Αναθεώρηση Συντάγματος ή «συνταγματοποίηση» του Μνημονίου;

Μετά τη χθεσινή πρωτοβουλία του πρωθυπουργού να παρουσιάσει τις θέσεις του κόμματός του για την συνταγματική αναθεώρηση, οι αλλαγές στον καταστατικό χάρτη της χώρας αναμένεται να κάνουν το δικό τους πέρασμα από την προεκλογική ατζέντα.

Ο Αντώνης Σαμαράς είπε χθες πολλά και εξήγγειλε μεγάλες αλλαγές, λέγοντας, μάλιστα πως «η Ελλάδα δεν μπορεί να περιμένει». Ωστόσο, επειδή η αναθεώρηση του Συντάγματος είναι, για πολλούς λόγους, μία κορυφαία διαδικασία και οι επιλογές που θα γίνουν κατά τη διάρκειά της θα δεσμεύουν τη χώρα για εύλογο χρονικό διάστημα, είναι χρήσιμο να δούμε τί εξήγγειλε ακριβώς χθες ο πρωθυπουργός.
Στην πραγματικότητα, ο κ. Σαμαράς δεν εξήγγειλε απλώς μία αναθεώρηση του Συντάγματος, αλλά μία «συνταγματοποίηση» του Μνημονίου -και της νέας κατάστασης που φέρνει αυτό στην Ελλάδα.

Υποβάθμιση του περιβάλλοντος, ένα κράτος περισσότερο αυταρχικό, αλλά και ενσωμάτωση του νεοφιλελευθερισμού στο Σύνταγμα είναι μερικές μόνο από τις προτάσεις της ΝΔ, που ανοίγουν την κερκόπορτα για συνταγματικές «δεσμεύσεις» που θα περιορίζουν την όποια κυβέρνηση και οποιαδήποτε δημοκρατικά νομιμοποιημένη πολιτική επιλογή της.

Σε μία συγκυρία που διεξάγεται διεθνής καμπάνια προκειμένου να σωθεί ο ελληνικός αιγιαλός και να πάρει πίσω η κυβέρνηση το επικίνδυνο νομοσχέδιο που γεμίζει μπετόν τις ελληνικές παραλίες, ο πρωθυπουργός εξήγγειλε χθες αναθεώρηση των άρθρων 24 και 117. Πρόκειται για μία «δασοκτόνο» ρύθμιση που είχε επιχειρηθεί να αλλάξει και κατά την αναθεώρηση του 2008, ενώ χθες ο πρωθυπουργός μας ενημέρωσε πως πρέπει πια να... «ορίσουμε τι σημαίνει βοσκοτόπια».

Επίσης, χθες στο Μέγαρο Μουσικής εξαγγέλθηκε, με το πρόσχημα της... «ελεύθερης διακίνησης και ανεμπόδιστης πρόσβασης», ο περιορισμός των διαδηλώσεων, που αγγίζει το μαλακό υπογάστριο των πολιτικών δικαιωμάτων.

Σαν να μην έφταναν αυτά, όταν περάσουν οι εκλογές και οι αναγκαστικές παρασιωπήσεις της προεκλογικής περιόδου, θα έρθουν στο προσκήνιο, κατά πάσα βεβαιότητα, και άλλες συνταγματικές «πρωτοβουλίες», που ήδη προωθούνται σε ευρωπαϊκό επίπεδο και η παρούσα κυβέρνηση κάθε άλλο παρά έχει εκδηλώσει τη διαφωνία της: μ' άλλα λόγια, η ως τώρα «διαπραγμάτευση» της κυβέρνησης με τους δανειστές δεν προϊδεάζει για μία σκληρή στάση του Μαξίμου έναντι των γερμανικών απαιτήσεων για συνταγματικό «φρένο χρέους», ενώ στο παρασκήνιο, κυβερνητικά στελέχη «εμπλουτίζουν» την εν λόγω ιδέα και με το συνταγματικό «φρένο ελλειμμάτων». Πρόκειται για μια επικίνδυνη ιδέα, καθώς πλέον οι μελλοντικές κυβερνήσεις δε θα έχουν την αυτονόητη διακριτική ευχέρεια να ασκήσουν τη δική τους οικονομική πολιτική, αφού στο Σύνταγμα θα περιλαμβάνονται περιορισμοί για τον δανεισμό, για το δημόσιο χρέος και τα ελλείμματα του προϋπολογισμού.
Η συζήτηση που άνοιξε χθες ο πρωθυπουργός, μαζί με τις άρρητες -λόγω Ευρωεκλογών- σκέψεις, αλλά και τις δεσμεύσεις που έχει αναλάβει έναντι των πιστωτών της η χώρα ως τώρα, δεν αποτελούν παράθυρο για το μέλλον, ούτε πέρασμα της Ελλάδας σε μία εποχή μετά τα Μνημόνια.

Αντίθετα, σκιαγραφούν τη «Νέα Ελλάδα» έτσι όπως θα καταλήξει -ή μήπως καταντήσει;- μέσω της στρατηγικής που εφαρμόζεται σε βάρος της χώρας τα τελευταία 4 χρόνια: μία Ελλάδα με περιορισμένα εργασιακά δικαιώματα, με τους εργοδότες να μην αφήνουν τους εργαζόμενους να απεργήσουν, με τις παραλίες και τα δάση να καταστρέφονται για τα «πετροδόλαρα» των επενδυτών και με τις μελλοντικές κυβερνήσεις δεσμευμένες -και, μάλιστα, συνταγματικά- να μην μπορούν να ενισχύσουν το κοινωνικό κράτος, να αυξήσουν τις συντάξεις ή τους μισθούς.

Τούτων δοθέντων, ίσως το πραγματικό ερώτημα να μην είναι ποιες προτάσεις πρέπει να υιοθετηθούν κατά την αναθεώρηση του Συντάγματος, αλλά ποια κυβέρνηση θα δρομολογήσει τη σχετική διαδικασία.

ΓΙΩΡΓΟΣ
ΜΕΛΙΓΓΩΝΗΣ

http://www.matrix24.gr/

Διαβάστε περισσότερα ...

Το χαρτί της συνταγματικής αναθεώρησης παίζει ο Σαμαράς

Δείτε τις 31 προτάσεις

Την Τετάρτη η παρουσίαση των γαλάζιων προτάσεων, που πέφτουν στο τραπέζι του προεκλογικού αγώνα.

Μείωση προνομίων αλλά και του αριθμού των βουλευτών, εμπέδωση της διαφάνειας του πολιτικού συστήματος, αλλαγές στις συνταγματικές προβλέψεις για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, τη δημόσια περιουσίας, ίδρυση Συνταγματικού Δικαστηρίου αλλά και ειδικού τμήματος στο Συμβούλιο της Επικρατείας για την γρήγορη εκδίκαση υποθέσεων μεγάλων δημόσιων συμβάσεων και ιδιωτικών επενδύσεων, περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων στην πρόταση της Ν.Δ. για τη συνταγματική αναθεώρηση η οποία αναμένεται να (ξανά)τεθεί σε δημόσια διαβούλευση. Ο Πρωθυπουργός κ. Αντώνης Σαμαράς προγραμματίζεται να παρουσιάσει, την Τετάρτη, την πρόταση του κόμματός του για την αλλαγή του συνταγματικού χάρτη της Ελλάδας, υπογραμμίζοντας ότι οι θεσμικές αλλαγές είναι αλληλένδετες με την οικονομική σταθεροποίηση και την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας της εθνικής οικονομίας.
Μεταξύ των προτάσεων που θα παρουσιαστούν θα περιλαμβάνονται κι αυτές που αφορούν στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και, κυρίως, η αποσύνδεση της διαδικασίας εκλογής του από τη διάλυση της Βουλής. Σε αυτή την πρόταση, δεν αποκλείεται, να περιλαμβάνεται και το ενδεχόμενο εκλογής του Προέδρου από το λαό, στην περίπτωση που η Βουλή εμφανιστεί να αδυνατεί να εκλέξει τον ανώτατο πολιτειακό άρχοντα.
Οι προτάσεις Σαμαρά για τη συνταγματική αναθεώρηση, οι οποίες έτυχαν επεξεργασίας από ομάδα υπό τον Δημ. Αβραμόπουλο και εν συνεχεία στο Μαξίμου υπό τον Δημ. Σταμάτη, αναμένεται να βαρύνουν και στην προεκλογική περίοδο καθώς ο Πρωθυπουργός επιδιώκει η συζήτηση να μην περιοριστεί στην οικονομία αλλά, αντιθέτως, η ΝΔ να εμφανιστεί ως το κόμμα που έχει προτάσεις για την επόμενη ημέρα, εν αντιθέσει με τον ΣΥΡΙΖΑ. Παράλληλα, η συζήτηση για τα θεσμικά αναμένεται να δημιουργήσει και την απαιτούμενη... όσμωση στην οποία στοχεύει ο Πρωθυπουργός προκειμένου να προβεί, μελλοντικά, στην προσπάθεια μετεξέλιξης της Ν.Δ. μέσω της συστράτευσης δυνάμεων του σημερινού κέντρου.
Οι 31 προτάσεις που έχει διατυπώσει η ΝΔ για την αναθεώρηση του Συντάγματος είναι οι ακόλουθες:
• Εκλογή και ενίσχυση του ρυθμιστικού ρόλου του Προέδρου της Δημοκρατίας.
• Θέσπιση χρονικών ορίων ως προς τη θητεία του Πρωθυπουργού.
• Θέσπιση χρονικών ορίων ως προς τις θητείες των Περιφερειαρχών, των Δημάρχων και των Συνδικαλιστών.
• Ασυμβίβαστο του αξιώματος του Υπουργού με εκείνο του Βουλευτή.
• Επανεξέταση του αριθμού των Βουλευτών και των Βουλευτών Επικρατείας.
• Αναθεώρηση της διάταξης για την αποσβεστική προθεσμία ως προς την ποινική ευθύνη των Υπουργών και ιδίως την κατάργησή της όπως ισχύει σήμερα.
• Αναθεώρηση της διάταξης για την ασυλία των Βουλευτών, ώστε να περιορισθεί αποκλειστικά στα όρια της άσκησης των κοινοβουλευτικών καθηκόντων τους.
• Συνταγματική πρόβλεψη για το «πόθεν έσχες» των πολιτικών προσώπων και για την ανάθεση του ελέγχου του σε ειδικό σώμα, αποτελούμενο αποκλειστικά από ανώτατους λειτουργούς των τριών Ανώτατων Δικαστηρίων της Χώρας (πρόταση ΝΔ).
• Ουσιαστικός εκδημοκρατισμός των Πολιτικών Κομμάτων και εγγυήσεις διαφάνειας στα οικονομικά τους.
• Κατάργηση των βουλευτικών προνομίων που δεν έχουν σχέση με τα καθήκοντα του Βουλευτή.
• Καθιέρωση σταθερού εκλογικού συστήματος με την πρόβλεψη ότι η αλλαγή του απαιτεί πλειοψηφία των 3/5 της Βουλής.
• Ισχυροποίηση των εγγυήσεων για εξάντληση της διάρκειας της κοινοβουλευτικής περιόδου.
• Ενίσχυση του ρόλου των Βουλευτών τόσο σε νομοθετικό όσο και σε ελεγκτικό επίπεδο.
• Συνταγματική κατοχύρωση της ακρόασης κοινωνικών φορέων κατά την εξέλιξη της νομοθετικής διαδικασίας.
• Θεσμοθέτηση συγκεκριμένου κυβερνητικού σχήματος και αντίστοιχου οργανογράμματος με απόφαση των 3/5 της Βουλής. Επίσης θεσμοθέτηση δύο Μόνιμων Υπηρεσιακών Υφυπουργών, Εξωτερικών και επί του Προϋπολογισμού, με 5ετή θητεία και εκλογή τους από τα 3/5 της Βουλής.
• Παροχή εγγυήσεων του Δημοσίου μόνον με τυπικό νόμο.
• Υποχρέωση σύνταξης μελέτης σκοπιμότητας για τα μεγάλα δημόσια έργα και προμήθειες του Δημοσίου, εκτός εκείνων του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας.
• Κατάργηση του θεσμού των Γενικών Γραμματέων των Υπουργείων και της αντίστοιχης αναβάθμισης του ρόλου των Γενικών Διευθυντών.
• Ίδρυση Συνταγματικού Δικαστηρίου.
• Ίδρυση ειδικού τμήματος στο Συμβούλιο της Επικρατείας για την γρήγορη εκδίκαση υποθέσεων μεγάλων δημόσιων συμβάσεων και ιδιωτικών επενδύσεων.
• Οριοθέτηση της εν γένει δικαιοδοσίας του Ελεγκτικού Συνεδρίου επί των δημόσιων συμβάσεων , ώστε να μη συγκρούεται με εκείνη του Συμβουλίου της Επικρατείας.
• Αναθεώρηση του άρθρου 90, προς την κατεύθυνση της ενίσχυσης της ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης και του περιορισμού της διακριτικής ευχέρειας της Εκτελεστικής Εξουσίας ως προς την επιλογή της ηγεσίας της Δικαιοσύνης.
• Αναθεώρηση του άρθρου 16, για την ίδρυση και λειτουργία μη κρατικών και μη κερδοσκοπικών Ανώτατων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων.
• Εξορθολογισμός των διατάξεων για τα Μ.Μ.Ε. προς την κατεύθυνση της ενίσχυσης της διαφάνειας και της αντικειμενικότητάς τους.
• Αναθεώρηση των περί δημοψηφισμάτων διατάξεων, για την πρόβλεψη διενέργειας δημοψηφίσματος και με λαϊκή πρωτοβουλία.
• Αναμόρφωση της οικονομικής θεματικής του Συντάγματος και σύνδεσης της αξιοποίησης της δημόσιας περιουσίας με την οικονομική ανάπτυξη και την εξασφάλιση ανάλογης ωφέλειας για το κοινωνικό σύνολο.
• Πρόβλεψη για την υποχρέωση κατάθεσης ετήσιου αναλυτικού απολογισμού από όλους τους φορείς που χρηματοδοτούνται από το κρατικό προϋπολογισμό.
• Αναθεώρηση του άρθρου 17, προς την κατεύθυνση της πιο αποτελεσματικής προστασίας του πυρήνα του ατομικού δικαιώματος της ιδιοκτησίας.
• Αναθεώρηση του άρθρου 24 (και του άρθρου 117 παρ. 3 και 4) προς την κατεύθυνση της πληρέστερης προστασίας του περιβάλλοντος αλλά και της αντιμετώπισης ακραίων καταστάσεων σε βάρος όχι μόνο της ατομικής ιδιοκτησίας αλλά και της περιουσίας του Δημοσίου.
• Ρητή πρόβλεψη για την προστασία της εθνικής ταυτότητας και της ελληνικής γλώσσας.
• Εξορθολογισμός της οργάνωσης και λειτουργίας των ανεξάρτητων αρχών.

http://www.matrix24.gr/ 

Διαβάστε περισσότερα ...

Κώστας Χρυσόγονος: Υπάρχει συστηματική καταστρατήγηση του Συντάγματος

Ο εγγυητής του Συντάγματος, είναι η ελληνική κοινωνία. Αν η ελληνική κοινωνία δεν αντιδράσει, η συστηματική παραβίαση του Συντάγματος θα συνεχιστεί και θα διευρυνθεί [...] Ο Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου του ΑΠΘ, Κώστας Χρυσόγονος , μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη για το tvxs.gr με βάση τις -κατ’ εξακολούθησιν- παραβιάσεις του Ελληνικού Συντάγματος.

Κρ.Π.: Υπάρχει Σύνταγμα στην Ελλάδα; Υπάρχουν νόμοι; Ή μόνο παράνομες αυθαιρεσίες, από δικαστές - εισαγγελείς, μέχρι τον ίδιο τον Πρωθυπουργό, αν λάβουμε υπόψιν όσα λέχθηκαν για την αντισυνταγματική απόφαση της επιστράτευσης των απεργών του Μετρό, αλλά και για τις συνεχώς αυξανόμενες πράξεις νομοθετικού περιεχομένου; 

Κ.Χρ.: Σύνταγμα υπάρχει, αλλά δεν εφαρμόζεται στο βαθμό που θα έπρεπε. Και νόμοι υπάρχουν, αλλά κι αυτοί δεν εφαρμόζονται στο βαθμό που θα έπρεπε.
Κάποιες φορές εφαρμόζονται επιλεκτικά, με μεγαλύτερη αυστηρότητα σε βάρος ορισμένων ανθρώπων ή κατηγοριών του πληθυσμού, και με μικρότερη ή καθόλου αυστηρότητα σε βάρος άλλων.

Να ξεκινήσω από το ζήτημα της επίταξης των απεργών...  Η επίταξη, λοιπόν, αυτή, η οποία κηρύχτηκε στις 24 Ιανουαρίου, με απόφαση του Πρωθυπουργού, βρίσκεται εκτός των ορίων της Συνταγματικής νομιμότητας.

Διότι, το Άρθρο 22, παράγραφος 4 του Συντάγματος, απαγορεύει κατηγορηματικά οποιαδήποτε μορφή αναγκαστικής εργασίας, και επιτρέπει κατ’ εξαίρεση την επιβολή επίταξης προσωπικών υπηρεσιών ή αλλιώς πολιτική επιστράτευση, όπως τη λέει η κοινή νομοθεσία, σε εξαιρετικά καθοριζόμενες περιπτώσεις.

Θα σας πω ποιες είναι οι περιπτώσεις αυτές, ας δούμε όμως πρώτα, τι προβλέπει η απόφαση του Πρωθυπουργού.
Η απόφαση του Πρωθυπουργού, προβλέπει ότι κηρύσσει επίταξη προσωπικών υπηρεσιών, προκειμένου να αποτραπούν οι δυσμενείς συνέπειες της παρατεινόμενης απεργίας των εργαζομένων στην Εταιρεία Σταθερές Συγκοινωνίες, που έχει προκαλέσει σοβαρή διαταραχή στην κοινωνική ζωή της χώρας, και ενέχει σοβαρούς κινδύνους στη δημόσια τάξη και υγεία.

Αυτά τα οποία επικαλείται ο Πρωθυπουργός, δηλαδή τη σοβαρή διαταραχή στην κοινωνική ζωή της χώρας και τον κίνδυνο για την δημόσια τάξη, δεν αποτελούν κατά το Σύνταγμα, λόγο κηρύξεως πολιτικής επιστράτευσης ή αλλιώς επίταξης προσωπικών υπηρεσιών.

Οι λόγοι τους οποίους προβλέπει το Σύνταγμα, είναι:
Πόλεμος, Επιστράτευση (εννοείται στρατιωτική επιστράτευση), αντιμετώπιση αναγκών της Άμυνας της χώρας και αντιμετώπιση κινδύνου από θεομηνία (παντός είδους φυσικές καταστροφές), ή αντιμετώπιση ανάγκης που μπορεί να θέσει σε κίνδυνο τη Δημόσια Υγεία.

Το μόνο, λοιπόν, που προβλέπεται από το Σύνταγμα, ως λόγος κηρύξεως επιτάξεως προσωπικών υπηρεσιών, και το επικαλείται ο Πρωθυπουργός στην απόφασή του, είναι οι κίνδυνοι για τη Δημόσια Υγεία.  Οι κίνδυνοι, όμως, αυτοί, είναι ανύπαρκτοι. Διότι, είναι προφανές ότι μιλώντας για Δημόσια Υγεία, και όχι για υγεία εν γένει, το Σύνταγμα δεν εννοεί την υγεία μεμονωμένων προσώπων, αλλά τον κίνδυνο διάδοσης λοιμωδών, μεταδοτικών ή μολυσματικών νοσημάτων.

Τέτοιος κίνδυνος προδήλως δεν υφίσταται από τη διακοπή των σταθερών συγκοινωνιών στην Αττική, δηλαδή, χολέρα ή πανούκλα.

Θα έλεγα ότι δεν υπάρχει κίνδυνος ούτε ακόμα και για την υγεία μεμονωμένων ασθενών, διότι ακόμα και κάποιος που έχει ανάγκη άμεσης μεταγωγής σε νοσοκομείο, μπορεί να μεταβεί με ασθενοφόρο.
Κι ακόμα, αν υποθέσουμε ότι λόγω της απεργίας στο Μετρό, υπάρχει μεγάλη συμφόρηση στους οδικούς άξονες, το ασθενοφόρο έχει απόλυτη προτεραιότητα, έναντι όλων των άλλων οχημάτων.
Άρα  είναι φανερό, ότι δεν συντρέχουν οι Συνταγματικές προϋποθέσεις κηρύξεως επιτάξεως.

Από κει και πέρα όμως, υπάρχει σοβαρό κενό στην δικαστική προστασία έναντι παρομοίων παρανόμων και αντισυνταγματικών εγχειρημάτων της εκτελεστικής εξουσίας, διότι, το μόνο ένδικο μέσον με άμεση ενέργεια και απόδοση, είναι η κατάθεση αιτήσεως αναστολής στο Συμβούλιο της Επικρατείας, κατά της διοικητικής πράξεως για επίταξη, όπου όμως, δεν κρίνεται η ουσία της υποθέσεως –δεν κρίνεται, δηλαδή, καθεαυτή η νομιμότητα ή η παρανομία της αποφάσεως του Πρωθυπουργού-, αλλά κρίνεται και αποτελεί λόγο αναστολής, μόνον η τυχόν ανεπανόρθωτη βλάβη των θιγομένων από την πράξη, η οποία μάλιστα θα πρέπει να είναι υπέρτερη του τυχόν δημοσίου συμφέροντος για την άμεση εκτέλεσή της.

Με άλλα λόγια, αναστολή δεν μπορεί να δοθεί, παρά μόνο εάν ο αιτών υφίσταται βλάβη στα συμφέροντά του, η οποία δεν μπορεί να επανορθωθεί σε περίπτωση αποδοχής της αίτησης ακυρώσεως.

Κρ.Π.: Παρεμπιπτόντως, το να απολύσουν κάποιον, επειδή συνεχίζει π.χ. να απεργεί, μη δεχόμενος την αντισυνταγματική απόφαση του Πρωθυπουργού για επίταξη, δεν θεωρείται ανεπανόρθωτο για τον ίδιο; 

Κ.Χρ.: Όχι, δεν θεωρείται, διότι αν γίνει δεκτή η αίτηση ακυρώσεως, θα επανέλθει στη θέση του και θα πληρωθεί τους μισθούς του αναδρομικά. Δεν θεωρείται, λοιπόν, ανεπανόρθωτη βλάβη η απόλυση, κατά την έννοια των διατάξεων που ρυθμίζουν το θέμα της αναστολής από το Συμβούλιο Επικρατείας.

Με άλλα λόγια, επειδή, ακριβώς, δεν δικάζεται η ουσία της υποθέσεως αλλά γίνεται στάθμιση συμφερόντων ουσιαστικά, στην περίπτωση της αναστολής, είναι πάγια η πρακτική των Επιτροπών Αναστολών, να μην δίδουν τέτοιες Αναστολές. 

Και αυτή την πρακτική ακολούθησε και ο πρόεδρος του Συμβουλίου Επικρατείας, ο οποίος απέρριψε το αίτημα προσωρινής διαταγής που κατέθεσε το Συνδικάτο των Εργαζομένων στο Μετρό.

Επαναλαμβάνω, λοιπόν, ότι ενώ υπάρχει παραβίαση του Συντάγματος, δεν υπάρχει διαδικαστικά τρόπος, ώστε η παραβίαση, αυτή, να αντιμετωπιστεί, από την έννομη τάξη. Κι αυτό, βεβαίως, είναι ένα μεγάλο κενό δικαστικής προστασίας!

Θα έπρεπε να υπάρχει πιο αποτελεσματική δικαστική προστασία!

Υπό την έννοια, ότι θα έπρεπε να υπάρχει ένα Συνταγματικό Δικαστήριο, όπως υπάρχει στα περισσότερα άλλα Ευρωπαϊκά κράτη, το οποίο να μπορεί εν τη γενέσει τους, να καταστέλλει τις παραβιάσεις του Συντάγματος:

• Είτε σε μορφή αντισυνταγματικού νόμου, όπως ήταν ο πρόσφατος νόμος για το μεσοπρόθεσμο (Ν.4093), που διαπιστωμένα, με γνωμοδότηση του Ελεγκτικού Συνεδρίου, περιείχε αντισυνταγματικές διατάξεις ως προς την μείωση των συντάξεων, και παρόλα αυτά η κοινοβουλευτική πλειοψηφία απτόητη τον ψήφισε.
• Είτε, ως προς διοικητικές πράξεις που παραβιάζουν το Σύνταγμα, όπως είναι αυτή η απόφαση του Πρωθυπουργού για επίταξη προσωπικών υπηρεσιών των απεργών στις σταθερές συγκοινωνίες, χωρίς να συντρέχουν οι συνταγματικές προϋποθέσεις.

Κρ.Π.: Για τις Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, τί έχετε να πείτε; 

Κ.Χρ.: Το Σύνταγμα, προβλέπει τη δυνατότητα εκδόσεως Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου, οι οποίες είναι μια μορφή, ουσιαστικά, προσωρινού νόμου, μόνον σε περιπτώσεις εξαιρετικά επείγουσας, και απρόβλεπτης ανάγκης, όπως, π.χ. σε έναν σεισμό(ο οποίος προκαλεί ανθρώπινα θύματα, ή ζημιές, και υπάρχει ανάγκη άμεσης αντιμετώπισης των συνεπειών του).
Αυτό είναι το αντικείμενο επί του οποίου ο Συνταγματικός νομοθέτης, προέβλεψε την δυνατότητα εκδόσεως Πράξεως Νομοθετικού Περιεχομένου.

Όπου, νομοθετεί, ουσιαστικά, η κυβέρνηση, χωρίς τη συναίνεση της βουλής! Και απλώς, υποχρεούται μέσα σ’ ένα χρονικό διάστημα –που μπορεί να είναι και αρκετά μεγάλο, ανάλογα αν βρίσκεται ή αν δεν βρίσκεται η βουλή σε Σύνοδο, γιατί π.χ. βρίσκεται σε διακοπές- να τις φέρει  στη βουλή για κύρωση.

Αλλά ακόμα κι αν η βουλή αρνηθεί την κύρωση(δηλ. δεν  εγκρίνει), οι Πράξεις Ν.Π. εξακολουθούν να ισχύουν για το διαρρεύσαν χρονικό διάστημα, μέχρι την πάροδο των προθεσμιών, ή την απορριπτική απόφαση της βουλής.

Κρ.Π.: Και τώρα που οι Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου μοιάζει να έχουν γίνει… μόδα στην Ελλάδα; 

Κ.Χρ.: Αυτό, τώρα, αποτελεί μια έκτακτη και εξαιρετική διαδικασία.
Η συχνότητα, των Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου, όλες τις προηγούμενες δεκαετίες, ήταν μία – δύο Πράξεις το χρόνο. Ενώ οι συχνότητα των νόμων, ήταν 100 – 150 νόμοι το χρόνο.

Το 2012, η σχέση αυτή, έχει σχεδόν ανατραπεί! Δηλαδή, έχουμε φτάσει κατ’ ουσίαν, οι Νόμοι, να είναι περίπου τόσοι, όσες και Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου. 

Με άλλα λόγια, έχουμε μία μερική υποκατάσταση –αντικατάσταση αν θέλετε- της τακτικής νομοθετικής διαδικασίας, από την έκτακτη, αυτή, διαδικασία, των πράξεων νομοθετικού περιεχομένου.
Κρ.Π.: Μήπως γιατί το Σύνταγμα της χώρας παραβιάζεται από τα μνημόνια και τις μνημονιακές κυβερνήσεις; 

Κ.Χρ.: Διότι η κυβέρνηση εκδίδει Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, και ο πρόεδρος της Δημοκρατίας τις υπογράφει, προδήλως χωρίς να συντρέχει η προϋπόθεση της απρόβλεπτης ανάγκης, δεδομένου ότι στις πλείστες περιπτώσεις πρόκειται για εκτέλεση μνημονιακών υποχρεώσεων της χώρας που είχαν αναληφθεί πολλούς μήνες και χρόνια πριν.
Αφήνουν, δηλαδή, να περάσει το χρονικό διάστημα, μέχρι να έρθει ο χρόνος καταβολής της επόμενης δόσης, οπότε δημιουργούν μόνοι τους το «επείγον» αλλά και πάλι, δεν υπάρχει το «απρόβλεπτο».

Άρα, λοιπόν, πρόκειται για μία συστηματική καταστρατήγηση του Συντάγματος, προκειμένου να αποφευχθεί η εισαγωγή νομοσχεδίου στο κοινοβούλιο, που θα σήμαινε, αφενός τη δυνατότητα αντιδράσεων, όχι μόνο από την αντιπολίτευση αλλά ενδεχομένως και από μεμονωμένους βουλευτές της συμπολίτευσης, και αφετέρου τη δυνατότητα κοινωνικών αντιδράσεων(απεργίες, διαδηλώσεις, κλπ).

Στην Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου, δεν υπάρχει καμιά προειδοποίηση ούτε της κοινωνίας, ούτε της βουλής!

Η πράξη υπογράφεται σε χρόνο μηδέν από τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου, δημοσιεύεται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, και ισχύει ως νόμος του κράτους, χωρίς να το έχει αντιληφθεί κανείς, στην ουσία! Δηλαδή, αιφνιδιάζει τους πάντες!

Και έτσι, δεν υπάρχει χρόνος, ούτε για διάλογο, ούτε για αντιδράσεις των ενδιαφερομένων, όποιοι κι αν ήταν αυτοί, και όπως και αν θα αντιδρούσαν.

Άρα, έχουμε μία συστηματική καταστρατήγηση του Συντάγματος, η οποία, δεν υπόκειται και αυτή σε Δικαστικό έλεγχο, διότι τα δικαστήρια δεν έχουν αρμοδιότητα να ελέγξουν την συνδρομή των όρων της «ανάγκης»…

Κρ.Π.: Επί της ουσίας, λοιπόν;

Κ.Χρ.: Η ουσία είναι ότι υπάρχει υποκατάσταση της δημοκρατικής νομοθετικής διαδικασίας, της κοινοβουλευτικής νομοθετικής διαδικασίας, από μία νομοθέτηση της κυβέρνησης, που πλήττει  τη δημοκρατία.

Κρ.Π.: Τι άλλα ανάλογα προβλήματα πλήττουν την δημοκρατία και το Σύνταγμα; 

Κ.Χρ.: Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η κατεδάφιση όλων των κοινωνικών δικαιωμάτων, μέσω των εφαρμοστικών νόμων των μνημονίων.

Για παράδειγμα, το δικαίωμα στην κοινωνική ασφάλιση, το δικαίωμα στην εργασία, το δικαίωμα στην υγεία,  υφίστανται πρωτοφανή υποβάθμιση, με τους μνημονιακούς νόμους.

Επίσης, υπάρχει συστηματική παραβίαση της ισότητας στα δημόσια βάρη. Διότι, επιβάλλονται φορολογικά βάρη χωρίς να αντιστοιχούν σε πραγματική φοροδοτική ικανότητα των φορολογουμένων.

Κρ.Π.: Και επίσης, υπάρχουν και οι «νόμιμοι φοροφυγάδες», δηλαδή, οι εφοπλιστές, ή η Εκκλησία, ή εκείνοι που διατηρούν δις στο εξωτερικό και δεν φορολογούνται...

Κ.Χρ.: Αυτό σας λέω. Ότι επιβάλλονται φορολογικά βάρη, σε ανθρώπους που διαπιστωμένα δεν έχουν τη δυνατότητα να τα πληρώσουν, και δεν επιβάλλονται σε άλλους, που την έχουν.

Κρ.Π.: Οι Ενώσεις των Συνταγματολόγων στην Ελλάδα, τι κάνουν για όλα αυτά; Ή εσείς ως καθηγητής, τί λέτε σήμερα στους φοιτητές σας; Πως το Σύνταγμα είναι ένα… παιχνίδι που μπορεί να παίζουν κάποιοι, ή ότι δεν ισχύει τίποτα, τελικά, για τα όσα ορκίζονται σ’ αυτό όσοι ορκίζονται; 

Κ.Χρ.: Αυτός ο οποίος είναι ο τελικός εγγυητής του Συντάγματος, δεν είναι οι Συνταγματολόγοι. Οι Συνταγματολόγοι, μπορούν απλώς να επισημάνουν την παραβίαση του Συντάγματος.

Κρ.Π.: Εκτός από Συνταγματολόγοι, είστε και πολίτες…

Κ.Χρ.: Ο εγγυητής του Συντάγματος, είναι η ελληνική κοινωνία. Αν η ελληνική κοινωνία δεν αντιδράσει, η συστηματική παραβίαση του Συντάγματος θα συνεχιστεί και θα διευρυνθεί.

Κρ.Π.: Σύμφωνοι, αλλά ο κλάδος σας, ως ένας κλάδος που αποτελείται από ένα κομμάτι αυτής της κοινωνίας πολιτών, οι οποίοι έχετε και άμεση και ολοκληρωμένη γνώση του αντικειμένου, τί κάνει; Γιατί π.χ. δεν βγάζει έστω, μία ενημέρωση για τους πολίτες στο διαδίκτυο και την δυνατότητα για παράδειγμα, συλλογής υπογραφών, κατά της καταστρατήγησης του Ελληνικού Συντάγματος κατ’ εξακολούθησιν; 

Κ.Χρ.: Πρώτ’ απ’ όλα οι συνταγματολόγοι δεν έχουν ενιαίες απόψεις. Ο κάθε συνταγματολόγος έχει δικές του απόψεις. Και δεν εκπροσωπεί τους υπολοίπους.

Κρ.Π.: Υπάρχουν Ενώσεις και Σωματεία, όμως. Δεν έχουν τεθεί αυτά τα ζητήματα; 

Κ.Χρ.: Όχι.

Κρ.Π.: Γιατί; Τι να πρωτοκάνει η ελληνική κοινωνία; Σε τι να πρωτοαντιδράσει; Να πάει να σπουδάσει όλες τις επιστήμες, για να μπορεί να αντιληφθεί επακριβώς ώστε να αντιμετωπίσει τα απανωτά χτυπήματα από όλες τις μεριές; Κάποιοι που καταλαβαίνετε την σοβαρότητα της κατάστασης, δεν θα έπρεπε να κάνετε κάτι; 

Κ.Χρ.: Το Σωματείο δεν έχει κάνει κάποια ιδιαίτερη εκδήλωση, εκτός από μία που έγινε τον Οκτώβριο στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, και όπου βεβαίως οι γνώμες διίσταντο. Άλλοι έχουν παρόμοιες με τις δικές μου απόψεις, που σας τις είπα, άλλοι  λένε ότι δεν υπάρχει πρόβλημα!

Κρ.Π.: Αυτοί που συμφωνείτε, τουλάχιστον; 

Κ.Χρ.: Κινητοποιούμαστε, με κείμενα, με ενημερώσεις στα ΜΜΕ, κλπ.

Κρ.Π.: Δεν μιλώ για μεμονωμένες προσπάθειες…

Κ.Χρ.: Βγάλαμε και μία διακήρυξη κάποια στιγμή, όταν το Φεβρουάριο του 2012 πήγε να ψηφιστεί το δεύτερο μεσοπρόθεσμο, συνυπογράψαμε 5 συνταγματολόγοι ένα κείμενο, αλλά αγνοήθηκε  από την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, όπως αγνοήθηκε και η γνωμοδότηση, π.χ. του Ελεγκτικού Συνεδρίου τον Νοέμβριο του 2012.-

tvxs.gr/node/118335

Διαβάστε περισσότερα ...

Τι τους κάνει ο λαός τους επίορκους;

«Ορκίζομαι εις το όνομα της Αγίας και ομοουσίου και αδιαιρέτου Τριάδος να τηρώ το Σύνταγμα και τους νόμους και να υπηρετώ το γενικό συμφέρον του ελληνικού λαού». Είναι αυτός ο όρκος που δίνει κάθε ελληνική κυβέρνηση.

Πώς το θυμηθήκαμε αυτό το… τελετουργικό εθιμοτυπικό; Ας όψεται η αιφνίδια μανία καταδίωξης της τρικομματικής κυβέρνησης με τους «επίορκους» δημόσιους υπαλλήλους. Τι νομίζουν οι κυβερνητικοί φωστήρες, θα μπορούν έτσι ανενόχλητοι να βάζουν μπροστά οποιαδήποτε… εξυπνάδα τους κατέβει, ώστε να θολώσουν τα νερά και να εφαρμόσουν ανέξοδα τα βρόμικα σχέδιά τους;
Ο λογαριασμός θα επιστραφεί και θα είναι τόσο οδυνηρός για ολόκληρο το πολιτικό προσωπικό των υπηρετών του νέου καθεστώτος, όσο δυσβάσταχτα είναι τα δεινά που βιώνουν ήδη και τα ακόμη χειρότερα με τα οποία απειλούνται ολόκληρες γενιές αυτού του τόπου. Γι’ αυτό γίνεται λόγος.
Τούτη εδώ η κυβέρνηση-έκτρωμα δεν μπορεί να επικαλείται, όπως οι δύο προηγούμενες, που διαδέχτηκε τις… έκτακτες καταστάσεις. Σαμαράς, Βενιζέλος και Κουβέλης είχαν απόλυτη επίγνωση της κατάστασης, ο λαός μίλησε, σε συνθήκες άγριας τρομοκράτησης και εκβιασμού, αλλά μίλησε και του είπαν ψέματα καραμπινάτα και οι τρεις. Υποτίθεται πως δεν προβλέπονται οι όρκοι χάριν τυπολατρίας. Αλλιώς, έτσι θα απέλυε ένας ολόκληρος καθηγητής συνταγματικού δικαίου, που τώρα κοσμεί το υπουργείο της Διοικητικής Μεταρρύθμισης (μάλιστα!), τους «επίορκους» υπαλλήλους; Όχι βέβαια.
Κι αν έτσι «πρέπει να γίνει», σύμφωνα με τον άτεγκτο Μανιτάκη όσον αφορά την τήρηση των νόμων και του Συντάγματος, τότε τι θα έπρεπε να περιμένει μία κυβέρνηση, που όχι μόνο οδηγεί την κοινωνία σε ανθρωπιστική καταστροφή, όχι μόνο παραδίδει τον εθνικό πλούτο, αλλά και καταδικάζει το μέλλον της χώρας, ως αποικία υπό τη δυναστεία των δανειστών που σήμερα ερίζουν, για το ποιος θα φορτωθεί τα… σκουπίδια (εύγλωττος χαρακτηρισμός Γερμανού αξιωματούχου μετά την περιβόητη συμφωνία) και ποιος θα αρπάξει τα λάφυρα από μια Ελλάδα αποικία, οικόπεδο και εξιλαστήριο θύμα ταυτόχρονα; Και ταυτόχρονα ανερυθρίαστα ο πρωθυπουργός να θριαμβολογεί!
Μήπως να νιώθουμε ενοχές, για το ύφος μας αυτό και το περιεχόμενο; Άραγε ρέπουμε στον «αντιπολιτικό λαϊκισμό», ποινικοποιούμε μία -κατά τα άλλα- συνήθη πολιτική διαφωνία; Άλλωστε το Σύνταγμα και οι νόμοι, όπως προβλέπει ο όρκος, δεν αποτελούν αντικείμενο πολιτικοκοινωνικής και ιδεολογικής σύγκρουσης και νοηματοδότησης; Ακριβώς! Κι υπάρχουν ιστορικές περίοδοι και «στιγμές», που αυτή η αντιπαράθεση αποκτά θεμελιώδη, ριζικά χαρακτηριστικά. Και τότε οι συνταγματικές επιταγές λαμβάνουν διάσταση παλλαϊκής και πανεθνικής κινητοποίησης, γιατί οι ίδιες αποτυπώνουν μεγάλης κλίμακας συγκρούσεις, ξεσηκωμούς, επαναστάσεις.
Έτσι ανατρέπονται καθεστώτα, ξηλώνονται και καταδικάζονται όσοι οδηγούν το λαό στον όλεθρο

http://www.edromos.gr

Διαβάστε περισσότερα ...

Το Σύνταγμα ερωτά...

Ερωτά το Σύνταγμα: προβλέπεται η ελληνική κυβέρνηση να έχειξένους ελεγκτές;

Προβλέπει το Ελληνικό Σύνταγμα τη δυνατότητα σε έναν Έλληνα Πρωθυπουργό και συνακολούθως στο σύνολο μιας ελληνικής κυβέρνησης, στο Υπουργικό Συμβούλιο δηλαδή, να παραχωρούν εν σώματι και οικειοθελώςεξουσίες και αρμοδιότητες σε φυσική ή νομικά πρόσωπα

δημοσίου ή ιδιωτικού δικαίου

ούτως ώστε η βούλησή τους να καθίσταται ισχυρότερη της βούλησης του ελληνικού λαού, όπως αυτή αποτυπώνεται κάθε φορά στιςνόμιμες εκλογές;

Ρωτάει το Σύνταγμα: προβλέπεται εξωχώριο Διευθυντήριο, στο οποίον να λογοδοτεί η Ελληνική κυβέρνηση και ο Έλληνας Πρωθυπουργός;

Προβλέπεται για αυτήν τη χώρα Ύπατη Αρμοστεία άλλων χωρών ή άλλης χώρας;

Προβλέπεται να τελεί το Ελληνικό κράτος υπό Καθεστώς Εντολήςάλλου κράτους ή ομάδας κρατών;

Ρωτά το Ελληνικό Σύνταγμα: προβλέπω Επίτροπο, Ανθύπατο,Γκαουλάιτερ ή κάποια συμμορία ανθυπουπάλληλων κάποιας Τρόικας ή όποιου άλλου σχήματος να με παραβιάζουν;

Ρωτάει το Σύνταγμα: προβλέπεται ο Προϋπολογισμός του κράτους να συντάσσεται καθ’ υπαγόρευσιν ξένων δυνάμεων; Προβλέπεται

η εκχώρηση ή η παραχώρηση της εθνικής κυριαρχίας εις όσα αφορούν την οικονομική και δημοσιονομική πολιτική;

Ερωτά το Σύνταγμα της Ελληνικής Δημοκρατίας: περιέχω άρθρο που να προβλέπει ότι η χώρα μπορεί να είναι ή να γίνει Φόρου Υποτελής σε άλλη Δύναμη ή άλλες Δυνάμεις;

  

Προβλέπει ή δεν προβλέπει το Σύνταγμα – ρωτάει το Σύνταγμα – την υποχρέωση και το καθήκον της εκάστοτε ελληνικής κυβέρνησης ναπροασπίζεται και να λαμβάνει πρόνοια για την ευζωία εν ευνομία των Ελλήνων πολιτών και την προστασία της περιουσίας τους απέναντι σε κάθε επιβολή τρίτων; ναι ή όχι;

Η ελευθερία και η υπεράσπιση του επιπέδου ζωής των πολιτών, διαπερνούν ή όχι το πνεύμα και το γράμμα του Συντάγματος.

Η Βουλή των Ελλήνων (η οποία δεν ονομάζεται καν Ελληνικό Κοινοβούλιο) θυμάται ακριβώς αυτό; ότι είναι δηλαδή η Βουλή – η βούλησηόλων των Ελλήνων, έτσι όπως κάθε φορά αυτή αποτυπώνεται στις νόμιμεςεκλογές – ναι

ή όχι; ερωτά το Σύνταγμα.

Αν λοιπόν η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στο φιλότιμο των Ελλήνων, στη σύνθεση της Βουλής (τους) τι λιγότερο μπορεί να επαφίεται;

Ρωτάει το Σύνταγμα: ξεχνούν οι Έλληνες και οι βουλευτές τους, συνεπώς η κυβέρνηση, ο κ. Πρωθυπουργός και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ότι το νέο Ελληνικό Κράτος γεννήθηκε με Επανάσταση;

Ξεχνούν ότι το πρώτο μας Σύνταγμα, το Σύνταγμα της Τροιζήνας αποτύπωσε τους όρους και τα όνειρα αυτής της γέννησης, όταν όλα στην Ευρώπη τα πλάκωνε και τα εσκίαζε ο ίσκιος της Ιεράς Συμμαχίας;

Ξεχνούν οι τωρινοί κυβερνήτες ότι η Ελλάδα δεν γεννήθηκε από κάποια κουμπαριά των Αψβούργων με τους Βουρβόνους, αλλά από το αίμαεπαναστατών, αγίων, γυναικών, παιδιών και παππούδων;

Ξεχνούν ότι η χώρα αυτή υπήρξε ένα απ’ τα παλαιότερα νέα εθνικά κράτη στην Ήπειρο; Πριν από τη Γερμανία, πριν από την Ιταλία και ένα σωρό άλλα εθνικά κράτη; Ξεχνούν ότι για την ελευθερία των Γραικών ήρθαν και πολέμησαν στην επαναστατημένη Ελλάδα, δίνοντας πολλοί τη ζωή τους, χιλιάδεςΓερμανοί, Ιταλοί, Γάλλοι, Άγγλοι κι άλλοι Ευρωπαίοι Φιλέλληνες;

Μπορεί η χώρα αυτή να πέρασε βάσανα και κακουχίες, να έγινεπαρακολούθημα ξένων Δυνάμεων, να ετέθη υπό Κατοχήν, να διχάσθηκε, να υπέστη εσωτερικές τυραννίδες και οι τύχες της να προσδέθηκαν συχνά σε άρματα άλλων ξένων, ισχυρότερων δυνάμεων, μπορεί να γνώρισε την καταισχύνη να τη διοικούν ενίοτε γενίτσαροι κι ενίοτε δωσίλογοι, μπορεί να έβγαλε ραγιάδες και κομπραδόρους με το καντάρι, αλλά απ’ το 1821 και μετά Προτεκτοράτο ή Σαντζάκι δεν είχε ξαναγίνει κανενός.

Ρωτάει λοιπόν σήμερα το Ελληνικό Σύνταγμα: τι εστί Επίτροπος για την Οικονομία; Τι εστί Τρόικα; Τι εστί Τόμσεν; Από πότε η «ελεύθερη αγορά» κανονίζει αν θα πεινάνε τα παιδιά, χωρίς ο Πρωθυπουργός να ξεσπαθώνει και η Βουλή να αρματώνεται;

Ρωτάει το Σύνταγμα: ποιων παιδί είμαι εγώ; του Ρήγα Βελεστινλή, του Κολοκοτρώνη και του Ελευθέριου Βενιζέλο ή ένας λογαριασμός της Μέρκελ με αλγόριθμο Σόιμπλε για να κονομάνε οι Τοκογλύφοι;

Ρωτάει το Σύνταγμα την κυβέρνηση, τη Βουλή και τους Δικαστές: έχει αυτεξούσιο ο ελληνικός λαός ή το κάνατε πάσα στις οφσόρ και τουςφοροφυγάδες;

Υπάρχει ισονομία ή υπάρχουν λίστες;

Ερωτά το Σύνταγμα: είναι τα φάρμακα και τα σχολεία κοινωνικά αγαθά για τα οποία εγώ το ίδιο συντάχθηκα και υπάρχω

ή υπεράνω του Συντάγματος είναι οι Εταιρείες, η «αγορά» και τα πάσης φύσεως λαμόγια κι αεριτζήδες;

Ερωτά το Σύνταγμα: εγώ υπάρχω ως θεμελιώδης λίθος και ιερόν πτολίεθρο της Πολιτείας ή για να κατουράει πάνω μου άπασα η Διαπλοκή κι ο κάθε «νταβατζής»; Υπάρχω για να παραβιάζομαι;

Είμαι το Σύνταγμα κι ερωτώ τους πολίτες: Είμαι το Σύνταγμα;

email:  stathis@enikos.gr

http://www.enikos.gr/stathis/90098,To_Syntagma_erwta.html

Διαβάστε περισσότερα ...

Η νέα δανειακή σύμβαση: ακόμη ένας διασυρμός του Συντάγματος

του Γιώργου Κατρούγκαλου, Καθηγητή ΔΠΘ

Μία από τις παράπλευρες απώλειες των μνημονιακών πολιτικών είναι η ουσιαστική κατάργηση των νομοθετικών αρμοδιοτήτων της Βουλής. Από τη μια μεριά αυτή δεν ασκεί θεμελιώδεις τυπικές αρμοδιότητες που από το Σύνταγμα της επιβάλλονται, όπως η κύρωση των Διεθνών Συνθηκών και από την άλλη το ουσιαστικό έργο της νομοθέτησης ασκείται πλέον συστηματικά από την κυβέρνηση με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου (ΠΝΠ) και Πράξεις Υπουργικού Συμβουλίου (ΠΥΣ).

Οι Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, που εκδίδονται σύμφωνα με το άρθρο 44 του Συντάγματος αποκλειστικά «σε έκτακτες περιπτώσεις εξαιρετικά επείγουσες και απρόβλεπτης ανάγκης», έχουν καταστεί ο συνήθης τρόπος νομοθέτησης. Και αυτές, τουλάχιστον, εκδίδονται μεν από το Υπουργικό Συμβούλιο, πρέπει όμως στη συνέχεια να εγκριθούν από τη Βουλή. Οι Πράξεις Υπουργικού Συμβουλίου, αντιθέτως, είναι απολύτως στεγανοποιημένες από τη λαϊκή αντιπροσωπεία. Δεν είναι τίποτα άλλο από κοινές υπουργικές αποφάσεις που υπογράφονται από όλους τους Υπουργούς. Και όμως με αυτές, χωρίς την ύπαρξη συνταγματικά ανεκτών νομοθετικών εξουσιοδοτήσεων, επιχειρείται να καταργηθούν νόμοι δεκαετιών, με τις οποίες κτίστηκε το ελληνικό εργατικό δίκαιο.

Πρόκειται για μία ακόμη πλευρά της τάσης να διολισθαίνει η άσκηση της εξουσίας σε στεγανούς χώρους όπου ακόμη και οι θεσμοί της τυπικής, αστικής δημοκρατίας δεν μπορούν να λειτουργήσουν. Εκεί που το θέμα παίρνει κωμικοτραγικές καταστάσεις είναι με την κύρωση της νέας δανειακής σύμβασης. Ως γνωστό, η πρώτη δανειακή σύμβαση, αν και κατατέθηκε στη Βουλή, ουδέποτε κυρώθηκε, κατά εξόφθαλμη και κατάφορη παραβίαση του άρθρο 36 παρ. 2 του Συντάγματος.

Η νέα δανειακή σύμβαση έχει μέχρι στιγμής εμφανιστεί και μάλιστα σε διάστημα λίγων ημερών, σε τρεις μεταμορφώσεις. Αρχικά κατατέθηκε και ψηφίστηκε ως παράρτημα 13 στο νόμο 4046/2012, με τη μορφή «Σχεδίου Σύμβασης Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης μεταξύ του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (Ε.Τ.Χ.Σ.). της Ελληνικής Δημοκρατίας και της Τράπεζας της Ελλάδος».

Στη συνέχεια, την 14/3, μία άλλη εκδοχή της, στην οποία έχει προστεθεί ως εγγυητής και το Ελληνικό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (που έχει ως σκοπό την χρηματοδότηση της κεφαλαιακής επάρκειας των ελληνικών τραπεζών) πήρε τη μορφή Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου. Την ίδια μέρα, 14/3, η τρίτη μετενσάρκωση της (προσοχή, ως σχέδιο πάντα και όχι ως υπογραμμένο νομικό κείμενο) κατατέθηκε στη Βουλή με τη μορφή κυρωτικού νόμου της προαναφερθείσας ΠΝΠ.

Δεν είναι σαφές εάν αυτός ο άσκοπος πολλαπλασιασμός των εγκρίσεων κρύβει την αποδοχή πρόσθετων απαιτήσεων των δανειστών ή αποτελεί απλή (τερατωδών όμως διαστάσεων) διαχειριστική ανικανότητα. Σε κάθε περίπτωση, όμως, η γελοιοποίηση του ελληνικού κοινοβουλίου να «συζητά», δήθεν, και δουλικά να εγκρίνει συνεχώς παραλλαγές του ίδιου κειμένου συνδυάζεται με τη συνέχιση των αντισυνταγματικών πρακτικών μη κύρωσης. Και τούτο γιατί το Σύνταγμα μας δεν προβλέπει την έγκριση σχεδίων, αλλά την κύρωση ήδη ολοκληρωμένων και υπογραμμένων διεθνών συμβάσεων. Η πρόβλεψη ότι η νέα δανειακή σύμβαση θα ισχύει από την υπογραφή της, χωρίς κύρωση από την Βουλή, παραβιάζει τα άρθρα 28 παρ. 2 και 36 παρ. 2 του Συντάγματος, καθώς και το διεθνές δίκαιο.

Τέλος, από πλευράς ουσίας, η νέα σύμβαση περιλαμβάνει ακόμη πιο τερατώδεις ρυθμίσεις και από την πρώτη. Εντελώς ενδεικτικά, δεν επαναλαμβάνει απλώς, όπως και η Σύμβαση «Δανειακής Διευκόλυνσης» της 10.5.2010 τη ρήτρα παραίτησης από τις ασυλίες της εθνικής κυριαρχίας και την απαγόρευση κάθε μελλοντικής αναδιάρθρωσης του χρέους με όρους που να συμφέρουν τη χώρα μας, αλλά προβλέπει και ρητές «υποχρεώσεις για επιθεωρήσεις, πρόληψη απάτης και ελέγχους».

Με την προκλητική αυτή διατύπωση, για να προφυλαχθούν οι εταίροι μας από «απάτη» σε βάρος τους από το ελληνικό δημόσιο, θα πρέπει να ανεχόμαστε την άμεση παρέμβαση γκαουλάιτερ που θα έχουν πρόσβαση (στην πραγματικότητα έλεγχο, καθοδήγηση και εντολή) σε κάθε πτυχή άσκησης δημόσιας εξουσίας στον τόπο μας. (Το πιο ωραίο είναι ότι, επειδή έχουν αντιληφθεί την πλήρη νομική αβασιμότητα και επισφάλεια των γνωμοδοτήσεων του Νομικού Συμβουλίου που ζητούν και λαμβάνουν υπέρ της συνταγματικότητας των τερατωδιών αυτών, έχουν περιλάβει όρο κατά τον οποίο εάν αυτές αποδειχθούν ανακριβείς και η σύμβαση αντισυνταγματική, αυτό θα συνιστά απάτη σε βάρος τους εκ μέρους της Ελλάδας! Σπάνιο δείγμα προτεσταντικής αίσθησης μαύρου χιούμορ…) .

Η νέα αυτή δανειακή σύμβαση, ακόμη και εάν έλθει προς κύρωση στη Βουλή και συγκεντρώσει τις αναγκαίες κατά το Σύνταγμα ψήφους των τριών πέμπτων και πάλι θα είναι άκυρη, λόγω των ουσιαστικών αντισυνταγματικοτήτων της. Και, σε κάθε περίπτωση, μια άλλη πλειοψηφία της Βουλής μπορεί (στην πραγματικότητα έχει συνταγματική υποχρέωση) να την καταγγείλει με απλή πλειοψηφία.

Άλλωστε, είναι ξεκάθαρο ότι το ζήτημα του χρέους δεν είναι νομικό θέμα. Δεν είναι, καν, κυρίως οικονομικό. Είναι πολιτικό. Για το λόγο αυτό στον καθένα από μας, με τη συμμετοχή του στη συλλογική δράση, εναπόκειται να επιδιώξει την λύση του δράματος.

http://youpayyourcrisis.blogspot.com/2012/03/blog-post_2440.html

Διαβάστε περισσότερα ...