Αριστερά: τρόπος ζωής ή οικονομικό μοντέλο φτωχοποίησης;

"Γλυτώσαμε ΣΥΡΙΖΑ". Αυτό το σχόλιο φίλου που ειπώθηκε πέρσι το καλοκαίρι, μετά τα δραματικά συμβάντα, μου έρχεται συνέχεια στο νου τις τελευταίες εβδομάδες με όσα δυσάρεστα διαδραματίζονται στη Βενεζουέλα. Έχοντας απομακρυνθεί αρκετά απ΄ τη βάση των γεγονότων και τη φόρτιση που δημιουργούν, γίνεται όλο και περισσότερο αντιληπτό ότι το ευφυολόγημά του, μάλλον απέδωσε την πραγματικότητα. Με άλλα λόγια δηλαδή θα μπορούσε η χώρα μας να είναι σήμερα στη θέση της Βενεζουέλας.

Του Δημήτρη Κωνσταντίνου
Όλα αυτά που συνέβησαν εδώ αλλά και στον κόσμο, δημιουργούν την ανάγκη σε ανθρώπους που αφιέρωσαν τη ζωή τους στην υπόθεση της Αριστεράς αλλά και σε κάθε σκεπτόμενο πολίτη, να αναρωτηθεί, να αναψηλαφίσει, να αναλύσει κι αν μπορέσει, να ερμηνεύσει και να εξηγήσει, που οφείλεται αν όχι η αποτυχία τουλάχιστον η άσχημη πορεία του αριστερού εγχειρήματος στη χώρα μας, αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο.

Για τους πρώτους, είναι πολύ δύσκολη και επίπονη διαδικασία αφού λίγο - πολύ πρέπει να αναρωτηθούν μήπως ό,τι φαντάστηκαν, ονειρεύτηκαν και πίστεψαν, ήταν απάτη.

Ωστόσο είναι μια διαδικασία αναγκαία αφού στα περσινά γεγονότα μαζί με τις μάσκες των πολιτικών, έπεσαν και τα λέπια απ' τα μάτια των περισσότερων πολιτών, που ήταν υποχρεωμένοι να αντιμετωπίσουν τη σκληρή πραγματικότητα και να δώσουν στον εαυτό τους δύσκολες απαντήσεις σχετικά με την Αριστερά, το παρόν και το μέλλον της.

Τα πράγματα είναι πιο εύκολα για τους αριστερούς δεύτερης και τρίτης γενειάς, κυρίως για τους τελευταίους, που μεγάλωσαν μέσα στην ευμάρεια. Γι' αυτούς, η αριστερά είναι περισσότερο μια μεγάλη ΜΚΟ υπεράσπισης δικαιωμάτων γενικώς, μια ελαφρά πολιτική ενασχόληση που νοηματοδοτεί και αναζωογονεί την μεσοαστική τους καθημερινότητα ενώ ταυτόχρονα καθησυχάζει τη συνείδηση ότι πράττει το πολιτικό/κοινωνικό της καθήκον. Αποκομμένοι από ταξικές αναφορές που αποτελούν θεμέλιο λίθο, αν υποθέσουμε ότι ακόμα η ταξική προέλευση καθορίζει τον ιδεολογικό προσανατολισμό, ακολούθησαν το ΣΥΡΙΖΑ στο νέο δρόμο του και ήδη, οι περισσότεροι, δρέπουν τους καρπούς τις εξουσίας.

Ας προχωρήσουμε όμως στα πιο σοβαρά.

Είναι πασίγνωστο ότι για την Αριστερά, πάγιο και εμβληματικό αίτημά της υπήρξε και είναι η αναδιανομή του πλούτου ως μέσο για την καλυτέρευση της ζωής των αδυνάτων που από θέση εκπροσωπεί. Αντίθετα αυτό που βλέπουμε να συμβαίνει στις περισσότερες χώρες που επικράτησαν αριστερά καθεστώτα είναι η απλόχερη διανομή φτώχειας που βαθαίνει σε βαθμό εξαθλίωσης.

Άλλο ένα παράδοξο είναι ότι η κοινωνική δικαιοσύνη και προστασία, άλλο ένα εμβληματικό αίτημα της Αριστεράς, επίσης απέτυχε να επιτευχθεί σε κομμουνιστικά καθεστώτα, ενώ αντίθετα άνθισε στα περισσότερα καπιταλιστικά. Δεν μπορούμε να ορίσουμε ως κοινωνική δικαιοσύνη, την κοινωνική/οικονομική ομοιομορφία λόγω φτώχειας των πολιτών των πρώην ανατολικών χωρών. Ενώ αντίθετα, ασυναγώνιστο παραμένει μέχρι σήμερα το σκανδιναβικό κοινωνικό μοντελο που αποτέλεσε πρότυπο για πάνω από δύο δεκαετίες.

Ο καπιταλισμός, παρόλο που ως πυρήνα του έχει το κεφάλαιο, τη δημιουργία κέρδους που το βάζει πάνω από τον άνθρωπο, παρόλες τις μεγάλες του παθογένεις, βρήκε τρόπο και κατάφερε στις περισσότερες περιπτώσεις, να δημιουργήσει αξιοπρεπείς έως άνετες συνθήκες ανθρώπινης διαβίωσης.

Τα παραδείγματα αφθονούν: Η Βενεζουέλα βουλιάζει, η Γερμανία ευημερεί.
Η Κούβα αιμορραγεί (και τελευταία αποφάσισε άνοιγμα στον καπιταλισμό), οΚαναδάς ακμάζει. Ακόμα και στη χώρα μας, που θεωρείται καπιταλιστική περιφέρεια, που ποτέ δεν ωρίμασε ο καπιταλισμός, αλλά ως επί το πλείστον λειτούργησε μεταπρατικά και κρατικοδίαιτα, που μαστίζεται έξι χρόνια από σκληρή λιτότητα, οι συνθήκες όσο δύσκολες κι αν είναι, δεν μπορούν να συγκριθούν με εκείνες της Βενεζουέλας, όπου ένας γιατρός αμοίβεται με 13 ευρώ το μήνα.

Δεν πρόκειται για υποκειμενική κρίση, αλλά για αντικειμενική παρατήρηση, που προκύπτει εκ του αποτελέσματος. Αντίστοιχες διαπιστώσεις μπορούν να γίνουν και στον τομέα των προσωπικών και ατομικών ελευθεριών που η περιστολή τους ήταν και είναι κοινός τόπος στα κομμουνιστικά καθεστώτα.

Τα πράγματα δεν πήγαν καλύτερα για την αριστερά και στη χώρα μας όταν μετά από χρόνια κλήθηκε απ' την Ιστορία να αναλάβει ηγετικό ρόλο, εκφράζοντας το αντιμνημονιακό κίνημα.

Στις αναλύσεις που γίνονται κατά καιρούς στο πλαίσιο ενός δημοσίου διαλόγου που διεξάγεται άτυπα, μετά το καλοκαίρι του 2015, το πρόβλημα εντοπίζεται κυρίως στη λανθασμένη ανθρώπινη/προσωπική διαχείριση. Αφορίζονται τα πρόσωπα ενώ προστατεύεται και αφήνεται στο απυρόβλητο η ιδεολογική αφετηρία και πολλές προβληματικές αντιλήψεις της.

Ως φάρμακο προτείνεται ο "αναστοχασμός" που θα οδηγήσει σε μια"καινούργια αρχή". Διαβάζουμε προτάσεις που λένε να "ξαναδούμε τον τρόπο οργάνωσης των συλλογικοτήτων", "τη δημιουργία νέων εστιών αντίστασης", "να γεμίσουμε ξανά τις πλατείες" κλπ, κλπ.

Έχουμε την εντύπωση ότι γίνεται λάθος διάγνωση.

Το κυριότερο πρόβλημα, νομίζουμε, ήταν ότι οι διαμαρτυρίες, όπου λάμβαναν χώρα, δεν είχαν ουσιαστικό περιεχόμενο αφού δεν διατύπωναν καμιά εναλλάκτική πρόταση. Αντίθετα κυριάρχησαν οι κραυγές και τα συνθήματα αντί των επιχειρημάτων και των προτάσεων. Επικράτησε το θυμικό και το ένστικτο αντί της λογικής και της αντικειμενικής ανάλυσης των δεδομένων. Κι αυτό διέτρεχε οριζόντια το κίνημα, ανεξάρτητα απ' το βαθμό οργάνωσής του. Κανείς δεν μπήκε στον κόπο να εκπονήσει σοβαρό, μελετημένο και ρεαλιστικό σχέδιο που θα μπορούσε, να σταθεί ως εναλλακτική πρόταση. Κάτι που φάνηκε με πολύ δυσάρεστο τρόπο κατά τη διάρκεια της περσινής διαπραγμάτευσης. Οι ελάχιστες προτάσεις, όπου διατυπώνονταν, ήταν ανεδαφικές και ανεφάρμοστες.

Αυτό συνέβη γιατί η Αριστερά είχε αυτή ακριβώς την κουλτούρα διαμαρτυρίας. Απομακρυσμένη δηλαδή απ' την εξουσία και σχεδόν σίγουρη ότι ποτέ δεν θα πάρει τα ηνία της, αυτοπαγιδεύτηκε σ' ένα ανούσιο καταγγελτικό λόγο κατά πάντων και διατύπωνε επιπόλαιες, μαξιμαλιστικές προτάσεις σε όλα τα επίπεδα, αφού δεν κόστιζαν τίποτα και σε κανένα.

Σ' αυτό να προσθέσουμε ότι οι πλατείες από πεδίο πολιτικής και κοινωνικής αντίστασης μετατράπηκαν και λειτούργησαν ως μήτρα νομενκλατούρας. Ο ανθρώπινος παράγοντας παίζει πάντα καθοριστικό ρόλο. Η φιλαρχία, οι φιλοδοξίες, το προσωπικό συμφέρον και η ιεραρχική δομή, ευνοούν την ανάπτυξη τέτοιων φαινομέων. Όταν ξεκινάει ένα κίνημα στην αρχή όλοι βλέπουν την ευκαιρία ν' αλλάξουν, μέσα από αυτό, τον κόσμο. Όσο το κίνημα αποκτά απήχηση και στη συνέχεια προοπτική κατάληψης της εξουσίας, τόσο λιγοστεύουν εκείνοι που βλέπουν την ευκαιρία να αλλάξουν τον κόσμο και οι περισσότεροι βλέπουν, μια ευκαρία να αλλάξουν τη ζωή τους. Είναι αυτονόητο πως καταλήγουν τα πράγματα όταν επιτυγχάνεται η κατάληψη της εξουσίας. Σ' αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και ο αποδεδειγμένος ιστορικά, βρώμικος έως προδοτικός ρόλος των ηγεσιών, στην εξέλιξη και κατάληξη των κινημάτων.

Οι Κατρούγκαλος, Τσακαλώτος, και άλλοι πάρα πολλοί που σήμερα βρίσκονται στην κορυφή εξουσίας , απ' αυτή τη μήτρα προήλθαν. Ήταν συχνοί ομιλητές στις λαϊκές συνελεύσεις των πλατειών, ενώ σήμερα είναι αρνητικοί πρωταγωνιστές, αρχιτέκτονες του τρίτου μνημονίου που κατακεραύνωναν. Όμως κι εκείνοι που δεν ακολούθησαν το δρόμο του Τσακαλώτου και Κατρούγκαλου και διαχώρισαν τη θέση τους, δεν φάνηκαν εντιμότεροι, ικανότεροι και σοβαρότεροι. Την στιγμή που με μνημειώδη ελαφρότητα και επιπολαιότητα ζητούσαν σύγκρουση με την ΕΕ και νομισματική αλλαγή, οι ίδιοι είχαν ή έβγαζαν χρήματα στο εξωτερικό, ασφάλιζαν τους δικούς τους παρέχοντας πληροφορίες και ασφαλίζονταν οι ίδιοι χρησιμοποιόντας τη θέση τους στον εξουσιαστικό μηχανισμό, ενώ οι πολίτες ήταν υποχρεωμένοι να περιμένουν στην ουρά, για 60 ευρώ την ημέρα. Ασύλληπτα πράγματα για οποιονδήποτε πολιτικό, πόσο μάλλον για κάποιους που έχτισαν καριέρα πάνω στις κοινωνικές του ευαισθησίες.

Φτάνοντας στο δια ταύτα να πούμε σκοπός μας δεν ήταν, να δώσουμε απάντηση για την αποτυχία ή όχι ενός ολόκληρου κοινωνικού συστήματος που καθόρισε και καθορίζει τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων, γιατί οι ελάχιστες γνώσεις και η αναλυτική μας ικανότητα δεν μπορούν να υποστηρίξουν ένα τέτοιο εγχείρημα.

Οι όποιες παρατηρήσεις, διαπιστώσεις και προβληματισμοί εκφράστηκαν σκοπό έχουν να αποτελέσουν αφορμή για συζήτηση, ώστε να βοηθήσουν στην ερμηνεία σχετικών φαινομένων και να απαντήσουν στα ερωτήματα που προέκυψαν τόσο απ' τα δραματικά γεγονότα του περσινού καλοκαιριού στη χώρα μας, όσο και απ' όσα συμβαίνουν στον κόσμο.

Το μόνο που μετά βεβαιότητας μπορούμε να πούμε είναι πως η Αριστερά ήταν και παραμένει πρώτα απ' όλα τρόπος ζωής που μπορεί να εμφυσήσει υψηλά ιδανικά και να εμπνεύσει στον αγώνα για καλύτερη ζώη. Όχι όμως στη γραμμή που έδωσε κάποιο κομματικό γραφείο ή κάποιος ιδεολογικός υπεύθυνος αλλά ο Τζακ Κέρουακμέσα απ' την Τριστέσσα του: "Ίσιωσε τον εαυτό σου και θα ισιώσει κι κόσμος".

http://www.marketfair.gr/details.php?id=3538#.Vz7DiJIpO_w.twitter
 

Διαβάστε περισσότερα ...

Από το αντιμνημόνιο στο διαρκές μνημόνιο

Δημήτρης Κωνσταντίνου

Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε ήταν γεμάτο με πολιτικές εξελίξεις, δυσάρεστες εκπλήξεις και κυβερνητικές αποφάσεις που θα καθορίσουν τη ζωή των Ελλήνων πολιτών για δεκαετίες. Με μια αιφνιδιαστική ανακοίνωση την εβδομάδα της Διακαινησίμου, η κυβέρνηση επέλεξε με τρόπο που άλλοτε θα κατηγορούσε ως κοινοβουλευτικό πραξικόπημα, να φέρει προς συζήτηση και ψήφιση στη Βουλή το ασφαλιστικό και φορολογικό νομοσχέδιο. 

Το διήμερο αυτό, καθώς και η συνεδρίαση του Eurogroup που ακολούθησε τη Δευτέρα, αφαίρεσαν απ’ την κυβέρνηση το φύλλο πολιτικής συκής και την ξεγύμνωσαν ολοκληρωτικά, αποκαλύπτοντας τις προθέσεις της για την πολιτική που πρόκειται να ακολουθήσει στο εξής. 

Για να συνοψίσουμε όσα διαδραματίστηκαν το σαββατοκύριακο, αρκεί να αναφέρουμε τον τίτλο του βρετανικού Guardian. «Η κυβέρνηση Τσίπρα, ψήφισε το πιο σκληρό πακέτο λιτότητας». 

Σ' αυτό προσθέστε το όργιο με την κατάθεση πλήθους φωτογραφικών τροπολογιών που τακτοποιούν, απαλλάσσουν και διευθετούν υποθέσεις ημετέρων.

Πράγματι είναι αλήθεια και τραγική ειρωνεία παράλληλα ότι η κυβέρνηση που πέρσι εκλέχτηκε με σύνθημα το σκίσιμο των μνημονίων, να ψηφίζει το πιο μνημονιακό πακέτο δημοσιονομικής προσαρμογής, όπως λέγεται κατ' ευφημισμόν η λιτότητα. Τα δύο κόμματα της συμπολίτευσης που οφείλουν τη δημιουργία, την εκτόξευσή τους, την πολιτική τους ύπαρξη και την αναρρίχηση στην εξουσία στο αντιμνημόνιο, ψήφισαν και καλούνται να εφαρμόσουν το πιο σκληρό μνημόνιο της εξαετίας 2010 - 2016.

Το σημαντικότερο όλων όμως, είναι η ποιοτική διαφορά που εντοπίζεται στη στάση και τον πολιτικό λόγο του πρωθυπουργού, των μελών και των βουλευτών της κυβέρνησης, που υπερασπίστηκαν το πακέτο μέτρων με τρόπο που θα ζήλευαν φανατικοί μνημονιακοί υποστηρικτές άλλων κομμάτων, εμφανίζοντας το λίγο-πολύ ως αναπτυξιακό και ευκαιρία ανάκαμψης για την οικονομία. Προχώρησαν δηλαδή σ' αυτό που από καιρό τους ζητούσαν δανειστές και ξένοι παράγοντες: έκαναν ιδιοκτησία τους το μνημόνιο.

Αν όμως η ψήφιση των νομοσχεδίων ήταν η αρχή, τα πιο σημαντικά συνέβησαν στο Eurogroup,  όπου μεταξύ πολλών άλλων δυσάρεστων αποφασίστηκε o περίφημος αυτόματος κόφτης δαπανών. Με λίγα λόγια,  αυτό σημαίνει ότι τον Απρίλιο εκάστου έτους, θα λαμβάνονται υπόψιν τα στοιχεία της Εurostat κι αν αυτά δείχνουν πως τα οικονομικά μεγέθη θα ξεφεύγουν των συμφωνημένων, ο αυτόματος κόφτης θα αναλαμβάνει, περικόπτοντας μισθούς και συντάξεις (!) να επαναφέρει τα μεγέθη στο σωστό δρόμο. Αυτό θα γίνεται με προεδρικό διάταγμα, παρακάμπτοντας τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες! 

Η δημοκρατία σε καραντίνα. 

Την ιστορία του κόφτη η κυβέρνηση την πλάσαρε  επικοινωνιακά σαν δική της ιδέα που έπεσε στο τραπέζι εναλλακτικά, ως προς τη νομοθέτηση πρόσθετων μέτρων συγκεκριμένης αξίας περίπου 3,4 δις που, όπως είπαν, ζητούσαν οι δανειστές. 

Στην πραγματικότητα, ο καθένας μπορεί να αντιληφθεί ότι ο αυτόματος κόφτης είναι ιδέα του Β. Σόιμπλε και των επιτελών του, που προσπαθούν εδώ και χρόνια να την επιβάλουν στην Ευρώπη. Πρόκειται για το περίφημο δημοσιονομικό συμβούλιο που θα αναλαμβάνει να «συνεφέρει» τα οικονομικά μεγέθη των χωρών, όταν αυτά παρεκκλίνουν. Ο δαιμόνιος γερμανός υπ. οικονομικών έχει προσπαθήσει χωρίς αποτέλεσμα, να το περάσει πολλές φορές στο παρελθόν, συναντώντας έντονες αντιδράσεις απ’ τις άλλες χώρες. 

Ο Σόιμπλε έχει κάθε λόγο να τρίβει τα χέρια του: Οι «ακροαριστεροί» (όπως τους χαρακτήριζε) που πέρσι σήκωναν -έστω και στα λόγια- μπαϊράκι, φέτος μεταλλάχθηκαν σε προθυμότατους ξενιστές και εφαρμοστές των ιδεών του! 

Για να το πούμε απλά, αυτό που αποφασίστηκε χτες στο Eurogroup, είναι μνημόνιο στο διηνεκές, που απαλλάσσει μεν την εκάστοτε κυβέρνηση απ’ το πολιτικό κόστος και τους κλυδωνισμούς κάθε φορά που θα χρειάζονταν να ψηφίζει μέτρα λιτότητας, καταδικάζει δε τους πολίτες, με τις συνέπειές του.
Θυμάστε την παλιότερη διαφήμιση μιας τράπεζας για "το ανοιχτό δάνειο που δεν τελειώνει ποτέ;"  Εδώ έχουμε το διαρκές μνημόνιο που δεν τελειώνει ποτέ. 

Γι’ αυτό το… κατόρθωμα η κυβέρνηση πανηγυρίζει λέγοντας μάλιστα πως πρόκειται για δική της ιδέα.  Κι αυτό έναντι, πάλι, υποσχέσεων πως η ρύθμιση του χρέους θα συζητηθεί, «εφόσον υπάρχει ανάγκη» στο τέλος του προγράμματος, δηλαδή το 2018 και εφόσον εφαρμόσει στο ακέραιο, όλα τα συμφωνηθέντα. Εύλογα λοιπόν γεννάται η απορία προς τι οι πανηγυρισμοί, αφού ουσιαστικά πρόκειται για θεσμοθέτηση της δημοσιονομικής εποπτείας της χώρας που παραχωρείται, χωρίς το παραμικρό αντάλλαγμα!

Φυσικά τα ερωτήματα που εγείρονται από μια τέτοια απόφαση είναι πολλά και μεγάλα και δεν αφορούν μόνο το οικονομικό μέρος και τις επιπτώσεις των περικοπών στην κοινωνία. Αφορούν το ρόλο του κοινοβουλίου, τις ευθύνες και την υποβάθμισή του καθώς και την ποιότητα των δημοκρατικών λειτουργιών.
Οι πολίτες με την ψήφο τους, δεν εξουσιοδότησαν κάνενα εξωθεσμικό κέντρο να καθορίζει την οικονομική πολιτική, παρά μόνο την εκλεγμένη κυβέρνηση. 

Προς επίρρωση των ισχυρισμών μας σχετικά με τις αποφάσεις του Εurogroup αρκεί κανείς να ανατρέξει στα δημοσιεύματα, που αφορούν το  Εurogroup της 26ης Νοεμβρίου του 2012.  Από τις ανακοινώσεις, τις δηλώσεις των εμπλεκομένων και την αρθρογραφία των ημερών θα ανακαλύψει ότι η κυβέρνηση Τσίπρα, δεν πήρε τίποτα παραπάνω απ’ ότι πήρε τότε, η κυβέρνηση Σαμαρά.

Ίσα ισα, αυτοί που πήραν κάτι παραπάνω και έχουν κάθε λόγο να είναι περιχαρείς, είναι οι δανειστές,  που επισημοποίησαν τον αυτόματο κόφτη και εξειδίκευσαν τον τρόπο λειτουργίας του, αφού το Νοέμβριο του ’12 υπήρχαν μόνο ασαφείς αναφορές σ' αυτόν.

Μια άλλη σημαντική παράμετρος όσων συνέβησαν που αξίζει να τονιστεί, είναι το γεγονός ότι μετά την ολοκληρωτική και με τη βούλα προσχώρηση των ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ στο μνημονιακό στρατόπεδο, το αντιμνημονιακό, μένει με μοναδικό κοινοβουλευτικό εκφραστή τη Χρυσή Αυγή - με ότι μπορεί να σημαίνει αυτό, αφού το ΚΚΕ εντάσσοντας την αντιμνημονιακή του πολιτική σ' ένα ευρύτερο ιδεολογικό πλαίσιο, αν και προσμετράται στους αντιμνημονιακούς, δεν μπορεί να αποτελέσει εκφραστή τους.

Με δυο λόγια,  το περασμένο Σαββατοκύριακο σηματοδότησε τη δεύτερη και οριστική στροφή του πρωθυπουργού προς τον "πολιτικό ρεαλισμό". Η πρώτη ήταν πέρσι το καλοκαίρι. Αυτό άλλωστε απαιτεί και το νέο του πολιτικό ακροατήριο των σοσιαλδημοκρατών - κεντρώων στο οποίο απευθύνεται και μέσω του οποίου ελπίζει να μακροημερεύσει στην εξουσία.

Οι "αυταπάτες"  περί σκισίματος των μνημονίων και άλλων σχετικών, έλαβαν τέλος, αφού πουλήθηκαν φτηνά πέρσι, στους αφελείς κατοίκους του "αριστεροχωρίου".

http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/apo-antimnimonio-sto-diarkes-mnimonio

Διαβάστε περισσότερα ...

Ο ΟΛΠ και το κινέζικο 'κόλπο' του Δραγασάκη

Πώς η αντίθεση του ΣΥΡΙΖΑ στην ιδιωτικοποίηση των λιμανιών έγινε, μόλις σε 60 ημέρες, Cosco και… ξερό ψωμί!

Βαγγέλης Δεληπέτρος

Η αποσφράγιση των προσφορών για την πώληση του ΟΛΠ δεν επιφύλασσε εκπλήξεις καθώς, άλλη μια φορά, οι Κασσάνδρες επιβεβαιώθηκαν και η προσφορά ήταν μόνο μία, της Cosco, όπως προδιαγραφόταν από το προγεφύρωμα που έχει αποκτήσει στον Πειραιά και τους κυβερνητικούς χειρισμούς.

Αναμενόμενη ήταν και η κίνηση του ΤΑΪΠΕΔ να ζητήσει «βελτιωτική προσφορά».  Προφανώς, άλλωστε,  η κινεζική εταιρεία έχει… προεξοφλήσει αυτή την κίνηση και την έχει λάβει υπόψη της ήδη, από το πρώτο στάδιο, προσφέροντας  τίμημα που να μπορεί εύκολα να… βελτιωθεί παραμένοντας σε «λογικά πλαίσια».

Σε κάθε περίπτωση τα περιθώρια «πιέσεων» από την πλευρά του ΤΑΪΠΕΔ είναι πολύ περιορισμένα, αφού οι… οκτώ μνηστήρες για τους οποίους έκαναν λόγο τα σχετικά ρεπορτάζ κάποτε, έγιναν στην πορεία μόνο τρεις, για να καταλήξουν –στις αρχές Δεκεμβρίου- σε δύο,  και να μείνει στον απόηχο αυτού του success story μόνο ένας!

Με την Cosco λοιπόν ξεκίνησαν όλα και στην Cosco ξανακαταλήγουν.  Ενδιάμεσα βέβαια,  το  σίριαλ είχε πολλά επεισόδια. Πρώτα είδαμε τον ΣΥΡΙΖΑ, ως αξιωματική αντιπολίτευση τότε, να σηκώνει  τη σημαία της ακύρωσης των διαγωνισμών πώλησης των λιμανιών. Ανεβάζοντας μάλιστα πολύ τους τόνους , δήλωνε «προς πάσα κατεύθυνση» ότι «θα αναζητηθούν ευθύνες για τη ζημιά που προκαλείται στον ΟΛΠ και τον ΟΛΘ  από την πολιτική της συγκυβέρνησης των Μνημονίων και της κοινωνικής καταστροφής»

Μετά είχαμε τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση και τον Θοδωρή Δρίτσα στις πρώτες του δηλώσεις ως υπουργός Ναυτιλίας να επιμένει ότι «Ο δημόσιος χαρακτήρας του λιμανιού παραμένει, η ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ σταματάει εδώ».

Τίποτε δεν σταμάτησε βέβαια! Αντίθετα, πριν να κλείσει μήνας από την ορκωμοσία της νέας κυβέρνησης, ο Αλέξης Τσίπρας , «ευτυχής» όπως δήλωσε επειδή βρισκόταν στην κινεζική φρεγάτα Changbai Shan που είχε καταπλεύσει στον Πειραιά, διαβεβαίωσε ότι «θα στηρίξει και θα ενδυναμώσει τις κινεζικές επενδύσεις» στο πρώτο λιμάνι της χώρας.

Κρατώντας πάντως τα προσχήματα, ο πρωθυπουργός συμπλήρωσε ότι  «Στο πλαίσιο αυτό θα αναζητήσουμε νέους τρόπους συνεργασίας του ελληνικού κράτους με κινέζικους φορείς» και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ «κρύφτηκαν» πίσω από αυτή τη δήλωση και συνέχισαν να διατείνονται ότι τίποτε δεν είχε αλλάξει.

Χρειάστηκε μόλις ένας μήνας ακόμη, και μια μάλλον άκομψη για τον Δρίτσα παρέμβαση του Γιάννη Δραγασάκη από το… Πεκίνο, για να κατέβουν οι σημαίες κατά της ιδιωτικοποίησης των λιμανιών και να ανέβουν οι νέες, της «προσαρμογής» και του «πραγματισμού» .

Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, πετώντας στο καλάθι των αχρήστων όσα είχαν πει μέχρι τότε, δήλωσε ότι «Η διαγωνιστική διαδικασία για την ιδιωτικοποίηση του Οργανισμού Λιμένος Πειραιώς θα ολοκληρωθεί μέσα στις επόμενες εβδομάδες» και χαρακτήρισε «παράδειγμα της αμοιβαίας επωφελούς συνεργασίας» μεταξύ των δύο χωρών και «μεγάλης σημασίας για την Ελλάδα», την παρουσία της Cosco στην χώρα μας.

Όσα παρέλειψε τότε, ως ευκόλως εννοούμενα, ο κ. Δραγασάκης, μας τα «είπε» χτες η αποσφράγιση της μίας και μοναδικής προσφοράς για τον ΟΛΠ.

*Ο Βαγγέλης Δεληπέτρος είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας

http://news247.gr/eidiseis/gnomes/vangelis-delipetros/o-olp-kai-to-kineziko-kolpo-toy-dragasakh.3857716.html

Διαβάστε περισσότερα ...

Ένα σχόλιο πάνω στο εκλογικό αποτέλεσμα

 
Θα ήθελα εξαρχής να ζητήσω συγγνώμη απ' τους φίλους του ΣΥΡΙΖΑ αν τους χαλάω τους πανηγυρισμούς, αλλά θα ήθελα κάποιος απ' αυτούς να μου απαντούσε, για ποιόν ακριβώς λόγο αγάλλονται και πανηγυρίζουν;

• Επειδή θα "φάνε" (και μαζί τους και μεις) το τρίτο και επιμηκέστερο μνημόνιο στο κεφάλι; Αυτό που τον Γενάρη ο λαμπρός αρχηγός θα έσκιζε; Ο ίδιος που σήμερα σας ζήτησε να τον ψηφίσετε για να το εφαρμόσει;
• Για τις συλλογικές συμβάσεις που δεν πρόκειται να επανέλθουν;
• Για τις ομαδικές απολύσεις που έρχονται;
• Για τον ΕΝΦΙΑ που θα ξαναπληρώσουν;
• Για τους πληστειριασμούς των ακινήτων τους;
• Για τη 13η σύνταξη που όχι μόνο δεν θα πάρουν ποτέ, αλλά αντίθετα θα περικόψουν κι άλλο;
• Για το 23% ΦΠΑ;
• Για το αφορολόγητο στις 12.000 ευρώ;
• Για το ταμείο/ενισχυμένο ΤΑΙΠΕΔ με 50δισ.
• Για το δημοψήφισμα-εμπαιγμό-απάτη, που έπαιξε μια χώρα στη μπερλίνα για να απαλλαγεί απ' τα "εσωκομματικά βαρίδια" και που μετέτρεψε το ΟΧΙ των πολιτών σε ΝΑΙ, εν μία νυκτί;
• Για τα capital controls;
• Για τους απολυμένους λόγω των capital controls;
• Για τις χαζοχαρούμενες, εντελώς ανεύθυνες, εκτός τόπου και χρόνου, επικύνδινες δηλώσεις στενών συνεργατών του, ότι "είναι μια υπέροχη νύχτα (της προκήρυξης του δομοψηφίσματος) και ξημερώνει μια όμορφη μέρα; (Στις ουρές των τραπεζών)
• Για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών που τώρα επαίρεται ενώ πριν λίγο μόλις καιρό έλεγε ότι είναι λεφτά που φορτώνονται/δανείζονται οι πολίτες για να ξελασπώνουν οι τράπεζες;
• Επειδή σας (μας) εξαπατούσε 7 μήνες κάνοντας ότι διαπραγματεύεται, πηγαίνοντας χωρίς κανένα σχέδιο, εντελώς στα τυφλά και στο τέλος αναγκάστηκε να ψηφίσει απ' το ράφι του Σόϊμπλε;
• Μήπως επειδή την ώρα που κοντεύαμε να χάσουμε το μυαλό μας (εκτός απ' τη δουλειά μας) εκείνος παραθέριζε στη βίλα που του παραχώρησε ο εφοπλιστής Μαρτίνος στο Σούνιο; Ο Μαρτίνος που βρίσκεται στη λίστα Λαγκάρντ, αυτή που θα ανοίξει ο Αλέξης;
• Μήπως για την προτίμηση σε ιδιωτικό σχολείο αντί του δημοσίου, αυτού ενός αριστερού (;) πολιτικού, που ξεκίνησε στην κομματική ιεραρχία ως πρόεδρος 15μελούς, παλεύοντας υποτίθεται για καλύτερο δημόσιο σχολείο;

Ο κατάλογος είναι μακρύς και θα μπορούσαμε να γράψουμε σεντόνια. 
Αρκεί κανείς να ανατρέξει στο περίφημο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης για να αντιληφθεί, το μέγεθος της εξαπάτησης.
Γι΄αυτό απορώ πραγματικά, γιατί οι χαρές και τα πανηγύρια; 
Μόνο για περισυλλογή κι ανησυχία έχουμε λόγο, αφού το μέλλον που μας περιμένει, μοιάζει ζοφερό. Μέλλον που θα φέρει φαρδιά-πλατιά την υπογραφή Τσίπρα.
Όμως πέρα απ' το ίδιο το Μνημόνιο κι όσα απάνθρωπα ζητάει, απ' τα δείγματα που μέχρι σήμερα έχουμε, τολμώ να μαντέψω πως θα δούμε και πολλά άλλα από δω και μπρος. 
Το κυριότερο κατά την ταπεινή μου άποψη θα είναι η αναβίωση της Πασοκοκρατίας τύπου δεκαετίας του ΄80. Αναβίωση σε όλα τα επίπεδα. Πολιτικό (κυρίως), θεσμικό, αισθητικό, κλπ. Να το θυμάστε. Οι κλαδικές θα μοιάζουν σε λίγους μήνες παιδική χαρά μπροστά σ' αυτό που θα ακολουθήσει.
Και πως αλλιώς αφού, όπως μου μετέφερε δικός μου άνθρωπος που συμμετείχε σε συμβουλευτικές επιτροπές  πριν τις εκλογές του Ιανουαρίου,"για να ξεστραβώσει τον πρόεδρο" (sic), η συντριπτική πλειοψηφία όσων συμμετείχαν, ήταν παροπλισμένοι Πασόκοι που τους "φέραμε γιατί ξέρουν να τρέχουν το κράτος"; Πραγματικά η πασοκοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ υπήρξε τόσο ραγδαία, που εξέπληξε ακόμα και τους πιο υποψιασμένους. Φάνηκε νωρίς αφού πρώτη και κύρια επιλογή, όπως άλλωστε κάθε λαοπλάνου διαχρονικά, ήταν να χαϊδέψει τον δημόσιο τομέα, έτσι ώστε να αποκτήσει σταθερή "πελατεία."
Για να τελειώνουμε: όπως γράψαμε και προχτές: λαγός την πτέρη έσειε, κακό του κεφαλιού του. 
Το θέμα είναι πως μαζί με σας που τον ψηφίσατε και πανηγυρίζετε, θα λουστούμε κι εμείς οι υπόλοιποι τον ίδιο, το περιβάλλον του και την πολιτική του. Γι' αυτό περισσότερο από κάθε άλλο, ταιριάζει η παροιμία που συνήθιζε να λέει ο πρωτοκαπετάνιος του ΕΛΑΣ: 
"Και σεις κακό χερόβολο, και μείς κακό δεμάτι". Καλά ξεμπερδέματα.

Δημήτρης Κωνσταντίνου

Διαβάστε περισσότερα ...

Στη δημοσιότητα η λίστα των υποψηφίων του ΣΥΡΙΖΑ

Ο Αλέξης Τσίπρας   (Φωτογραφία:  ΑΠΕ )

Αθήνα

Στη Λάρισα και το Ηράκλειο θα είναι υποψήφιος ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας, σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση των υποψηφιοτήτων για τις εκλογές της 20ής Σεπτεμβρίου.

• Η λίστα των υποψηφίων

Στη λίστα των ψηφοδελτίων, τα ψηφοδέλτια Α' και Β' Αθήνας είναι με αλφαβητική σειρά και όχι με τη σειρά εκλογής, ενώ το χαρακτηριστικό από το ψηφοδέλτιο της Β' Αθηνών είναι ότι απουσιάζει το όνομα του Γιάννη Δραγασάκη, καθώς πληροφορίες τον θέλουν να είναι στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας.

Το ψηφοδέλτιο Επικρατείας αναμένεται να δοθεί στη δημοσιότητα τα επόμενα εικοσιτετράωρα.

Επικεφαλής στο ψηφοδέλτιο Αττικής είναι ο Αριστείδης Μπαλτάς, ενώ ακολουθούν οι: Αθανάσιος (Νάσος) Αθανασίου, Παναγιώτης (Πάνος) Σκουρολιάκος, Γιώργος Πάντζας, Ιώαννης Δέδες και Ράνια Αντωνοπούλου.

Πρώτος στο ψηφοδέλτιο Α' Πειραιά είναι ο Θεόδωρος Δρίτσας, στη δεύτερη θέση η Ελένη Σταματάκη και στην τρίτη θέση ο καθηγητής Κωνσταντίνος Δουζίνας.

Επικεφαλής στο ψηφοδέλτιο Β' Πειραιά είναι ο Δημήτρης Βίτσας, με δεύτερη τη Νίνα Κασιμάτη.

Επικεφαλής στο ψηφοδέλτιο Α' Θεσσαλονίκης είναι ο Νίκος Παρασκευόπουλος και ακολουθούν στη 2η, 3η, 4η,5η, 6η και 7η θέση, αντιστοίχως οι: Ιωάννης Αμανατίδης, Αναστάσιος Κουράκης, Μάρκος Μπόλαρης, Τριαντάφυλλος Μηταφίδης, Αλέξανδρος Τριανταφυλλίδης και Βούλα Τεκτονίδου.

Επικεφαλής στο ψηφοδέλτιο Β' Θεσσαλονίκης είναι ο Σωκράτης Φάμελλος, ενώ στη δεύτερη θέση, ο Δημήτρης Μάρδας.

Στη δεύτερη θέση των ψηφοδελτίων για το Ηράκλειο και τη Λάρισα, στα οποία είναι επικεφαλής ο Αλέξης Τσίπρας, βρίσκονται ο Γιάννης Μιχελογιαννάκης και η 'Αννα Βαγενά, αντιστοίχως.

Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διαβάστε περισσότερα ...

Αναζητώντας το χαμένο χρόνο

 Nikos Libertas/SOOC

Χρειάστηκαν λοιπόν πέντε μήνες για να αποχωρήσει επιτέλους η ελληνική κυβέρνηση από μια διαδικασία εξουθενωτική για την ίδια, την κοινωνία και την χώρα. Οσοι χρειάστηκαν και για να αποφασίσει να δώσει (προσωρινό;) τέλος στην αιμορραγία της αποπληρωμής των δόσεων προς τους δανειστές και για να απευθύνει το κυβερνών κόμμα ένα κάλεσμα για επανεκκίνηση της λαϊκής κινητοποίησης που διέκοψε η καταστροφική από κάθε άποψη συμφωνία της 20ης Φλεβάρη.

του Στάθη Κουβελάκη, στη μνήμη του Παύλου Ζάννα

Με στραγγιγμένα τα δημόσια ταμεία, με την οικονομία να υφίσταται τις συνέπειες του ελέω ΕΚΤ χρηματοδοτικού στραγγαλισμού, με τον λαό αδρανοποιημένο και σε σύγχυση, το ερώτημα που αβίαστα προκύπτει είναι εάν όλα τα προηγούμενα, πέρα από ανεπαρκή, έρχονται πολύ αργά. Εάν, με άλλα λόγια, είναι δυνατόν να καλυφθεί ο χρόνος που άρχισε να κυλά σε βάρος της ελληνικής κυβέρνησης από τότε που η ίδια προσπάθησε να παρουσιάσει ως «διαπραγματευτική επιτυχία» την αδυναμία της να κάμψει στο ελάχιστο την στάση των δανειστών.

Σε πείσμα λοιπόν της ξύλινης γλώσσας περί «προόδου» και «επικείμενης συμφωνίας», αυτό που ήρθαν να επιβεβαιώσουν οι τελευταίες εξελίξεις είναι ότι η παράσταση του τελευταίου πεντάμηνου δεν ήταν παρά μια παρωδία «διαπραγμάτευσης». Διότι πως αλλιώς να χαρακτηρίσουμε μια διαδικασία όπου η πρόταση που καταθέτει τελεσιγραφικά, μετά από τέσσερις μήνες, η άλλη πλευρά, προφανώς αυτή που διαθέτει την ισχύ, αποτελεί, κατ’ομολογία του υπουργού Εσωτερικών  μια ιδιαίτερα βεβαρυμένη εκδοχή του σημείου εκκίνησης, των όσων δηλαδή είχε αποδεχθεί η προηγούμενη ελληνική κυβέρνηση με το διαβόητο «μέηλ Χαρδούβελη»;  Το λιγότερο που μπορεί να περιμένει κανείς είναι ότι μετά από ένα τέτοιο ναυάγιο, είναι η αποχώρηση. Το πιο κρίσιμο όμως, εάν δεν θέλουμε να επαναληφθεί αυτό το εφιαλτικό σενάριο, είναι η συνειδητοποίηση, δηλαδή η δημόσια αναγνώριση, ότι αυτή η διαδικασία ήταν μια παγίδα, στην οποία εγκλωβίστηκε η ελληνική πλευρά, με πολύ δυσάρεστα αποτελέσματα, που, ας το πούμε ευθέως, μόνο με ριζική αλλαγή πορείας είναι αναστρέψιμα.

Διότι ο χρόνος που «χάθηκε» σε αυτές τις ατέλειωτες «συνομιλίες» δεν χάθηκε για όλους. Προφανώς δεν χάθηκε για την πλευρά των δανειστών που ακολούθησαν με απόλυτη συνέπεια την στρατηγική του «κλοιού ρευστότητας» που εγκαινίασε δέκα μόλις μέρες μετά τις εκλογές ο Μάριο Ντράγκι. Και που πέτυχαν κάτι, που τουλάχιστον στα μάτια όσων στήριξαν και συνέβαλαν στην υπόθεση μιας αριστερής κυβέρνησης, φάνταζε αδιανόητο πριν από μερικούς μήνες: να σύρουν μια κυβέρνηση που εκλέχτηκε με διακυρηγμένο στόχο την κατάργηση των Μνημονίων στην αποδοχή του «κάδρου» των πολιτικών λιτότητας. Διότι, και πάλι, πως αλλιώς μπορεί να χαρακτηρισθεί το απίστευτο «κείμενο των 47 σελίδων», όπως έχει πλέον καταχωρηθεί η τελευταία ολοκληρωμένη εκδοχή της ελληνικής πρότασης; (Το πλήρες αναρτήθηκε από το ThePressProject) Ενα κείμενο που κινείται στην γνώριμη, και σαφέστατα μνημονιακή, λογική των δημοσιονομικών πλεονασμάτων, των ιδιωτικοποιήσεων, της διαρκούς αύξησης της πραγματικής ηλικίας συνταξιοδότησης, της παγίωσης της ληστρικής υπερφορολόγησης των τελευταίων ετών με ταυτόχρονη αύξηση της έμμεσης φορολογίας, την μείωση της προστασίας της πρώτης κατοικίας και την μετάθεση σε ένα ακαθόριστο μέλλον του συνόλου σχεδόν των προγραματικών δεσμεύσεων  του Σύριζα που δεν έχουν ντε φάκτο ήδη αναιρεθεί;

Ας είμαστε σαφείς: στην διαρκή διολίσθηση των ελληνικών θέσεων κατά τη διάρκεια της δήθεν διαπραγμάτευσης, το κείμενο των 47 σελίδων αποτελεί σημείο τομής. Ακόμη κι αν οι προτάσεις της ελληνικής πλευράς γίνονταν αποδεκτές ως «βάση συζήτησης», και ξέρουμε ότι από τότε υπήρξαν και περαιτέρω βήματα ευθυγράμμισης με τις απαιτήσεις των δανειστών (με πιο χαρακτηριστικό την πλήρη αποδοχή των στόχων για δημοσιονομικά πλεονάσματα), το αποτέλεσμα θα ήταν και πάλι η συνέχιση της λιτότητας και η εμπέδωση του μνημονιακού καθεστώτος. Με αυτήν την έννοια μπορούμε να πούμε ότι η παραβίαση της λαϊκής εντολής έχει ήδη συντελεσθεί.
Ο «χαμένος χρόνος» δεν σημαίνει όμως μόνο διαρκή υποχώρηση των ελληνικών θέσεων. Εξ’ίσου καίρια είναι  η αδρανοποίηση της κοινωνίας, ο εθισμός στο κατέβασμα του πύχη, το αίσθημα ανημπόριας που γενικεύεται. Η τομή εδώ ήρθε με την συμφωνία της 20^ης Φλεβάρη που έδωσε τέλος στο κλίμα ελπίδας και αγωνιστικής εγρήγορσης που είχε πυροδοτήσει η εκλογική νίκη. Καθοριστικό ρόλο έπαιξε εδώ ο επίσημος κυβερνητικός λόγος αλλά και η αδυναμία του Σύριζα ώς κόμματος να δώσει ένα διαφορετικό στίγμα. Αυτό που εν τέλει κυριάρχησε, και συνεχίζει εν μέρει μια μετά θάνατον διαδρομή, ήταν η ατέρμονη «διαπραγματευσιολογία», η φιλολογία περί της επί θύραις «συμφωνίας» και του δήθεν «έντιμου συμβιβασμού», όλα αυτά κατά στιγμές διανθισμένα με πιο επιθετικές κορώνες που «έπαιζαν» με το ενδεχόμενο της «ρήξης» - χωρίς ποτέ όμως να το προετοιμάζουν και να το εξηγούν σαν μια βιώσιμη και θετική επιλογή. Δεν μπορεί λοιπόν να προκαλεί έκπληξη ο σκεπτικισμός με τον οποίο αντιμετωπίζεται ένα καθυστερημένο, πρόχειρο και με θολή στόχευση κάλεσμα για λαϊκή κινητοποίηση όπως αυτό της Τετάρτης 17 Ιούνη.

Είναι πλέον προφανές η κυβέρνηση αλλά και γενικότερα ο Σύριζα έχουν να αντιμετωπίσουν ένα θέμα αξιοπιστίας. Διότι ποιά αξιοπιστία μπορεί άραγε να έχει η δήλωση ότι «τώρα αρχίζει η πραγματική διαπραγμάτευση» μετά από τους εξαντλητικούς πέντε μήνες που πέρασαν; Τι νόημα έχει η επανάληψη της εκτίμησης περί «θετικής συμφωνίας της 20^ης Φλεβάρη» όταν οι πάντες περίπου έχουν δεχθεί ότι έδεσε τα χέρια της κυβέρνησης χωρίς να εξασφαλίσει την παραμικρή χαλάρωση του χρηματοδοτικού κλοιού; Πόσοι πιστεύουν ακόμη ότι το «Brussels group» και τα «τεχνικά κλιμάκια» είναι κάτι διαφορετικό από την Τρόϊκα, ότι η λεγόμενη «πέμπτη αξιολόγηση» έχει αποσυρθεί από το τραπέζι ή ακόμη ότι δεν υφίσταται Μνημόνιο ακόμη κι αν τώρα το λέμε «πρόγραμμα» (κατά το «Θεσμοί»); Αυτή η διαρκής λεκτική ταχυδακτυλουργία δεν αποτελεί εξ’άλλου και μια ομολογία αποτυχίας (όταν δεν μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα, αλλάζουμε την ονομασία τους) και συνάμα σύμπτωμα προϊούσας αποσάθρωσης του ίδιου του πολιτικού λόγου;

Με το μνημειώδες έργο του «Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο», ο Μαρσέλ Προυστ κατέδειξε αυτό που είχε συνοψίσει ο Ηράκλειτος με το ρητό του «Ποταμώ ουκ έστιν εμβήναι δις τω αυτώ» («είναι αδύνατο να μπεις στο ίδιο ποτάμι δεύτερη φορά»). Ο «χαμένος χρόνος» έχει περάσει ανεπιστρεπτί, και η αναβίωσή του, με οδηγό την μνήμη, δεν νοείται παρά ως αφηγηματική αναδημιουργία σε ένα άλλο επίπεδο, αυτό της μυθιστορίας και του φαντασιακού. Και για να το κάνει αυτό ο Προυστ σταμάτησε να ζει, διέκοψε τρόπον τινά για τον ίδιο την ροή του χρόνου για να αφήσει την γραφή του να ανεμετρηθεί με την εμπειρία της απώλειας.

Εστω και έτσι όμως, ο γάλλος συγγραφέας έχει κάτι καίριο να πει σε όσους κάνουν την αντίθετη από τον ίδιο επιλογή, σε όσους να συνεχίζουν να ζουν και να δρουν σε αυτόν τον κόσμο, με τη γνώση όμως ότι το καθετί κρατάει κάτι από την γεύση του παρελθόντος, που δεν είναι παρά η γεύση του ανεκπλήρωτου. Μόνο η δημιουργία καινούργιου χρόνου μπορεί να δικαιώσει όσα τραυμάτισε αυτός που πέρασε. Με αυτήν την έννοια, τίποτε δεν είναι σήμερα πιο επίκαιρο από το πρόγραμμα του Σύριζα, από τις δεσμεύσεις που ανέλαβε και που τον οδήγησαν σε μια ιστορικής σημασίας νίκη, ακριβώς επειδή ξέρουμε ότι η υλοποίησή τους δεν μπορεί να γίνει όπως αρχικά είχαμε σκεφτεί. Νέα αρχή δεν γίνεται εκ του μηδενός, ούτε όμως και χωρίς ρήξη με αυτό προηγήθηκε.

Η κυβέρνηση, ο Σύριζα, ο ελληνικός λαός βρίσκονται σήμερα μπροστά σε ένα απλό, στη διατύπωσή του και μόνον, δίλημμα: συνθηκολόγηση ή ρήξη, παράδοση ή ανοιχτό στοίχημα για το μέλλον. Η δεύτερη επιλογή ενέχει αναμφισβήτητα ρίσκο, η πρώτη όμως δεν έχει να προσφέρει παρά την ασφάλεια μιας θανάσιμης, ατελείωτης, αγωνίας. Για λίγο ακόμη το μέλλον είναι ανοιχτό. Κανείς δεν μπορεί εξ’άλλου να πει τι θα είχε κάνει ο Προυστ αν δεν είχε δοκιμάσει αυτό το μικρό κομμάτι κέηκ που οι Γάλλοι ονομάζουν Μαντλέν.

ΥΓ. Ο Παύλος Ζάννας (1929-1989) άρχισε να μεταφράζει το έργο του Μαρσέλ Προυστ στη φυλακή όπου βρισκόταν για την αντιδικτατορική του δράση και τη συμμετοχή στην οργάνωση «Δημοκρατική Αμυνα». Οταν οι συγκρατούμενοί του, ή οι κατοπινότεροι, τον ρωτούσαν γιατί, στις δεδομένες συνθήκες, δεν είχε διαλέξει να ασχοληθεί με κάτι «πιο πολιτικό», απαντούσε ότι το να μεταφράζεις Προυστ ακριβώς σε εκείνες τις συνθήκες συνιστούσε κατ’εξοχήν πολιτική πράξη και αναπόσπαστο μέρος της αντιστασιακής του δράσης.

http://www.thepressproject.gr/article/78372/Anazitontas-to-xameno-xrono

Διαβάστε περισσότερα ...

Που πάει η διαπραγμάτευση;

Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών στο θέμα της διαπραγμάτευσης ήταν ιδιαίτερα πυκνά: κατάθεση προτάσεων από την ελληνική πλευρά, διαρροή των υποτιθέμενων αντιπροτάσεων των δανειστών, απόρριψη τους από τον Έλληνα πρωθυπουργό, συζήτηση προ ημερησίας διατάξεως στη Βουλή – όπου και πάλι ο πρωθυπουργός απέρριψε διαρρήδην τις αντιπροτάσεις – και άρνηση πληρωμής της δανειακής δόσης στο ΔΝΤ στις 5 του Ιούνη.  Είναι φανερό ότι είμαστε σε κρίσιμη καμπή. 

Το μόνο πολιτικό κόμμα που μπορεί τη στιγμή αυτή να πάει την Ελλάδα μπροστά είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Η ΝΔ σπαράσσεται από αρχηγικές διχόνοιες και υποχωρεί δημοσκοπικά, το Ποτάμι είναι παντελώς αναξιόπιστο και το ΠΑΣΟΚ ημιθανές. Η πρόταση και των τριών στην ουσία είναι να επιστρέψει η χώρα στο μνημονιακό καθεστώς. Το ΚΚΕ έχει χαθεί στους βάλτους του αριστερισμού. Ο δρόμος της Χρυσής Αυγής τέλος, αντιπροσωπεύει τον πλήρη εκτροχιασμό τη χώρας, κοινωνικά και εθνικά. Στον ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζει να ακουμπάει η ελπίδα του ελληνικού λαού, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις. Γι’ αυτό έχει τεράστια σημασία να πετύχει η προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και γι’ αυτό η συζήτηση που γίνεται στο εσωτερικό του έχει αυτομάτως εθνική διάσταση. 

Μπροστά σ’ αυτές τις κρίσιμες και ιστορικές αναγκαιότητες, επείγει να αναλύσουμε προσεκτικά τις προτάσεις της ελληνικής κυβέρνησης και τις αντιπροτάσεις των δανειστών, βγάζοντας συμπεράσματα για την πορεία των διαπραγματεύσεων. 

Οι προτάσεις της ελληνικής κυβέρνησης

Το κείμενο που κατέθεσε η ελληνική κυβέρνηση ως βάση συμφωνίας με τους εταίρους μπορεί να συνοψισθεί στα εξής καίρια σημεία:

1. Η κυβέρνηση προβλέπει πρωτογενή πλεονάσματα 0,6% το 2015, 1,5% το 2016, 2,5% το 2017 και 3,5% ετησίως για την πενταετία που θα ακολουθήσει. Αναμφίβολα οι στόχοι είναι χαμηλότεροι από τα εξωπραγματικά 3% για το 2015 και 4,5% για το 2016 που προέβλεπαν τα μνημόνια. Αλλά δεν πρόκειται για πραγματική χαλάρωση της δημοσιονομικής πολιτικής. Αντιθέτως, η διαχείριση που προτείνει η κυβέρνηση είναι πολύ σφιχτή, όπως φαίνεται από την εγκατάλειψη της προοπτικής των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών. Πρακτικά θα έχουμε λιτότητα το 2015-6 και σίγουρα μετά το 2017.  

2. Για να επιτευχθούν τα πλεονάσματα του 2015-6, που είναι οι μόνες χρονιές για τις οποίες μπορεί να υπάρξει κάποια ρεαλιστική πρόβλεψη, η κυβέρνηση προτείνει αύξηση της φορολογίας. Το σημαντικότερο μέτρο είναι τρία ποσοστά ΦΠΑ (6,5%, 11% και 23%), όπου το χαμηλό θα περιλαμβάνει τα φάρμακα και το μεσαίο τα βασικά τρόφιμα, την ενέργεια και το νερό. Πρόκειται για σημαντική αύξηση των έμμεσων φόρων, αλλά όντως γίνεται προσπάθεια να υπάρξει αναδιανομή κρατώντας τα ποσοστά χαμηλά για τα πιο λαϊκά αγαθά, όπως φαίνεται κυρίως από τη μείωση στο ηλεκτρικό ρεύμα (από 13% σε 11%). Εξ ορισμού όμως, αν τελικά επισυμβεί η αύξηση του ΦΠΑ με τρόπο ώστε να επιτευχθεί το πλεόνασμα, θα υπάρξει σημαντική φορολογική αφαίμαξη.  

3. Η κυβέρνηση προτείνει επίσης αυξήσεις στην εισφορά αλληλεγγύης, με το βάρος να πέφτει στα πλουσιότερα στρώματα, έκτακτη εισφορά από τα κέρδη των μεγάλων επιχειρήσεων, φόρο στις τηλεοπτικές διαφημίσεις, πληρωμές για τις άδειες των τηλεοπτικών σταθμών, φόρο πολυτελείας και άλλα φορολογικά μέτρα. Προτείνει επίσης, μια σειρά διοικητικών και νομοθετικών μέτρων για την πάταξη της φοροδιαφυγής, τον περιορισμό της φοροαποφυγής και τη βελτίωση της συλλογής των φόρων.

4. Πέραν των δημοσιονομικών μέτρων η κυβέρνηση προτείνει ιδιωτικοποιήσεις ύψους 3,2 δις για το 2015-16, 2,1 δις για το 2017-19 και 10,8 δις για την περίοδο μετά το 2020. Θα υπάρξει βέβαια πρόβλεψη για επενδύσεις και προστασία των εργασιακών δικαιωμάτων στις ιδιωτικοποιημένες επιχειρήσεις, ενώ θα γίνει χρήση των εσόδων για κοινωνική ασφάλιση και την ενδυνάμωση της Τράπεζας Επενδύσεων που μέλλεται να ιδρυθεί.

5. Στην κοινωνική ασφάλιση οι προτάσεις περιλαμβάνουν άρση της ρήτρας μηδενικού ελλείμματος για το 2015-16 και σταδιακή απάλειψη των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων μέχρι τα 62. Επίσης προτείνεται μια σειρά επιμέρους μέτρων για τον περιορισμό της εισφοροαποφυγής και της ανασφάλιστης εργασίας.

6. Στα εργασιακά η κυβέρνηση προτίθεται να επανεισάγει τις συλλογικές συμβάσεις και να επαναφέρει τον κατώτατο μισθό στα επίπεδα του 2010 μέχρι το τέλος του 2016.

7. Στο θέμα των «κόκκινων δανείων» προτείνεται ο σχηματισμός ομάδας εργασίας για την διαμόρφωση μέτρων που θα αποσυμπιέσουν σταδιακά την κατάσταση. Παράλληλα, θα υπάρξει προσωρινή αναστολή των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας.

8. Η κυβέρνηση εισηγείται επίσης σειρά μεταρρυθμίσεων στη Δικαιοσύνη, στον Πτωχευτικό Κώδικα, στον τουρισμό, στο εμπόριο, στις τηλεπικοινωνίες, στα ελεύθερα επαγγέλματα, στο κτηματολόγιο, στη δημόσια διοίκηση και στον τομέα της ενέργειας.

9. Τέλος, η κυβέρνηση προτείνει δύο μέτρα για την αναδιάρθρωση του χρέους το 2015-16. Πρώτον, το 2015 θα υπάρξει αποπληρωμή των ομολόγων που διακρατεί η ΕΚΤ, με κονδύλια που θα παράσχει ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (ΕΜΣ). Δεύτερον, το 2015-16 θα υπάρξει αποπληρωμή των δανείων του ΔΝΤ με κονδύλια που επίσης θα παράσχει ο ΕΣΜ. Το συνολικό ύψος των νέων δανείων δεν αναφέρεται, αλλά λογικά θα είναι περίπου 50 δις. Στη βάση αυτή εκτιμάται ότι η Ελλάδα θα μπορέσει να επιστρέψει στις αγορές το Μάρτιο του 2016. Η κυβέρνηση επίσης ζητά από τους «θεσμούς» να υπάρξει κάποιο πρόγραμμα χρηματοδότησης της ανάπτυξης το 2016-2021, το οποίο όμως δεν προσδιορίζεται όσον αφορά το ύψος, ή τον χαρακτήρα του.

Οι προτάσεις της κυβέρνησης αντιπροσωπεύουν έναν πολύ επώδυνο συμβιβασμό και πρέπει οπωσδήποτε να γίνει εσωτερική συζήτηση στον ΣΥΡΙΖΑ για τις επιπτώσεις τους όσον αφορά την υλοποίηση του Προγράμματος της Θεσσαλονίκης. Για παράδειγμα,δεν υπάρχει αναφορά σε διαγραφή του χρέους (πόσο μάλλον βαθιά), δεν υπάρχουν φοροαπαλλαγές (12000 αφορολόγητο, ΕΝΦΙΑ κλπ.), αλλά επιβάλλεται νέος ΦΠΑ και άλλοι φόροι, η «σεισάχθεια» αναβάλλεται, η εθνικοποίηση των τραπεζών δεν αναφέρεται, και ούτω καθεξής. Θυμίζω ότι το Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης δεν ήταν κάποιου είδους μπολσεβικισμός, αλλά ένας μετριοπαθής κεϋνσιανισμός. Ο συμβιβασμός που προτείνει η κυβέρνηση στους «θεσμούς» δημιουργεί πραγματικά ερωτηματικά για την υλοποίησή του.

Είναι φανερό ότι η διαπραγματευτική στρατηγική της κυβέρνησης είναι να κλείσει την αξιολόγηση παίρνοντας μια ανάσα ρευστότητας, ενώ παράλληλα επιδιώκει να εξασφαλίσει δέσμευση των δανειστών για το χρέος και την ανάπτυξη. Ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να κάνει βήματα μακριά από το Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, αλλά προσπαθεί να διατηρήσει την ελπίδα μιας εναλλακτικής πορείας στο μέλλον. 

Οι προτάσεις των δανειστών

Πως λοιπόν αντέδρασαν οι «εταίροι»; Αν κρίνουμε από το κείμενο που έχει διαρρεύσει, η αντίδραση ήταν στυγνή:

1. Οι «θεσμοί» απαιτούν πρωτογενή πλεονάσματα 1% το 2015, 2% το 2016, 3% το 2017, 3,5% το 2018 και 3,5% για κάθε χρόνο που ακολουθεί. Οι στόχοι δεν είναι πολύ διαφορετικοί από αυτούς της ελληνικής πλευράς και υπόρρητα αναγνωρίζεται ότι οι παλαιότεροι ήταν ανέφικτοι. Είναι ένας συμβιβασμός από την πλευρά των δανειστών. Η δημοσιονομική διαχείριση όμως παραμένει πολύ σφιχτή, πρακτικά θα υπάρχει καθεστώς λιτότητας για πολλά χρόνια. 

2. Το πρόβλημα είναι βέβαια ότι οι «θεσμοί» εκτιμούν ότι, με την τρέχουσα πορεία, το 2015 η ελληνική οικονομία θα έχει πρωτογενές έλλειμμα ύψους 0,66%. Προφανώς επίσης δεν δέχονται τις εκτιμήσεις για τα έσοδα που θα προκύψουν από τα μέτρα της ελληνικής πλευράς. Άρα απαιτούν τη λήψη «συγκεκριμένων και υψηλής ποιότητας» μέτρων, ώστε να επιτευχθούν τα πλεονάσματα για το 2015-6 και με τρόπο συμβατό με Μεσοπρόθεσμο για το 2016-19. Όπερ σημαίνει:

3. Κυρίως αύξηση του ΦΠΑ ώστε να αποφέρει επιπλέον περίπου 2 δις ευρώ. Θα υπάρχουν δύο ποσοστά 23% και 11%, όπου στο χαμηλό θα ενταχθούν τρόφιμα, φάρμακα και ξενοδοχεία (και άρα η ενέργεια θα πάει στο υψηλό ΦΠΑ). Θα καταργηθούν οι εκπτώσεις για τα νησιά.

4. Οι «θεσμοί» απαιτούν επίσης πολλά άλλα βαριά φορολογικά μέτρα, όπως απάλειψη των φορολογικών απαλλαγών για τους αγρότες, συμπεριλαμβανομένης και της επιδότησης για το πετρέλαιο, καθώς και απάλειψη της επιδότησης για το πετρέλαιο θέρμανσης. Ακόμη, προσαρμογή των αντικειμενικών αξιών στα ακίνητα, ώστε οι φόροι επί της ακίνητης περιουσίας να έχουν την ίδια απόδοση και το 2015 και 2016, δηλαδή 2,65 δις ευρώ ετησίως. Στο θέμα των εσόδων επίσης, οι «θεσμοί» θέλουν ουσιαστικά απάλειψη των ευνοϊκών δόσεων για την ανακούφιση από τα συσσωρευμένα χρέη.

5. Πέραν των φορολογικών μέτρων, οι «θεσμοί» απαιτούν αναμόρφωση του συνταξιοδοτικού συστήματος με περικοπές δαπανών 0,25%-0,5% του ΑΕΠ το 2015 και 1% το 2016. Αυτό σημαίνει μια σειρά μέτρων που περιλαμβάνουν απάλειψη του ΕΚΑΣ και σταδιακή συνταξιοδότηση στα 67 όσων θα συνταξιοδοτηθούν μετά τις 30 Ιουνίου 2015.

6. Οι «θεσμοί» προτείνουν ακόμη πλήθος μέτρων για την αναμόρφωση της Δημόσιας Διοίκησης, της Δικαιοσύνης, της ανεξαρτησίας του φοροεισπρακτικού μηχανισμού και της ανεξαρτησίας της ιδιωτικής διαχείρισης του χρηματοπιστωτικού συστήματος.

7. Στο εργασιακό, προτείνουν διαδικασία διαβούλευσης για τον κατώτατο μισθό, τις συλλογικές διαπραγματεύσεις, τις μαζικές απολύσεις και τις απεργίες, με βάση την «άριστη πρακτική» στην Ευρώπη.

8. Προτείνουν ακόμη μέτρα για την απορρύθμιση διαφόρων αγορών και κυρίως της παραγωγής και της διανομής ηλεκτρικού ρεύματος.

9. Απαιτούν επίσης, τη συστηματική συνέχιση εκτεταμένων ιδιωτικοποιήσεων που θα περιλαμβάνουν ΤΡΑΙΝΟΣΕ, περιφερειακά αεροδρόμια, Εγνατία, λιμάνι Πειραιά, λιμάνι Θεσσαλονίκης.

10. Τέλος, οι «θεσμοί» δεν κάνουν καμία αναφορά στην αναδιάρθρωση του χρέους, ούτε σε πρόγραμμα επενδύσεων και ανάπτυξης.

Από το κείμενο λοιπόν, συνάγεται ότι οι δανειστές απαιτούν σκληρά και «υψηλής ποιότητας» φορολογικά μέτρα για να επιτευχθούν τα «χαμηλά» πρωτογενή πλεονάσματα. Παράλληλα ζητούν σκληρά συνταξιοδοτικά μέτρα, σκληρά εργασιακά μέτρα και πλήθος μέτρων απορρύθμισης και απελευθέρωσης των αγορών. Υποτίθεται ότι έτσι θα ολοκληρωθεί η αξιολόγηση και θα πάρει η χώρα κάποια ένεση ρευστότητας για το άμεσο μέλλον. Δεν προτείνουν όμως καμία λύση για το χρέος και κανένα πρόγραμμα επένδυσης. Μπορούμε να υποθέσουμε ότι αυτά θα ακολουθήσουν αργότερα, ίσως μετά από μια «μεγάλη» διαπραγμάτευση για το χρηματοδοτικό κενό της χώρας.

Που οδηγεί ο δρόμος;

Ορισμένα συμπεράσματα για το που πάμε προκύπτουν αβίαστα: 

Η θεωρία ότι υπάρχουν σοβαρές διαφορές ανάμεσα στους πιστωτές, οι οποίες μπορούν να αξιοποιηθούν προς όφελος της ελληνικής πλευράς, δεν έχει βάση. Η ευρωπαϊκή ελίτ έχει καλούς τρόπους και μιλάει ευγενικά, αλλά δεν υπάρχουν «φίλοι» μας. Όταν φτάσει η ώρα, οι ευγενικοί διαπραγματευτές γίνονται σκληροί, άτεγκτοι και κυνικοί. Έτσι φτιάχτηκαν οι αυτοκρατορίες στο παρελθόν. 

Δεν υπάρχει «πολιτική διαπραγμάτευση» με τον τρόπο που αυτή γίνεται συνήθως αντιληπτή στην Ελλάδα, δηλαδή της προσωπικής συμφωνίας των ηγετών. Στο ευρωπαϊκό πλαίσιο οι πολιτικές θέσεις διαμεσολαβούνται από θεσμούς και μηχανισμούς – με μια ευρύτερη έννοια, από τον δημόσιο χώρο – που έχουν τη δικιά τους λογική. Η διαμεσολάβηση αυτή συχνά παίρνει τεχνοκρατική μορφή. Για παράδειγμα, οι στόχοι της ελληνικής κυβέρνησης και των δανειστών για το πρωτογενές πλεόνασμα είναι κοντά, αλλά τα συμπεράσματα για τα μέτρα είναι πολύ διαφορετικά. Η τεχνοκρατική διαμεσολάβηση των πολιτικών θέσεων των δανειστών είναι αυστηρή, ακολουθεί τη λογική του ΔΝΤ και άρα ζητά σκληρά μέτρα.  

Δεν πρόκειται να υπάρξει πρόταση των δανειστών που δεν θα εμπεριέχει μεγάλο πολιτικό κόστος για τον ΣΥΡΙΖΑ και την ηγεσία του. Ο λόγος είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αντιπροσωπεύει κίνδυνο για το στάτους κβο της Ευρώπης. Οι δανειστές επιδιώκουν να δείξουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ηττήθηκε.

Δεν πρόκειται να υπάρξει πρόταση των δανειστών που θα επιτρέψει στον ΣΥΡΙΖΑ να εφαρμόσει το Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, τώρα ή στο μέλλον. Το πεδίο στο οποίο οι δανειστές σταδιακά παρασύρουν τον ΣΥΡΙΖΑ είναι όλο και πιο μακριά από τις προεκλογικές του θέσεις. 

Σχεδόν αβίαστα προκύπτουν και ορισμένες εκτιμήσεις:

Αν υπογραφεί συμφωνία με όρους που θα επιβάλλουν οι δανειστές, ή Ελλάδα θα επιστρέψει ουσιαστικά στο καθεστώς των Μνημονίων, πράγμα που σημαίνει ότι δεν θα υπάρξει συστηματική ανάπτυξη, η ανεργία θα παραμείνει υψηλή, η ανισότητα θα αυξηθεί, η χώρα θα γεράσει και θα μετατραπεί σε ασήμαντο παρία στη διεθνή σκηνή. Αν υπογραφεί μια τέτοια συμφωνία, ο χρόνος θα δουλεύει ενάντια στον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν θα υπάρξει περιθώριο για «εσωτερική ρήξη» με τη διαπλοκή και την διαφθορά, ούτε η δυνατότητα κοινωνικής ανατροπής. Θα πρόκειται για καταστροφή και για τη χώρα και για την Αριστερά.

Το ζητούμενο τη στιγμή αυτή δεν είναι να βρεθεί κάποιο κοινό πεδίο ανάμεσα στις προτάσεις της κυβέρνησης και σε αυτές των δανειστών για τον προφανή λόγο ότι κάτι τέτοιο θα μας πάει ακόμη πιο μακριά από το Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. Στην ουσία θα έχουν νικήσει οι δανειστές.

Τα περιθώρια που υπάρχουν για τη συνέχιση των διαπραγματεύσεων είναι ελάχιστα. Η παρατεταμένη έλλειψη ρευστότητας και χρηματοδότησης που έχουν προκαλέσει οι δανειστές οδηγεί την οικονομία σε ύφεση. Το κράτος αναστέλλει πληρωμές και δε μπορεί να λειτουργήσει αποτελεσματικά. Η εκροή καταθέσεων έχει γιγαντωθεί και το τραπεζικό σύστημα βρίσκεται σε οριακό σημείο. Οι ληξιπρόθεσμες οφειλές αυξάνονται και η εμπορική πίστη έχει παγώσει. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ έδωσε όντως δείγματα πολύ καλύτερης διαχείρισης της οικονομίας από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ τους τέσσερις αυτούς μήνες, αλλά η μέγγενη των δανειστών άρχισε πλέον να έχει καταστροφικά αποτελέσματα.

Η στρατηγική της ριζοσπαστικής αλλαγής της Ελλάδας κρατώντας τη χώρα στο πλαίσιο της ΟΝΕ, έχει φτάσει το τέλος της. Αυτό είναι το ουσιαστικότερο και σημαντικότερο μήνυμα που έστειλε ο οδοστρωτήρας των δανειστών. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει πραγματικά να αλλάξει την κοινωνία, να αποτρέψει την εθνική κατάπτωση, να βάλει την οικονομία σε πορεία ανάπτυξης και να κερδίσει μια νέα δυναμική θέση για την Ελλάδα στο διεθνές γίγνεσθαι, πρέπει να εξετάσει εναλλακτικούς δρόμους. Η γνώση και η ανάλυση υπάρχουν. Χρειάζεται πολιτική θέληση και αποφασιστικότητα.

http://costaslapavitsas.blogspot.gr/

Διαβάστε περισσότερα ...

Μηλιός: Να σταματήσουμε από αύριο να πληρώνουμε τις δόσεις- ΒΙΝΤΕΟ

«Οι δανειστές θέλουν συνέχιση της μνημονιακής πολιτικής παρά τη λαική εντολή» τόνισε σε πρωινή ενημερωτική εκπομπή, ο Γιάννης Μηλιός που αποτελεί μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ σχετικά τις τελευταίες εξελίξεις στιςδιαπραγματεύσεις με τους δανειστές.

Παράλληλα, ο κ. Μηλιός επισήμανε πως «ο ΣΥΡΙΖΑ θα ήταν τρίτο κόμμα, εάν λέγαμε πριν από τις εκλογές, συμφωνούμε στο 70% του Μνημονίου» και συνέχισε προτείνοντας «να σταματήσουμε από αύριο να πληρώνουμε τις δόσεις στους δανειστές».

Δείτε το βίντεο από τον ΑΝΤ1:

http://www.enikos.gr/politics/320993,Mhlios-Na-stamathsoyme-apo-ayrio-na-plhrwnoyme-tis-doseis--BINTEO.html

Διαβάστε περισσότερα ...

Αριστερή Πλατφόρμα: Μας σέρνουν σε ασφυξία, υπάρχει εναλλακτική

Νέο «συναγερμό» στην Αριστερή Πλατφόρμα του ΣΥΡΙΖΑ σήμαναν το βράδυ οι σκληρές απαιτήσεις των πιστωτών, όπως αποτυπώθηκαν στη συνάντηση Τσίπρα – Γιούνκερ – Ντάισελμπλουμ στις Βρυξέλλες.

Με νέο άρθρο που ανέβηκε αργά στον ιστότοπο Iskra.gr η Αριστερή Πλατφόρμα του Παναγιώτη Λαφαζάνη προειδοποιεί ότι οι δανειστές «χρονοτριβούν» για να σύρουν την Ελλάδα σε οικονομική ασφυξία και στέλνει ξανά το μήνυμα ότι «υπάρχει εναλλακτική λύση».

Ολόκληρο το άρθρο που ανέβηκε στο Iskra είναι το εξής:

«ΣΕΡΝΟΥΝ ΤΗ ΧΩΡΑ ΣΕ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΑΣΦΥΞΙΑΣ

ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΛΥΣΗ, ΧΩΡΙΣ ΜΕΤΡΑ ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ, ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΟΡΡΥΘΜΙΣΕΙΣ

Ως παρελκυστικές τακτικές με απώτερο στόχο τον οικονομικό στραγγαλισμό της ελληνικής οικονομίας θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν οι κινήσεις των δανειστών τα τελευταία εικοσιτετράωρα και ενώ πραγματοποιήθηκε συνάντηση του Έλληνα Πρωθυπουργού Αλ. Τσίπρα με τον Πρόεδρο της Κομισιόν Ζ. Κ. Γιούνκερ το βράδυ της Τετάρτης (3/6) στις Βρυξέλλες, χωρίς να αναμένονται ανακοινώσεις.

Όλα δείχνουν ότι οι «αλληλοπροτάσεις» και τα σχέδια που ανταλλάσσονται τούτες τις ώρες μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και των λεγόμενων «θεσμών», δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια χρονοτριβή, η οποία ωφελεί τους δανειστές, αφού η ελληνική οικονομία βρίσκεται στα όρια της οικονομικής ασφυξίας.

Χαρακτηριστική σε αυτό το πλαίσιο είναι η δήλωση του επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) Μάριο Ντράγκι, ο οποίος, σε ερώτηση για την αύξηση του ύψους του ποσού των εντόκων γραμματίων του ελληνικού δημοσίου που η ΕΚΤ επιτρέπει στα ελληνικά πιστωτικά ιδρύματα να αγοράζουν και να δίνουν ως ενέχυρο για την αναχρηματοδότησή τους από το κεντρικό πιστωτικό ίδρυμα της ευρωζώνης, επισήμανε: «Πρέπει να υπάρξει μια αξιόπιστη προοπτική για την επιτυχή ολοκλήρωση της τρέχουσας αξιολόγησης. Και αυτό θα σήμαινε την εκταμίευση από τα κράτη-μέλη της δόσης που απομένει... Αυτός είναι ένας όρος που πρέπει να ικανοποιηθεί ώστε το διοικητικό συμβούλιο να το εξετάσει, διότι δεν υπάρχει αυτόματος τρόπος να εξεταστεί η άρση του ορίου. Και δεν έχουμε φθάσει ακόμη εκεί».

Σε ανάλογο κλίμα κινήθηκαν και οι δηλώσεις του επικεφαλής του Eurogroup Γερούν Ντάισελμπλουμ. Προσερχόμενος στο κτίριο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής το απόγευμα της Τετάρτης και ερωτηθείς από δημοσιογράφους αν σήμερα το βράδυ περιμένουμε συμφωνία, απάντησε ότι η συνάντηση Τσίπρα - Γιούνκερ είναι σημαντική αλλά δεν θα ληφθούν αποφάσεις.

Κύκλοι της ριζοσπαστικής Αριστεράς τόνιζαν στην Iskra ότι η πλευρά των δανειστών είναι μάλλον αμφίβολο ότι επιδιώκει μια συμφωνία. Οι ίδιοι κύκλοι εκτιμούσαν ότι αυτές οι τακτικές έχουν άμεσα αρνητικές επιπτώσεις σε βάρος της χώρας, αφού εξαντλούν και την τελευταία ικμάδα της ελληνικής οικονομίας και υπογράμμιζαν ότι οι πιέσεις που ασκούνται έχουν ως κύριο στόχο την συμμόρφωση της χώρας μας με τις υποχρεώσεις της και πιο συγκεκριμένα την αποπληρωμή του ΔΝΤ, με τις προθεσμίες για τις δόσεις να εκπνέουν τις αμέσως επόμενες ημέρες».

http://tvxs.gr/news/ellada/aristeri-platforma-mas-sernoyn-se-asfyksia-yparxei-enallaktiki-lysi

Διαβάστε περισσότερα ...

Προς τον οριστικό εγκλωβισμό;

H παρέμβαση που καταθέτει ο Αλέξης Τσίπρας με το άρθρο του στην γαλλική εφημερίδα Le Monde είναι αξιοσημείωτη από πολλές πλευρές

του Στάθη Κουβελάκη

Σημαίνει ότι έχουμε περάσει ένα κατώφλι έχει πλέον διασχισθεί στην εξέλιξη της ελληνικής κρίσης, και, αυτό, για μια σειρά λόγους.
 

Ενα καθοδικό σπιράλ υποχώρησης
 

Το άρθρο αυτό επικυρώνει με επίσημο τρόπο και για πρώτη φορά, ακόμη και για το εγχώριο κοινό, το σύνολο των παραχωρήσεων που η ελληνική κυβέρνηση έχει ήδη αποδεχθεί κατά την διάρκεια των περίφημων «διαπραγματεύσεων» - τα εισαγωγικά εδώ σημαίνουν ότι το νόημά τους, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, συνίσταται στην υποκατάσταση τους από την επιβολή της θέλησης του ισχυρότερου. Και ο κατάλογος αυτών των παραχωρήσεων είναι εντυπωσιακός: στόχος αυξανόμενων ανά έτος δημοσιονομικών πλεονασμάτων, σιωπηρή εγκατάλειψη της διεκδίκησης της διαγραφής του χρέους (που δεν αναφέρεται καν στο κείμενο), αύξηση του ΦΠΑ, αναβολή για ένα απροσδιόριστο μέλλον (και με ασαφείς όρους) της αύξησης του κατώτατου μισθού και της επαναφοράς των συλλογικών συμβάσεων, μεταρρυθμίσεις του ασφαλιστικού με σκοπό την μείωση του κόστους, διατήρηση του ΕΝΦΙΑ και του καθεστώτος φορολογικής καταλήστευσης της τελευταίας πενταετίας. 

Σε αυτά πρέπει να προστεθεί ένα εξαιρετικά ουσιώδες σημείο: όπως αναφέρει η ελληνική εκδοχή του κειμένου, η «ενίσχυση της ανεξαρτησίας» ορισμένων δημόσιων αρχών δεν αφορά μόνο την ΕΛΣΤΑΤ αλλά πριν απ’όλα την Γραμματεία δημοσίων εσόδων. Αυτό σημαίνει ότι η καρδιά του κρατικού οικονομικού μηχανισμού φεύγει από τον έλεγχο των εκλεγμένων κυβερνήσεων και λειτουργεί, στην πραγματικότητα, υπό την άμεση επιτήρηση των θεσμών της ΕΕ, όπως εξ’άλλου ήδη συμβαίνει και όπως μαρτυρεί η παραμονή στη θέση της της Κατερίνας Σαββαϊδου.

«Χαλαρό» έναντι «σκληρού» Μνημόνιου;
 

Ας είμαστε σαφείς: κατ’αρχήν, οι υποχωρήσεις αυτές, τις οποίες ο Αλέξης Τσίπρας επισημοποιεί για πρώτη φορά, δεν συζητήθηκαν ποτέ ανοιχτά δημόσια, ούτε στον Σύριζα, ούτε στη Βουλή, ούτε καν εντός της κυβέρνησης - με την έννοια μιας συλλογικής απόφασης για την οποία οι πολίτες τηρήθηκαν ενήμεροι. Απλά ανακοινώνονται, , αφού μαγειρεύτηκαν στην πιο πλήρη αδιαφάνεια των «διαπραγματεύσεων» με τους «θεσμούς» και τους ηγέτες της ΕΕ.

Κατά δεύτερον, στο κείμενο αυτό, ο Αλέξης Τσίπρας δεν μεταφέρει στο γαλλόφωνο και διεθνές κοινό στο οποίο απευθύνεται αυτά που είχε ο ίδιος κατ’επανάληψη δηλώσει, ότι δηλαδή από τον Φεβρουάριο και μετά η Ελλάδα είναι θύμα ενός διαρκούς εκβιασμού ρευστότητας από την πλευρά ΕΚΤ – η «θηλειά στο λαιμό» όπως την χαρακτήρισε σε προηγούμενη συνέντευξή του στο Der Spiegel. Αναφέρεται μόνο η διακοπή καταβολής των δανειακών δόσεων, που ανάγκασε την ελληνική κυβέρνηση να αναλάβει την πληρωμή του χρέους αποκλειστικά από δικούς της πόρους και που οδήγησε στην σημερινή κατάσταση των άδειων ταμείων και του «σκουπίσματος» κάθε ρευστού δημόσιου οργανισμού. Η αποσιώπηση αυτού του κρίσιμου στοιχείου του στερεί όμως το μείζον επιχείρημα που θα είχε αποκαλύψει στη διεθνή κοινή γνώμη την πραγματικότητα των εκβιαστικών ενεργειών της ΕΕ και του ΔΝΤ. Βέβαια κάτι τέτοιο θα είχε ταυτόχρονα οδηγήσει στην παραδοχή της αποδυνάμωσης της θέσης της ελληνικής κυβέρνησης και στην αναγνώριση του «επώδυνου», όπως τον χαρακτήρισε η κεντρική επιτροπή του Σύριζα, χαρακτήρα της συμφωνίας της 20ης Φεβρουαρίου την οποία παρ΄όλα αυτά συνεχίζει να επικαλείται.

Τρίτον, είναι ξεκάθαρο ότι, όπως κι αν το δούμε, το πλαίσιο που θέτει σε αυτό το κείμενο ο πρωθυπουργός είναι αυτό μιας, στην καλύτερη περίπτωση, ένα πλαίσιο «χαλάρωσης» της λιτότητας και σε καμία περίπτωση αυτό μιας ρήξης. Το οικοδόμημα των μνημονίων διατηρείται ουσιαστικά ανέπαφο, ελαφρά στρογγυλεμένο στα άκρα. Αντίθετα, ελάχιστα παραμένουν από το «Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» που, ας μην το ξεχνάμε, είχε παρουσιαστεί ως μίνιμουμ πρόγραμμα, εφαρμοστέο άμεσα και «εκτός διαπραγμάτευσης», σε αντίθεση με την δανειακή σύμβαση για την οποία είχε επιλεγεί η διαπραγματευτική οδός. Όπως φαίνεται όμως ακόμη και οι τέσσερις «κόκκινες γραμμές» που ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας είχε θέσει στις 16 Απριλίου σε επίσημη δήλωση στο πρακτορείο Reuters (ασφαλιστικό, ΦΠΑ, ιδιωτικοποιήσεις και εργασιακά) έχουν ΟΛΕΣ, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, παραβιαστεί. Σε ότι αφορά ειδικά τις ιδιωτικοποιήσεις υπάρχει πλήρης ανατροπή τόσο του προγράμματος της Θεσσαλονίκης όσο και της συνεδριακής απόφασης του Σύριζα.

Υστερα από όλα μπορούμε δικαίως να αναρωτηθούμε γιατί παραμένει η εμπλοκή στις «διαπραγματεύσεις» και γιατί σ’αυτό το άρθρο ο πρωθυπουργός καταφεύγει στη δραματοποίηση, όπως δείχνουν η καταληκτική φράση του άρθρου («Για ποιόν χτυπά η καμπάνα;») και ορισμένες διατυπώσεις του; Ο λόγος έγκειται ότι οι «Θεσμοί» δεν αρκούνται στη διαχείριση του υπάρχοντος μνημονιακού πλαισίου. Επιδιώκουν μια βεβαρυμένη εκδοχή ενός νέου «πακέτου» μέτρων λιτότητας, με μειώσεις συντάξεων και περαιτέρω απορύθμιση των εργασιακών σχέσεων και με προφανή στόχο την διάλυση του Σύριζα.
 

Σε αυτά ο πρωθυπουργός απαντά ρίχνοντας πίσω τη μπάλα: «εσείς είστε που επιζητάτε την ρήξη, όχι εγώ. Από την πλευρά μου, όπως βλέπετε, είμαι έτοιμος να διαχειριστώ την λιτότητα και να μεταθέσω την υλοποίηση του προγράμματος για το οποίο εκλέχτηκα. Αυτό όμως που επί πλέον μου ζητάτε είναι να υπερβώ και αυτά ακόμη που είχατε ζητήσει από τον Σαμαρά». Και, στο σημείο αυτό, επισείει το φάσμα της «διαίρεσης της Ευρώπης» και καλεί τους «Εταίρους» να σεβαστούν τις «αξίες» της. Λες και ο ενταφιασμός των δεσμεύσεων του Συριζα πέντε μόλις μήνες μετά την εκλογική του νίκη του να αποτελούσε αποδεκτή θυσία για την προστασία της «ενότητας» της Ευρώπης. Ωσάν η αποδοχή του προτεινόμενου πλαίσιου συμφωνίας να αποτελούσε ένα βήμα προς την «Ευρώπη της αλληλεγγύης, της ισότητας και της δημοκρατίας» την οποία επικαλείται, και που δεν είναι παρά κούφια λόγια και που σπάνια ήχησαν με τόσο μακάβριο τρόπο.
 

Υπάρχει εναλλακτική!
 

Χωρίς να θέλουμε να παίξουμε τους προφήτες δεινών που παραμένουν απολύτως αποτρέψιμα δεν μπορούμε παρά να διαπιστώσουμε τα εξής:
 

1. Η ελληνική κυβέρνηση έχει μπει σε ένα καθοδικό σπιράλ αναδιπλώσεων όπου η μια παραχώρηση οδηγεί στην επόμενη και, μετά την παραβίαση των προ μηνός ανακοινωθέντων ελάχιστων «κόκκινων γραμμών» δεν υπάρχει κατ’αρχήν κανένας λόγος να πιστέψουμε ότι αυτή θα σταματήσει όσο διατηρείται το ίδιο βασικό πολιτικό σκεπτικό.
 

2. Όλα αυτά ήταν απολύτως προβλέψιμα εφόσον δεν είχε προετοιμαστεί και υιοθετηθεί μια γραμμή σύγκρουσης όπως προτείνει εδώ και καιρό ένα μεγάλο τμήμα του Σύριζα, για την ακρίβεια κάτι λιγότερο από το μισό αν πάρουμε υπ’όψη τις ψηφοφορίες των τελευταίων συνεδριάσεων της κεντρικής επιτροπής.
 

3. Ότι, προφανέστατα, το να επιμένει κανείς, μετά από όλ’αυτά, να αναφέρεται σε ρήξη με την λιτότητα και τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές εντός του σημερινού ευρωπαϊκού πλαισίου δεν μπορεί παρά να αποτελεί ένδειξη είτε ασυνειδησίας ή εθελοτυφλίας.

Σε καμμία περίπτωση δεν αποτελεί μονόδρομο η υποχώρηση και, προοπτικά, η συνθηκολόγηση στους εκβιασμούς των Ευρωπαίων.
 

Οι βασικοί κόμβοι μιας διαφορετικής πορείας τέθηκαν από το κείμενο που κατέθεσαν εννέα μέλη της κεντρικής επιτροπής του Σύριζα και που έλαβε 44% των παρόντων στην ψηφοφορία.
 

• Αντεπίθεση με ένα εναλλακτικό σχέδιο που θα στηρίζεται στις προεκλογικές δεσμεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ και τις κυβερνητικές προγραμματικές εξαγγελίες
• Αμεση εθνικοποίηση των τραπεζών με κοινωνικό έλεγχο και υιοθέτηση παραγωγικών, αναπτυξιακών και κοινωνικών κριτηρίων.
• Ουσιαστική φορολόγηση του μεγάλου πλούτου, των μεγάλων περιουσιών, των πολύ μεγάλων εισοδημάτων και της υψηλής κερδοφορίας των μεγάλων επιχειρήσεων.
• Αμεση και πλήρης επαναφορά, κατοχύρωση και τήρηση στην πράξη, των εργασιακών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων του κόσμου της εργασίας.
   

Αμεση προτεραιότητα για την κυβέρνηση, αντιμέτωπη με την συνεχιζόμενη εκβιαστική τακτική των δανειστών, αποτελεί η μη-πληρωμή της επόμενης δόσης του ΔΝΤ. Ας απαντηθεί επιτέλους η προπαγάνδα των κυρίαρχων κύκλων που κατατρομοκρατούν το λαό με την απόλυτη καταστροφή που, υποτίθεται, θα επιφέρουν η διακοπή αποπληρωμής του χρέους και η ενδεχόμενη έξοδος από την Ευρωζώνη!π

Η μεγαλύτερη καταστροφή για τη χώρα είναι η επιβολή νέου μνημονίου, εκείνης ή της άλλης μορφής και η παράταση της εφαρμογής των προηγούμενων. Ο Σύριζα εκλέχτηκε ακριβώς για να αποτρέψει αυτήν την εξέλιξη.
 

Πάση θυσία, ή όπως έλεγε ο αμερικάνος Αφροαμερικανός μαχητής Μάλκομ Χ «με κάθε αναγκαίο μέσο».

Μια πρώτη εκδοχή αυτού του κειμένου αναρτήθηκε στην  γαλλική ιστοσελίδαtlaxcala-int.org / σε μετάφραση στα ελληνικά της Christine Cooreman.

http://www.thepressproject.gr/article/77665

Διαβάστε περισσότερα ...