Spiegel: Δεν υπάρχει «τελεσίγραφο» - Η 20η Ιουλίου είναι η ημερομηνία «κλειδί» - Απόφαση της Αθήνας τα capital controls.

Στην εκτίμηση ότι δεν υπάρχει κανένα τελεσίγραφο στην Αθήνα για τις 30 Ιουνίου - οπότε και θα πρέπει να πληρωθεί η ενοποιημένη δόση στο ΔΝΤ - και ότι η καθοριστική ημερομηνία για την Ελλάδα είναι η 20η Ιουλίου, οπότε και θα πρέπει να καταβληθεί η δόση προς την ΕΚΤ, προχωρά το Spiegel στο κεντρικό άρθρο της ηλεκτρονικής έκδοσής του.

Στο άρθρο χαρακτηρίζονται μάλιστα «ανακριβείς» οι δηλώσεις Ευρωπαίων και Γερμανών αξιωματούχουν που τονίζουν τις τελευταίες ημέρες ότι είναι άγνωστο τι θα συμβεί από την 1η Ιουλίου και μετά, αν δεν υπάρξει συμφωνία και η Αθήνα δεν πληρώσει το ΔΝΤ.

Η προθεσμία για την αποπληρωμή του ΔΝΤ στις 30 του μήνα πράγματι εκπνεέι, αναφέρει το Spiegel, αλλά το αληθινό ερώτημα είναι τι πρόκειται να συμβεί αν η Ελλάδα τελικά δεν πληρώσει την ενοποιημένη δόση. Για να δώσει αμέσως την απάντηση: Πιθανότατα... τίποτα!

Οι δημοσιογράφοι του Spiegel επικαλούνται μάλιστα και τις τελευταίες αναφορές διεθνών οίκων αξιολόγησης, οι οποίοι έχουν έχουν ήδη αποσαφηνίσει ότι μία τέτοια περίπτωση δεν θα θεωρηθεί ως χρεοκοπία.

Τονίζεται επίσης, ότι αν και είναι άγνωστη η αντίδραση του ΔΝΤ σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, το πιθανότερο σενάριο είναι ότι απλώς θα κρατήσει... στάση αναμονής.

Αναφορικά με τους ελέγχους στη διακίνηση κεφαλαίων τονίζεται επίσης ότι είναι απόφαση της Αθήνας, καθώς και ότι δεν υπάρχει καν νόμος που να καθιστά εφικτά τα capital controls.

Σε περίπτωση αποτυχίας των διαπραγματεύσεων, τότε ο μηχανισμός διάσωσης του ευρώ, ο EFSF θα πρέπει να αποφασίσει, αν θα απαιτήσει άμεσα όλο το δάνειο των 142 δισ. ευρώ που έχει παράσχει στην Αθήνα. Αυτό θα πρέπει να το αποφασίσουν από κοινού τα μέλη του EFSF, δηλ. τα κράτη του Ευρώ – στα οποία αυτονόητα ανήκει και η Ελλάδα.

Την ίδια στιγμή η ΕΚΤ θα πρέπει να αποφασίσει, πώς θα αντιδράσει, υπογραμμίζει το Spiegel.

Στην παρούσα φάση, η Τράπεζα της Ελλάδος τροφοδοτεί τη χώρα με μετρητά μέσω του ELA, ωστόσο μια τέτοια χρηματοδότηση πρέπει πρώτα να την εγκρίνει η ΕΚΤ. Τα ποσά για την Ελλάδα αυξάνονται εβδομάδα με την εβδομάδα καλύπτοντας περίπου τα 2/3 των αναγκών της Ελλάδας. Εάν η ΕΚΤ σταματήσει τη ροή χρήματος, το ελληνικό τραπεζικό σύστημα θα καταρρεύσει σχεδόν άμεσα, προδικάζει το άρθρο.

Με βάση τα παραπάνω, το Spiegel καταλήγει στο συμπέρασμα ότι καθοριστική ημερομηνία για την Ελλάδα είναι η 20η Ιουλίου.

Και τούτο διότι μέχρι αυτή την ημερομηνία, οπότε είναι προγραμματισμένη η αποπληρωμή των 3,5 δισ. στην ΕΚΤ, η κεντρική ευρωπαϊκή τράπεζα πρέπει να έχει αποφασίσει τι θα κάνει. Δεν υπάρχει όμως κανένας αυτοματισμός. Η ΕΚΤ θα πρεπει να διαβουλευτεί με το eurogroup για το αν θα σταματήσει τη ρευστότητα μέσω του ELA. Αλλά και σε αυτή την απόφαση οι Έλληνες θα είναι επίσης παρόντες, επισημαίνεται.

Αναφορικά με το Grexit, τονίζεται ότι η συμμετοχή στην ευρωζώνη είναι αμετάκλητη, όπως έχει υπογραμμίσει κατά συρροή η Κομισιόν.

Θεωρητικά, μία έξοδος από την ευρωζώνη είναι εφικτή μόνο με μια ταυτόχρονη έξοδο χώρας από την Ε.Ε. Κάθε βήμα όμως, που θα φέρνει την Ελλάδα πιο κοντά σε μια έξοδο από το κοινό νόμισμα θα πρέπει να ενέχει και τη συμμετοχή της ίδιας της χώρας. Εάν η Ελλάδα δεν εκδηλώσει διάθεση για μία λύση «μια κι έξω» κι επιμείνει σε περαιτέρω διαπραγματεύσεις, η υπόλοιπη ευρωζώνη θα πρέπει να εμπλακεί σε αυτές – κι αυτό θα πάρει χρόνο.

Στην περίπτωση που η ΕΚΤ αποφασίσει να αποκόψει την Ελλάδα πλήρως από την παροχή ρευστού, τότε αυτό θα οδηγήσει στην πλήρη κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας και η Αθήνα θα προσπαθούσε ίσως σε τέτοια περίπτωση να εισάγει ένα παράλληλο νόμισμα.

Σε λίγο καιρό ένα είδος χρεογράφου θα αντικαθιστούσε το ευρώ στο εσωτερικό της χώρας, αλλά ακόμα και σε αυτή την περίπτωση, η Ελλάδα θα εξακολουθούσε τυπικά να είναι μέλος του ευρώ.

Οπως τονίζεται στο άρθρο, ο φημολογούμενος από καιρό απ' ευθείας δρόμος της εξόδου που κάποιοι νομίζουν ότι ξεκινά από την αποτυχία των διαπραγματεύσεων και φτάνει στο Grexit, δεν υπάρχει, αλλά είναι ένα μονοπάτι με πολλές διακλαδώσεις.

Ακόμα κι αν η αποδέσμευση της τελευταίας δόσης από το δεύτερο πακέτο βοήθειας γίνει την απολύτως τελευταία στιγμή, η Ελλάδα θα έχει κερδίσει στην καλύτερη περίπτωση μερικούς ακόμα μήνες χρόνο. Και μετά θα περιμένουμε την επόμενη... «τελευταία προθεσμία», ακολουθώντας μία «αντίστροφη πορεία» από το σενάριο που κυριαρχούσε έως σήμερα, καταλήγει το Spiegel.

http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=26516&subid=2&pubid=113552576

Διαβάστε περισσότερα ...

Τζέφρι Σακς: Το αυτοκαταστροφικό σχέδιο των πιστωτών για την Ελλάδα

Ο Τζέφρι Σακς είναι ο αμερικανός οικονομολόγος που έγινε διάσημος ως ο «αντι – Στίγκλιτζ»: Ο νυν διευθυντής του Earth Institute του Πανεπιστημίου Columbia, συνέδεσε το όνομα και την καριέρα του με τη «θεραπεία του σοκ». Υπηρέτησε, συμβούλευσε και καθοδήγησε ουκ ολίγες κυβερνήσεις – από τη Λατινική Αμερική, τη Ρωσία και την ανατολική Ευρώπη – πώς να οδηγήσουν τις οικονομίες τους από τα κλειστό κομμουνιστικό μοντέλο στην ελεύθερη αγορά μέσω της βίαιης και οξείας προσαρμογής – μέσα από το γνωστό Δόγμα του Σοκ.

Υπήρξε, δε, μέγας υπέρμαχος της πολιτικής της λιτότητας μετά την κρίση του 2008 και τη Lehman Brothers τόσο στην Αμερική όσο και στην Ευρώπη.

Σήμερα, ο Τζέφρι Σακς αιφνιδιάζει, με ένα άρθρο-καταπέλτη κατά της πολιτικής των πιστωτών έναντι της Ελλάδας, που δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα του World Economic Forum (Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ). Το άρθρο τιτλοφορείται  «Γιατί η Ευρώπη δεν μπορεί να αφήσει την Ελλάδα να χρεοκοπήσει», χαρακτηρίζει «αφελείς και καταστροφικές» τις προτάσεις των πιστωτών, χαρακτηρίζει «ευσεβείς πόθους» τις εκτιμήσεις περί «ανώδυνου Grexit» και τονίζει ότι «το δίλημμαμ δεν βρίσκεται στην πλευρά της Ελλάδας αλλά στην πλευρά της Ευρώπης».

Ολόκληρο το άρθρο είναι το εξής:

Mετά από μήνες αψιμαχιών, η αναμέτρηση ανάμεσα στην Ελλάδα και τους Ευρωπαίους πιστωτικές της κατέληξε σε μετωπική σύγκρουση για τις συντάξεις και τους φόρους. Η Ελλάδα αρνείται να υποκύψει στις απαιτήσεις των πιστωτών να περικόψει τις συντάξεις των ηλικιωμένων και να αυξήσει τον Φόρο Προστιθέμενης Αξίας στα φάρμακα και την ηλεκτρική ενέργεια.

Οι απαιτήσεις της Ευρώπης – που φαινομενικά έχουν στόχο να διασφαλίσουν ότι η Ελλάδα θα μπορεί να εξυπηρετεί το χρέος της – είναι σπασμωδικές, αφελείς και θεμελιωδώς αυτοκαταστροφικές. Απορρίπτοντάς τες, οι Ελληνες δεν παίζουν παιχνίδια, απλώς προσπαθούν να κρατηθούν ζωντανοί.

Ο,τι κι αν μπορεί να καταλογίσει κανείς στις οικονομικές πολιτικές του παρελθόντος στην Ελλάδα, στη μη ανταγωνιστική της οικονομία, στην απόφαση για ένταξη στην ευρωζώνη, ή στα λάθη που έκαναν οι ευρωπαϊκές τράπεζες παρέχοντας στην κυβέρνησή της υπερβολικά υψηλά δάνεια, η δεινή οικονομική κατάσταση της χώρας σήμερα είναι πασιφανής. Η ανεργία βρίσκεται στο 25%. Η ανεργία των νέων έχει φθάσει στο 50%.

Το ΑΕΠ της Ελλάδας, επιπροσθέτως, έχει συρρικνωθεί κατά 25% από την έναρξη της κρίσης το 2009. Η κυβέρνησή της είναι χρεοκοπημένη. Πολλοί από τους κατοίκους της πεινάνε.

Οι συνθήκες στην Ελλάδα σήμερα θυμίζουν εκείνες στη Γερμανία του 1933. Βεβαίως, η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν χρειάζεται να φοβάται την άνοδο ενός Ελληνα Χίτλερ, όχι μόνον επειδή η ίδια μπορεί εύκολα να τσακίσει ένα τέτοιο καθεστώς, αλλά επίσης – και κυρίως – η ελληνική δημοκρατία έχει επιδείξει εντυπωσιακή ωριμότητα στη διάρκεια της κρίσης. Υπάρχει όμως κάτι που η ΕΕ θα έπρεπε να φοβάται: Την διάχυση της ένδειας μέσα στα σύνορά της και τις ολέθριες συνέπειες που μπορεί αυτή να έχει στην πολιτική σκηνή και τις κοινωνίες της ηπείρου.

Δυστυχώς, η ήπειρος παραμένει διχασμένη μέσα σε φυλετικές γραμμές. Οι Γερμανοί, οι Φινλανδοί, οι Σλοβάκοι και οι Ολλανδοί – μεταξύ άλλων – δεν έχουν χρόνο να ασχοληθούν με τους Ελληνες που υποφέρουν. Οι πολιτικούς ηγέτες ασχολούνται με τα του οίκου τους, και όχι με την Ευρώπη υπό καμία πραγματική έννοια. Η ανακούφιση της Ελλάδας είναι ένα πολύ φορτισμένο θέμα σε χώρες όπου τα ακροδεξιά κόμματα βρίσκονται σε άνοδο ή όπου οι κεντροδεξιές κυβερνήσεις βρίσκονται αντιμέτωπες με δημοφιλή αριστερά κόμματα στην αντιπολίτευση.

Η αλήθεια είναι ότι οι ευρωπαίοι πολιτικοί δεν είναι τυφλοί μπροστά σε ό,τι συμβαίνει στην Ελλάδα. Ούτε υπήρξαν απολύτως παθητικοί. Στην αρχή της κρίσης, οι ευρωπαίοι πιστωτές της Ελλάδας απέφυγαν την ελάφρυνση του χρέους και επέβαλαν τιμωρητικά επιτόκια στα κεφάλαια διάσωσης. Οσο όμως τα δεινά των Ελλήνων κλιμακώνονταν, οι πολιτικοί πίεσαν τις ιδιωτικές τράπεζες κι άλλους κατόχους ελληνικών ομολόγων να διαγράψουν το μεγαλύτερο μέρος των απαιτήσεών τους. Σε κάθε στάδιο της κρίσης, έκαναν μόνον ό,τι πίστευαν πως θα υπηρετούσε καλύτερα τις εθνικές τους πολιτικές – τίποτε περισσότερο.

Ειδικότερα, οι ευρωπαίοι πολιτικοί σταματούν μπροστά σε όποιο βήμα δείχνει νε εμπλέκει ευθέως τους δικούς τους φορολογούμενους. Η ελληνική κυβέρνηση ζήτηση την ανταλλαγή του υφιστάμενου χρέους με νέα ομόλογα τα οποία θα έχουν χαμηλότερα επιτόκια και μεγαλύτερο χρόνο ωρίμανσης. Ζήτησε επίσης να συνδεθεί η αποπληρωμή των τόκων με τους ρυθμούς ανάπτυξης της οικονομίας.λ (Σημειωτέον, δεν ζήτηση περικοπή της πραγματικής αξίας του χρέους).

Μιας τέτοιας μορφής όμως ελάφρυνση του χρέους που διακρατούν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις ή η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα βγήκε εκτός συζήτησης. Τέτοιου τύπου μέτρα θα απαιτούσαν ψηφοφορίες στα κοινοβούλια της ευρωζώνης, ενώ πολλές κυβερνήσεις θα συναντούσαν έντονες λαϊκές αντιδράσεις – ανεξαρτήτως του πόσο προφανής είναι η ανάγκη ενός τέτοιου βήματος.

Αντί να αντιμετωπίσουν τα πολιτικά εμπόδια, οι ευρωπαίοι ηγέτες κρύβονται πίσω από ένα βουνό ηθικοπλαστικής, άνευ νοήματος ρητορικής. Κάποοι επιμένουν ότι η Ελλάδα πρέπει να ολοκληρώσει το πρόγραμμα πληρωμών της ανεξαρτήτως των ανθρωπιστικών και κοινωνικών επιπτώσεων – για να μην αναφερθούμε καν στην αδυναμία όλων των προηγούμενων ελληνικών κυβερνήσεων να ανταποκριθούν σ’ αυτούς τους όρους. Αλλοι υποκρίνονται ότι ανησυχούν για τον ηθικό κίνδυνο που συνεπάγεται μια ανακούφιση του χρέους, παρά το γεγονός ότι το χρέος της χώρας προς τους ιδιώτες πιστωτές έχει ήδη διαγραφεί με επιμονή της ΕΕ, και παρ’ ότι υπάρχουν ντουζίνες, εάν όχι εκατοντάδες προηγούμενων περιπτώσεων αναδιάρθρωσης χρέους σε υπό χρεοκοπία κράτη.

Περίπου πριν από έναν αιώνα, στο τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, ο Τζον Μέιναρντ Κέινς απηύθυνε μια προειδοποίηση που βρίσκει μεγάλες αναφορές στην σημερινή κατάτασης. Τότε, όπως και τώρα, οι πιστώτριες χώρες (κυρίως οι ΗΠΑ) ζητούσαν να αποπληρώσουν τα χρέη τους οι βαθιά χρεωμένες χώρες. Ο Κέινς γνώριζε ότι μ’αυτό το αίτημα ξεκινούσε μια τραγωδία.

«Θα δείξουν οι δυστυχείς λαοί της Ευρώπης την προθυμία να διαμορφώσουν έτσι τις ζωές τους ώστε για μια ολόκληρη γενιά ένα σημαντικό τμήμα της καθημερινής τους παραγωγής να διατίθεται για εξωτερικές πληρωμές;», ρωτούσε στο The Economic Consequences of Piece. «Εν ολίγοις, δεν πιστεύω ότι κάποιες έστω από αυτές τις οφειλές θα συνεχίσουν να αποπληρώνονται για περισσότερο, στην καλύτερη περίπτωση, από ελάχιστα χρόνια».

Αρκετές ευρωπαϊκές χώρες βλέπουν τώρα νόημα και στο να εξωθηθεί η Ελλάδα σε μια ευθεία χρεοκοπία που θα προκαλέσει την έξοδό της από το ευρώ. Πιστεύουν ότι η έξοδος μπορεί να ελεγχθεί χωρίς πανικό και χωρίς να προκληθεί φαινόμενο ντόμινο. Πρόκειται απλώς για ευσεβείς ποθους κάποιων πολιτικών. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για την ίδια κορφή επιπολαιότητας που οδήγησε τον Σεπτέμβριο του 2008 τον τότε υπουργό Οικονομικών των ΗΠΑ Χανκ Πολσον να αφήσει την Lehman Brothers να καταρρεύσει, με θεωρητικό στόχο να δοθεί ένα «μάθημα» στην αγορά. Ένα μάθημα: Εξακολουθούμε να διδασκόμαστε από το μνημειώδες λάθος του Πόλσον.

Με τον ίδιο τρόπο, ο Κέινς παρακολουθούσε με τρόμο τις επαναλαμβανόμενες γκάφες της οικονομικής πολιτικής ηγεσίας στα χρόνια μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, από τις εξεγέρσεις της δεκαετίας του ΄20 έως τη Μεγάλη Υφεση της δεκαετίας του ’30. Το 1925 ο Κέινς καυτηρίαζε την ελαφρότητα «εκείνων που καθόντουσαν στην κορυφή της μηχανής». Υποστήριζε ότι «είναι βαθιά απερίσκεπτοι μέσα στην αδιαφορία τους, στην θολή αισιοδοξία και την βολική πεποίθησή τους ότι τίποτε σοβαρό δεν πρόκειται ποτέ να συμβεί. Οντως, εννιά φορές στις δέκα τίποτε σοβαρό δεν συμβαίνει – στην χειρότερη συμβαίνει κάτι που προκαλεί μια μικρή πίεση σε κάποια άτομα ή ομάδες. Υπάρχει όμως πάντοτε ο κίνδυνος της δέκατης φοράς…»

Σήμερα, οι ευρωπαίοι πιστωτές της Ελλάδας μοιάζουν έτοιμοι να εγκαταλείψουν την ακράδαντη δέσμευσή τους στη μη αναστρέψιμη μορφή του ευρώ προκειμένου να μαζέψουν κάποια ψίχουλα ακόμη από τους συνταξιούχους της Ελλάδας. Εάν επιμείνουν στις απαιτήσεις τους και εξαναγκάσουν την Ελλάδα σε έξοδο, τότε ο κόσμος δεν θα δείξει ποτέ ξανά εμπιστοσύνη στην μακροβιότητα του ευρώ. Στις ελάχιστες συνέπειες, τα ασθενέστερα μέλη της ευρωζώνης θα δεχθούν αυξημένες πιέσεις από τις αγορές. Στη χειρότερη περίπτωση, θα χτυπηθούν από έναν φαύλο κύκλο πανικού και bank runs, που θα εκτροχιάσει επίσης τη νεόδμητη ευρωπαϊκή ανάκαμψη. Με τη Ρωσία να δοκιμάζει την ευρωπαϊκή αποφασιστικότητα στην ανατολή, το timing ενός τέτοιου πειράματος για την Ευρώπη δεν θα ήταν ποτέ χειρότερο.

Η Ελλάδα έχει δίκιο να τραβά την κόκκινη γραμμή. Το πραγματικό δίλημμα, άλλωστε, δεν βρίσκεται στην πλευρά της Ελλάδας αλλά στην πλευρά της Ευρώπης.

http://tvxs.gr/news/ellada/tzefri-saks-aytokatastrofiko-sxedio-ton-pistoton-gia-tin-ellada

Διαβάστε περισσότερα ...

Ο Homo Pasocus και μια μικρή ιστορία χρεοκοπίας

Του Γιώργου Αγιαννιωτάκη

Τhe Penalty For The Sinners Of The Life Style Life Should Be Death They Said 

Ο ανθρωπολογικός τύπος του Homo Pasocus που ανεδείχθη οριστικά από την αρχή της δεκαετίας του '90 κι έπειτα, με το σχιζοειδές σύνθημα : "Ζήτω ο σοσιαλισμός!Καταναλώστε!" ,πίστεψε ,πως η επίπλαστη ευωχία του θα διαρκούσε εσαεί.Ουδείς πολιτειακός άρχων (και ασφαλώς ουδείς ξένος τοκογλύφος), αρνήθηκε στον οιοδήποτε αξιοθρήνητο κι απαίδευτο φτωχομπινέ ( αθροιστικά, εξαγιάζεται και ονομάζεται "λαός") να λευτερωθεί από τα απωθημένα του.Τα διακοποδάνεια και οι δόσεις (όπως ακριβώς περιγράφει το μηχανισμό τους ο Daniel Bell στον "Πολιτισμό Της Μεταβιομηχανικής Δύσης") λειτούργησαν γι'άλλη μια φορά άψογα.Γιατί να περιμένεις ,αφού μπορείς να πας τ ώ ρ α στις Μπαχάμες; Εξ'άλλου ο Γκαίμπελς του καταναλωτισμού,o Κωστόπουλος ,έκανε καταπληκτική δουλειά. Όταν ήρθε όμως η ώρα του λογαριασμού, αρχίσανε οι τραγωδίες .Εκεί που λειτουργούσαν τα παραρτήματα τραπεζών με "δάνεια 3.000 ευρώ,24 h ανοικτά,μόνο με την επίδειξη της ταυτότητός σας!",τώρα λειτουργεί ο Ριχάρδος.Το ίδιο κόλπο απέδωσε και με τα μετοχοδάνεια (!). Επρόκειτο για μια οργανωμένη απάτη στην οποία ενέχοντο πολιτικοί,τραπεζίτες ,δημοσιογράφοι με κορυφαίους τους γνωστούς εγχώριους και ξένους νταβατζήδες.Δεν θα πίστευα ποτέ μου ότι οι Έλληνες μπορεί να ήταν τόσο γκαβοί ώστε να παίρνουν δάνειο ,για να τζογάρουν στην Κατσέλης ΑΕ (!!!) επειδή είχαν κάποια "πληροφορία". Είναι γελοίο να υποστηρίζει κάποιος ότι ο Καραμανλής ο Β' ,δεν ήταν ενημερωμένος πόσο είχε ξεφύγει το χρέος,τόσο το εξωτερικό,όσο και το εσωτερικό. Παραταύτα και δειλός και ανεπαρκής και υπηρέτης του πελατειακού κράτους και λάγνος της εξουσίας αποδείχτηκε εν τέλει (αυτός που θα επανίδρυε το κράτος!) .Το διασκεδαστικό είναι το ό,τι ο Homo Pasocus πίστεψε πως ανακάλυψε στον ΣΥΡΙΖΑ ,το νέο φορέα που θα μπορούσε να συντηρήσει και να ικανοποιήσει την- μονίμως πλέον- εγκατεστημένη φρεναπάτη του.Στον πρώτο χρόνο της κρίσης, συνέλαβα πολλές φορές τον εαυτό μου να νιώθει χαιρεκακία για το κατάντημα παλαιών ,άτιμων κι αλαζόνων πασοκανθρώπων παντός κόμματος .Ευτυχώς ,γρήγορα συνήλθα όταν διαπίστωσα πόσο υπέφεραν κι αυτοί οι οποίοι δεν έφταιξαν σε τίποτα κι όμως ΑΝΑΓΚΑΣΤΗΚΑΝ να εκμαυλισθούν παντοιοτρόπως προκειμένου να επιβιώσουν. Για παράδειγμα,απλώς δεν μπορώ να βλέπω μια 80ετή γριούλα,μετά από 45 χρόνια δουλειάς, ν'ανάβει κεριά το βράδυ (λόγω ΔΕΗ) και να τρώει από τα συσσίτια της εκκλησίας,επειδή απ΄την ίδια ψευτοσύνταξη προσπαθεί να ψευτοζήσει και ο άνεργος γιος της .Πέντε χρόνια τώρα και μετά από απώλεια του ΑΕΠ κατά 25%, οι ίδιοι οι δανειστές παραδέχονται πως τα κάνανε ωσάν τα μούτρα της Λαγκάρντ. Η ελληνική οικογένεια και η παραοικονομία έχουν σώσει την κατάσταση από το να χυθεί πολύ αίμα.Οι νεκροί λόγω της κρίσης (αυτόχειρες ή θύματα χείριστης ιατρικής περίθαλψης και πολλών άλλων παρελκομένων δεινών) είναι ήδη αρκετοί.Πεθαίνουν στα κρυφά ,δίχως να τους πάρει χαμπάρι κανείς ,επειδή το MEGA προτιμά να ασχολείται με το νέο look της Lady Gaga.Πόσο θα κρατήσει ο πόλεμος ακόμη; Ακόμη κι αν "τα καλά παιδιά " ήταν στην εξουσία,πιστεύει κανένας στα σοβαρά ότι οι "δανειστές" θα σταματούσαν στο mail "Χαρδούβελη" ; Δίχως λύση στο ΧΡΕΟΣ ,καμμία συμφωνία δεν είναι βιώσιμη ,επειδή καμμία χώρα που χρωστάει τρις το ΑΕΠ της στο εσωτερικό και στο εξωτερικό,δεν μπορεί να το εξυπηρετήσει.Τόσο απλά και ξεκάθαρα είναι τα πράγματα.Δεν θα σταματήσουν ποτέ να θέλουν κι άλλα κι άλλα.Εντάξει,είπαμε ότι οι έλληνες,στην πλειοψηφία τους αυτοπαγιδεύτηκαν και αυτοεξευτελίστηκαν. Αλλά το πράγμα έχει ξεφύγει.Ετούτοι εδώ οι "εταίροι",λειτουργούν κ α θ α ρ ά ε κ δ ι κ η τ ι κ ά πλέον.Κι επιπλέον,αν ήθελαν να μας διώξουν,θα το είχαν κάνει πολύ καιρό πριν.Αλλά ΔΕΝ θέλουν επειδή ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΣΥΜΦΕΡΕΙ ΓΙΑ ΠΑΜΠΟΛΛΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ. Εφ'όσον λοιπόν, μας θέλουν μέσα,ΕΙΝΑΙ Η ΣΕΙΡΑ ΤΟΥΣ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ . ΘΕΛΟΥΝ ,ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ. ΑΡΚΕΤΑ. ΜΕΧΡΙ ΕΔΩ. Άν πάλι δεν θέλουν, είναι η σειρά μας αυτή τη φορά. Να ξαναφτιάξουμε την πατρίδα μας από την αρχή,αγνοώντας τους ρουφιάνους,τους δοσίλογους και τους πάσης φύσεως εκμεταλλευτές,οι οποίοι αναπόφευκτα θα εμφανιστούν ξανά. Δεν πρόκειται για κανενός είδους ρομαντικού πατριωτισμού του είδους του 19ου αιώνα. Πρόκειται για στυγνό ρεαλισμό.Απλώς,δεν υπάρχει άλλος δρόμος.Αυτά.

Πηγή:  https://www.facebook.com/george.astros/posts/882582411815102?comment_id=882588265147850&notif_t=like

Διαβάστε περισσότερα ...

"Ένα τρισεκατομμύριο κοστίζει η ελληνική χρεοκοπία"

Όσο οι πολιτικοί της Γερμανίας και άλλων χωρών αρνούνται να δουν το λάθος των θέσεων της Α. Μέρκελ στην Ευρώπη τόσο περισσότερο θα πλησιάζει ο κίνδυνος Grexit ή ελληνικής χρεοκοπίας. Το κόστος της πολιτικής της Γερμανίδας καγκελαρίου θα είναι τεράστιο.

To πώς σκέφτονται οι συντηρητικοί του CDU/CSU για την Ελλάδα, δε χρειάζεται κανείς να εμβαθύνει και πολύ για να το καταλάβει. Αν όμως ισχύει ότι εν τω μεταξύ οι Έλληνες έχουν σπάσει τα νεύρα και στους σοσιαλδημοκράτες του SPD, όπως το έθεσε πρόσφατα ο Μάρτιν Σουλτς, τότε είμαστε πιθανόν κοντά σε ένα Grexit, λέει ο Βόλφγκανγκ Μούνχαου στο νέο του άρθρο στο περιοδικό Spiegel.

Η κατάσταση στο μεγάλο συνασπισμό που κυβερνά τη Γερμανία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το SPD, καθώς με τη στήριξή του η Μέρκελ θα μπορούσε να περάσει έναν συμβιβασμό από τη γερμανική βουλή ακόμα και χωρίς το κόμμα της. Αν όμως δεν συναινέσουν ούτε οι σοσιαλδημοκράτες, τότε τα πράγματα είναι δύσκολα, λέει ο αρθρογράφος.

Δεδομένης όμως της κατάστασης, το SPD χάνει μια πολύ σημαντική ευκαιρία. Το μεγάλο ιστορικό λάθος της Μέρκελ ήταν η ανικανότητά της να δει την κρίση της ευρωζώνης ως ευκαιρία για μια βαθύτερη πολιτική ενοποίηση κι η αντί αυτού επιμονή της σε μη ρεαλιστικούς κανόνες και συνθήκες.

Το ευρώ ήταν χωρίς αμφιβολία πρόωρο. Τα διδάγματα από την κρίση του ευρώ είναι πως μία νομισματική ένωση μπορεί να συναφθεί είτε μεταξύ πολύ ομοιογενών οικονομιών είτε μόνο ως τμήμα μιας ευρύτερης πολιτικής ένωσης.

Το δεύτερο λάθος της Μέρκελ ήταν η επιμονή της σε μία πολιτική λιτότητας, η οποία έριξε την Ελλάδα σε μία πενταετία συνεχούς ύφεσης. Γνωρίζουμε από την οικονομική ιστορία τι συμβαίνει σε μια χώρα όταν εφαρμόζει λιτότητα εν μέσω ύφεσης. Αυτό ακριβώς που συνέβη στην Ελλάδα.

Τώρα οι δανειστές απαιτούν ακόμα περισσότερες περικοπές. Αυτό είναι πραγματικά παράδοξο αλλά και παράλογο, όπως το περιέγραψε ο Α. Τσίπρας στη βουλή. Σε αυτό το σημείο έχει δίκιο. Αλλά το δικό του μεγάλο λάθος είναι η ανικανότητα να καταρτίσει ένα δικό του καλό σχέδιο, με το οποίο θα μπορούσε να έχει στο πλευρό του ένα μέρος των δυνητικών του φίλων στην Ευρώπη – δηλαδή ένα μέρος των σοσιαλδημοκρατών.

Οι πιθανότητες μιας συμφωνίας σήμερα είναι λιγότερες από ό,τι πριν από μία εβδομάδα. O Tσίπρας θα πρέπει να καταπιεί πολλά φαρμάκια και οι δανειστές να αναγνωρίσουν ότι δε θα πάρουν όλα τα λεφτά τους πίσω, αν είναι να συναφθεί μια συμφωνία.

Άλλωστε και οι δύο πλευρές θα έχουν πρόβλημα να «σερβίρουν» μια συμφωνία στα εσωτερικά τους ακροατήρια. Υπάρχει γκρίνια όχι μόνο στη Γερμανία, αλλά και στη Φινλανδία, τη Σλοβενία, τη Σλοβακία και στις βαλτικές χώρες. Και ποιος ξέρει αν η Ισπανία και η Πορτογαλία, που εφάρμοσαν τα δικά τους προγράμματα λιτότητας, θα ψηφίσουν υπέρ.

Γνωρίζω πολύ καλά ότι η πολιτική της Μέρκελ στην Ευρώπη έχει πολλούς φίλους στη Γερμανία και ότι πολλοί αναγνώστες αυτού του άρθρου στη Γερμανία συμφωνούν με αυτήν. Είμαι όμως σίγουρος ότι αυτό θα αλλάξει όταν έρθει ο λογαριασμός. Κι αυτό θα γίνει όταν θα έρθει μια ελληνική χρεοκοπία.

Η πολιτική της Μέρκελ τότε θα σημάνει μια άμεση απώλεια σε σχεδόν τριψήφιο νούμερο δισεκατομμυρίων. Και ποιος ξέρει πόσο ακόμα παράπλευρο κόστος θα ακολουθήσει.

euro2day.gr

Διαβάστε περισσότερα ...

Plan B εκβιασμού από τους δανειστές (must read!)

Γιάννης Κιμπουρόπουλος

Σενάρια χρεοκοπίας εντός ευρώ με «ξεχείλωμα» της διαπραγμάτευσης μέχρι το καλοκαίρι – Αισιοδοξεί για συμβιβασμό η κυβέρνηση, νέα λιτότητα εδώ και τώρα απαιτούν οι «θεσμοί»

Ανταποκριτής των Financial Times, βλέποντας τα γεμάτα καφέ και εστιατόρια στην ηλιόλουστη Αθήνα, έγραψε ότι η εικόνα του θυμίζει τις τελευταίες μέρες της Πομπηίας, λίγο πριν εκραγεί ο Βεζούβιος. Δεν επικρατεί πανικός, αλλά μια κατάσταση ανέμελης μοιρολατρίας. Σε μια χώρα στα πρόθυρα χρεοκοπίας οι απεσταλμένοι των ξένων ΜΜΕ θα ήθελαν να δουν αλλόφρονες πολίτες να συνωστίζονται στις τράπεζες και να λεηλατούν μαγαζιά.

Κατά σύμπτωση και ο Αλέκος Παπαδόπουλος, που επίμονες φήμες τον φέρουν ως τον επόμενο αυτόκλητο σωτήρα του πολιτικού συστήματος, βλέπει τελευταίες μέρες της Πομπηίας στην Ελλάδα. Προειδοποιεί ότι η χώρα, χωρίς συμφωνία με τους δανειστές -δηλαδή, πλήρη αποδοχή των απαιτήσεών τους για νέα λιτότητα-, οδηγείται σε καταστροφή και σήψη εντός ευρώ και επικαλείται το «έσχατο συγκλητικό δόγμα» (senatum consultum ultimum): Aφήστε τους Ύπατους (της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας) να μεριμνήσουν ώστε μην καταστραφεί το κράτος. Το αμφιλεγόμενο δόγμα της ρωμαϊκής συγκλήτου έδινε στους Ύπατους έκτακτες, δικτατορικές εξουσίες παράκαμψης των βασικών νόμων και ελευθεριών, ακόμη και με εκτελέσεις άνευ δίκης υπόπτων συνωμοσίας κατά του κράτους, όπως συνέβη κατά τη διαβόητη συνωμοσία του Κατιλίνα. Να εκλάβουμε, άραγε, την επίκληση του «συγκλητικού δόγματος» από τον κ. Παπαδόπουλο ως απειλή; Και σε ποιον, άραγε, απονέμει την εξουσία επιβολής μιας ακόμη κατάστασης έκτακτης ανάγκης;

Σ’ αυτό που, ενδεχομένως, έχει δίκιο ο πρώην υπουργός είναι ότι η προοπτική που αφήνουν οι δανειστές στην ελληνική οικονομία είναι να σαπίσει εντός ευρώ. Να επιβάλουν, δηλαδή, για μια ακόμη φορά το «έσχατο συγκλητικό δόγμα» στην Ελλάδα για τη σωτηρία όχι της ίδιας, αλλά της αυτοκρατορίας του ευρώ. Μια de facto κατάσταση έκτακτης ανάγκης και ακύρωσης της δημοκρατικής επιλογής του ελληνικού λαού, ακόμη και χωρίς να υπάρξει συμφωνία κυβέρνησης και δανειστών για πολλές ακόμη εβδομάδες, ίσως και μήνες.

«Μέχρι 30 Ιουνίου…»

Ήδη, από τις δημόσιες και μη δηλώσεις εκπροσώπων της Κομισιόν, του ΔΝΤ και κυβερνήσεων της Ευρωζώνης προεξοφλείται ότι δεν πρόκειται να υπάρξει συμφωνία στο άτυπο Eurogroup της 24ης Απριλίου, στη Ρίγα της Λετονίας, με υπαιτιότητα της «μεταρρυθμιστικά ανεπίδεκτης» κυβέρνησης, φυσικά. Κάποιοι θέτουν ως επόμενο ορόσημο την 11η Μαΐου (επόμενη συνεδρίαση του Eurogroup) ενώ ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Β. Σόιμπλε το πάει ακόμη μακρύτερα, στις 30 Ιουνίου, οπότε εκπνέει το τετράμηνο της παράτασης. Παράτασης ποιου πράγματος, αναρωτιέται κανείς, αφού χωρίς εκταμιεύσεις δόσεων η δανειακή συμφωνία είναι νεκρή. Η αναφορά Σόιμπλε στο απώτατο όριο του τετράμηνου χρονοδιαγράμματος δεν είναι τυχαία. Η εφημερίδα Die Zeit αποκάλυψε ότι η γερμανική κυβέρνηση επεξεργάζεται σχέδιο παραμονής της Ελλάδας στο ευρώ ακόμη και έπειτα από χρεοκοπία, με συνέχιση κάποιας μορφής χρηματοδότησης των ελληνικών τραπεζών από την ΕΚΤ. Η γερμανική κυβέρνηση δεν σχολίασε το δημοσίευμα, ενώ ο ίδιος ο Σόιμπλε ανέφερε χαρακτηριστικά: «Δεν έχουμε τέτοιο σχέδιο, αλλά ακόμη κι αν εργαζόμαστε για κάτι τέτοιο- μιας και το προσωπικό μας εξετάζει όλες τις εξελίξεις- τότε σίγουρα δεν θα μιλούσαμε γι’ αυτό».

Η δήλωση Σόιμπλε πρέπει μάλλον να εκληφθεί ως επιβεβαίωση του σχεδίου και, κυρίως, να συνδυαστεί με μερικά ακόμη δεδομένα.

Πρώτον, η Κριστίν Λαγκάρντ του ΔΝΤ, που προφανώς βολιδοσκοπήθηκε από την κυβέρνηση για το ενδεχόμενο καθυστέρησης στην εξόφληση της επόμενης οφειλής (12 Μαΐου, 763 εκατ.), «κάρφωσε» δημόσια την κατηγορηματική άρνηση του ΔΝΤ: «Το Ταμείο θα προστατεύσει τη φήμη του», δήλωσε από την Ουάσιγκτον, όπου εξελίχθηκε μια μίνι διεθνής σύνοδος, στο συνέδριο του Brookings.

«Φερέγγυες τράπεζες»

Δεύτερον, ο Μάριο Ντράγκι της ΕΚΤ, βασικός ενορχηστρωτής του χρηματοδοτικού στραγγαλισμού της χώρας, διατύπωσε έναν περίεργο «χρησμό» προ ημερών. Παρά την άρνησή του να επιτρέψει αύξηση των εντόκων γραμματίων ή επαναφορά στο καθεστώς κατ’ εξαίρεση αποδοχής των ελληνικών ομολόγων, είπε ότι «η ΕΚΤ θα συνεχίσει τη χρηματοδότηση (σ.σ. μέσωELA) όσο οι ελληνικές τράπεζες παραμένουν φερέγγυες». Αυτό πρακτικά «κουμπώνει» με το σενάριο της Die Zeit για συνέχιση της χρηματοδότησης ακόμη και με χρεοκοπία. Αν η κυβέρνηση, έχοντας εξαντλήσει κάθε περιθώριο άντλησης ρευστότητας από το εσωτερικό, δεν εξοφλήσει εμπρόθεσμα τις δόσεις προς το ΔΝΤ, και άρα περιέλθει σε αθέτηση πληρωμής (χρεοκοπία), πράγμα που δεν απέκλεισε ο Γ. Βαρουφάκης σε συνέντευξη στη Huffington Post, η μόνη εναλλακτική αν θέλει να αποφύγει τη ρήξη με τους δανειστές και την έξοδο από το ευρώ, είναι να αναζητήσει εναλλακτικά μέσα πληρωμής στο εσωτερικό. Τέτοια μέσα δεν είναι άλλα από τίτλους τύπου IOUs, χρεόγραφα μεταχρονολογημένης εξόφλησης που θα μπορούσαν για λίγους μήνες να επιτρέψουν τη συνέχιση των εσωτερικών πληρωμών. Πρακτικά δεν είναι κάτι πολύ διαφορετικό από τα έντοκα γραμμάτια με τα οποία και τώρα δανείζεται το κράτος για διάστημα μέχρι ενός έτους. Με τη διαφορά ότι δεν γνωρίζουμε αν θα γίνονται αποδεκτά από τις τράπεζες και αν στη συνέχεια θα είναι αποδεκτά από την ΕΚΤ και σε ποια τιμή (κούρεμα). Πρακτικά πρόκειται για σενάριο διπλού νομίσματος, που σώζει τις κατά Ντράγκι «φερέγγυες τράπεζες της ΕΚΤ», αλλά με τίμημα μια ακόμη γερή δόση εσωτερικής υποτίμησης.

Γέφυρα… στη γέφυρα

Τρίτον, οι αναφορές Ομπάμα κατά το ολιγόλεπτο τετ α τετ με Βαρουφάκη στην Ουάσιγκτον σε «συντεταμένη λύση» για την Ελλάδα, η σχεδόν ομόθυμη εκτίμηση-απόφαση των δανειστών ότι στις 24 του μηνός δεν θα υπάρξει συμφωνία, αλλά και οι δηλώσεις του υπουργού Οικονομικών ότι «στόχος μας είναι μια καλή συμφωνία για τη μετά τον Ιούνιο εποχή» προδίδουν ότι βρίσκεται υπό εκκόλαψη ένα Plan B, ώστε ακόμη κι αν δεν υπάρξει συμφωνία μέχρι το τέλος του μηνός ή την 11η Μαΐου, να μη σηματοδοτήσει αυτό οριστική ρήξη. Το γεγονός ότι ο Σόιμπλε ξεχειλώνει το χρονοδιάγραμμα της διαπραγμάτευσης, πάντα «στεγνής» από χρηματοδότηση, μέχρι την 30η Ιουνίου φαίνεται ότι δελεάζει την ηγεσία του υπουργείου Οικονομικών, σε έσχατη ανάγκη, να επιδιώξει μια νέα «γέφυρα» ανάμεσα στη «συμφωνία γέφυρα» και τη μεγάλη διαπραγμάτευση του καλοκαιριού, οπότε θα τεθεί και το ζήτημα του χρέους -ακόμη κι αν χρειαστεί να αθετήσει μέρος των οφειλών προς τους δανειστές. Ίσως αυτό το νόημα έχει και η συνάντηση Βαρουφάκη στην Ουάσιγκτον με τον με τον δικηγόρο Lee Buchheit, γνώριμο από τις νομικές συμβουλές του προς την Ελλάδα για το PSI του 2012. Το ερώτημα, βέβαια, είναι με τι μέσα θα ανταποκριθεί η κυβέρνηση στις εσωτερικές ανάγκες της χώρας κι εδώ επανέρχονται τα σενάρια του διπλού νομίσματος.

Κυβερνητική αισιοδοξία

Σε κάθε περίπτωση, η κυβέρνηση έρχεται για μια ακόμη φορά αντιμέτωπη με τον κυνισμό των δανειστών. Στην πλειοψηφία τους εμφανίζονται ξανά συσπειρωμένοι στον στόχο πολιτικής αποτυχίας της κυβέρνησης, είτε δια της υποχώρησής της στις απαιτήσεις νέας λιτότητας είτε δια της κατάρρευσής της σε ένα περιβάλλον πραγματικής ή ψυχολογικής χρεοκοπίας. Κι αυτό παρά τις κυβερνητικές προειδοποιήσεις ότι τα ταμειακά διαθέσιμα στερεύουν.

Απ’ αυτή την άποψη ορθά ο πρωθυπουργός επέλεξε να «καρφώσει» δημόσια, με τη δήλωσή του στο Reuters, τον «ανήθικο και στυγνό χρηματοδοτικό εκβιασμό», αλλά και την πολιτική και όχι τεχνική διαφωνία κυβέρνησης και «θεσμών» στο εργασιακό, το ασφαλιστικό, την αύξηση του ΦΠΑ και στις ιδιωτικοποιήσεις.

Είναι, άραγε, εφικτή η γεφύρωση της διαφωνίας ανάμεσα στην κυβέρνηση και στους «Ταλιμπάν» της λιτότητας στα πεδία αυτά; Κι είναι ρεαλιστική η «σταθερή αισιοδοξία» της κυβέρνησης για αμοιβαία επωφελή συμφωνία από σήμερα, οπότε ξεκινά πάλι το Brussels Group, μέχρι και το τέλος του μήνα; Αυτό θα μπορούσε να ισχύει αν υπάρχει κάτι θεμελιώδες που η κυβέρνηση γνωρίζει και εμείς αγνοούμε. Ελπίζουμε να υπάρχει και να είναι για καλό. Αλλιώς, ίσως είναι προτιμότερο οι τελευταίες μέρες της Πομπηίας, που εξάπτουν τους Financial Times και τον Αλέκο Παπαδόπουλο, να εξελιχθούν σε τέλος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Από πολλές απόψεις κι αυτό για καλό μπορεί να αποβεί.

http://www.e-dromos.gr/plan-b-ekviasmou-apo-daneistes/

Διαβάστε περισσότερα ...

Εχουν όλα ξαναγίνει

«Τα μέλλοντα γνωρίζουν οι θεοί, πλήρεις και μόνοι κάτοχοι πάντων των φώτων» έγραφε ο Καβάφης. Ετσι, υπό αυτή την έννοια, τα μέλλοντα των επομένων τεσσάρων κρίσιμων μηνών δεν μπορούν να κριθούν ακόμα, καθώς δεν έχουν συντελεστεί, παρά το γεγονός ότι υπάρχουν ουσιώδεις ενδείξεις για σειρά πραγμάτων.

Όμως, τα παρελθόντα, αυτά, τα γνωρίζουν και οι άνθρωποι – όχι όλοι φυσικά, αλλά τουλάχιστον εκείνοι που μπαίνουν στον κόπο για κάτι τέτοιο. Και αυτά είναι εξαιρετικά διαφωτιστικά…

Τα παρελθόντα λοιπόν μας δείχνουν ότι, όλα αυτά, με κάποιο τρόπο και σε κάποιο βαθμό και τηρουμένων φυσικά των πολλών αναλογιών, έχουν ξαναγίνει.

Εχουν ξαναγίνει στην περίοδο που ακολούθησε την πτώχευση του 1932. Τότε, δεν είχαμε βέβαια κοινό νόμισμα με άλλες χώρες, γι αυτό και πτωχεύσαμε χωρίς πολλές κουβέντες, δεν κρυφτήκαμε με τόσο επιζήμιο τρόπο πίσω από το δάχτυλό μας υποκρινόμενοι ότι γλυτώσαμε την πτώχευση, ουσιαστικά πληρώνοντας θανάσιμα για τη χώρα την προστασία της σταθερότητας του κοινού αυτού νομίσματος – γιατί αυτή είναι η ουσία των όσων ζούμε τα τελευταία πέντε χρόνια…

Από τον Απρίλιο του 1932 με την παραίτηση του υπουργού Οικονομικών Γεωργίου Μαρή μέχρι τον Απρίλιο του 1936 με την υπερψήφιση από τη Βουλή με 241 ψήφους του Ιωάννη Μεταξά ως πρωθυπουργού της Ελλάδος, μεσολάβησε σειρά κυβερνήσεων, με ατέλειωτες, αντίστοιχες διαπραγματεύσεις με την τότε τρόικα – συγγνώμη, λάθος με τους τότε θεσμούς, που είχαν την ονομασία Συμβούλιο των Ομολογιούχων.

Οι διαπραγματεύσεις μοιάζουν απελπιστικά με αυτά που ζούμε σήμερα: οι κυβερνήσεις πνιγόντουσαν σε αυτές και ανά τακτά διαστήματα, λόγω της πίεσης, εναλλάσσονταν στην εξουσία, μέχρι που η απελπισία οδήγησε τελικά στην υπερψήφιση του Μεταξά.

Όπως γνωρίζουν οι τακτικοί αναγνώστες της, η παρούσα στήλη έχει αναφερθεί αρκετές φορές και με λεπτομέρειες στα γεγονότα του 1932-1936 από την αρχή της κρίσης το 2010 – τα κείμενα μπορεί κανείς να τα βρει πολύ εύκολα.

Γιατί λοιπόν να αναφερθεί σήμερα ακόμα μια φορά;

Επειδή, δυστυχώς, όσο περνάει ο καιρός, οι ομοιότητες της κατάληξης του τότε με το τώρα μοιάζουν όλο και περισσότερες, ενώ, οι διαφορές φαντάζουν πια όλο και λιγότερες...

Μαλούχος Γεώργιος Π.

http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=679776

Διαβάστε περισσότερα ...

Soros και Singer κονταροχτυπιούνται για το χρέος της Αργεντινής

Λιγότερο από ένα μήνα μετά τη δεύτερη χρεοκοπία της Αργεντινής σε 13 χρόνια, ο George Soros εμφανίζεται ξαφνικά σαν ο βασικός αντίπαλος του επίσης δισεκατομμυριούχου Paul Singer στη νομική διαμάχη για το χρέος της χώρας, αναφέρει το Bloomberg.

Σύμφωνα με δικαστικά έγγραφα που υποβλήθηκαν στο Λονδίνο την περασμένη εβδομάδα, η Quantum Partners LP – ένα fund υπό τον άμεσο έλεγχο του ίδιου του οικογενειακού γραφείου του Soros – έχει προσχωρήσει σε μια ομάδα επενδυτών που μηνύει την Bank of New York Mellon Corp, τον διαχειριστή των ομολόγων, για την αποτυχία της να καταβάλει 226 εκατ. ευρώ ($298 εκατ.) σε πληρωμές τόκων για το χρέος της Αργεντινής.

Η ομάδα των επενδυτών – η οποία περιλαμβάνει επίσης την Hayman Capital Management LP του Kyle Bass – κατέχει ομόλογα εκφρασμένα σε ευρώ ύψους άνω των 1,3 δισ. σύμφωνα με δικαστικά έγγραφα που έχει στην κατοχή του το Bloomberg.

Στο επίκεντρο της διαμάχης είναι η απόφαση αμερικανικού δικαστηρίου που εξασφάλισε η Elliott Management Corp. του Paul Singer η οποία ουσιαστικά απαγόρευσε στην Αργεντινή να κάνει τις πληρωμές στους ομολογιούχους της εκτός και αν η χώρα αποζημιώσει πλήρως τα hedge funds που αρνήθηκαν να ενταχθούν στις πράξεις αναδιάρθρωσης του χρέους μετά την πτώχευση του 2001.

Η δικαστική απόφαση εμπόδισε την BNY Mellon να μεταβιβάσει τα χρήματα που η κυβέρνηση της Αργεντινής είχε καταθέσει για την αποπληρωμή των ομολογιούχων.

Ωστόσο, η ομάδα των ομολογιούχων υποστηρίζει ότι η απόφαση αυτή δεν θα πρέπει να ισχύει για ομόλογα εκτός της αμερικανικής δικαιοδοσίας.

Ο Singer, ο οποίος είχε στο παρελθόν μηνύσει το Περού και το Κονγκό για αθέτηση των υποχρεώσεων τους, αγόρασε ομόλογα Αργεντινής πριν τη χρεοκοπία της χώρας το 2001 σε χρέος 95 δισ. δολ.

Μετά από μια σκληρή και μακροχρόνια δικαστική μάχη με τα hedge funds που ζητούν την πλήρη αποπληρωμή τους, ο Singer και άλλοι πιστωτές που αρνήθηκαν να ενταχθούν στις δύο πράξεις ανταλλαγής ομολόγων που πραγματοποίησε η Αργεντινή μετά την πτώχευση του 2001 ζητούν περισσότερα από 1,5 δισ. δολ. από τη χώρα μαζί με απλήρωτους τόκους.

Από την πλευρά του ο Soros είναι επενδυτής στην Αργεντινή για πολλές δεκαετίας, έχοντας ενταχθεί σε μια ομάδα επενδυτών που αγόρασε την εταιρεία ακινήτων IRSA Inversiones y Representaciones SA στις αρχές του 1990, όπως αναφέρει το Bloomberg.

Στις 26 Ιουνίου, η Αργεντινή κατέθεσε συνολικά 539 εκατ. δολ. σε λογαριασμό στην BNY Mellon για την πληρωμή των τόκων στα ομόλογα εκφρασμένα σε ξένο νόμισμα που έπρεπε να καταβληθούν μέχρι το τέλος του μήνα. Η χώρα ωστόσο αρνήθηκε να πληρώσει τα hedge funds τα οποία αποκαλεί "όρνεα" για την πρακτική τους να εξαγοράζουν το χρέος των αναπτυσσόμενων χωρών με τεράστια ποσοστά έκπτωσης και στη συνέχεια να απαιτούν δια της δικαστικής οδού το αρχικό ποσό του χρέους, συχνά μαζί με τόκους και άλλες επιβαρύνσεις.

Ο Αμερικανός δικαστής Thomas Griesa χαρακτήρισε "παράνομη" την πληρωμή και απαγόρευσε στην BNY Mellon να κάνει τις πληρωμές στους ομολογιούχους.

Ως αποτέλεσμα, στις 30 Ιουλίου η χώρα εισήλθε σε χρεοκοπία, καθώς η Αργεντινή δεν κατάφερε να καταλήξει σε κάποια συμφωνία με τα hedge funds μέχρι τη λήξη της περιόδου χάριτος για την καταβολή των τόκων.

Τα χρήματα παρέμειναν στο λογαριασμό της BNY Mellon στο Μπουένος Άιρες.

Η κυβέρνηση της Αργεντινής αποφάσισε εξάλλου να ανακαλέσει την εξουσιοδότηση προς δύο στελέχη της BNY Mellon, μετά την αποτυχία της τράπεζας να καταβάλει τις πληρωμές.

Στη μήνυση τους οι Soros, Bass, Knighthead Capital Management LLC και RGY Investments LLC υποστηρίζουν ότι η η μονάδα της BNY Mellon στο Λονδίνο ενήργησε "για να προστατεύσει τα συμφέροντα της χωρίς αναφορά στα συμφέροντας των δικαιούχων", αναφέρει το Bloomberg επικαλούμενο τα νομικά έγγραφα.

Η ομάδα των ομολογιούχων ζήτησαν από το βρετανικό δικαστήριο να απαιτήσει από την BNY Mellon να καταβάλει τα χρήματα στους ομολογιούχους της Αργεντινής με τίτλους εκφρασμένους σε ευρώ και να αποτρέψει την τράπεζα από το να κάνει οτιδήποτε άλλο με τα χρήματα αυτά.

"Η μήνυση δεν έχει αξία", αναφέρει ο Ron Gruendl, εκπρόσωπος της BNY Mellon, σε ανακοίνωση που δόθηκε στις 22 Αυγούστου. "Η BNY Mellon έχει ακολουθήσει με συνέπεια τις δεσμευτικές δικαστικές αποφάσεις που διέπουν τιε δράσεις της ως διαχειρίστρια σε αυτό το θέμα".

Μια διαφορετική ομάδα επενδυτών σε ομόλογα εκφρασμένα σε ευρώ σχεδιάζει να εφεσιβάλει την απόφαση του δικαστή Griesa στη Νέα Υόρκη, αναφέρει το πρακτορείο.

Ο Paul Singer το 2012 -Φώτο από Jacob Kepler/Bloomberg

Πηγή:www.capital.gr

Διαβάστε περισσότερα ...