Γεωπολιτικές συμπληγάδες

Κάθε μέσο, ακόμα και ιδιωτικό δείπνο, χρησιμοποίησε ο Ομπάμα για να πείσει τη Μέρκελ και τους λοιπούς Ευρωπαίους να βοηθήσουν την Αθήνα ώστε να επιστρέψει στην ανάπτυξη και να καταστήσει βιώσιμο το χρέος της

Συντάκτης: Τάσος Τσακίρογλου

Οι επαναλαμβανόμενες παρεμβάσεις του αμερικανικού παράγοντα για την εξεύρεση λύσης στο αδιέξοδο μεταξύ Βρυξελλών και Αθήνας, αλλά και η πρόσκληση του Αλέξη Τσίπρα από τον Βλαντίμιρ Πούτιν στη Μόσχα στις 8 Απριλίου είναι δύο μόνον από τις ενδείξεις ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε ένα κόμβο αντικρουόμενων γεωπολιτικών συμφερόντων, κατάσταση που εγκυμονεί κινδύνους, αλλά και προσφέρει σημαντικές ευκαιρίες εναλλακτικών κινήσεων.

Ο Μπαράκ Ομπάμα στην τελευταία του συνομιλία με την Ανγκελα Μέρκελ, την Τετάρτη, τάχθηκε υπέρ της προσπάθειας να επιτευχθεί μια «ρεαλιστική συμφωνία», ώστε «να επιστρέψει η Ελλάδα στην ανάπτυξη εντός της ευρωζώνης». Ο Αμερικανός πρόεδρος σε όλη τη διάρκεια της προεδρίας του, από το 2008, θεωρεί την τρέχουσα ως τη «βαθύτερη οικονομική κρίση από τη Μεγάλη Υφεση» του 1929.

Την τελευταία πενταετία βρίσκεται σταθερά «απέναντι» στον τρόπο διαχείρισής της από τους Ευρωπαίους ηγέτες και, κυρίως, τη Γερμανία, τονίζοντας ότι πρέπει να ακολουθήσουν μια επεκτατική πολιτική και όχι να εμμένουν στο δόγμα της λιτότητας. «Είναι αλήθεια ότι δεν μπορείς να συνεχίσεις να ξεζουμίζεις χώρες που βρίσκονται σε ύφεση. Κάποια στιγμή πρέπει να υπάρξει μια στρατηγική ανάπτυξης, προκειμένου αυτές οι χώρες να μπορέσουν να αποπληρώσουν τα χρέη τους και να μειώσουν κάποια από τα ελλείμματά τους», δήλωσε προ ημερών στο CNN όταν ρωτήθηκε για την Ελλάδα.

Ηδη από τον Μάιο του 2010, και αφού είχε προηγηθεί η επίσκεψη Παπανδρέου (τον Μάρτιο) στον Λευκό Οίκο, ο Ομπάμα εξέφραζε από τη Ρωσία την ανησυχία του για την κατάσταση της Ελλάδας και την ευρωπαϊκή κρίση. «Είμαι πολύ ανήσυχος γι’ αυτά που συμβαίνουν στην Ευρώπη», έλεγε, υπογραμμίζοντας τον κίνδυνο να μεταδοθεί η κρίση στις παγκόσμιες αγορές.

Εναν χρόνο αργότερα, τον Ιούνιο του 2011, σ’ ένα ιδιωτικό δείπνο στην Ουάσινγκτον, έχοντας απέναντί του την Ανγκελα Μέρκελ, παρότρυνε τη γερμανική ηγεσία και τους λοιπούς Ευρωπαίους να βοηθήσουν την Αθήνα να επιστρέψει στην ανάπτυξη και να καταστήσει βιώσιμο το χρέος της.

Ο κίνδυνος

Εχοντας υπόψη του το υψηλό ποσοστό ανεργίας στη χώρα του και την αύξηση του χρέους της χαρακτήριζε την κρίση της ευρωζώνης «κόντρα άνεμο» που μπορεί να πλήξει την αμερικανική οικονομία. Ηταν τον Σεπτέμβρη της ίδιας χρονιάς που ο Αμερικανός υπουργός Οικονομικών, Τίμοθι Γκάιτνερ, προκαλούσε την οργισμένη αντίδραση των Ευρωπαίων, όταν στο Eurogroup στην Πολωνία τούς είπε χωρίς περιστροφές να σταματήσουν τις θεωρίες περί κατάρρευσης της ευρωζώνης και τους επισήμανε τον κίνδυνο επέκτασης της κρίσης σε περίπτωση εξόδου της Ελλάδας.

Ανάμεσα στις δύο εκλογικές αναμετρήσεις του 2012, στις 8 Ιουνίου, ο Αμερικανός πρόεδρος στην ενημέρωση Τύπου, καλούσε αφ’ ενός τους Ελληνες να παραμείνουν στην ευρωζώνη, αναγνωρίζοντας τις θυσίες που έχουν κάνει, αφ’ ετέρου τους Ευρωπαίους να βοηθήσουν την Ελλάδα να υπερβεί τα προβλήματά της.

Εδινε έμφαση μάλιστα στο γεγονός ότι η Ε.Ε. είναι ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος των ΗΠΑ, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Το θέμα προφανώς και μας αφορά. Εάν υπάρξει μειωμένη ζήτηση για τα προϊόντα μας σε μέρη όπως το Παρίσι ή η Μαδρίτη, τότε θα υπάρξουν λιγότερες δουλειές για τους παραγωγούς μας σε μέρη όπως το Πίτσμπουργκ ή το Μιλγουόκι».

Οι επανειλημμένες παρεμβάσεις των Αμερικανών για το ελληνικό ζήτημα έχουν πιθανώς να κάνουν και με τον ρόλο μοχλού που βλέπουν για την Ελλάδα. Ισως για την Ουάσινγκτον η νέα κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ να είναι ένας απρόσμενος σύμμαχος στην προσπάθεια για αλλαγή πολιτικής της ηγεμονεύουσας Γερμανίας και αναπροσανατολισμό της ευρωπαϊκής πολιτικής επί το... αμερικανικότερο.

«Τώρα είναι η ώρα για την κυβέρνηση Ομπάμα, τους προοδευτικούς του Κογκρέσου και όλης της χώρας να ενώσουν τις φωνές τους σ’ ένα ηχηρό κάλεσμα για να σωθεί η Ευρώπη από την τρέλα της», έγραφε προ ημερών η Washington Post.

Οι «διευκολύνσεις»

Επίσης δεν πρέπει να παραβλέπεται το γεγονός ότι για τις ΗΠΑ ο γεωπολιτικός παράγοντας είναι πάντα ένας από τους σημαντικότερους. Μια έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη θα συνιστούσε έναν απρόβλεπτο κίνδυνο, δεδομένης της θέσης της στο ΝΑΤΟ και των διαχρονικών «διευκολύνσεων» που παρέχει στις εκστρατείες της Συμμαχίας.

Εσχάτως δε η χώρα μας έχει αποκτήσει νέα προστιθέμενη αξία λόγω της γεωγραφικής της εγγύτητας με τα αποθέματα υδρογονανθράκων στην Ανατολική Μεσόγειο. Παράλληλα, σε ένα αποσταθεροποιημένο περιβάλλον όπως αυτό που συνιστούν η Λιβύη, η Μέση Ανατολή, η Συρία, η Ουκρανία, αλλά και τα Δ. Βαλκάνια, μια πιθανή κατάρρευση της Ελλάδας θα ήταν ουσιαστικό πλήγμα για την ασφάλεια στην ευρύτερη περιοχή.

Οπως έλεγε πρόσφατα διπλωματική πηγή στην Αθήνα, «είναι εντυπωσιακό πως όποιος επιστρέφει από ταξίδι στις ΗΠΑ, με τελευταίο τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Ντόναλντ Τουσκ, κάνει ιδιαίτερη αναφορά στους γεωπολιτικούς κινδύνους της κρίσης».

Από την άλλη, πρόσφατα η Αμερικανίδα βοηθός υπουργός Εξωτερικών, Βικτόρια Νούλαντ, μιλώντας στο Ινστιτούτο Μπρούκινγκς, διευκρίνισε ότι οι ΗΠΑ δεν έχουν κανένα πρόβλημα και θέλουν την Ελλάδα να έχει μια κανονική σχέση με τη Ρωσία. «Η προηγούμενη κυβέρνηση ήταν πολύ χρήσιμη για την αποστολή μηνυμάτων προς τη Ρωσία. Ετσι, μια σχέση ανάμεσα στην Ελλάδα και τη Ρωσία ήταν πολύ χρήσιμη στο παρελθόν. Και θα ήθελα να συνεχιστεί».

Παράλληλα, η Ουάσινγκτον επιθυμεί να βάλει σφήνα στην οικονομική σχέση Βερολίνου-Μόσχας, η οποία, παρά τις κυρώσεις, κινείται σε πολλά διαφορετικά επίπεδα, με πρώτο αυτό της ενέργειας. Αλλωστε ο Γερμανός ΥΠΕΞ, Φρανκ Βάλτερ Σταϊνμάγερ, στο πρώτο συμβούλιο υπουργών Εξωτερικών της Ε.Ε, λίγες μέρες μετά την ορκωμοσία της νέας ελληνικής κυβέρνησης, είχε στηρίξει τις ελληνικές θέσεις υπέρ της μη επέκτασης των κυρώσεων στη Ρωσία.

Οι σκέψεις αυτές γίνονται στο πλαίσιο της εκτίμησης ότι ο Βλαντίμιρ Πούτιν θα επιδιώξει να παίξει το χαρτί της νέας κυβέρνησης για να προκαλέσει ρήγματα τόσο στη συνοχή της Ε.Ε. όσο και στη σχέση Ευρώπης-Αμερικής, με απώτερο στόχο τη χαλάρωση της θηλιάς που προκαλούν οι κυρώσεις στη ρωσική οικονομία.

Σ’ αυτό το πλαίσιο δημοσιεύματα επισήμαιναν ότι ο πρώτος πρέσβης που έγινε δεκτός από τον Ελληνα πρωθυπουργό ήταν ο Ρώσος, αλλά και ότι ο Αλέξης Τσίπρας, ο Νίκος Κοτζιάς και ο Πάνος Καμμένος έλαβαν άμεσα πρόσκληση για επίσκεψη στη Μόσχα.

Σ’ αυτό το σύνθετο σκηνικό καλείται να κινηθεί η κυβέρνηση Τσίπρα, με κύριους «συμπρωταγωνιστές» Γερμανία, ΗΠΑ και Ρωσία.

http://www.efsyn.gr/arthro/geopolitikes-sympligades

Διαβάστε περισσότερα ...

Η μεγάλη στροφή των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή

Του Κώστα Ράπτη
Μιλώντας την Παρασκευή σε εκδήλωση του Council on Foreign Relations, κυριότερης ημι-επίσημης δεξαμενής σκέψης των ΗΠΑ σε ζητήματα γεωπολιτικής, ο επικεφαλής της CIA John Brennan δήλωσε ότι η Ουάσιγκτον έχει κάθε λόγο να ανησυχεί για την διάδοχη κατάσταση στην Συρία, σε περίπτωση ανατροπής του καθεστώτος Assad. Υπογραμμίζοντας την ανάδυση εξτρεμιστικών στοιχείων όπως το Ισλαμικών Κράτος και η αλ Κάιντα, ο Brennan ανέφερε χαρακτηριστικά: “το τελευταίο που θέλουμε είναι να τους δούμε να εισέρχονται στη Δαμασκό”.

Σε αυτό το πνεύμα, ο διευθυντής των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών επανέλαβε ότι είναι αναγκαίο να ενισχυθούν οι μετριοπαθείς δυνάμεις στην συριακή αντιπολίτευση, αλλά πρόσθεσε: “κανείς μας, ούτε οι ΗΠΑ, ούτε η Ρωσία, ούτε τα κράτη της περιοχής επιθυμεί την κατάρρευση της κυβέρνησης και των πολιτικών θεσμών” στη Συρία.

Παράλληλα, μέσω του τουρκικού πρακτορείου Anadolu γινόταν γνωστό ότι η εξόριστη συριακή αντιπολίτευση προσανατολίζεται σε αναθεώρηση της επίσημης θέσης της, ότι δηλ. δεν υπάρχει πολιτική λύση στη σύγκρουση χωρίς άμεση παραίτηση του Assad και επεξεργάζεται νέα πρόταση για διεξαγωγή εκλογών εντός διετίας – αντί της εξάντλησης της τρέχουσας θητείας του Σύρου προέδρου το 2011. Το γεγονός ότι η Ουάσιγκτον αποτελεί τον κύριο ανάδοχο της εξόριστης συριακής αντιπολίτευσης (την οποία ανακοίνωσε την Παρασκευή ότι προτίθεται να ενισχύσει με μη-φονική βοήθεια, ύψους 70 εκατ. δολαρίων) έχει ασφαλώς τη σημασία του.

Τα πράγματα έγιναν πολύ σαφέστερα την Κυριακή, οπότε σε συνέντευξή του στο CBS News, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ John Kerry δήλωσε ότι η συριακή κρίση είναι μία από τις μεγαλύτερες τραγωδίες που έχουν υπάρξει” και ότι η αμερικανική διπλωματία “εργάζεται σκληρά μαζί με κάθε ενδιαφερόμενο για την επίτευξη μιας πολιτικής λύσης”, εφόσον “όλοι συμφωνούν ότι δεν υπάρχει στρατιωτική λύση”.

Μολονότι δε επέρριψε την αποτυχία των έως τώρα προσπαθειών στην απροθυμία της συριακής κυβέρνησης να συνδιαλλαγεί, πρόσθεσε με νόημα ότι “εντέλει θα πρέπει να διαπραγματευτούμε με τον Assad”.

Η μεταστροφή είναι εντυπωσιακή, όσο και αν η εκπρόσωπος του State Department επέμεινε, μέσω Tweeter, ότι η πάγια αμερικανική θέση δεν αλλάζει και ότι “δεν υπάρχει μέλλον στη Συρία για τον Assad”.

Στην πραγματικότητα, η Ουάσιγκτον μετά από μία διετία κατά την οποία η μεσανατολική της πολιτική έδειχνε να μην έχει κατεύθυνση, προσαρμόζεται στα νέα δεδομένα που θέλουν το καθεστώς της Δαμασκού να έχει αποτρέψει την πιθανότητα ανατροπής του δια των όπλων, τη δε “μετριοπαθή αντιπολίτευση” να έχει περιθωριοποιηθεί από τους κάθε είδους τζιχαντιστές οι οποίοι αποτελούν μια καινοφανή και διόλου προβλέψιμη επιλογή.

Το ότι ο Kerry έκανε τις δηλώσεις αυτές ενόψει των νέων συνομιλιών με τον Ιρανό ομόλογό του, με την προσδοκία της επίτευξης συμφωνίας για το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης εντός της προθεσμίας της 31ης Μαρτίου, κάθε άλλο παρά τυχαίο είναι. Το φιάσκο της ομιλίας του ισραηλινού πρωθυπουργού Binyamin Netanyahu στο αμερικανικό Κογκρέσο και της ανοιχτής επιστολής 47 Ρεπουμπλικανών γερουσιαστών προς την ιρανική ηγεσία, με στόχο το σαμποτάρισμα της συμφωνίας, δεν ακύρωσε την επιλογή της συνεννόησης με το Ιράν, η οποία δείχνει να αποκτά όλο και πιο μεγάλη σημασία στους σχεδιασμούς της κυβέρνησης των ΗΠΑ. Το πνεύμα της συνεννόησης δείχνει να επεκτείνεται και προς τους περιφερειακούς συμμάχους του Ιράν, δηλ. τη Δαμασκό, αλλά και να εμπλέκει δυνάμεις όπως η Ρωσία, η οποία ήδη έχει πραγματοποιήσει επαφές τόσο με την κυβέρνηση όσο και με την αντιπολίτευση της Συρίας. Παρά την αντιπαράθεση για την Ουκρανία, η συνεργασία ΗΠΑ και Ρωσίας για τα μεσανατολικά ζητήματα δεν έχει τρωθεί.

Άλλωστε, η διαδικασία “Γενεύη 1” του 2012, την οποία ο Kerry επικαλέστηκε ως μοντέλο για την επιδιωκόμενη “αναζωπύρωση” της προσπάθειας πολιτικής επίλυσης της συριακής κρίσης, αποτελούσε κοινή αμερικανο-ρωσική πρωτοβουλία.

Επιπλέον, η ανάρρηση του Salman bin Abdulaziz στον θρόνο της Σαουδικής Αραβίας φέρεται να έχει οδηγήσει σε ριζική αποστασιοποίηση του Ριάντ από τους τζιχαντιστές, καθώς το Ισλαμικό Κράτους εκτιμάται ότι πλέον συνιστά απειλή και για τον Οίκο των Σαούντ. Στο δε Ισραήλ, η αναμενόμενη ήττα του Netanyahu στις εκλογές της Τρίτης, εκτιμάται ότι θα διευκολύνει την επανευθυγράμμιση της ισραηλινής πολιτικής με την αμερικανική. Εξάλλου, οι ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες κάθε άλλο παρά έκρυψαν την απροθυμία τους να στηρίξουν επιλογές του πρωθυπουργού τους που θεωρούσαν τυχοδιωκτικές. 

Πηγή:www.capital.gr

Διαβάστε περισσότερα ...

Το κλίμα της Μέσης Ανατολής πλησιάζει στα κεντρικά Βαλκάνια

Διεθνείς δεξαμενές σκέψεις κάνουν συχνά λόγο για εισβολή τζιχαντιστών στην Ευρώπη, υπενθυμίζοντας ότι η απόσταση Λιβύης-Κρήτης είναι μόνον 200 μίλια

Η διαπίστωση του κ. Ν. Κοτζιά, ότι με την Ελλάδα εκτός Σένγκεν, θα γεμίσει ηΕυρώπη με τζιχαντιστές θα έπρεπε να δώσει την αφορμή για σοβαρές -επί τέλους- συζητήσεις στην χώρα μας, για τους κινδύνους που ελλοχεύουν στην περιοχή.

Φυσικά, ο τρόπος που ο κ. υπουργός εξέφερε την άποψή του, δεν ήταν και ο καλύτερος, αφού κάλλιστα μπορεί να εκληφθεί ως απειλή και να επιδεινώσει τις ήδη τεταμένες σχέσεις με την Γερμανία. Και βεβαίως για την άμεση απειλή του κ. Καμμένου ότι «θα γεμίσουμε με τζιχαντιστές το Βερολίνο», ουδέν σχόλιο. Ο κ. Καμμένος παίζει «τα στρατιωτάκια».

Το θέμα είναι ότι οι διεθνείς δεξαμενές σκέψεις κάνουν συχνά λόγο για εισβολή τζιχαντιστών στην Ευρώπη, υπενθυμίζοντας ότι η απόσταση Λιβύης-Κρήτης είναι μόνον 200 μίλια. Αυτός είναι και ο λόγος που η ΕΥΠ έχει στρέψει το ενδιαφέρον της κατά κύριο λόγο στο νησί.

Όταν όμως ο διεθνής Τύπος και αναλυτές αναφέρονται στην αύξηση μελλοντικού κινδύνου από ακραίους ισλαμιστές στα Κεντρικά Βαλκάνια, είναι απορίας άξιον το γεγονός ότι ο κ. Πανούσης και η κα. Χριστοδουλοπούλου δεν ρίχνουν μια ματιά στον χάρτη για να δουν ότι αυτή η περιοχή συνορεύει με την Ελλάδα. Και όχι μόνον αυτό, αλλά πώς είναι βέβαιοι ότι οι άνω του ενός εκατομμυρίου μουσουλμάνοι στην Αθήνα, είναι όλοι πολιτικοί πρόσφυγες και καλοί οικογενειάρχες που ήρθαν εδώ για να γλυτώσουν από τα δεινά που υφίσταντο στις χώρες τους; Ποιος τους το διαβεβαίωσε;

Και πόσο αφελές μπορεί να θεωρηθεί ότι είναι ικανοποιημένη η κα. Χριστοδουλοπούλου ότι οι μετανάστες τους οποίους «ξεμπάρκαραν» -επειδή γι’ αυτό πρόκειται- στην Ομόνοια είναι ειλικρινείς στη δήλωσή τους ότι έχουν κατάλυμα να μείνουν. Η δημοσιογραφική έρευνα έδειξε το αντίθετο.

Σ’ ένα ενδιαφέρον άρθρο του κ. Ιωάννη Μιχαλέτου στο  rimse.gr, διαπιστώνεται ότι η «ώσμωση» Βαλκανίων και Μέσης Ανατολής και ειδικότερα σε θέματα ασφάλειας, συνεχίζεται με νεότερα στοιχεία που προέρχονται από τις Αρχές της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης αλλά και της Αυστρίας που δέχεται άμεσα τις επιπτώσεις.

Πιστεύω πως οι αναγνώστες θα έχουν προσέξει ότι διαπιστώθηκε από αμερικανικές υπηρεσίες ότι η Βοσνία-Ερζεγοβίνη αποτελεί την μήτρα του τζιχαντισμού στα Βαλκάνια. Και ότι η Αυστρία πήρε αυστηρά μέτρα περιορισμού της δράσης των μουσουλμάνων.

Η εισαγωγή και το πέρασμα ηρωίνης (και λοιπών οπιούχων) προερχόμενη από το Αφγανιστάν μέσω Βαλκανίων, υπολογίζεται το 2014 ότι ξεπέρασε τα 27 δισ. δολάρια σε αξία, με την τουρκική και την αλβανική μαφία να γίνονται ολοένα και ισχυρότερες, μαζί με δίκτυα Ισλαμιστών που εδρεύουν στο Σάντζακ της Σερβίας (μουσουλμανική περιοχή) αλλά και τη Βοσνία.

Ως προς τα όπλα, ξεπερνούν τα 4,5 εκατ. κομμάτια αυτά που βρίσκονται σε παράνομη διακίνηση σε βαλκανικές χώρες, ενώ οι λιμένες του Δυρραχίου στην Αλβανία, του Μπαρ στο Μαυροβούνιο και τις Ριέκα στην Κροατία, αποτελούν μεγάλους πλέον κόμβους στη Μεσόγειο στη διακίνηση λαθραίου οπλισμού με άξονες προς τη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή, εξοπλίζοντας τους Ισλαμιστές αντάρτες.

Αυξάνεται διαρκώς ο αριθμός των προσφύγων και παράνομων μεταναστών που οδεύουν από τα Βαλκάνια προς τη Κεντρική Ευρώπη. Μόνο τα τελευταία 5 έτη, 200.000 άτομα πέρασαν από την Σερβία και την Ουγγαρία προς άλλες χώρες της ΕΕ, ενώ συχνότερο είναι το φαινόμενο εντοπισμού «καραβανιών» σε Αλβανία και το Κόσοβο, Σύρων, Πακιστανών και Αφγανών που διέρχονται από εκεί για να μεταβούν βορειότερα. Αυτό έχει ως συνέπεια την περαιτέρω ενδυνάμωση του οργανωμένου εγκλήματος στην περιοχή που βρίσκει νέες κερδοφόρες προσόδους προς εκμετάλλευση.

Ο κ. Μιχαλέτος παρέχει την χρήσιμη πληροφορία, ότι υπήκοοι του Κουβέιτ ολοένα και περισσότερο ανοίγουν εταιρίες στη Βοσνία, με 232 από αυτές να έχουν λειτουργήσει το 2014, όλες εξυπηρετώντας το σκοπό απόκτησης βίζας και άδειας παραμονής, καθότι δεν έχουν άλλη παραγωγική δραστηριότητα. Εξαιρετικό ενδιαφέρον έχει ότι οι αγορές γης και ακινήτων λαμβάνουν χώρα σε περιοχές με σερβικούς πληθυσμούς και μάλιστα οι Άραβες πληρώνουν ποσά πολύ μεγαλύτερα από την αγοραία αξία προκειμένου να τις αποκτήσουν από τους ντόπιους. Παραπλήσια φαινόμενα παρατηρούνται σε όλα τα Δυτικά Βαλκάνια.

Ο Μακεδών

http://www.voria.gr/index.php?module=news&func=display&sid=215841

Διαβάστε περισσότερα ...

Παλαιστίνιος υπουργός νεκρός μετά από ξυλοδαρμό - Έτοιμη να εκραγεί η Δυτική Όχθη

O Zιάντ Αμπού Έιν τη στιγμή του ξυλοδαρμού του από τους ισραηλινούς στρατιώτες   (Φωτογραφία:  Reuters )

Ραμάλα

Αυτόπτες μάρτυρες που επικαλούνται ξένα μέσα ενημέρωσης αναφέρουν πως παλαιστίνιος υπουργός σκοτώθηκε έπειτα από ξυλοδαρμό από ισραηλινούς στρατιώτες. Το περιστατικό σημειώθηκε κατά τη διάρκεια διαδήλωσης στη Δυτική Όχθη.

Ο Ζίαντ Αμπού Εϊν, υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου και υπεύθυνος για το ζήτημα του εποικισμού στα Παλαιστινιακά Εδάφη, απομακρύνθηκε με ασθενοφόρο από την περιοχή, το χωριό Τουρμουσίγια, αλλά εξέπνευσε καθ'οδόν προς τη γειτονική πόλη Ραμάλα στα Παλαιστινιακά Εδάφη, δήλωσε πηγή των παλαιστινιακών Αρχών Ασφαλείας.

Σύμφωνα με τον φωτογράφο του Reuters, ο παλαιστίνιος υπουργός χτυπήθηκε, πιθανόν με γροθιά στον λαιμό κατά τη διάρκεια λογομαχίας με δύο από ισραηλινούς στρατιώτες.

Περίπου 100 ξένοι και παλαιστίνιοι ακτιβιστές της Επιτροπής ενάντια στο Τείχος και τους Εποικισμούς, μίας κυβερνητικής οργάνωσης διαμαρτυρίας της οποίας ήταν επικεφαλής ο Αμπού ΕΪν, μετέβαιναν σε περιοχή κοντά σε ισραηλινό οικισμό για να διαδηλώσουν και να πραγματοποιήσουν δενδροφύτευση όταν κλήθηκαν να σταματήσουν σε αυτοσχέδιο σημείο ελέγχου, σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες. Περίπου 15 ισραηλινοί στρατιώτες έριξαν δακρυγόνα στους διαδηλωτές και ενεπλάκησαν σε συγκρούσεις μαζί τους.

Σε ανακοίνωσή του, ο παλαιστίνιος πρόεδρος Μαχμούντ Αμπάς καταδίκασε το περιστατικό χαρακτηρίζοντάς το «βάρβαρη πράξη, για την οποία δεν μπορούμε να σωπάσουμε και την οποία δεν μπορούμε να δεχτούμε».

Κηρύσσοντας τριήμερο εθνικό πένθος, ο Αμπάς τόνισε ότι θα λάβει «τα απαραίτητα μέτρα», αφού προηγηθεί έρευνα.
Ο ισραηλινός στρατός ερευνά τις συνθήκες του περιστατικού, σύμφωνα με εκπρόσωπό του, η οποία ωστόσο δεν έδωσε περισσότερες πληροφορίες.

Τις τελευταίες εβδομάδες, η ένταση στις σχέσεις Ισραηλινών-Παλαιστινίων κλιμακώνεται, έπειτα και από τον θάνατο δέκα Ισραηλινών και ενός ξένου υπηκόου σε παλαιστινιακές επιθέσεις. Περισσότεροι από 12 Παλαιστίνιοι σκοτώθηκαν την ίδια περίοδο, μεταξύ των οποίων οι περισσότεροι από τους κατηγορούμενους για τις επιθέσεις.

Οι Παλαιστίνιοι στη Ραμάλα έκλεισαν τα καταστήματά τους σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τον θάνατο του υπουργού, ενώ νεαροί επιτέθηκαν με πέτρες εναντίον ισραηλινών στρατιωτών που φρουρούσαν εβραϊκό οικισμό έξω από την πόλη, σύμφωνα με πηγές των παλαιστινιακών δυνάμεων ασφαλείας.

Newsroom ΔΟΛ

Διαβάστε περισσότερα ...

Προς ολική επιστροφή οι Κούρδοι στην Κομπάνι

Οι Σύροι Κούρδοι που μάχονται κατά του Ισλαμικού Κράτους στο Κομπάνι σημείωσαν νέα πρόοδο εκδιώκοντας τους τζιχαντιστές από πολλά κτίρια στο κέντρο της συριακής πόλης και κατάσχοντας τα όπλα τους, ανακοίνωσε το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, σύμφωνα με το Γαλλικό Πρακτορείο (AFP).

Η προέλαση των Κούρδων σημειώθηκε λίγες ώρες μετά τις τέσσερις αεροπορικές επιδρομές που διεξήγαγε ο διεθνής συνασπισμός υπό τις ΗΠΑ εναντίον θέσεων του ΙΚ στο Κομπάνι, πρόσθεσε το Παρατηρητήριο.

«Οι Κούρδοι μαχητές των Μονάδων Προστασίας του Λαού (YPG) διεξήγαγαν μια ειδική επιχείρηση στη διάρκεια της οποίας κατέλαβαν έξι κτίρια που χρησιμοποιούσε το ΙΚ», διευκρίνισε η μη κυβερνητική οργάνωση, ενώ πρόσθεσε ότι σκοτώθηκαν 13 τζιχαντιστές.

Οι Κούρδοι «κατέσχεσαν μια μεγάλη ποσότητα όπλων και εξοπλισμού, μεταξύ αυτών ελαφρά όπλα, τουφέκια, εξοπλισμό για εκτοξευτήρες ρουκετών και χιλιάδες βλήματα για βαρέα όπλα», επεσήμανε το Παρατηρητήριο.

Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Τσαβούσογλου προειδοποιεί για το ενδεχόμενο να καταφύγουν στη χώρα επιπλέον 2 με 3 εκατ. Σύροι πρόσφυγες

Η Τουρκία αντιμετωπίζει τον κίνδυνο να εισέλθουν ακόμη δύο ως τρία εκατομμύρια Σύροι πρόσφυγες αν οι δυνάμεις του προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ ή οι τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους (ΙΚ) προελάσουν στα πέριξ του Χαλεπίου,, προειδοποίησε ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου, σύμφωνα με το Πρακτορείο REUTERS.

Τα αμερικανικά βομβαρδιστικά πλήττουν θέσεις του Ισλαμικού Κράτους σε τμήματα της Συρίας, αλλά ο στρατός του Άσαντ έχει εντατικοποιήσει την εκστρατεία του εναντίον ορισμένων ομάδων ανταρτών στα δυτικά και στα βόρεια της χώρας–περιλαμβανομένων των περιοχών εντός και γύρω από το Χαλέπι–τους οποίους η Ουάσινγκτον θεωρεί συμμάχους της.

“Αυτή τη στιγμή ποιος καλύπτει το κενό που άφησε το Ισλαμικό Κράτος ως αποτέλεσμα των αεροπορικών βομβαρδισμών της συμμαχίας; Το καθεστώς”, είπε ο υπουργός σε συνέντευξη Τύπου στην Άγκυρα.

“Αλλά δεν υπάρχει τόσο μεγάλη διαφορά μεταξύ του ΙΚ και του καθεστώτος. Και οι δύο διαπράττουν ωμές δολοφονίες, κυρίως αμάχων. Και κανένας τους δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει όποιο όπλο έχει στη διάθεσή του”, πρόσθεσε ο Τσαβούσογλου.

Οι αντικαθεστωτικοί και οι συριακές κυβερνητικές δυνάμεις έχουν υπό τον έλεγχό τους τμήματα του Χαλεπίου, της πολυπληθέστερης πόλης της Συρίας προ εμφυλίου. Το ΙΚ έχει καταλάβει εδάφη από αντίπαλες ισλαμιστικές οργανώσεις σε μία περιοχή βορείως του Χαλεπίου απειλώντας τις διόδους ανεφοδιασμού των ανταρτών.

Το ΙΚ ελέγχει επίσης μεγάλα εδαφικά τμήματα στην ευρύτερη περιοχή της επαρχίας του Χαλεπίου.

Η Τουρκία είναι ένθερμος υποστηρικτής του Ελεύθερου Συριακού Στρατού–που συγκεντρώνει δεκάδες ένοπλες οργανώσεις οι οποίες μάχονται κατά τόσο του Άσαντ όσο και του ΙΚ–και ασκεί πιέσεις για την επέκταση της υπό τις ΗΠΑ εκστρατείας.

“Μία αποδυνάμωση της μετριοπαθούς αντιπολίτευσης, ο ΕΣΣ υποστηριζόμενος από τη συμμαχία… θα επιδεινώσει την ήδη δυσμενή κατάσταση στη Συρία και θα την καταστήσει πιο ασταθή”, είπε ο Τσαβούσογλου.

“Έντρομοι πολίτες εγκαταλείπουν περιοχές όπου το ΙΚ, τρομοκρατικές οργανώσεις και το καθεστώς κερδίζουν έδαφος. Πιθανή προέλαση στο Χαλέπι θα σήμαινε ότι δύο με τρία εκατομμύρια άνθρωποι στην τουρκική μεθόριο θα ζητήσουν άσυλο”.

Ο εμφύλιος πόλεμος στη Συρία έχει στοιχίσει τη ζωή σε σχεδόν 200.000 ανθρώπους και έχει υποχρεώσει περισσότερους από τρία εκατομμύρια να γίνουν πρόσφυγες αναζητώντας καταφύγιο σε άλλες χώρες, σύμφωνα με τα Ηνωμένα Έθνη.

Η Τουρκία ήδη φιλοξενεί περισσότερους από 1,5 εκατομμύρια πρόσφυγες και ασκεί πιέσεις στις ΗΠΑ και στους συμμάχους τους να δημιουργήσουν ένα ασφαλές καταφύγιο για τους εκτοπισμένους στη συριακή πλευρά των συνόρων της.

http://mignatiou.com/2014/11/pros-oliki-epistrofi-i-kourdi-stin-kompani/

Διαβάστε περισσότερα ...

Ο Davutoglu σε ρόλο Σαλαδδίνου

Του Κώστα Ράπτη

Ο Τούρκος πρωθυπουργός Ahmet Davutoğlu φαίνεται πως εζήλωσε δόξαν Σαλαδδίνου – του μεγάλου Κούρδου στρατηλάτη ο οποίος απώθησε τους Σταυροφόρους από τη γη που είναι αγία και για τις τρεις μονοθεϊστικές θρησκείες. Δεν εξηγείται αλλιώς ο τόνος των δηλώσεών του έναντι του Ισραήλ, στο φόντο της εκρηκτικής κατάστασης που έχει διαμορφωθεί την τελευταία εβδομάδα στην ανατολική Ιερουσαλήμ και δη στο Όρος του Ναού.
“Απευθύνομαι για άλλη μία φορά στο Ισραήλ και στους βάναυσους ηγέτες του: μην διανοηθείτε να επαναλάβετε τις επιθέσεις εναντίον της al-Quds και του τεμένους al-Aqsa αντιμετωπίζοντας την αναταραχή στο εσωτερικό του μουσουλμανικού κόσμου ως ευκαιρία. Ακόμη και όλοι να σιωπούν, η κυβέρνηση της Τουρκικής Δημοκρατίας δεν θα σωπάσει” δήλωσε την Τρίτη ο Τούρκος πρωθυπουργός χρησιμοποιώντας την αραβική ονομασία της Ιερουσαλήμ.

Ο λόγος για τα σοβαρά επεισόδια που σημειώθηκαν την προηγούμενη Τετάρτη όταν Εβραίοι φανατικοί επιχείρησαν (με την προστασία ισραηλινών δυνάμεων ασφαλείας) να εισέλθουν στο τέμενος που αποτελεί τον τρίτο ιερότερο τόπο του Ισλάμ – εκεί όπου άλλοτε υψωνόταν ο Ναός του Σολομώντος. Πρόκειται για την πρώτη αντίστοιχη παραβίαση του τεμένους από το 1967, οπότε η ανατολική Ιερουσαλήμ κατελήφθη από το Ισραήλ, και συμπίπτει με έναν ευρύτερο αναβρασμό στις αραβικές συνοικίες της πόλης, σε σημείο ώστε ο ισραηλινός Τύπος να συζητά κατά πόσον επίκειται ή και ξέσπασε ήδη μια “τρίτη Ιντιφάντα”. Ο πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής Mahmud Abbas κατήγγειλε το Ισραήλ ότι ρισκάρει έναν θρησκευτικό πόλεμο, ενώ η Ιορδανία, υπό την αιγίδα της οποίας λειτουργεί του βακούφι του al-Aqsa, ανακάλεσε για διαβουλεύσεις τον πρεσβευτή της στο Ισραήλ, αφήνοντας να αιωρείται η απειλή ότι θα αναθεωρήσει την συμφωνία ασφαλείας που έχει συνάψει με το εβραϊκό κράτος.

Όλα αυτά θεωρούνται αμελητέα από τον Davutoğlu, καθώς η κυβέρνηση του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης διεκδικεί παλαιόθεν τον ρόλο του “υπ΄ αριθμόν ένα” (αυτόκλητου) προστάτη της παλαιστινιακής υπόθεσης. “Η πιο ηχηρή φωνή καταγγελίας των ισραηλινών στρατιωτών που βεβήλωσαν το τέμενος al-Aqsa ήταν της Τουρκίας” δήλωσε απευθυνόμενος στην κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματός του ο Davutoğlu και γνωστοποίησε ότι όλες οι τουρκικές διπλωματικές αποστολές στο εξωτερικό κινητοποιήθηκαν για να ενημερώσουν τις φιλοξενούσες χώρες ως προς τη σοβαρότητα της κατάστασης ότι η Άγκυρα έχει απευθυνθεί σχετικά στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ και ότι ο επικεφαλής της Υπηρεσίας Συντονισμού (TİKA) του τουρκικού πρωθυπουργικού γραφείου μετέβη στην Ιερουσαλήμ.

Είχε προηγηθεί έτερη δήλωση Davutoğlu ότι οι ενέργειες του Ισραήλ συνιστούν “βαρβαρότητα”, ενώ ο Τούρκος πρόεδρος Tayyip Erdoğan, σε τηλεφωνικές του επαφές με τον πρόεδρο της Παλαιστινιακής Αρχής και με τον ηγέτη της Χαμάς Khaled Meshaal τόνισε ότι ο τερματισμός των “επιθέσεων” των ισραηλινών στρατιωτών και τον Εβραίων εποίκων εναντίον του τεμένους al-Aqsa αποτελεί “θεμέλιο της περιφερειακής ειρήνης”. ΄Έχω ένα μήνυμα προς τους στρατιώτες που εισήλθαν στο τέμενος με τα άρβυλά τους: φύγετε αμέσως ή θα σας δώσουμε τα άρβυλα στο χέρι και θα σας παρακολουθούμε να τρέχετε” δήλωσε σε κομματική συγκέντρωση στην επαρχία Burdur ο Τούρκος υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων (και πρώην διπλωμάτης) Volkan Bozkır και πρόσθεσε: “η Τουρκία δεν θα επιτρέψει τη διατάραξη της ειρηνικής τάξης που έχουμε εγκαθιδρύσει στην Παλαιστίνη ή όπου αλλού στον κόσμο”. Προφανώς το πρώτο πληθυντικό πρόσωπο αναφέρεται στο δίκαιο της οθωμανικής περιόδου, που επέζησε της βρετανικής Εντολής και της ίδρυσης του κράτους του Ισραήλ, ρυθμίζοντας μεγάλο μέρος των θεμάτων που αφορούν την ιδιοκτησία γής και τη λειτουργία των θρησκευτικών καθιδρυμάτων.

Από την πλευρά του, ο αντιπρόεδρος της τουρκικής κυβέρνησης Numan Kurtulmuş παρέστη στο Μαρακές στην πρώτη συνάντηση της Ομάδας Επαφής για την Ιερουσαλήμ την οποία συνέστησε το 2013 ο Οργανισμός Ισλαμικής Συνεργασίας, όπου και πρότεινε την συγκρότηση ενός “Διεθνούς Ιδρύματος al-Quds” για την προστασία με συγκεκριμένα βήματα και την προβολή προς τη διεθνή κοινότητα της ισλαμικής κληρονομιάς στην ιερή πόλη.

Σε μία κοινωνία, όπως η τουρκική, όπου το 86% του πληθυσμού εκφράζει αρνητική άποψη για το Ισραήλ, σύμφωνα με την τελευταία έρευνα του Ρew Research Center, το ανέβασμα των τόνων για τα γεγονότα στην Ιερουσαλήμ παρουσιάζει προφανή οφέλη στην εσωτερική πολιτική ζωή. Όμως οι Τούρκοι ιθύνοντες έχουν και άλλους λόγους να συντηρούν αυτό το κλίμα έντασης. Η πρόσφατη απόφαση του εισαγγελέα του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου Fatou Bensouda να μην διεξαγάγει έρευνα για τον θάνατο 9 Τούρκων και ενός Τουρκο-αμερικανού ακτιβιστή κατά την επίθεση των ισραηλινών δυνάμεων στο πλοίο Mavi Marmara στα διεθνή ύδατα της Ανατολικής Μεσογείου το 2010 αποτελεί σοβαρή αιτία εκνευρισμού στην Άγκυρα. Επιπλέον, η ανακήρυξη από την οργάνωση Ισλαμικό Κράτος “χαλιφάτου” (στη θέση αυτού που κατέλυσε ο Kemal το 1923) έχει εξάψει κύκλους των Τούρκων ισλαμιστών, ενώ η αναταραχή στην ευρύτερη περιοχή όσο αμφισβητεί άλλο τόσο αναζωπυρώνει την διεκδίκηση από την Άγκυρα ηγετικού ρόλου στον μουσουλμανικό κόσμο.

Παρεμπιπτόντως, δε, σε ό,τι αφορά τα αμεσότερα τουρκικά συμφέροντα στην Ανατολική Μεσόγειο, οι υψηλοί τόνοι βοηθούν στην εκστρατεία ηθικής απονομιμοποίησης της σύμπραξης Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ, όπως για την παρεμφερή τριμερή συνεργασία με την Αίγυπτο ο τουρκικός Τύπος δεν παρέλειψε να επισημάνει ότι Αθήνα και Λευκωσία επιλέγουν να συμπράξουν με μια “ωμή δικτατορία”.

Το ότι καθ΄ όλη την περίοδο διακυβέρνησης της γείτονος από το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης η Τουρκία έχει υπογράψει με το Ισραήλ (ακόμη και μετά την διατάραξη των διμερών σχέσεων το 2009) σειρά μυστικών συμφωνιών που δεν έχουν δημοσιευθεί στην τουρκική Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, όπως επιμένει το αντιπολιτευόμενο Λαϊκό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, απλώς αναδεικνύει τη σχετικότητα (και ανειλικρίνεια) των λεονταρισμών...

Πηγή:www.capital.gr

Διαβάστε περισσότερα ...

Η κρίση των ισραηλινό-αμερικανικών σχέσεων και οι περιφερειακές επιπτώσεις της

Η κυβέρνηση του Ομπάμα είναι σε μεγάλο βαθμό προβληματισμένη από τις πολιτικές επιλογές της κυβέρνησης Νετανιάχου και αντιλαμβάνεται ότι δεν μπορεί να παραμένει σιωπηλή, και για αυτό για πρώτη φορά οι αμερικανοί άφησαν να διαρρεύσει στα ΜΜΕ η ανησυχία τους για τις ισραηλινές δημόσιες επιπλήξεις, τις στρατιωτικές τακτικές και για την εποικιστική πολιτική

Του Γιώργου Ξ. Πρωτόπαπα

Σε μια περίοδο αντιπαράθεσης έχουν εισέλθει οι σχέσεις των δυο στενών συμμάχων, του Ισραήλ και των ΗΠΑ, με αφορμή τις διαφορετικές απόψεις για την αντιμετώπιση του Παλαιστινιακού και για τη διαχείριση κρίσιμων διεθνών θεμάτων. Ο ισραηλινός πρωθυπουργός Μπέντζαμιν Νετανιάχου και ο αμερικανός πρόεδρος Μπάρακ Ομπάμα είναι εκ διαμέτρου αντίθετοι χαρακτήρες, σκληροπυρηνικός ο πρώτος και οπαδός της παραδοσιακής διπλωματίας ο δεύτερος.

Το ανησυχητικό μήνυμα από τις πρόσφατες διαφωνίες μεταξύ αμερικανών και ισραηλινών αξιωματούχων δεν είναι οι προσβλητικές λέξεις που χρησιμοποίησαν αλλά το γεγονός ότι επέλεξαν τη δημοσιοποίηση τους. Τα ισραηλινά ΜΜΕ εστιάστηκαν κυρίως στον χαρακτηρισμό του Νετανιάχου ως «κότα» από αμερικανούς αξιωματούχους. Η κυβέρνηση του Ομπάμα είναι σε μεγάλο βαθμό προβληματισμένη από τις πολιτικές επιλογές της κυβέρνησης Νετανιάχου και αντιλαμβάνεται ότι δεν μπορεί να παραμένει σιωπηλή, και για αυτό για πρώτη φορά οι αμερικανοί άφησαν να διαρρεύσει στα ΜΜΕ η ανησυχία τους για τις ισραηλινές δημόσιες επιπλήξεις, τις στρατιωτικές τακτικές και για την εποικιστική πολιτική.

Ο αμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα δεν φοβάται, σύμφωνα τον εκπρόσωπο του Εθνικού Συμβουλίου των ΗΠΑ Αλιστερ Μπάσκει, για το αν το Ισραήλ θα επιβιώσει αλλά για το πώς θα επιβιώσει. Η αμερικάνικη αντίδραση στην ισραηλινή εποικιστική δραστηριότητα δεν είναι κάτι νέο και ούτε εκδηλώθηκε πρώτη από τον Ομπάμα και το επιτελείο του. Τη συγκεκριμένη πολιτική είχε επικρίνει και η Χίλαρι Κλίντον πρώην υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, η οποία είναι πιθανό να θέσει υποψηφιότητα και για τις προεδρικές εκλογές του 2016.

Οι αμερικανοί αξιωματούχοι εκτιμούν, σύμφωνα με την JerusalemPost, ότι οι ισραηλινοί ομόλογοι τους έχουν παραπλανηθεί και πιστεύουν ότι δύο κυβερνήσεις τους είναι ισότιμοι παίκτες μέσα στη σχέση τους. Ο Λευκός Οίκος θεωρεί το Ισραήλ ως έναν από τους πιο ζωτικής σημασίας συμμάχους του σε όλη τη Μέση Ανατολή. Η σχέση τους μπορεί να είναι ιερή, αλλά υπόκειται στην κριτική όπως συμβαίνει και με όλους τους άλλους συμμάχους των αμερικανών. Το Ισραήλ από την άλλη πλευρά εξαρτάται εξολοκλήρου από τις ΗΠΑ.

Οι αξιωματούχοι του StateDepartmentγνωρίζουν πολύ καλά ότι οι έποικοι και οι πολιτικοί εκπρόσωποι τους αντιτίθενται σφοδρά στη δημιουργία ενός Παλαιστινιακού κράτους. Η σχέση του πρωθυπουργού Νετανιάχου με αυτές τις πολιτικές ομάδες προβληματίζει σε μεγάλο βαθμό τους αμερικανούς αξιωματούχους και τους κάνει να θέτουν μακροπρόθεσμα ζητήματα σχετικά με τη βιωσιμότητα της στήριξης των ΗΠΑ προς την κυβέρνηση του Τελ- Αβιβ.

Η σκληροπυρηνική στάση της κυβέρνησης του Τελ- Αβίβ αναφορικά με τους εποικισμούς στα Παλαιστινιακά εδάφη εμποδίζει τις διαπραγματεύσεις για την επίλυση της εδώ και δεκαετίας ισραηλινό-αραβικής διένεξης. Ο πρωθυπουργός Νετανιάχου επέκρινε, σύμφωνα με τη The Daily Star τις ξένες αντιδράσεις για τα σχεδία κατασκευής 1.000 και περισσοτέρων νέων εβραϊκών οικισμούς στην Ανατολική Ιερουσαλήμ λέγοντας ότι η κριτική τους «δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα».

Οι ΗΠΑ έχουν πρώτη προτεραιότητα να αποτρέψουν την επέκταση της ισλαμικής εξτρεμιστικής οργάνωσης Iσλαμικό Κράτος σε Ιράκ και Συρία (ISIS) στην ευρύτερη περιοχή της Μέση Ανατολής. Hκοινή απειλή του ISISδημιουργεί ετερόκλητες συμμαχίες και ενώνει πρώην αντιπάλους, όπως ΗΠΑ και Ιράν, τον παραδοσιακό εχθρό του Ισραήλ. Το Παλαιστινιακό επηρέαζε τις πολιτικές και γεωπολιτικές ισορροπίες στη Μέση Ανατολή αφού θεωρείται μια σημαντική αιτία για την ενίσχυση της επιχειρηματολογίας των ισλαμιστών εξτρεμιστών με στόχο να διατηρούν την επιρροή τους πάνω στις καταπιεσμένες μουσουλμανικές μάζες και να επενδύουν στο μίσος τους εναντίον της Δύσης και του Ισραήλ.

http://www.hitandrun.gr/

Διαβάστε περισσότερα ...

Πού είναι οι Άραβες, όταν στον Μολώχ θυσιάζεται ένας λαός τους;

Tου Γιάννη Σιδέρη

Στη Γάζα δεν γίνονται εγκλήματα από τους Ισραηλινούς. Γίνεται κάτι πιο μεθοδικό και φρικώδες, με στόχευση μακροπρόθεσμη: Συντελείται ο αφανισμός ενός ολόκληρου λαού. Συν τω χρόνω, με κάθε ένοπλη κρίση, κάθε φορά που ρέει αίμα (παλαιστινίων φυσικά, ελάχιστο των ισραηλινών), η σιδηρόφρακτη χώρα εξασφαλίζει ζωτικό χώρο, αυξάνει την κυριαρχία της, και σε επόμενο στάδιο επεκτείνει τους οικισμούς της, εις βάρος της λειψής γης των παλαιστινίων.

Η πανίσχυρη μηντιακή μηχανή των εβραίων έχει εμπεδώσει στις δυτικές κοινωνίες την αντίληψη ότι συγκρούεται με φανατικούς, με τρομοκράτες, με καθυστερημένους τριτοκοσμικούς, με αλλοπαρμένους ισλαμιστές, που υπονομεύουν κάθε ειρηνευτική προσπάθεια, η οποία απορρέει από την αγνή θέληση για ειρήνη, των εκάστοτε ισραηλινών ηγεσιών.

Μα όλοι αυτοί οι φανατικοί είναι προϊόντα του ίδιου του Ισραήλ. Στις αρχές της δεκαετίας του 70 φρόντισε να αποδυναμώσει τις κοσμικές αριστερόφρονες παλαιστινιακές οργανώσεις, κυρίως την PLO, και να τροφοδοτήσει τον ισλαμικό θρησκευτικό φονταμενταλισμό. Αυτός τότε βρισκόταν σε εμβρυακή κατάσταση, και ουδείς διανοείτο να φανταστεί ότι σε ελάχιστες δεκαετίες, θα αποχτούσε θηριώδη απήχηση στις φτωχές μάζες των αραβικών λαών.

Το σήμερα:

Η Χαμάς είναι ακραία οργάνωση στην ιδεολογικοθρησκευτική της φυσιογνωμία. Τι απαιτεί όμως τώρα από το Ισραήλ, και για αντάλλαγμα τα παιδιά της Παλαιστίνης εισπράττουν θάνατο;

Ας δούμε τα αιτήματα που καταγράφει ο δημοσιογράφος Γκίντεον Λεβί (Gideon Levy), στην «Χαάρετς», όπως τα φιλοξένησε στο blog του ο blogger Ν. Σαραντάκος:

«Διαβάστε, γράφει ο Λεβί, τον κατάλογο των αιτημάτων και σκεφτείτε ειλικρινά αν έστω κι ένα απ’ αυτά είναι άδικο: να αποσυρθούν οι δυνάμεις του Ισραηλινού Στρατού και να επιτραπεί στους αγρότες να καλλιεργούν τη γη τους μέχρι τον φράχτη των συνόρων· να αφεθούν ελεύθεροι όσοι κρατούμενοι είχαν απελευθερωθεί στην ανταλλαγή με τον Γκιλάντ Σαλίτ και μετά συνελήφθησαν ξανά· να τερματιστεί η πολιορκία και να ανοίξουν οι συνορις διαβάσεις· να ανοίξει ένα λιμάνι και ένας αερολιμένας που θα λειτουργούν υπό τη διοίκηση του ΟΗΕ· να επεκταθεί η ζώνη αλιείας· διεθνής εποπτεία στη συνοριακή διάβαση της Ράφα· να δεσμευτεί το Ισραήλ σε δεκαετή εκεχειρία και κλείσιμο του εναέριου χώρου της Γάζας στα ισραηλινά αεροσκάφη· να επιτρέπεται σε κατοίκους της Γάζας να επισκέπτονται την Ιερουσαλήμ και να προσεύχονται στο τζαμί Αλ-Ακσά· να δεσμευτεί το Ισραήλ να μην παρεμβαίνει στην παλαιστινιακή πολιτική, όπως στο σχηματισμό κυβέρνησης ενότητας· και να ανοίξει η βιομηχανική ζώνη της Γάζας».

Και οι κάθε άλλο παρά φιλοαραβικοί NEW YORK TIMES γράφουν: «Η σημερινή κλιμάκωση στη Γάζα είναι άμεσο αποτέλεσμα της επιλογής του Ισραήλ και της Δύσης να παρεμποδίσουν την εφαρμογή της συμφωνίας της παλαιστινιακής συμφιλίωσης με την κυβέρνηση εθνικής συναίνεσης» (Χαμάς και Φατάχ, που δημιουργήθηκε στις αρχές Ιουνίου).

Σε ειδησεογραφικές σελίδες διαβάζουμε γιαυτό το ντροπιαστικό θέατρο σκιών, όπως φαντάζει η τρέχουσα διπλωματική υπερκινητικότητα (Στην Αίγυπτο βρίσκονται από τη Δευτέρα ο γγ του ΟΗΕ Μπαν Γκι Μουν και ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Τζον Κέρι. Την Τετάρτη συνεδριάζει το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ).
Πόσες συνεδριάσεις συμβουλίων του ΟΗΕ έχουν γίνει για τα αιμάσσοντα μέτωπα του πλανήτη; Πόσα ψηφίσματα έχουν εκδοθεί; Πόσο επηρεάζουν αυτά την αμείλικτη φονική μηχανή του Ισραήλ, που κατακρεουργεί έναν λαό και το μέλλον του;

Ο Μολώχ ήταν μυθική εβραϊκή θεότητα, αλλά τώρα τρέφεται με τα παιδιά των παλαιστινίων, ως θυσία για να στεριώσει το κράτος του μεγάλου Ισραήλ…

Ο Περίγυρος

Επί δεκαετίες και μέχρι πριν από λίγα χρόνια, ισχυρά κινήματα αλληλεγγύης υπέρ των παλαιστινίων, δεν απέτρεπαν μεν , αλλά ενίοτε συγκρατούσαν το Ισραήλ – κυρίως όμως ανάγκαζαν τις κυβερνήσεις των δυτικών χωρών να πιέζουν το Τελ Αβίβ. Τώρα νέκρα!

Βέβαια ενώ έγιναν κάποιες αναιμικές κινητοποιήσεις σε Ελλάδα, Γαλλία, Σουηδία κλπ, δεν εκδηλώθηκε σχεδόν η παραμικρή κινητικότητα στα αραβικά κράτη. Το παλαιστινιακό είναι βάρος για τον αραβικό κόσμο, οι όποιες αντιδράσεις είναι για το θεαθήναι: Αφενός φοβούνται το Ισραήλ, αφετέρου δεν υπάρχουν ισχυρά κράτη (Σαντάμ, Καντάφι Χομεινί, ο πατέρας Ασαντ, ή παλαιότερα η κάπως κραταιά Αίγυπτος, που αποτελεί τον σηματοδότη του αραβικού έθνους). Οι άραβες δεν θέλουν προβλήματα με το Ισραήλ, και ας είναι 200 εκατ. και το Ισραήλ μόλις 6!

ΥΓ: Η αυτονόητη καταδίκη του Ισραήλ, ωστόσο δεν μπορεί να αίρει τις διακρατικές σχέσεις. Είναι αφέλεια, αν όχι αστειότητα, κάποιοι να υποστηρίζουν ότι η μικρή Ελλάδα δεν θα πρέπει να έχει διακρατικές σχέσεις με το Ισραήλ, (την στιγμή που έχει ακόμη και η Ρωσία), για λόγους αρχής, ή γιατί θα ενοχληθούν οι άραβες. Αρχές έχουν οι λαοί, όχι τα κράτη. Οσο για τους άραβες, που είναι;

http://www.aixmi.gr/index.php/95311ghjjgbjug/

Διαβάστε περισσότερα ...

Οι ραγδαίες αλλαγές στον Μεσανατολικό χάρτη και η Ελλάδα

Η ιστορική γεωστρατηγική στροφή του Ισραήλ προς τη Ρωσία, η αποστασιοποίηση των ΗΠΑ και οι πρώτες επιπτώσεις στη χώρα μας

Είναι αλήθεια, πως ούτε ο μακροχρόνιος σχεδιασμός μάς είναι ο αγαπητός, ούτε η επίδειξη ενδιαφέροντος για όσα συμβαίνουν στην γειτονιά μας, και τα οποία αργά ή γρήγορα θα έχουν επιπτώσεις στην χώρα μας. Γνωρίζω πως το ενδιαφέρον περιορίζεται στην πορεία των σχέσεών μας με τα γειτονικά κράτη, αλλά γνωρίζω επίσης πως έχουμε χρέος να βάλουμε το ξυπνητήρι να χτυπάει, επειδή πάλι θα τρέχουμε πίσω από τα γεγονότα.

Τα οποία γεγονότα δεν είναι άλλα από εξελίξεις απρόσμενες μέχρι και πριν από λίγο καιρό, οι οποίες μπορούν να ανατρέψουν τους δικούς μας σχεδιασμούς.

Βασιστήκαμε στη νέα συμμαχία που συνήψαμε με το Ισραήλ -και καλώς πράξαμε-, και προφανώς το ελληνικό ΥΠΕΞ θα αιφνιδιάστηκε από τις συνταρακτικές μεταβολές που σημειώνονται, αφενός της διαφοροποίησης Ισραηλιτών και Ισραηλινών ως προς την διοχέτευση του φυσικού αερίου, και αφετέρου της απομάκρυνσης του Ισραήλ από τις ΗΠΑ και της προσέγγισής του στην Ρωσία. Τούτ’ αυτό συμβαίνει -όχι το ίδιο θορυβωδώς- και με την Σαουδική Αραβία.

Το μονίμως επαναλαμβανόμενο σ’ αυτήν την στήλη, ότι δεν ταυτίζονται πάντοτε τα συμφέροντα των Ισραηλινών με αυτά των Ισραηλιτών, βρήκε την επιβεβαίωσή του και στην περίπτωση της διοχέτευσης στις αγορές του φυσικού αερίου του Ισραήλ.

Οι μεν Ισραηλινοί είναι αποφασισμένοι να επιλέξουν είτε την λύση κατασκευής τερματικού σταθμού υγροποίησης στην Κύπρο, είτε την κατασκευή αγωγού προς την Ελλάδα και από εδώ προς την Ευρώπη. Αποκλείουν την περίπτωση κατασκευής αγωγού μέσω Τουρκίας -δεν χρειάζεται να εξηγηθεί το γιατί- ενώ η Εβραιοαμερικανική Noble Energy, σύμφωνα με τον αναλυτή της Global Energy κ. Julian Lee, υποστηρίζει πως «η μεταφορά φυσικού αερίου μέσω Τουρκίας είναι λογική, πρακτική και οικονομική». Η Noble Energy έχει το πάνω χέρι σ’ αυτήν την υπόθεση, και αν οι Ισραηλινοί δεν αποδεχθούν την πρότασή της, θα πρέπει να βρουν άλλους τρόπους πώλησης του φυσικού αερίου τους, πιο δαπανηρούς. Εμείς με ποιον συμμαχήσαμε; Με την ισραηλιτική Noble ή με τους Ισραηλινούς.

Αλλά δεν είναι μόνον αυτό. Όσο και αν είναι εμφανής -και ενοχλητική για τις ΗΠΑ- η πρόσδεσή μας στο γερμανικό άρμα, η υπερατλαντική χώρα εξακολουθεί να έχει τον πρώτο λόγο ως προς την πορεία των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Η συμμαχία με το Ισραήλ, θεωρούσε δεδομένη και την υποστήριξη των ΗΠΑ στη διεκδίκηση των ελληνικών δικαίων, λόγω της στενής σχέσης που συνέδεε τις δυο χώρες.

Όμως, όπως ανακοίνωσε το Γραφείο Διεθνούς Εμπορίου του Ισραήλ «το πρώτο βήμα έγινε προς την υπογραφή μιας ζώνης ελευθέρου εμπορίου μεταξύ του Ισραήλ, Ρωσίας, Καζακστάν και Λευκορωσίας». Και το πρώτο βήμα ήταν η υποβολή αίτησης του Ισραήλ να γίνει δεκτό στην τελωνειακή Ευρασιατική Οικονομική Ένωση, στην οποία ηγείται η Ρωσία..

Ξένοι αναλυτές σημειώνουν πως πρόκειται για εξέλιξη τεράστιας γεωπολιτικής σημασίας, όπου το μεγάλο όραμα του Ρώσου προέδρου κ. Β. Πούτιν, όχι απλώς λαμβάνει "σάρκα και οστά", αλλά κερδίζει και μια χώρα που μέχρι σήμερα σίγουρα δεν μπορούσε να συγκαταλεγεί στους συμμάχους της Μόσχας.

Η εξέλιξη αυτή αν συνδυαστεί με την διαρκώς μειούμενη αμερικανική παρουσία στο χώρο της Α. Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής, λόγω των τεράστιων οικονομικών προβλημάτων που αντιμετωπίζει η στρατιωτική υπερδύναμη, δείχνει ότι το Ισραήλ έχει λάβει τα μηνύματα των καιρών και προκειμένου να εξασφαλίσει την μελλοντική επιβίωσή του, αγκαλιάζει την Μόσχα σε μία ιστορική γεωστρατηγική στροφή, η οποία ακολουθεί αυτήν της Αιγύπτου. Και όπου για την στροφή της Αιγύπτου προς την Ρωσία, μεσολάβησε η Σαουδική Αραβία!

Την ίδια στιγμή, ο πρώην υπουργός Άμυνας του Ισραήλ, κ. Moshe Arens, δήλωσε: «Η αμερικανική βοήθεια δεν εξυπηρετεί, πια, τα συμφέροντα του Ισραήλ. Μπορούμε να επιβιώσουμε και χωρίς τα ετήσια 3,2 δισ. των ΗΠΑ». Υπήρξε και η προσβλητική αναφορά του νυν υπουργού Άμυνας του Ισραήλ προς τον Αμερικανό ΥΠΕΞ (αιτήθηκε συγγνώμης, αλλά τα λόγια μένουν).

Υπάρχει δε και ένα άλλο στοιχείο περίεργο, επειδή είναι καινοφανές. Τα Εμιράτα της αραβικής χερσονήσου συγκροτούν συλλογικές στρατιωτικές δυνάμεις άμυνας με προσωπικό 100.000 άνδρες. Το ζήτημα είναι κατά πόσο αυτή η απόφαση υπαγορεύεται από την αυξανόμενη απειλή από την πλευρά του Ιράν. Ο κίνδυνος από το Ιράν, γίνεται ορατός, όπως και στη Σαουδική Αραβία.

Αν κάποιος θεωρήσει ότι τα συμβάντα αυτά δεν θα επηρεάσουν την χώρα μας, ας γυρίσει στο άλλο πλευρό, συνεχίζοντας τον ύπνο του.

Ο Μακεδών

http://www.voria.gr/index.php?module=news&func=display&sid=163717

Διαβάστε περισσότερα ...

Ο Kerry αντιμέτωπος με την "εξέγερση των πελατών"

Του Κώστα Ράπτη 
Η ανοχή απέναντι στην ανατροπή του Ben Ali στην Τυνησία και του Mubarak στην Αίγυπτο ήταν το πρώτο σήμα συναγερμού. Η απροθυμία για επέμβαση στην κρίση της Συρίας ήταν το δεύτερο -με αποκορύφωμα την θεαματική αμερικανική μεταστροφή του Σεπτεμβρίου, βοηθούσης της ρωσικής διπλωματίας. Τέλος, η καταρχήν θετική ανταπόκριση της Ουάσιγκτον στα ανοίγματα της νέας κυβέρνησης Ruhani στο Ιράν, οδήγησε τον Οίκο των Σαούντ σε μία κατάσταση ανεξέλεγκτης οργής, αν όχι πανικού.

Προνομιακός πελάτης των ΗΠΑ από την επαύριο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Σαουδική Αραβία αντιμετωπίζει πλέον την υπερατλαντική υπερδύναμη με απόλυτη καχυποψία και σχεδιάζει τις κινήσεις της αυτοτελώς. Η επέμβαση στο Μπαχρέιν, προκειμένου να εξασφαλισθεί ότι το κύμα της “αραβικής άνοιξης΄ δεν θα απειλήσει και τις απόλυτες μοναρχίες της Αραβικής Χερσονήσου, ήταν η αρχή. Ο παραγκωνισμός του Κατάρ και του υπερφιλόδοξου προηγούμενου Εμίρη του, απάλλαξε το Ριάντ από τον κυριότερο τοπικό ανταγωνιστή του. Η πολιτική και οικονομική στήριξη των Αιγύπτιων στρατηγών που ανέτρεψαν τον Mohammad Morsi (με τις ευλογίες των υπερσυντηρητικών “σαλαφιστών” και ενώ η Ουάσιγκτον ταλαντευόταν) ήταν η απάντηση στο ενδεχόμενο εκδημοκρατισμού της περιοχής με όχημα την, μισητή στους Σαούντ, Μουσουλμανική Αδελφότητα.

Όμως δύο μεγάλες εκκρεμότητες παραμένουν: η ανατροπή του Assad, που για το βασίλειο έχει εξελιχθεί σε εμμονή, δεν έχει επιτευχθεί, μολονότι η Συρία έχει κατακλυσθεί από κάθε είδους τζιχαντιστές αντάρτες με σουαδαραβική “επιμελητεία”. Και το Ιράν, όχι μόνο δεν χάνει τα ερείσματά του σε Ιράκ, Συρία και Λίβανο αλλά και προβάλλει έτοιμο να εξέλθει από το καθεστώς του διεθνούς παρία.

Εξ ού και η βασιλική οικογένεια έχει χάσει την ψυχραιμία της. Τον Ιούλιο, ο επικεφαλής των σαουδαραβικών μυστικών υπηρεσιών πρίγκηπας Bandar bin Sultan (πρωταγωνιστής όλων των μυστικών επιχειρήσεων του βασιλείου και πρέσβυς στις ΗΠΑ επί 22 χρόνια) έγινε δεκτός από τον Vladimir Putin τον οποίο, σύμφωνα με μία εκδοχή, επιχείρησε να δελεάσει για έναν συντονισμό στο θέμα της Συρίας, υποσχόμενος εξοπλιστικές παραγγελίες ύψους 15 δισ. δολαρίων και εκτοπισμό του Κατάρ από τη διεθνή αγορά φυσικού αερίου. Κατά μία δεύτερη εκδοχή, ο πρίγκηπας απείλησε ευθέως τον συνομιλητή του, δηλώνοντας ότι οι Τσετσένοι ένοπλοι που μάχονται στη Συρία θα μπορούσαν να αναλάβουν δράση στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του Σότσι.

Ο ίδιος άνθρωπος ήταν αυτός που στον απόηχο της τελευταίας Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών κάλεσε σε briefing τους διαπιστευμένους στη χώρα του Ευρωπαίους διπλωμάτες για να διαμηνύσει ότι η οργή του Ριάντ έναντι της Ουάσιγκτον ήταν τόση, που εξεταζόταν το ζήτημα της διακοπής της αμερικανο-σαουδαραβικής συνεργασίας σε μια σειρά από πεδία.

Ο δε εξάδελφός του και υπουργός Εξωτερικών Saud al-Faisal είχε φθάσει στο σημείο να ακυρώσει την ομιλία του στη Γενική Συνέλευση, ενώ λίγες μέρες μετά ανακοίνωσε οργισμένα ότι (για πρώτη φορά στα χρονικά του ΟΗΕ) η χώρα του αρνείται να καταλάβει την θέση μη μονίμου μέλους του Συμβουλίου Ασφαλείας που είχε καταλάβει μετά από διετή διπλωματική προσπάθεια.

Θα ήταν ήδη κωμικοτραγικοί αυτοί οι αυτοτραυματισμοί (και η αντίστοιχη καταγγελία της Δύσης, από... θέσεις αρχής, για την “απάθειά” της στη συριακή κρίση), αν η Σαουδική Αραβία δεν ήταν οικονομική υπερδύναμη και αν δεν ήταν σε θέση να προβάλλει τη σκοταδιστική εκδοχή της του Ισλάμ σε όλο τον μουσουλμανικό κόσμο.

Από τα τηλεγραφήματα του Wikileaks γνωρίζουμε τις παροτρύνσεις του βασιλιά Abdullah προς τους Αμερικανούς συνομιλητές του να “κόψουν το κεφάλι του φιδιού”, ήτοι του Ιράν. Στην πραγματικότητα, ωστόσο, το Ριάντ μιλά από θέση σχετικής αδυναμίας και το κύριο μέλημά του αφορά την εσωτερική κατάσταση και όχι την διεθνή αρχιτεκτονική.

Η μάχη για τη διαδοχή του 89χρονου Abdullah χει υπογείως αρχίσει, ανοίγοντας για πρώτη φορά το ενδεχόμενο μεταβίβασης του θρόνου σε κάποιον από τους εγγονούς του ιδρυτή του κράτους Abdulaziz Ibn Saud. Ο κατά πλειοψηφία σιιιτκός πληθυσμός των πετρελαιοπαραγωγών ανατολικών επαρχιών βρίσκεται σε μόνιμη αναταραχή, ενώ η διατήρηση του καθεστώτος της απόλυτης μοναρχίας δεν θα είναι για πολύ εφικτή, αν οι αλλαγές στη διεθνή ενεργειακή αγορά (αξιοποίηση σχιστολιθικών υδρογονανθράκων κ.ο.κ.) αναιρέσουν τη σημασία της “ειδικής σχέσης” της Ουάσιγκτον με το Ριάντ.

Σε αυτό το φόντο επισκέφθηκε ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών John Kerry τη Δευτέρα τη Σαουδική Αραβία, προκειμένου να μεταφέρει στους συνομιλητές του δύο καθησυχαστικά μηνύματα: πρώτον, ότι οι ΗΠΑ θα υπερασπισθούν το βασίλειο απέναντι σε οποιαδήποτε εξωτερική απειλή στην ασφάλειά του και δεύτερον ότι το Ριάντ θα ενημερώνεται σε κάθε φάση για την πορεία των συνομιλιών με το Ιράν.

Ο επικεφαλής του State Department είχε βέβαια δώσει τις εξετάσεις του την προηγουμένη επισκεπτόμενος (για πρώτη φορά μετά την ανατροπή Morsi) το Κάιρο, όπου, αναζητώντας ματαίως τον σωστό “τόνο”, διαβεβαίωσε ότι η διακοπή της αμερικανικής στρατιωτικής βοήθειας (όπως προβλέπεται νομοθετικά για χώρες όπου έχει υπάρξει αντιδημοκρατική εκτροπή) δεν είναι “τιμωρητικό μέτρο”.

Ωστόσο, οι “αναντικατάστατοι”, όπως τους χαρακτήρισε, Σαουδάραβες σύμμαχοι, δεν έδειξαν να πείθονται. Ο John Kerry τόνισε ότι χωρίς τη συμμετοχή της μετριοπαθούς συριακής αντιπολίτευσης στη διάσκεψη “Γενεύη 2” δεν θα μπορέσει να υπάρξει τερματισμός της βίας στη Συρία, Όμως ο πρίγκηπας Saud (που χαρακτήρισε της αμερικανο-σαουδαραβικές διαφορές κυρίως τακτικές και όχι στρατηγικές) αντέτεινε ότι αν η συριακή καταστροφή, η “μεγαλύτερη της τρέχουσας χιλιετίας”, δεν είναι επαρκής λόγος επέμβασης, δεν γνωρίζει τί άλλο θα ήταν.

Πηγή:www.capital.gr, το είδαμε στο http://www.inprecor.gr

Διαβάστε περισσότερα ...

Ξεκινά η δίκη Μόρσι στην Αίγυπτο

Σε επιφυλακή βρίσκονται οι δυνάμεις ασφαλείας της Αιγύπτου καθώς σήμερα ξεκινά η δίκη του ανατραπέντος προέδρου Μοχάμεντ Μόρσι και άλλων 14 μελών της Μουσουλμανικής Αδερφότητας και οι υποστηρικτές τους έχουν καλέσει σε συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας. Οι 15 κατηγορούνται ότι διέταξαν τις δολοφονίες διαδηλωτών κατά τη διάρκεια συγκρούσεων που είχαν ξεσπάσει έξω από το προεδρικό Μέγαρο,τον περασμένο Δεκέμβριο. Παρά το ότι εξελέγη δημοκρατικά, ο Μόρσι εκδιώχθηκε από το στρατό, μετά από 13 μήνες παραμονής στην εξουσία.

φωτ:Reuters

Το παράδοξο είναι ότι πλέον στις αιγυπτιακές φυλακές βρίσκονται δύο πρώην πρόεδροι: Ο Χόσνι Μουμπάμαρακ- ο οποίος μετά από λαϊκή εξέγερση ανετράπη και τον διαδέχθηκε ο Μ.Μόρσι μετά από εκλογές το 2011- και πλέον ο ηγέτης της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, ο οποίος κατηγορείται για υποκίνηση της βίας.

Ο Μοχάμεντ Μόρσι, ισλαμιστής πολιτικός μηχανικός με σπουδές στις Ηνωμένες Πολιτείες, έσπασε την παράδοση κυριαρχίας από τις ένοπλες δυνάμεις από όπου είτε προερχόταν είτε υποστηριζόταν ο κάθε Αιγύπτιος ηγέτης μετά την ανατροπή της μοναρχίας το 1952. Υποσχέθηκε μια μετριοπαθή ισλαμική ατζέντα που θα οδηγούσε την Αίγυπτο σε μια νέα δημοκρατική εποχή, όπου μια κυβέρνηση διαφάνειας θα αντικαθιστούσε την απολυταρχία και θα σεβόταν τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Ωστόσο εκατομμύρια πολίτες τον κατηγόρησαν για σφετερισμό εξουσιών, για επιβολή της συντηρητικής Αδελφότητας του Ισλάμ, καθώς επίσης για κακή διαχείριση της οικονομίας, κατηγορίες που ο ίδιος ποτέ δεν αποδέχτηκε.

Ο επικεφαλής του στρατού, στρατηγός Αμπντέλ Φατάχ αλ - Σίσι ήταν ο άνθρωπος που όρκισε στην προεδρία τον Μόρσι και αυτός που τον καθαίρεσε, με μια ενέργεια που από πολλούς έχει χαρακτηριστεί καθαρό πραξικόπημα.

Από τη διαμαρτυρία που ξεκίνησε το νεανικό κίνημα Ταμαρούντ, εκατομμύρια αιγύπτιοι βγήκαν στους δρόμους απαιτώντας από τον ισλαμιστή πρόεδρο να παραιτηθεί. Ο Σίσι, ως ήταν επικεφαλής των στρατιωτικών υπηρεσιών πληροφοριών του Μουμπάρακ , εμφανίστηκε στην τηλεόραση στις 3 Ιουλίου για να ανακοινώσει το τέλος της «προβληματικής προεδρίας» του Μόρσι και τα σχέδια του για τις εκλογές. Την πτώση του Μόρσι ακολούθησαν εκτεταμένες πολύμηνες και πολύνεκρες - με χιλιάδες θύματα- συγκρούσεις των οπαδών της Μουσουλμανικής Αδελφότητας με τις δυνάμεις καταστολής. Οι κορυφαίοι ηγέτες της Αδελφότητας επίσης συνελήφθησαν.

Τώρα οι υποστηρικτές της Μουσουλμανικής Αδερφότητας κάνουν λόγο για πολιτική δίκη του Μόρσι και ομάδες υπεράσπισης των ανθρώπινων δικαιωμάτων μιλούν για διαδικασία στην οποία ο στρατός δρα χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν. 

http://www.enet.gr/

Διαβάστε περισσότερα ...

Η Έξοδος των Χριστιανών

Η καταστροφική εκστρατεία για να εκλείψει ο Χριστιανισμός από τη Μέση Ανατολή

A Coptic Christian holds up a cross in Cairo, Egypt (Courtesy Reuters)

Reza Aslan

Καθώς γράφω, η Maaloula στη Συρία έχει γίνει μια πόλη-φάντασμα, αφότου κατελήφθη για λίγο από μέλη τής τζιχαντιστικής ομάδας «Μέτωπο al-Nusra» που συνδέεται με την Αλ Κάιντα. Αντικρουόμενες εκθέσεις υποστηρίζουν ότι μαχητές τής Αλ-Νούσρα έχουν βεβηλώσει εκκλησίες και αγάλματα σε μια ίσως από τις αρχαιότερες χριστιανικές πόλεις στον κόσμο, ένα μέρος όπου οι κάτοικοι εξακολουθούν να μιλούν αραμαϊκά, την γλώσσα που μιλούσε κατά πάσα πιθανότητα ο Ιησούς.

Δυστυχώς, η εμπειρία των κατοίκων τής Μααλούλα γίνεται όλο και πιο συνηθισμένη στη Μέση Ανατολή, όπου τα παραδείγματα βίας κατά των Χριστιανών έχουν αυξηθεί τις τελευταίες εβδομάδες. Στην Αίγυπτο, το πραξικόπημα κατά του προέδρου Μοχάμεντ Μόρσι ακολουθήθηκε από ένα κύμα ισλαμικού πογκρόμ κατά των Χριστιανών, στην διάρκεια του οποίου 42 εκκλησίες δέχτηκαν επιθέσεις, 37 κάηκαν ή λεηλατήθηκαν, και ένας άγνωστος αριθμός Χριστιανών δέχθηκε επίθεση ή σκοτώθηκε.

Όσο εύκολο κι αν είναι να αποδώσουμε τα γεγονότα αυτά στην ατμόσφαιρα της μετεπαναστατικής αναρχίας στην Αίγυπτο και την Συρία, τούτη δεν είναι η καλύτερη σκοπιά για να δεί κανείς το πρόβλημα. Λίγο να αποστασιοποιηθεί κανείς , και γίνεται σαφές ότι οι πρόσφατες επιθέσεις είναι μέρος μιας μεγαλύτερης πολεμικής εναντίον των Χριστιανών τής Μέσης Ανατολής, μιας πολεμικής που μπορεί να αναχθεί σε εξελίξεις ήδη από δεκαετίες στην περιφερειακή πολιτική και την ισλαμική κοινωνία. Η Αραβική Άνοιξη μπορεί να είναι η γενεσιουργός αιτία για μερικά περιστατικά βίας τού χειρότερου είδους, αλλά οι ρίζες τού κακού είναι πολύ βαθύτερες - και το διακύβευμα είναι πολύ μεγαλύτερο από ό, τι θα περίμενε κανείς. Αυτό που βλέπουμε δεν είναι τίποτα λιγότερο από μια περιφερειακή θρησκευτική κάθαρση που σύντομα θα αποδειχθεί ότι είναι μια ιστορική καταστροφή για τους Χριστιανούς αλλά και για τους Μουσουλμάνους.

Στην αρχή τού Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο χριστιανικός πληθυσμός της Μέσης Ανατολής ήταν τόσο μεγάλος που έφθανε περίπου στο 20%. Σήμερα, είναι περίπου στο 4%. Αν και είναι δύσκολο να είμαστε ακριβείς, έχουν απομείνει περίπου 13 εκατομμύρια Χριστιανοί στην περιοχή και ο αριθμός αυτός ενδέχεται μειωθεί περαιτέρω, λαμβάνοντας υπόψη την συνεχιζόμενη αποσταθεροποίηση της Συρίας και της Αιγύπτου, δύο έθνη με ιστορικά μεγάλους χριστιανικούς πληθυσμούς. Με τον σημερινό ρυθμό μείωσης, μπορεί κάλλιστα να μην υπάρχει σημαντική χριστιανική παρουσία στη Μέση Ανατολή, σε μια γενιά ή δύο.

Αυτό θα ήταν μια ιδιαιτέρως σημαντική απώλεια. Ο Χριστιανισμός γεννήθηκε στη Μέση Ανατολή και είχε μια βαθιά, διεισδυτική παρουσία στην περιοχή για εκατοντάδες χρόνια πριν την άνοδο του Ισλάμ. Στο τέταρτο και πέμπτο αιώνα, όταν δεκάδες χιλιάδες ετεροδόξων Χριστιανών αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν μια Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία που τους θεωρούσε αιρετικούς, τα εδάφη τής Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής έγιναν ένα καταφύγιο για αυτούς. Κατά τα επόμενα έτη, η περιοχή έγινε το επίκεντρο της χριστιανικής θεολογίας. Στην αραβική χερσόνησο, ένας μεγάλος, ακμάζων χριστιανικός πληθυσμός διαδραμάτισε καίριο ρόλο στον επηρεασμό τής πρώιμης θεολογικής και πολιτικής ανάπτυξης του Ισλάμ. Κατά την διάρκεια της Ιεράς Εξέτασης (από τον 12ο ως τον 14ο αιώνα), οι Χριστιανοί σεχταριστές βρήκαν καταφύγιο υπό τον ισλαμικό νόμο, ο οποίος χαρακτήριζε όλους τούς Χριστιανούς, ανεξάρτητα από τις δογματικές διαφορές τους, ως «ανθρώπους τής Βίβλου» και τους τοποθετούσε σε μια προστατευμένη, αν και κατώτερη, κοινωνική θέση.

Η κατάσταση για τους Χριστιανούς τής Μέσης Ανατολής άλλαξε δραματικά την εποχή τής αποικιοκρατίας. Επειδή το αποικιακό πείραμα ήταν επίσης μια θρασεία αποστολή εκχριστιανισμού, η οποία έδινε απροκάλυπτα προνόμια στους αυτόχθονες Χριστιανούς έναντι των Μουσουλμάνων και παρουσίαζε το Ισλάμ ως μια καθυστερημένη κουλτούρα που είχε ανάγκη εκπολιτισμού, οι πολιτικές εντάσεις μεταξύ των δύο κοινοτήτων ξέσπασαν σε όλη τη Μέση Ανατολή. Οι Μουσουλμάνοι είχαν την τάση να βλέπουν τους Χριστιανούς γείτονές τους ως συνένοχους στην αποικιακή καταπίεση. Οι αυτόχθονες Χριστιανοί έγιναν ο στόχος της αντιαποικιακής αντίδρασης.

Με το τέλος της αποικιοκρατίας στον εικοστό αιώνα, οι κυβερνήσεις των νέων ανεξάρτητων κρατών - εθνών τής Μέσης Ανατολής ενθάρρυναν ενεργά την έξοδο των χριστιανών πολιτών τους από την περιοχή με τη θέσπιση νόμων που περιόριζαν τα δικαιώματά τους να προσηλυτίζουν ή να χτίζουν χώρους λατρείας. Η κατάσταση των Χριστιανών που παρέμειναν στην περιοχή επιδεινώθηκε με την άνοδο του πολιτικού Ισλάμ στη δεκαετία του 1950 και του ‘60, καθώς ομάδες όπως η Μουσουλμανική Αδελφότητα ενθάρρυναν τους Μουσουλμάνους τής Μέσης Ανατολής να βλέπουν τον εθνικισμό και την ιθαγένεια αυστηρά μέσα από το πρίσμα τής ισλαμικής ταυτότητας. Η ειρωνεία ήταν ότι, την ίδια στιγμή, τα κοσμικά αυταρχικά καθεστώτα στη Μέση Ανατολή βελτίωναν την εικόνα τους στην Δύση, παρουσιάζοντας τον εαυτός τους ως προστάτες των χριστιανικών μειονοτήτων από τους φανατικούς ισλαμιστές.

Η άνοδος του διεθνούς τζιχαντισμού κατά την διάρκεια των τελευταίων δύο δεκαετιών έκανε την εκστρατεία κατά των Χριστιανών πυρετώδη. Ομάδες τζιχαντιστών όπως η Αλ Κάιντα, ήταν ιδιαίτερα επιτυχείς στο να παρουσιάζουν τις συγκρούσεις ως έναν ολομέτωπο πόλεμο μεταξύ του Χριστιανισμού και του Ισλάμ. Πολλοί από τους Μουσουλμάνους τής περιοχής, ακόμη και εκείνοι που δεν υποστηρίζουν την Αλ Κάιντα, πλέον φανερά πιστεύουν ότι οι Χριστιανοί τής Μέσης Ανατολής είναι στενοί σύμμαχοι είτε των δυτικών «σταυροφόρων» (όπως στο Ιράκ) ή των «άθεων» τυράννων και δικτατόρων (όπως στη Συρία και την Αίγυπτο).

Για παράδειγμα, η εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ παρουσιαζόταν ευρέως ως μέρος μιας χριστιανικής σταυροφορίας εναντίον του Ισλάμ. Ριζοσπάστες Μουσουλμάνοι υποστήριζαν με συνέπεια (και επιτυχία) ότι οι Χριστιανοί τής χώρας ήταν σε συνεννόηση με τον στρατό των ΗΠΑ. Το αποτέλεσμα είναι ότι τουλάχιστον 60 χριστιανικές εκκλησίες [1] έχουν υποστεί επίθεση και πάνω από χίλιοι Χριστιανοί έχουν σκοτωθεί αφότου ανετράπη ο Σαντάμ Χουσεΐν. Σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις, σχεδόν τα δύο τρίτα των 1,5 εκατ. Χριστιανών στο Ιράκ αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την χώρα κατά τα τελευταία δέκα χρόνια, πολλοί για την Συρία, όπου βρέθηκαν και πάλι υπό επίθεση.

Ο χριστιανικός πληθυσμός τής Συρίας έχει πέσει από το 30% το 1920 σε λιγότερο από 10% σήμερα. Αν και αυτή η μαζική έξοδος έχει επιδεινωθεί από τον εμφύλιο πόλεμο, η πραγματική αιτία της έγκειται στην εδώ και δεκαετίες ψυχολογική αλλαγή που συνέβη σε όλη την περιοχή καθώς οι Χριστιανοί αναγνωρίζονταν πια ως εχθροί. Ωστόσο, επειδή πολλοί Χριστιανοί τής Συρίας ήταν ένθερμοι υποστηρικτές [2] τού καθεστώτος Άσαντ - είτε γιατί οι περιουσίες τους συνδέονταν με την κυβέρνηση είτε επειδή φοβούνταν την δίωξη που μπορεί να ακολουθήσει αν ανατραπεί ο Άσαντ - ήταν εύκολο για την συριακή αντιπολίτευση να παρουσιάσει τους Χριστιανούς τής χώρας ως de facto συνεργάτες ενός βάναυσου καθεστώτος, υπεύθυνου για τη μαζική δολοφονία των πολιτών του. Από την έναρξη του εμφυλίου πολέμου, [3], περισσότερες από 40 εκκλησίες υπέστησαν ζημιές ή καταστράφηκαν, πάνω από χίλιοι Χριστιανοί σκοτώθηκαν και εκατοντάδες χιλιάδες άλλοι εκτοπίστηκαν.

Μια παρόμοια δυναμική λειτούργησε στην Αίγυπτο, η οποία μπορεί να υπερηφανεύεται για τον παλαιότερο και μεγαλύτερο χριστιανικό πληθυσμό τής Μέσης Ανατολής. (Οι Κόπτες αποτελούν περίπου το 10% του πληθυσμού, ή περί τα οκτώ εκατομμύρια άνθρωποι). Πολλοί Χριστιανοί τής Αιγύπτου, συμπεριλαμβανομένου του Κόπτη Πάπα Tawadros II, δεν έκρυψαν την υποστήριξή τους προς το στρατιωτικό πραξικόπημα που ανέτρεψε τον δημοκρατικά εκλεγμένο, υποστηριζόμενο από την Μουσουλμανική Αδελφότητα, πρόεδρο από το αξίωμά του. Αυτή η υποστήριξη έχει ανοίξει τον δρόμο για αχαρακτήριστες πράξεις βίας από ορισμένους υποστηρικτές των Αδελφών Μουσουλμάνων εναντίον των χριστιανικών μειονοτήτων τής χώρας. Παρά το γεγονός ότι οι ισλαμιστές βρίσκονται στην πρώτη γραμμή αυτής της βίας, δεν είναι οι μόνοι υπεύθυνοι. Οι αστυνομικοί και οι στρατιωτικοί έκαναν ελάχιστα ή τίποτα για να αποτρέψουν τις επιθέσεις εναντίον Χριστιανών. Το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έφθασε στο σημείο να πει ότι η έλλειψη αντίδρασης από την κυβέρνηση σήμαινε την ενθάρρυνση αν όχι την αποθράσυνση αυτών των πράξεων τρομοκρατίας.

Πράγματι, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τα κοσμικά καθεστώτα τής Αιγύπτου έχουν μια ιστορία στο να στοχοποιούν τον ευπαθή Κοπτικό πληθυσμό τής χώρας. Μερικά από τα πιο καταπιεστικά χρόνια για τους Χριστιανούς ήταν υπό την εξουσία του Χόσνι Μουμπάρακ στη δεκαετία τού 1990. Μέχρι το πρόσφατο κύμα βίας, η χειρότερη σφαγή Κοπτών στην μετεπαναστατική Αίγυπτο ήρθε από τα χέρια των ίδιων στρατιωτικών που τώρα υποστηρίζουν πολλοί Κόπτες. Η σφαγή στο Maspero τον Οκτώβριο του 2011, στην οποία ο αιγυπτιακός στρατός σκόπιμα ερέθισε τα αισθήματα εναντίον των Κοπτών, άφησε 26 Κόπτες νεκρούς.

Η τραγωδία για τους Χριστιανούς της περιοχής είναι προφανής. Χάνουν την ζωή τους, τα σπίτια τους και τους λατρευτικούς τους οίκους. Ξεριζώνονται από τις πατρίδες των προγόνων τους και αναγκάζονται να φύγουν ως πρόσφυγες σε γειτονικές χώρες όπου είναι, σε πολλές περιπτώσεις, εξίσου ανεπιθύμητοι.

Αλλά, είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι το ξερίζωμα των Χριστιανών της περιοχής αποτελεί επίσης μια καταστροφή και για τους Μουσουλμάνους. Είναι αυτοί στους οποίους θα μείνει το έργο της οικοδόμησης μιας αξιοπρεπούς κοινωνίας στον απόηχο αυτών των φρικαλεοτήτων. Και αυτό το έργο θα γίνει ασύγκριτα πιο δύσκολο μετά την απομάκρυνση των Χριστιανών από τις τάξεις τους. Δεν είναι μόνο ότι η μνήμη αυτών των βίαιων ενεργειών θα μολύνει αυτές τις κοινωνίες – τόσο τους δράστες όσο και τα θύματα – επ’ αόριστον. Είναι επίσης ότι οι Μουσουλμάνοι αφαιρούν το είδος τού πλουραλισμού που αποτελεί το θεμέλιο για κάθε πραγματικά δημοκρατική δημόσια ζωή. Ένα από τα συνθήματα της Αραβικής Άνοιξης ήταν ότι οι Μουσουλμάνοι θέλουν να βάλουν τέλος στην τυραννία. Αλλά, ο μόνος διαρκής εγγυητής των πολιτικών δικαιωμάτων είναι το είδος τής κοινωνικής και θρησκευτικής πολυμορφίας που οι Μουσουλμάνοι τής περιοχής βρίσκονται στην διαδικασία να εξαλείψουν. Εάν δεν γίνει τίποτε για να αντιστραφεί η κατάσταση, η ελπίδα για την ειρήνη και την ευημερία στη Μέση Ανατολή μπορεί να εξαφανιστεί μαζί με τον χριστιανικό πληθυσμό της περιοχής.

Ο REZA ASLAN είναι επίκουρος βασικός συνεργάτης στο Council on Foreign Relations και, προσφάτως, ο συγγραφέας τού βιβλίου με τίτλο Zealot: The Life and Times of Jesus of Nazareth. Μπορείτε να τον ακολουθείτε στο Tweeter στο @rezaaslan

Copyright © 2002-2012 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.

Στα αγγλικά: http://www.foreignaffairs.com/articles/139917/reza-aslan/the-christian-e...

Σύνδεσμοι:
[1] http://www.csmonitor.com/World/Middle-East/2013/0331/Iraq-s-Christians-f...
[2] http://www.nytimes.com/2011/09/28/world/middleeast/fearing-change-syria-...
[3] http://www.bbc.co.uk/news/world-middle-east-22270455

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στη διεύθυνσηwww.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στη διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr

Διαβάστε περισσότερα ...