι «απαίτηση» του διεθνούς παράγοντα και κατά λάθος το είπαν οι τροϊκανοί, «αν και δεν το γνώριζαν» (μία ακόμα σύμπτωση), θα είναι οι κερδοφόρες δημόσιες επιχειρήσεις, όπως η ΔΕΗ και ο ΟΠΑΠ. Μια τέτοια δε «αξιοποίηση» θα οδηγήσει στη μελλοντική μείωση εσόδων του δημόσιου προϋπολογισμού καθ' ότι θα λείπουν οι κερδοφορίες τους.

Το δεύτερο που αποκαλύφθηκε ως προς την εκποίηση δημόσιου πλούτου είναι το ποιος ασχολήθηκε με τον σχεδιασμό αυτής της επιλογής. Ασφαλώς και δεν ήταν το Υπουργικό Συμβούλιο ή η Βουλή (θεσμοί περιττοί όταν δεν «κατανοούν τις μεγαλοφυείς επιλογές»), αλλά ούτε η τρόικα. Ηταν ένα από τα επιτελεία που από καιρό έχω αποκαλύψει, που διαμορφώνουν τις απαιτήσεις ξένων και ντόπιων τοκογλύφων σε προτάσεις και μετά τις περνούν ως τροϊκανές. Απαιτήσεις που κατόπιν οι έχοντες και κατέχοντες θα μας καλέσουν να ικανοποιήσουμε με πειθαρχικά «καθ' ότι το απαιτούν οι περιστάσεις». Στην περίπτωση της εκποίησης δημόσιας περιουσίας στήθηκε μια «επιτροπή σοφών», από εκπροσώπους του Ινστιτούτου Ερευνών των Βιομηχάνων, πρώην γενικούς γραμματείς υπουργείων, εκπροσώπους τραπεζών και γνωστούς νεοφιλελεύθερους (τα ονόματα έχουν ήδη δημοσιοποιηθεί -οι άνθρωποι δεν άντεξαν να το παίξουν σεμνοί και αυτοδιαφημίζονται).

Και στην περίπτωση της πώλησης δημόσιας περιουσίας αποκαλύφθηκε το πώς έχει στηθεί το όλο μνημόνιο: πρώτα οι δανειστές, ως μια συμμορία τοκογλύφων, διατυπώνουν τις απαιτήσεις τους. Κατόπιν οργανώνεται ομάδα ελλήνων ειδικών που διασυνδέονται και με τα ντόπια συμφέροντα και διαπλοκή. Αυτοί συγκεκριμενοποιούν σε σχέδιο τις απαιτήσεις των κατεχόντων προκειμένου να τροφοδοτήσουν, με τη μεσολάβηση του υπουργείου Οικονομικών, την τρόικα. Κατόπιν εμφανίζεται ως «θεϊκή αναγκαιότητα» η υποταγή της Ελλάδας σε αυτό το σχέδιο ή, ακόμα «καλύτερα», ως να είναι αυτή η υποταγή τμήμα του κυβερνητικού μεταρρυθμιστικού προγράμματος. Και για να είμαι σαφής: Πράγματι χρειάζεται αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας. Αλλά αυτή οφείλει να γίνει με κριτήριο το δημόσιο συμφέρον και όχι να μεθοδεύεται η φτηνή υφαρπαγή της, όπως γίνεται ήδη με τις δημόσιες τράπεζες.

http://www.enet.gr/

Διαβάστε περισσότερα ...