Κοινωνία ώρα μηδέν

Όταν στις 23 Απριλίου ο πρωθυπουργός ανακοίνωνε την υποταγή της χώρας στην τρόικα

κατέληγε με μια αποκαλυπτική και παραστατική φράση: Ότι, από εκείνη τη στιγμή, μπαίναμε σε «σε μια νέα Οδύσσεια για τον Ελληνισμό». Τα γεγονότα που μεσολάβησαν από τότε, αλλά και αυτά που τώρα συμβαίνουν, δικαιώνουν πλήρως την αναφορά του εκείνη. Ο δρόμος μπροστά μας αποδεικνύεται γεμάτος Κύκλωπες και Λαιστρυγόνες. Για κάθε νησίδα που πατάμε, για κάθε επόμενη δόση δανείου, απαιτούνται ολοένα και πιο βαριές θυσίες. Ήδη, παρά τις αντίθετες κυβερνητικές διαβεβαιώσεις, επιβάλλονται νέες εξαιρετικά σκληρές αποφάσεις, ενώ ένα ακόμη πακέτο ετοιμάζεται για το αμέσως επόμενο διάστημα.

Κρίσιμα αδιέξοδα

Οι τελευταίες εξελίξεις καταδεικνύουν, άλλη μια φορά, ότι το Μνημόνιο είναι πρώτα από όλα αναποτελεσματικό. Απέτυχε παταγωδώς σχεδόν σε όλους τους στόχους του: Στα έσοδα, στις δαπάνες, στον πληθωρισμό. Πλήττει την οικονομική δραστηριότητα, βαθαίνει την ύφεση, αυξάνει την ανεργία, πολλαπλασιάζει τα «λουκέτα» και καθιστά δραματική την προσπάθεια δημοσιονομικής προσαρμογής.

Ακόμη σοβαρότερο, ωστόσο, είναι το γεγονός πως αφήνει το χρέος να εκτινάσσεται και να προσεγγίζει, μέσα στα επόμενα δύο χρόνια, το 160% του ΑΕΠ. Ανεβάζει έτσι τους ετήσιους τόκους στα 18 δις ευρώ και συσσωρεύει, στο 2014 και το 2015, τοκοχρεολύσια που είναι αδύνατο να βρεθούν από τις διεθνείς αγορές. Προσπαθώντας να σπάσει τα αδιέξοδα των ελλειμμάτων, οδηγεί στα ακόμη ασφυκτικότερα αδιέξοδα του δημόσιου χρέους.

Καταλυτικής σημασίας, ωστόσο, είναι και το γεγονός ότι εξάντλησε τα όρια αντοχής και ανοχής της κοινωνίας, ενώ ταυτόχρονα οδηγεί σε πλήρες αδιέξοδο τη συμμαχία που το υπερψήφισε. Ακόμη και η Κοινοβουλευτική Ομάδα του κυβερνώντος κόμματος βρίσκεται ήδη σε ανοιχτό πόλεμο με την κυβέρνηση και ιδίως με το οικονομικό της επιτελείο.

Τα χειρότερα είναι μπροστά μας

Με αυτά τα δεδομένα, το Μνημόνιο δεν φαίνεται να εξασφαλίζει ούτε την έξοδο της χώρας στις αγορές ούτε, προπάντων, την έξοδό μας από την κρίση. Αναγνώρισε, άλλωστε, την αλήθεια αυτή ακόμη και ο επικεφαλής του ΔΝΤ κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Ελλάδα, συνομολογώντας την ανάγκη επιμήκυνσης του χρόνου αποπληρωμής των δανεικών της τρόικας. Ταυτόχρονα όμως, σε μια αποστροφή ειλικρίνειας –στην κοινή συνέντευξή του με τον Έλληνα πρωθυπουργό–, έσπευσε να προειδοποιήσει πως «τα χειρότερα είναι ακόμη μπροστά μας». Ισχυρίστηκε, βέβαια, πως «δεν φταίει ο γιατρός για όσα γίνονται», αλλά δεν μπόρεσε να πείσει πως είναι σωστά τα γιατρικά και οι δοσολογίες τους. Έδειξε να μην καταλαβαίνει πως η υπερβολική δοσολογία όχι μόνο δεν σώζει, αλλά μπορεί και να σκοτώνει. Και όταν ζορίστηκε, το μόνο που βρήκε να πει –εκθέτοντας, χωρίς να το θέλει, την κυβέρνηση– είναι πως το ΔΝΤ δεν ήρθε μόνο του, καθώς εμείς το καλέσαμε.

Απώλεια εθνικής κυριαρχίας

Στο μεταξύ, η συζήτηση για την επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής των δανεικών της τρόικας αποδεικνύει, πέραν των άλλων, ότι η κυβέρνηση δεν διαπραγματεύτηκε όπως έπρεπε, την ώρα που έπρεπε. Χρειάστηκε, άλλωστε, να διαπραγματευτεί προηγουμένως η Ιρλανδία και να κερδίσει μια ικανοποιητική περίοδο αποπληρωμής, για να ανοίξει –χάρη σε εκείνους– ανάλογη συζήτηση και για εμάς.

Η αλήθεια αυτή ομολογείται ήδη και από τον ίδιο τον πρωθυπουργό, ο οποίος, λίγο πριν τις αυτοδιοικητικές εκλογές, υποσχόταν πως θα επιδιώξει να επαναδιαπραγματευτεί κάποιους από «τους πιο επώδυνους όρους του Μνημονίου». Η μόνη, ωστόσο, διαπραγμάτευση που επιχειρήθηκε –αυτή για τις εργασιακές σχέσεις– στόχο είχε να αποτραπούν τα χειρότερα και όχι να απαλειφθούν οποιοιδήποτε επώδυνοι όροι. Ακόμη κι αυτή όμως κατέληξε σε βαριά ήττα της κυβέρνησης.

Τελικά, μέσα από όσα έγιναν κι όσα δεν έγιναν, αντί για βελτίωση επώδυνων όρων, υπήρξε μία ακόμη, η τρίτη κατά σειρά, επικαιροποίηση του Μνημονίου. Μόνο που έγινε κι αυτή στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση.

Υπό τα αδιαμφισβήτητα αυτά δεδομένα, η ομολογία του πρωθυπουργού ότι «μας αφαιρέθηκε ένα κομμάτι της εθνικής μας κυριαρχίας», γίνεται πλέον τραυματική εμπειρία για όλους τους Έλληνες. Όχι μόνο γιατί άλλοι «αποφασίζουν και διατάζουν», αλλά και διότι αυτοί οι «άλλοι» αντιμετωπίζουν την ίδια την κυβέρνηση σαν εκτελεστικό τους όργανο και τους πολίτες της χώρας σαν λατινοαμερικάνικη συνοικία απροσάρμοστων ιθαγενών.

Εφιαλτικά σενάρια

Αναμφίβολα, η επιμήκυνση του χρόνου για την αποπληρωμή των δανεικών της τρόικας μπορεί να μετριάσει την πίεση των μεσοπρόθεσμων δανεια κών αναγκών της χώρας. Σίγουρα, ωστόσο, δεν μπορεί να δώσει από μόνη της τίποτε παραπάνω από μια μικρή ανάσα, που κόβεται κι αυτή εξαιτίας των όσων γίνονται και των όσων δεν γίνονται στην Ευρώπη.

Όλα αυτά –τα αδιέξοδα του Μνημονίου, η συνεχιζόμενη υπερδιόγκωση του δημόσιου χρέους, αλλά και τα διαδραματιζόμενα στην Ευρώπη– αναβιώνουν και πάλι τα πιο εφιαλτικά σενάρια για το αύριο της χώρας. Η αρχή –άλλο περίεργο κι αυτό– έγινε από τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης και στελέχη του κυβερνώντος κόμματος, που μίλησαν για «αναδιάρθρωση του χρέους». Ακολούθησαν «ηλίθιες» –κατά τους ειδήμονες– σκέψεις ασχέτων που μιλούσαν για έξοδο από την Ευρωζώνη και επιστροφή στη δραχμή. Και προστέθηκαν, αμέσως μετά, οι γνωστές κασσανδρικές «διαγνώσεις», όπως εκείνες του Νουριέλ Ρουμπινί, για «αναπόφευκτη χρεοκοπία». Επιδεινώθηκε έτσι ακόμη περισσότερο η διεθνής εικόνα της χώρας και επέστρεψε εντονότερη η αβεβαιότητα και η ανησυχία στο εσωτερικό μέτωπο.

Αβάσταχτη βαρβαρότητα

Πέρα απ’ όλ’ αυτά, οι δηλώσεις του πρωθυπουργού για την ανάγκη επαναδιαπραγμάτευσης των πιο επώδυνων όρων του Μνημονίου αποτελούν και μια ξεκάθαρη ομολογία ότι η πολιτική αυτή εξελίσσεται σε απίστευτη βαρβαρότητα. Κουρελιάζει το προεκλογικό εκβιαστικό δίλημμα «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα», γονατίζει την πραγματική οικονομία και αποσαθρώνει την κοινωνία.

Φαίνεται, μάλιστα, ότι οι συνέπειες των μέτρων που έχουν ληφθεί και αυτών που τώρα λαμβάνονται θα ενταθούν ακόμη περισσότερο κατά το αμέσως επόμενο διάστημα, καθώς αναμένονται κρίσιμες αποφάσεις για την αναδιάρθρωση των αστικών συγκοινωνιών, την απελευθέρωση των «κλειστών» επαγγελμάτων, την εφαρμογή των επιχειρησιακών συμβάσεων, το ενιαίο μισθολόγιο, τις περικοπές στην Υγεία και τη συγχώνευση νοσοκομείων, τις αλλαγές στην Παιδεία και την κατάργηση ΤΕΙ, την απελευθέρωση της ενέργειας και τη συμμετοχή ιδιωτών.

Στο μεταξύ, οι μέρες των γιορτών, που άλλοτε έδιναν πνοή στον εμπορικό κόσμο, εφέτος θα σημάνουν το τέλος για πάρα πολλούς. Ένα ζωντανό κομμάτι της κοινωνίας θα σβήσει για πάντα, χάνοντας τους κόπους μιας ζωής, ακόμη και το βιος του. Και οι άνεργοι, που φτάνουν κοντά στις 650.000, θα αυξηθούν ακόμη περισσότερο, εντάσσοντας στις τάξεις τους μισθωτούς του ιδιωτικού τομέα, αλλά και χιλιάδες επαγγελματίες και μικρομεσαίους επιχειρηματίες. Αλλά και συμβασιούχους του δημόσιου τομέα, που θα απολύονται μέσα από τον «Καλλικράτη», την κατάργηση οργανισμών και υπηρεσιών του Δημοσίου, τη συρρίκνωση των ΔΕΚΟ.

Κίνδυνος κοινωνικής ανάφλεξης

Στο μεταξύ, οι τελευταίες κυβερνητικές αποφάσεις –κονιορτοποιώντας τις αντίθετες μόλις πρόσφατες διαβεβαιώσεις του πρωθυπουργού– πλήττουν ακόμη περισσότερο μισθούς και εισοδήματα, ενώ θεσπίζουν ανατρεπτικές αλλαγές, που γονατίζουν τους εργαζόμενους τόσο στον ιδιωτικό όσο και στον ευρύτερο δημόσιο τομέα.

Οι απορρυθμίσεις στις εργασιακές σχέσεις, οι μειώσεις μισθών, οι πόρτες για μαζικές απολύσεις, οι μικρότερες αποζημιώσεις, ανατρέπουν τα δεδομένα δεκαετιών και γκρεμίζουν συθέμελα τους όρους ζωής εκατομμυρίων Ελλήνων. Δημιουργούν την αίσθηση ότι η τρόικα δεν ήρθε για να σώσει την οικονομία, αλλά για να εκδικηθεί την κοινωνία. Γυρίζουν τη χώρα σε εργασιακό Μεσαίωνα και λατινοαμερικάνικες συνθήκες, καταρρακώνοντας κάθε έννοια ευρωπαϊκού κοινωνικού προτύπου. Δημιουργούν συνθήκες που τείνουν να μεταλλάξουν την οικονομική κρίση σε κοινωνική έκρηξη και να οδηγήσουν σε απρόβλεπτες και ανεξέλεγκτες καταστάσεις.

Αντιπαλεύουν ο φόβος και η οργή

Είναι, βέβαια, προφανές πως ο φόβος για τα χειρότερα λειτούργησε και εξακολουθεί να λειτουργεί σαν σύμμαχος της κυβέρνησης, καθώς αιχμαλωτίζει την οργή και συγκρατεί την αγανάκτηση. Μπροστά στα σενάρια επικείμενης καταστροφής, οι κοινωνικές αντιστάσεις υποχωρούν και οι επιταγές της τρόικας γίνονται πράξη, με έναν τρόπο που δείχνει παράδοση απελπισμένων. Όλοι, άλλωστε, συνομολογούν ότι αυτά που γίνονται σήμερα δεν θα μπορούσαν να γίνουν με καμιά άλλη κυβέρνηση. Ενώ όμως οι συνδικαλιστές μπορεί να ελέγχονται, ποιος μπορεί να πει το ίδιο και για τους απελπισμένους που αυξάνονται μέρα με τη μέρα;

Οι συνέπειες της ασκούμενης πολιτικής αποτυπώνονται ήδη στα πρόσωπα των ανθρώπων και η ατμόσφαιρα γίνεται ολοένα και πιο καταθλιπτική. Η κοινωνία, σχεδόν στο σύνολό της, μοιάζει σήμερα με χυμένη βενζίνη, που κινδυνεύει να πάρει φωτιά ανά πάσα στιγμή. Κι αν η οργή κερδίσει τη μάχη που δίνει απέναντι στο φόβο, η σπίθα δεν πρόκειται να αργήσει. Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, πως ο φόβος στερεύει και χάνεται όταν χάνονται τα πάντα. Τι να φοβηθεί άλλωστε ο επιχειρηματίας που έβαλε «λουκέτο», ο εργαζόμενος που απολύθηκε, ο νέος που δεν βρίσκει δουλειά; Ποιος να συγκρατήσει μια οικογένεια στην οποία κανένας δεν δουλεύει και κανένας δεν μπορεί να βρει μια θέση δουλειάς; Ποιος να φράξει τη μετάλλαξη της κοινωνικής κατάθλιψης σε ξέσπασμα απόγνωσης;

Σκοπούμενα, τυχαία και απρόβλεπτα

Κοινωνική ανάφλεξη όμως, όπως θυμίζει η πρόσφατη εμπειρία, μπορεί να προέλθει ακόμη και τυχαία ή απρόβλεπτα γεγονότα. Πολύ περισσότερο από σκοπούμενες βίαιες αντιδράσεις. Από ανεξέλεγκτα περιθωριακά στοιχεία. Αλλά και από εντέχνως ελεγχόμενα. Από ντόπιους ή ξένους προβοκάτορες.

Οι κίνδυνοι μπροστά μας είναι εξαιρετικά σοβαροί. Και ο πιο μεγάλος κίνδυνος βρίσκεται στην άγνοια ή την υποτίμηση του κινδύνου. 

http://www.epikaira.gr/ 

Διαβάστε περισσότερα ...

Τι προβλέπουν 10 διεθνείς οίκοι για τα νομίσματα το 2011 - Όλα όσα πρέπει να γνωρίζετε

Μεγάλες διακυμάνσεις στα κύρια νομίσματα παγκοσμίως αναμένουν να υπάρξουν το 2011 οι αναλυτές με τις αποφάσεις των Κεντρικών Τραπεζών να παραμένουν στο επίκεντρο των αγορών συναλλάγματος....

Το γιέν ενδέχεται να εξασθενήσει έως 88 ανά δολάριο στα τέλη του 2011 ενώ το ευρώ μπορεί να φτάσει ακόμη και το 1,19 δολ., καθώς σημαντική θα είναι η επίδραση της προοπτικής η Federal Reserve να περιορίσει τη χαλάρωση της νομισματικής πολιτικής, καθώς η οικονομία των ΗΠΑ ανακάμπτει. Χαρακτηριστικό είναι μάλιστα το γεγονός ότι η Sumitomo Mitsui πιστεύει ότι στο τέλος του 2011 θα δούμε το ευρώ στα 2,5 δολάρια!
«Η ποσοτική χαλάρωση της Fed θα λήξει όπως είχε προγραμματιστεί, ή ακόμη και νωρίτερα από το προγραμματισμένο," δήλωσε ο Koji Fukaya της Credit Suisse, επηρεάζοντας τόσο το γιεν όσο και το δολάριο. Παράλληλα, θεωρεί ότι η οικονομική κατάσταση στην Ευρώπη είναι τόσο εύθραυστη που οποιαδήποτε άλλη επιδείνωση στα στοιχεία μπορεί να στείλει το ευρώ χαμηλότερα.
Διαφορετική η άποψη την ίδια ώρα της JP Morgan, η οποία εκτιμά ότι το ευρώ θα διαπραγματεύεται στα επίπεδα του 1,40 κατά το πρώτο τρίμηνο του 2011, παρόλο που η υψηλή μεταβλητότητα θα διατηρηθεί. Για διατήρηση των πιέσεων και περαιτέρω αποδυνάμωση του ευρώ το 2011 κάνει λόγο και η Morgan Stanley, εκτιμώντας ότι τα προβλήματα χρέους δεν θα εγκαταλείψουν έτσι εύκολα την Ευρωζώνη.
Από την πλευρά της η Nomura εκτιμά ότι εντός των ερχόμενων τριών μηνών το ευρώ θα κυμαίνεται πέριξ του 1,32, με την πορεία της ισπανικής οικονομίας να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της ισοτιμίας.
Μοιρασμένοι είναι οι αναλυτές και στη διαμόρφωση της ισοτιμίας ευρώ-γιεν, με τους ασιάτες να πιστεύουν πιο πολύ στο ιαπωνικό νόμισμα, σε αντίθεση με τη στάση που κρατούν οι Δυτικοί.
Πιο συγκεκριμένα, οι εκτιμήσεις 10 αναλυτών για την πορεία των τριών κύριων νομισμάτων έχει ως εξής:

Εκτιμήσεις αναλυτών 2011
	2011	31-Μαρ	τέλος 2011
Bank Of Tokyo - Mitsubishi
Ευρω - Δολάριο	1,19-1,31	1,28	1,22
Δολάριο - Γιεν	81-94	84	92
Ευρώ - Γιεν	103-120	107	112
Mizuho Corporate Bank
Ευρω - Δολάριο	1,15-1,36	1,29	1,18
Δολάριο - Γιεν	78-90	83	86
Ευρώ - Γιεν	100-115	107	101
Sumitomo Mitsui Banking
Ευρω - Δολάριο	1,28-3	1,4	2,5
Δολάριο - Γιεν	50-85	80	60
Ευρώ - Γιεν	108-180	112	150
Nomura Securities
Ευρω - Δολάριο	1,25-1,42	1,32	1,35
Δολάριο - Γιεν	78-89	80	85
Ευρώ - Γιεν	105-120	105,6	114,8
Daiwa Institute of Research
Ευρω - Δολάριο	1,25-1,39	1,31	1,35
Δολάριο - Γιεν	81-94	86	91
Ευρώ - Γιεν	107-127	113	123
JPMorgan
Ευρω - Δολάριο	1,29-1,49	1,4	1,48
Δολάριο - Γιεν	75-88	81	78
Ευρώ - Γιεν	106-120	113	115
Bank of America Merrill Lynch
Ευρω - Δολάριο	1,20-1,35	1,23	1,2
Δολάριο - Γιεν	78-88	79	88
Ευρώ - Γιεν	97-114	97	106
Citigroup
Ευρω - Δολάριο	1,25-1,40	1,27	1,38
Δολάριο - Γιεν	80-90	86	84
Ευρώ - Γιεν	105-120	109	116
Barclays Bank
Ευρω - Δολάριο	1,26-1,44	1,28	1,42
Δολάριο - Γιεν	80-90	82	89
Ευρώ - Γιεν	102-128	105	126
Credit Suisse
Ευρω - Δολάριο	1,25-1,38	1,3	1,34
Δολάριο - Γιεν	82-93	84	90
Ευρώ - Γιεν	107-123	110,5	120

Αλεξάνδρα Τόμπρα
www.bankingnews.gr

Διαβάστε περισσότερα ...

Μία εξοργιστικά κακή χρονιά

 

 Του Γιάννη Βαρουφάκη

Το 2010 ήταν μια εξοργιστικά κακή χρονιά. Γιατί «εξοργιστικά»; Επειδή η Κρίση που αναδείχθηκε τη χρονιά που πέρασε ήταν απόρροια ενός συμπλέγματος συντονισμένων ανοησιών. Δεν ήταν κάποιο φυσικό φαινόμενο για το οποίο ουδείς φταίει, σαν το τσουνάμι που πριν μερικά χρόνια έπληξε την Ασία ή το Ισλανδικό ηφαίστειο που καθήλωσε στο έδαφος τα αεροπλάνα. Η δική μας Κρίση και προκλήθηκε και μεγεθύνθηκε από μια σειρά ανεκδιήγητων, δικών μας, ανοησιών.

Γνωρίζω ότι πολλοί, αν όχι οι περισσότεροι, αναγνώστες του protagon προτιμάτε να πιστεύετε πως για την Κρίση φταίνε οι παθογένειες της κοινωνίας και του κράτους μας. Μακάρι να ήταν έτσι! Πολλές, θλιβερές, και παρανοϊκές οι παθογένειές μας, δεν διαφωνώ. Όμως δεν ευθύνονται για την Κρίση. Η Κρίση είναι κατ' εξοχήν ευρωπαϊκή και δεν έχει τίποτα να κάνει με το εάν το δικό μας δημόσιο ήταν υπεράριθμο ή αναποτελεσματικό ή εάν το επάγγελμα των φαρμακοποιών ήταν ανελεύθερο ή όχι. (Αν δεν με πιστεύετε, ρωτήστε τους Ιρλανδούς και τους Ισπανούς...)

Καθώς το 2010 μας αφήνει χρόνους, προτείνω να το εξορκίσουμε με έναν κατάλογο των ανοησιών που χαρακτήρισε το διάβα του. Η πρώτη μεγάλη ανοησία που είναι υπεύθυνη για το θολό βλέμμα του κόσμου στους δρόμους, στα λεωφορεία, παντού, είναι η εκτίμηση ότι το πρόβλημα της ευρωζώνης έγκειται στην έλλειψη ικανοποιητικής  δημοσιονομικής πειθαρχίας στην Ελλάδα και στις λοιπές χώρες του Νότου. Σαχλαμάρες φίλες και φίλοι: Η Κρίση ήταν αναπόφευκτη καθώς το σύστημα του ευρώ δεν μπορούσε να αντέξει την Κατάρρευση του 2008.  Εμείς ήμασταν ο σοβάς που ράγισε πρώτος μετά τον σεισμό εκείνο.

Εδώ στην Ελλάδα το ράγισμα του σοβά πρωτοφάνηκε όταν η νέα κυβέρνηση κατάλαβε πως τα νούμερα και οι αριθμοί δεν τις βγαίνουν. Και τότε άρχισε το γαϊτανάκι των αλλεπάλληλων ανοησιών:

Της συγκινητικής σιγουριάς ότι το φάσμα της πτώχευσης του ελληνικού δημοσίου μπορούσε να αντιμετωπιστεί με νέο, τεράστιο, υψηλότοκο δάνειο, το οποίο εξασφαλίσαμε μάλιστα υπό τον όρο της θεαματικής ενίσχυσης της ύφεσης (δηλαδή της συνειδητής καταστροφής μακροπρόθεσμων δυνατοτήτων αποπληρωμής)
Της ανήκουστης απόφασης να μην διαπραγματευτούμε πριν αναλάβουμε ένα τέτοιο δυσθεώρητο δάνειο (το οποίο, παρεμπιπτόντως, πηγαίνει ως επί το πλείστον σε τράπεζες τις οποίες ήδη συντηρεί το ευρωπαϊκό δημόσιο με πακτωλούς δημόσιου χρήματος)
Της πεισματικής εμμονής πως η καθυστέρηση της στάσης πληρωμών του ελληνικού δημοσίου στους δανειστές του για το 2013 (ή όποτε σταματήσει η τρόικα να μας δανείζει κι άλλα), με χρέος άνω των 420 δις και μια αποσαθρωμένη από την ύφεση παραγωγική βάση, αποτελεί 'εθνική σωτηρία' ενώ, αντίθετα, μια στάση πληρωμών το 2010 (με χρέος 300 δις) θα ήταν 'εθνική καταστροφή'
Της νοοτροπίας, τύπου ψωρο-Κώσταινας, σύμφωνα με την οποία ήμασταν πολύ ανίσχυροι για να επιμείνουμε (πριν τον Μάιο) σε μια λύση που θα αφορούσε όλα τα υπερχρεωμένα κράτη της ευρωζώνης (αντί για μία ανορθολογική, αποσπασματική, πανάκριβη δανειακή συμφωνία για κάθε χώρα ξεχωριστά - για μια μέθοδο, δηλαδή, που δημιούργησε τις συνθήκες για το ντόμινο που θα διαλύσει το ευρώ κατά το 2011, αν δεν αλλάξει πρώτα ρώτα η ΕΕ)
Της ελαφρότητας με την οποία επαναλαμβάνεται η απατηλή προσδοκία πως οι 'διαρθρωτικές αλλαγές' θα ανασχέσουν την επιταχυνόμενη ύφεση που υπαγορεύουν, με μαθηματική ακρίβεια, τα περιοριστικά μέτρα του Μνημονίου.

Αφήνω για τελευταίο εκείνο που με εξόργισε περισσότερο τους μήνες που πέρασαν. Με το που ξέσπασε η Κρίση, όλοι μας ευχηθήκαμε, αν μη τι άλλο, η Κρίση να αποδειχθεί μια καλή ευκαιρία για αναγέννηση του κράτους και της κοινωνίας μας. Αντί για αυτό, αντί για αύξηση της αποτελεσματικότητας του δημοσίου, βλέπουμε αλόγιστη συρρίκνωση όλων των πτυχών του. Το τσεκούρι πέφτει αδιάκριτα. Πετσοκόβει λίπος και μυς, πάχη και τένοντες, δυνάμεις δημιουργίας και στείρες υπηρεσίες. Έτσι, χωρίς πρόγραμμα, νου, ρυθμό, λογική. Ένα πραγματικά κακό έτος αμιγές καλού.

Good riddance 2010, που θα έλεγαν και οι Άγγλοι...

http://www.protagon.gr 

 

Διαβάστε περισσότερα ...

ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ 2010 - (Μέρος Γ)

Ολοκληρώνουμε την παρουσίαση των τριάντα γεγονότων από τον κόσμο και την Ελλάδα που σηματοδότησαν την χρονιά που πέρασε. Οι συντάκτες του INSIDER (μετά από πολύ συζήτηση και ουκ ολίγες διαφωνίες) κατέληξαν στο Τop 30 των ειδήσεων του 2010. Τις παραθέτουμε με χρονολογική σειρά.  Είστε ελεύθεροι να σχολιάσετε, να προσθέσετε και να επικρίνετε τις επιλογές μας.

21. Ζωή έξω από το ηλιακό σύστημα;

29 Σεπτεμβρίου - Οι αστρονόμοι ανακαλύπτουν έναν εξωηλιακό πλανήτη, Gliese 581, στον οποίο μπορεί να υπάρχει ζωή. Ο πλανήτης μοιάζει με την Γη και βρίσκεται μόλις 20 έτη φωτός από το ηλιακό σύστημα.

22. To Νόμπελ Ειρήνης που προκαλεί...πόλεμο

8 Οκτωβρίου - Με το Νόμπελ Ειρήνης βραβεύεται ο φυλακισμένος Κινέζος αντιφρονών Λιου Σιαομπό για τον μακροχρόνιο και μη βίαιο αγώνα του για τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα στην Κίνα. Ο Αμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα ζητά την απελευθέρωση του Νομπελίστα, ενώ το Πεκίνο εκφράζει την έντονη δυσαρέσκειά του για την βράβευση.

23. Ισόβια για τον φόνο του Αλέξη

11 Οκτωβρίου - Σε ισόβια κάθειρξη καταδικάζεται ο Έλληνας ειδικός φρουρός της αστυνομίας Επαμεινώνδας Κορκονέας, για την δολοφονία του δεκαπεντάχρονου μαθητή, Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Η δολοφονία του Αλέξη ήταν η αφορμή για το ξέσπασμα των χειρότερων ταραχών στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια τον Δεκέμβριο του 2008.

24. Το θαύμα της Χιλής

12 Οκτωβρίου- Όλη η υφήλιος παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα τον απεγκλωβισμό των 33 παγιδευμένων μεταλλωρύχων στο ορυχείο του Σαν Χοσέ. Η πιο ευχάριστη είδηση της χρονιάς είναι γεγονός όταν ο τελευταίος παγιδευμένος ανασύρεται στην επιφάνεια μετά από δυο μήνες στα έγκατα της Γης. Η Χιλή ζει το δικό της θαύμα.

 

25. Το μεγαλύτερο επίτευγμα της μηχανικής για το 2010;

15 Οκτωβρίου - Ολοκληρώνεται η μεγαλύτερη υπόγεια σήραγγα στον κόσμο, στις Άλπεις. Η σήραγγα του Γκοτάρ συνδέει το Μιλάνο με την Ζυρίχη και έχει μήκος 57 χιλιόμετρα.

26. Η πρώτη γυναίκα πρόεδρος στην Βραζιλία

31 Οκτωβρίου- Διεξάγεται ο δεύτερος και τελικός γύρος των προεδρικών εκλογών στην Βραζιλία, μεταξύ της υποψήφιας του κυβερνώντος κόμματος Ντίλμα Ρούσεφ και του Ζοζέ Σέρα. Η Ρούσεφ κερδίζει τις εκλογές, με ποσοστό 53% και γίνεται η πρώτη γυναίκα που εκλέγεται πρόεδρος στην ιστορία της λατινοαμερικάνικης χώρας.

27. O Ομπάμα χάνει την παντοδυναμία του

2 Νοεμβρίου - Διεξάγονται ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ για την αναπλήρωση όλων των μελών (435 έδρες) της Βουλής των Αντιπροσώπων, σχεδόν της μισής (37 έδρες) Γερουσίας και 39 κυβερνητών. Το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα κερδίζει τον έλεγχο της Βουλής των Αντιπροσώπων και τους περισσότερους κυβερνήτες. Η παντοκρατορία του Ομπάμα υπό αμφισβήτηση.

28. Ιστορική ανατροπή σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη

14 Νοεμβρίου - Μετά από δεκαετίες κυριαρχίας δεξιών δημάρχων στους δυο μεγαλύτερους δήμους της χώρας, εκλέγονται οι Γ. Καμίνης και Γ. Μπουτάρης σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη αντίστοιχα. Οι δημοτικές εκλογές στιγματίζονται από την μεγάλη αποχή.

29. Η Ιρλανδία στον δρόμο που χάραξε η Ελλάδα

21 Νοεμβρίου - Οι υπουργοί Οικονομικών της ΕΕ εγκρίνουν τριετές πρόγραμμα, ύψους σχεδόν 90 δισ. ευρώ, για οικονομική στήριξη της Ιρλανδίας έπειτα από αίτημα της ίδιας της χώρας για ένταξη στον μηχανισμό στήριξης. Η κρίση στην Ευρώπη βαθαίνει και απειλεί να συμπαρασύρει το ευρώ.

30. Το πρόσωπο της χρονιάς- O Μr. WikiLeaks

28 Νοεμβρίου - Ο Τζούλιαν Ασάνζ επικεφαλής του WikiLeaks δίνει στην δημοσιότητα τα πρώτα απόρρητα διπλωματικά έγγραφα των ΗΠΑ. Πρόκειται για την μ εγαλύτερη διαρροή απόρρητων πληροφοριών στη ιστορία.Ο Ασάνζ γίνεται στόχος της αμερικανικής κυβέρνησης αλλά και των σουηδικών δικαστικών αρχών που τον διώκουν για σεξουαλική κακοποίηση. Συλλαμβάνεται στο Λονδίνο στις 7 Δεκεμβρίου. Βγαίνει από την φυλακή με καταβολή εγγύησης και περιοριστικούς όρους. Η συνέχεια το 2011...

http://www.theinsider.gr/

Διαβάστε περισσότερα ...