skip to main | skip to sidebar

Παρέμβαση

Ανεξάρτητο, πολιτικό και ενημερωτικό ιστολόγιο

Subscribe Twitter Twitter
  • Αρχική σελίδα
  • Επικοινωνία
  • Ποιοι είμαστε
  • Άρθρα συνεργατών
    • Γιώργος Γιούλος
    • Δημήτρης Κωνσταντίνου
    • Σεραφείμ Κωνσταντίνου
    • Νίκος Μπατσικανής
    • Νίκος Στούμπας
    • Θανάσης Στραβοσκούφης

Παρέμβαση - Τίτλοι Αναρτήσεων

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κουρδιστάν. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κουρδιστάν. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 22 Φεβρουαρίου 2016

Το νεο-οθωμανικό όνειρο έγινε εφιάλτης


Το νεο-οθωμανικό όνειρο έγινε εφιάλτης

Του Στρατή Αγγελή 
«Ο ΥΠΕΞ Κέρι τηλεφώνησε στον ομόλογό του Τσαβούσογλου για να εκφράσει τα συλλυπητήριά του για τον θάνατο Τούρκων στρατιωτικών και πολιτών από την ύπουλη τρομοκρατική επίθεση στο κέντρο της Άγκυρας. Ο Αμερικανός ΥΠΕΞ επανέλαβε τη δέσμευση των ΗΠΑ προς τον εταίρο του ΝΑΤΟ στον από κοινού πόλεμο κατά της τρομοκρατίας. Συζήτησαν επίσης για τις τελευταίες εξελίξεις στη Συρία συμπεριλαμβανομένων των προσπαθειών για διανομή ανθρωπιστικής βοήθειας και για την επίτευξη κατάπαυσης του πυρός στη Συρία, καθώς και την επικέντρωση στην υποβάθμιση και καταστροφή του ISIS».
Η ανακοίνωση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ το βράδυ της Πέμπτης ήταν ακόμη μια δημόσια αποδοκιμασία της τουρκικής ηγεσίας από τον υπερατλαντικό σύμμαχο. Και έγινε λίγο μετά την καταγγελία του Τούρκου προέδρου Ταγίπ Ερντογάν ότι οι Κούρδοι της Συρίας (DYP) και η στρατιωτική πτέρυγά τους (YPG), δηλαδή οι σύμμαχοι των Αμερικανών στον πόλεμο κατά του Ισλαμικού Κράτους, βρίσκονται πίσω από την πολύνεκρη βομβιστική επίθεση στην Άγκυρα, κοντά στη Βουλή και στο υπουργείο Άμυνας.
Η διεθνής κοινότητα θα πρέπει να αντιληφθεί τους δεσμούς μεταξύ του PYD και του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK), είπε οργισμένος ο Ερντογάν ομολογώντας ουσιαστικά ότι η Τουρκία δεν πείθει και δεν έχει βρει συμμάχους για μια χερσαία εισβολή. Η Σαουδική Αραβία αρχικά δήλωσε πρόθυμη να στείλει επίλεκτη δύναμη και αεροσκάφη για να πολεμήσουν τους... τζιχαντιστές. Στη συνέχεια το Ριάντ αναδιπλώθηκε ενώ ο Σαουδάραβας βασιλιάς έλαβε πρόσκληση από τον Πούτιν να επισκεφθεί τη Μόσχα, καθώς οι δυο πετρελαιοπαραγωγές χώρες προσπαθούν να βάλουν φρένο στην κατρακύλα των τιμών του μαύρου χρυσού.
Ο Τούρκος ΥΠΕΞ τράβηξε κι άλλο το σχοινί: είναι λάθος και ένδειξη αδυναμίες, είπε, να καταφεύγει η Ουάσιγκτον σε τρομοκρατικές οργανώσεις, όπως η YPG, για να πολεμήσει το Ισλαμικό Κράτος και πρέπει να σταματήσει αμέσως. Συνεχίζοντας το παιχνίδι με τη φωτιά στενός σύμβουλος του Ερντογάν απειλούσε ότι η Τουρκία θα κλείσει την πόρτα της βάσης του Ιντσιρλίκ στους Αμερικανούς.
Παράλληλα η τουρκική ηγεσία διεύρυνε τον κύκλο των «ενόχων» για το μακελειό της Άγκυρας με τους 28 νεκρούς και 61 τραυματίες δείχνοντας επίσης τη Ρωσία και βέβαια το συριακό καθεστώς. Στη Δαμασκό το καθεστώς Άσαντ επιχαίρει για την απομόνωση του καθεστώτος Ερντογάν. Στηρίζουμε το DYP όπως η Ρωσία και οι ΗΠΑ, δήλωσε με νόημα ο μόνιμος αντιπρόσωπος της Συρίας στα Ηνωμένα Έθνη.
«Όσο πιο πολύ προσπαθεί η Τουρκία, τόσο αποτυγχάνει» εκτιμά ο αρθρογράφος της αγγλόφωνης "Χουριέτ" Σεμίχ Ιντίζ σημειώνοντας ότι, παρά τις επίμονες προσπάθειες να χαρακτηριστεί τρομοκρατική οργάνωση το PYD, οι δυτικοί σύμμαχοι είναι ακόμη πιο κοντά στην αναγνώρισή του ως του νόμιμου εκπροσώπου των Κούρδων της Συρίας.
Παρά τα δεδομένα αυτά, η τουρκική ηγεσία δεν αναθεωρεί και επιμένει σε μια πολιτική που δεν οδηγεί πουθενά, ενώ ο Ερντογάν φαίνεται να πιστεύει πως θα αλλάξει την κατάσταση χρησιμοποιώντας γλώσσα κάθε άλλο παρά διπλωματική. Με άλλα λόγια, όσο πιο πολύ επιμένει η Τουρκία σε μια αποτυχημένη πολιτική στη Συρία τόσο περισσότερο παγιδεύεται, σημειώνει ο Σεμίχ Ιντίζ.
Στον διαρκή εκβιασμό για τσουνάμι προσφύγων προς την Ευρώπη η Τουρκία πρόσθεσε την περασμένη εβδομάδα τις απειλές για εισβολή στη βόρεια Συρία. Διπλός ο στόχος της Άγκυρας: να αποτρέψει την ένωση των περιοχών που ελέγχουν οι Κούρδοι κατά μήκος των συνόρων της και να σώσει τους συμμάχους της, τους φανατικούς ισλαμιστές αντάρτες, από την προέλαση των Κούρδων στον στρατηγικό διάδρομο Χαλέπι - Αζάζ - τουρκικά σύνορα.
Λειτουργώντας ουσιαστικά σαν πυροβολικό της Αλ Κάιντα οι Τούρκοι προσέφεραν κάλυψη στο συριακό παρακλάδι της οργάνωσης και σε άλλους αντάρτες που υποχωρούσαν έχοντας χάσει στρατηγικής σημασίας περιοχές. Παράλληλα η Άγκυρα επέτρεψε να περάσουν τα σύνορά της ενισχύσεις (περίπου 2.000 μαχητές), οπλισμός και πυρομαχικά για την υπεράσπιση της Αζάζ, ούτε δέκα χιλιόμετρα από τη μεθόριο. Νοτιότερα τα στρατεύματα του Μπασάρ Αλ Άσαντ με την υποστήριξη της ρωσικής αεροπορίας έσφιξαν τον κλοιό στο Χαλέπι.
Ο Αμερικανός πρόεδρος Μπάρακ Ομπάμα κάνει λόγο για στρατηγικό εγκλωβισμό της Ρωσίας και του Πούτιν στο αδιέξοδο της Συρίας, αποφεύγει όμως να μιλήσει ανοιχτά για τον ρόλο της συμμάχου Τουρκίας. Οι τελευταίες εξελίξεις ενισχύουν την πεποίθηση αμερικανικών παραγόντων ότι ο Ερντογάν «πρόδωσε» και παρέσυρε τον Ομπάμα στη Συρία.
Στο εσωτερικό της Τουρκίας λίγες μόνο ώρες κράτησε η επίδειξη ενότητας ισλαμιστών, κεμαλικών και εθνικιστών απέναντι στη βομβιστική επίθεση. Επιχείρησαν βέβαια να απομονώσουν πολιτικά το αριστερό φιλοκουρδικό κόμμα HDP και να το εμφανίσουν ως συνοδοιπόρο τρομοκρατών, αλλά γρήγορα ξέσπασε άγριος καυγάς μέσα στο λεγόμενο «πατριωτικό» μέτωπο.
«Η Τουρκία πνίγεται στο αίμα και δεν κυβερνάται σωστά» διακήρυξε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ηγέτης του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (CHP) Κεμάλ Κιλιντσντάρογλου, ενώ στενοί συνεργάτες του κατηγόρησαν την κυβέρνηση ότι άφησε απροστάτευτο το κέντρο της Άγκυρας. Ο βουλευτής του CHP Ερέν Ερντέμ είπε ότι μυστική έκθεση των υπηρεσιών ασφαλείας (ΜΙΤ) προειδοποιούσε από τις 20 Ιανουαρίου για σχέδιο των τζιχαντιστών του Ισλαμικού Κράτους να χτυπήσουν στρατιωτικές εγκαταστάσεις, αλλά και για την είσοδο στην Τουρκία μαχητών του PYD με παρόμοιο στόχο.
Στο ίδιο μήκος κύματος ο αρχηγός του κόμματος Εθνικιστικής Δράσης Ντεβλέτ Μπαχτσελί ζήτησε να δοθούν εξηγήσεις και να καταλογιστούν ευθύνες για το χτύπημα στην καρδιά της Άγκυρας. «Τι έκαναν οι υπηρεσίες ασφαλείας την ώρα που έσκαγαν οι βόμβες στην καρδιά της Άγκυρας, στο αρχηγείο του στρατού;» έγραψε στο Twitter ο αρχηγός των Γκρίζων Λύκων αμφισβητώντας ακόμη και την επίσημη εκδοχή ότι εξερράγη μία βόμβα. Ήταν ίσως μια χαραμάδα στο καθεστώς της λογοκρισίας που επιβάλλεται αυτόματα στην Τουρκία, όλο και πιο συχνά.
Μια υποχώρηση - ταπείνωση της Τουρκίας στη Συρία θα έθετε σε μεγάλη δοκιμασία την άτυπη συμφωνία του Ταγίπ Ερντογάν με το στρατιωτικό και οικονομικό κατεστημένο της χώρας, κι αυτό σε μια περίοδο που ο πήλινος γίγαντας της τουρκικής οικονομίας δέχεται ισχυρές πιέσεις.
http://www.avgi.gr/article/6286643/to-neo-othomaniko-oneiro-egine-efialtis#prettyPhoto
Διαβάστε περισσότερα ... Bookmark and Share
Αναρτήθηκε από Unknown στις 09:25 0 σχόλια
Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest
Ετικέτες Άμυνα - Διπλωματία, Κουρδιστάν, Συρία, Τουρκία

Πέμπτη 26 Μαρτίου 2015

Το Κουρδικό παροξύνει τις τριβές του Erdogan με την κυβέρνησή του


Του Κώστα Ράπτη

Εκλογίστικος υπολογισμός με τον νου στραμμένο στα τρέχοντα ή αναγωγή της “τουρκο-ισλαμικής σύνθεσης” στα (ανησυχητικά) λογικά της όρια; Γεγονός πάντως είναι ότι ο Τούρκος πρόεδρος Tayyip Erdoğan έχει υιοθετήσει το τελευταίο διάστημα μια καθαρά ριζοσπαστική έως παρανοειδή ρητορική, ενώ ταυτόχρονα άνοιξε διαμάχη με την κυβέρνηση του υποδεδειγμένου από τον ίδιο Ahmet Davutoğlu, προκαλώντας μεγάλη απορία στους εξωτερικούς παρατηρητές των τουρκικών πραγμάτων.

Λόγου χάρη, σε τελετή που διεξήχθη στις 16 Μαρτίου για την απονομή παρασήμων σε βετεράνους του στρατού ή οικογένειες πεσόντων στρατιωτών ο Erdoğan διακήρυξε ότι “η μάχη που άρχισε πριν από 1400 χρόνια” προφανώς με την εμφάνιση του Ισλάμ “ανάμεσα στην αλήθεια και την πλάνη δεν έχει τελειώσει”. Επιπλέον υποστήριξε ότι “αυτοί που πριν από 100 χρόνια επιτέθηκαν στα Δαρδανέλλια και κατόπιν στη Μικρά Ασία, με τους ισχυρότερους στρατούς του καιρού τους, δεν έχουν ποτέ μετανιώσει”. Και ακόμη, ότι όσοι επιθυμούν να μετατρέψουν την χώρα του “σε μια νέα Ανδαλουσία, μια νέα Μέση Ανατολή ή Ανατολική Αφρική, και επιφυλάσσουν για την Τουρκία την τύχη της Ανατολικής Ευρώπης και των Βαλκανίων, δεν εγκατέλειψαν ποτέ τις επιδιώξεις τους”.

Για τον Erdoğan, φαίνεται, ανάμεσα στους σύγχρονους γεωπολιτικούς τυχοδιωκτισμούς και την reconquista της Ιβηρικής τον 15ο αιώνα, οπότε οι Μουσουλμάνοι υποχρεώθηκαν είτε να αποχωρήσουν είτε να αλλαξοπιστήσουν, οι διαφορές είναι ανύπαρκτες. Άλλωστε, όπως επισήμανε, μόνο στη δική του χώρα αποτελεί ο όρος “Τούρκος” εθνολογικό προσδιορισμό – στα μάτια των Δυτικών “Τούρκοι” ήταν επί αιώνες όλοι οι Μουσουλμάνοι με τους οποίους αντιπαρατέθηκαν.

Η αριστερή εφημερίδα BirGun χαρακτήρισε την συγκεκριμένη ομιλία “κάλεσμα σε τζιχάντ”. Από την πλευρά του, ο Kadri Gürsel του al-monitor.com την ερμήνευσε με βάση το ιδεολόγημα της “τουρκο-ισλαμικής σύνθεσης”, που λάνσαρε η δικτατορία του Evren, για να εξασφαλίσει την ευρύτερη δυνατή κοινωνική στήριξη. Όμως ο ίδιος αρθρογράφος πρόσφερε και μια περισσότερο πεζή εξήγηση.

Περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, ο Erdoğan επιθυμεί την μετατροπή του πολιτεύματος και τυπικά σε προεδρικό, με συνταγματική αναθεώρηση. Αυτό προϋποθέτει την κατάκτηση από το κυβερνών κόμμα στις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου είτε 400 εδρών στις 550, ώστε να μην είναι υποχρεωτική η διεξαγωγή δημοψηφίσματος επί του νέου σχεδίου Συντάγματος, είτε τουλάχιστον 330 εδρών, ώστε να μην χρειαστεί η συναίνεση άλλων πολιτικών δυνάμεων στην αναθεωρτητική διαδικασία. Όμως, ο πάντοτε ευαίσθητος στις ταλαντεύσεις της κοινής γνώμης Erdoğan βλέπει από τη μία μεριά το Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης να κλέβει ψηφοφόρους από τους “ισλαμο-δημοκράτες” και από την άλλη το Δημοκρατικό Κόμμα των Λαών (HDP), μέτωπο των Κούρδων αυτονομιστών και αριστερών οργανώσεων, να βρίσκεται κοντά στο όριο κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης του 10% - όσο δηλ. συγκέντρωσε στις προεδρικές εκλογές ο χαρισματικός υποψήφιός του, Selahattin Demirtaş. Είναι σε αυτό το σημείο που τα πράγματα αρχίζουν να γίνονται ολοένα και πιο περίπλοκα.

Η πρωτοφανής κοινή συνέντευξη Τύπου που έδωσαν στις 28 Φεβρουαρίου στα ανάκτορα του Dolmabahçe αντιπροσωπείες της κυβέρνησης και του HDP υπήρξε σημείο καμπής στην διαδικασία επίλυσης του Κουρδικού, όπως άλλωστε και το μήνυμα του έγκλειστου Abdullah Öcalan για την Κουρδική Πρωτοχρονιά (21 Μαρτίου), οπότε πρότεινε την διεξαγωγή συνεδρίου του PKK με αντικείμενο την αναστολή της ένοπλης πάλης.

Ωστόσο, ο Erdoğan χαρακτήρισε ανάρμοστο το να μπαίνει στο ίδιο κάδρο η κυβέρνηση με το HDP και απαράδεκτη τη συμφωνία των δύο μερών για σύσταση επιτροπής κοινής αποδοχής που θα την τήρηση της διαδικασίας επίλυσης. Ο Τούρκος πρόεδρος ασφαλώς γνωρίζει ότι οι παραχωρήσεις προς το κουρδικό στοιχείο αναστατώνουν ένα μέρος του εκλογικού κοινού και πάντως δεν ξεχνά τη δήλωση Demirtaş ότι δεν θα συνεργήσει ποτέ σε μετατροπή του πολιτεύματος σε προεδρικό. Άλλωστε, στην τελευταία από τις αλληλοαναιρούμενες κατά καιρούς δηλώσεις του για το ζήτημα, ο Erdoğan διαπίστωσε ότι “δεν υπάρχει Κουρδικό πρόβλημα” στην Τουρκία.

Ακολούθησε σκληρή απάντηση του αντιπροέδρου και εκπροσώπου της κυβέρνησης Bülent Arınç (εκ των συνιδρυτών του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης) ότι η διαδικασία επίλυσης του Κουρδικού αποτελεί αποκλειστικά κυβερνητική ευθύνη, καθώς και αμήχανη αντίδραση του έτερου αντιπροέδρου Yalçın Akdoğan, πρωταγωνιστή της επίμαχης συνέντευξης Τύπου, ο οποίος κατηγόρησε... το HDP και το ΡΚΚ ότι δυναμιτίζουν το κλίμα με το να καταγγέλλουν τον Erdoğan, “πραγματικό αρχιτέκτονα της διαδικασίας επίλυσης”. Ο λόγος του Προέδρου, πρόσθεσε, “είναι για μας διαταγή”.

Τα πράγματα εκτραχύνθηκαν όταν ο πιστός στον Erdoğan δήμαρχος Αγκύρας Melih Gökçek στράφηκε εναντίον του Arınç, ο οποίος με την σειρά του τον κατηγόρησε ότι “ξεπουλά την πρωτεύουσα οικόπεδο το οικόπεδο” στους ανθρώπους του αυτεξόριστου στις ΗΠΑ ιεροκήρυκα Fethullah Gülen, άλλοτε συμμάχου και νυν μεγάλου αντιπάλου των κυβερνώντων.

Λίγο πριν τα δύο κορυφαία στελέχη φθάσουν να λύνουν τις διαφορές τους στα δικαστήρια, επενέβη ο Πρωθυπουργός Davutoğlu, ο οποίος ξεκαθάρισε ότι δεν υπάρχει διαφωνία με τον πρόεδρο επί του Κουρδικού και ότι τα “συντροφικά μαχαιρώματα” θα τύχουν μηδενικής ανοχής κατά την προεκλογική περίοδο. Σε αντίθεση με τον Arınç, ο οποίος βάσει του κομματικού καταστατικού δεν μπορεί να διεκδικήσει τέταρτη βουλευτική θητεία, ο Davutoğlu θα πρέπει με προσοχή να εργασθεί για το πολιτικό του μέλλον...

Κάπου εκεί βρήκε τον χώρο να παρεμβληθεί ο στρατός, είτε με τη δήλωση του αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Necdet Özel ότι οι “τρομοκράτες” του ΡΚΚ επιχειρούν να “νομιμοποιηθούν” στο πλαίσιο της μάχης κατά του Ισλαμικού Κράτους και ενισχύουν τον έλεγχό τους σε περιοχές της Συρίας και του Ιράκ. Την ίδια ώρα, τα δύο θερμά επεισόδια την Τετάρτη στην μεθοριακή επαρχία Hakkari, όπου στρατός και αντάρτες του ΡΚΚ αντάλλαξαν πυρά, υπενθύμισε ότι η “διαδικασία επίλυσης” είναι κάτι το εύθραυστο και πάντως σημαντικότερο από τα (ενδο)κομματικά παιχνίδια.

Από την πλευρά του ο Erdoğan “έκλεισε” το ζήτημα δηλώνοντας σε ομιλία του ότι η μετατροπή του πολιτεύματος σε προεδρικό θα απογειώσει το... κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Τουρκίας από τα 11.000 στα 25.000 δολάρια μέχρι το 2013, διότι θα εξαλείψει τη δυσαρμονική “πολυφωνία” στους κυβερνητικούς και διοικητικούς μηχανισμούς. Βέβαια, ο μεγαλύτερος παράγοντας δυσαρμονίας αποδεικνύεται ότι είναι ο ίδιος ο Τούρκος πρόεδρος, είτε με τις απόψεις του για το Κουρδικό, είτε με τις φραστικές επιθέσεις του στην Κεντρική Τράπεζα για την επιφυλακτική νομισματική της πολιτική, είτε με τη δημόσια διαφωνία του προς τη μεταπήδηση στην ενεργό πολιτική του επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών Hakan Fidan, ο οποίος υποχρεώθηκε να οπισθοχωρήσει. Ο δε αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Kemal Kılıçdaroğlu παρατηρεί για τους κυβερνώντες: “Άρχισαν να αλληλοκατηγορούνται. Θα το βλέπουμε αυτό όλο και πιο συχνά στο μέλλον”.


Πηγή:www.capital.gr
Διαβάστε περισσότερα ... Bookmark and Share
Αναρτήθηκε από Unknown στις 09:12 0 σχόλια
Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest
Ετικέτες Κουρδιστάν, Τουρκία

Τετάρτη 22 Οκτωβρίου 2014

Γιατί οι ΗΠΑ στρέφονται προς το ΡΚΚ


Του Κώστα Ράπτη

Η μεταστροφή της Τουρκίας σε ό,τι αφορά την πολιορκία της πόλης Kobane, με την ανακοίνωση της διεξαγωγής συνομιλιών για την μεταφορά Κούρδων πεσμεργκά από το βόρειο Ιράκ στην αντιστεκόμενη στους τζιχαντιστές πόλη, ολοκληρώνει την επικοινωνιακά καταστροφική διαχείριση του θέματος από τους Tayyip Erdogan και Ahmet Davutoglu.

Μέχρι τώρα, η Άγκυρα δεχόταν τα πυρά όσων την κατηγορούσαν για εγκληματική απάθεια μπροστά στο δράμα που εκτυλισσόταν μπροστά στα σύνορά της και για εκβιαστική πρόταξη των δικών της προτεραιοτήτων έναντι του αγώνα κατά του Ισλαμικού Κράτους. Τώρα, η τουρκική κυβέρνηση εμφανίζεται ευάλωτη και απέναντι στις επικρίσεις όσων (π.χ. των εθνικιστών στο εσωτερικό της Τουρκίας) την καταγγέλλουν ως ενεργούμενο των ΗΠΑ και ως «όμηρο» του Κουρδικού αποσχιστικού κινήματος.

Πράγματι, η πρωτοβουλία των ΗΠΑ να ενισχύσουν τους υπερασπιστές του Kobane με τη ρίψη από αέρος όπλων, πολεμοφοδίων και ιατρικού υλικού (που προσέφερε η αυτόνομη κουρδική οντότητα του Βόρειου Ιράκ) κατέδειξε το όριο της υπομονής της υπερδύναμης όταν διαπραγματεύεται με έναν δύστροπο σύμμαχο, αλλά και την ικανότητά της να τον επαναφέρει στη «γραμμή».

Πρόκειται αναμφίβολα για μια μεγάλη επιτυχία του PYD, κύριας πολιτικής δύναμης των Κούρδων της Συρίας, καθώς και της «μητρικής» του οργάνωσης, του ΡΚΚ στη Τουρκία, όχι μόνο στο επιχειρησιακό, αλλά και στο επικοινωνιακό πεδίο. Το πολυεθνοτικό πείραμα αυτοκυβέρνησης της Rojava (ήτοι των αυτονομημένων «καντονιών» του Συριακού Κουρδιστάν) προβλήθηκε ως μία κοσμική δύναμη αποφασισμένη να αντισταθεί αποτελεσματικά στους τζιχαντιστές, όπως έπραξε και κατά την πολιορκία της μειονότητας των Γεζίντι στα όρη Σιντζάρ του βόρειου Ιράκ – και αυτό ο «διεθνής παράγων» δεν μπορούσε πλέον να παραγνωρίζει. Το Kobane μετατράπηκε σε σύμβολο, ενώ αντίθετα η Τουρκία, που θεωρούνταν ο κατεξοχήν αξιόμαχος και αξιόπιστος παίκτης της περιοχής αναλώθηκε σε παζαρέματα.

Στις αντιρρήσεις της Άγκυρας ότι το PYD, είναι ό,τι και το ΡΚΚ, δηλ. τρομοκρατική οργάνωση, η αναπληρώτρια εκπρόσωπος του State Department, Marie Harf περιορίσθηκε να αναφέρει ότι από την άποψη του αμερικανικού δικαίου οι δύο οργανώσεις αποτελούν ξεχωριστές περιπτώσεις…

Με τη χαρακτηριστική της ευελιξία, η Ουάσιγκτον κατέδειξε ότι η αλλαγή καθεστώτος στη Δαμασκό, για την οποία πίεζε o Erdogan, δεν αποτελεί τη στιγμή αυτή προτεραιότητα, ενώ απέναντι στο PKK/PYD επέλεξε αντί της καταστολής την απόπειρα ενσωμάτωσης. Το πείραμα της Rojava είναι, από αυτή την άποψη, προτιμότερο να ελεγχθεί μέσω των ενισχύσεων των πεσμεργκά παρά με την άλωση της περιοχής από τους τζιχαντιστές, ενώ η εντεινόμενη επιχειρησιακή συνεργασία των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων με τους μαχητές του PKK/PYD και το άνοιγμα διαύλων πολιτικού διαλόγου προσφέρει δυνάμει την ευκαιρία ένταξής τους σε μελλοντικούς σχεδιασμούς (π.χ. για την «επόμενη μέρα» στη Συρία). Η προσέγγιση αυτή κατέστη άλλωστε υποχρεωτική από τη στιγμή που το Ιράν διαμήνυσε ότι προσφέρεται να συνδράμει στρατιωτικά τους υπερασπιστές του Kobane, εάν επιτρέψει κάτι τέτοιο η Δαμασκός.

Σε κάθε περίπτωση, η «διαδικασία επίλυσης» του Κουρδικού που δρομολογήθηκε από τον Erdogan στο εσωτερικό της Τουρκίας (και τώρα δοκιμάζεται δεινά) αποκτά ως εγγυητή της τις ΗΠΑ, ενώ η τουρκική ηγεσία μένει να διαχειρίζεται τη μία επικοινωνιακή καταστροφή μετά την άλλη. Να απαντά λ.χ. στην κυβέρνηση της Δανίας για το πώς αφέθηκε ελεύθερος ένας ισλαμιστής που κατηγορείται για την απόπειρα δολοφονίας του Δανού αρθρογράφου Lars Hedegaard, τη στιγμή που το τουρκικό κράτος εμφανίζεται αμείλικτο έναντι διαδηλωτών, σκιτσογράφων που σατιρίζουν τον Erdogan ή αστυνομικών οι οποίοι πρωτοστάτησαν σε έρευνες κατά σκανδάλων διαφθοράς των κυβερνώντων…


Πηγή:www.capital.gr
Διαβάστε περισσότερα ... Bookmark and Share
Αναρτήθηκε από Unknown στις 13:30 0 σχόλια
Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest
Ετικέτες Άμυνα - Διπλωματία, Η.Π.Α., Κουρδιστάν, Τζιχαντιστές, Τουρκία

Τρίτη 10 Δεκεμβρίου 2013

Letter from Kurdistan


Stratfor
By Reva Bhalla
At the edge of empires lies Kurdistan, the land of the Kurds. The jagged landscape has long been the scene of imperial aggression. For centuries, Turks, Persians, Arabs, Russians and Europeans looked to the mountains to buffer their territorial prizes farther afield, depriving the local mountain dwellers a say in whose throne they would ultimately bow to.
The hot temperament of this borderland was evident in an exchange of letters between Ottoman Sultan Selim I and Safavid Shah Ismail I shortly before the rival Turkic and Persian empires came to blows at the 1514 Battle of Chaldiran in northern Kurdistan. The Ottoman sultan, brimming with confidence that his artillery-equipped janissaries would hold the technological advantage on the battlefield, elegantly denigrated his Persian foes:
Ask of the sun about the dazzle of my reign;
Inquire of Mars about the brilliance of my arms.
Although you wear a Sufi crown, I bear a trenchant sword,
And he who holds the sword will soon possess the crown.
Safavid Shah I, also writing in Turkish, poetically retorted:
Should one embrace the bride of worldly rule too close,
 His lips will kiss those of the radiant sword ...
Bitter experience has taught that in this world of trial
, He who falls upon the house of 'Ali always falls.
The armies fought to the limits of their empires and, after a series of wars culminating in the Treaty of Zuhab of 1639, the Zagros Mountains came to define the borderland between the Ottomans and Persians, with the Kurds stuck in the middle.

A Rivalry Reborn

The Turkic-Persian competition is again being fought in Kurdistan, only this time, energy pipelines have taken the place of gilded cavalry. At a recent energy conference in the northern Iraqi Kurdish city of Arbil, I listened as hundreds of energy executives murmured excitedly in the audience as Ashti Hawrami, the minister of natural resources for Iraq's autonomous Kurdish region, declared in perfect, British-taught English that an oil pipeline connecting Kurdish oil fields to Turkey is complete, operational and will be pumping oil by the end of the year with or without Baghdad's consent. This, effectively, was as much a Kurdish declaration of independence as it was a Turkish-backed Kurdish declaration of war against Baghdad and its Persian sponsors.
Roughly 25 million Kurds occupy a region that stretches from the eastern Taurus Mountains in Turkey through the Jazira Plateau of northeastern Syria across the mountains and plateaus of southeastern Anatolia before dead-ending into the northern spine of the Zagros Mountains, which divide Iran and Iraq. This is a territory spread across four nations with bitter histories and a shared commitment to prevent Kurdish aspirations for independence from eroding their territorial integrity. For Syria, Iraq, Turkey and Iran, this restive buffer had to be preserved and contained, though it could also be exploited. The fratricidal tendencies of the Kurds, bred by their divisive mountainous home, gave the surrounding states a useful tool to undermine one another whenever the need arose.
As power changed from indigenous empires to colonial hands, from monarchs to Baathist tyrants, from hardcore secularists to Islamists, the Kurds remained too divided and weak to become masters of their own fate able to establish a sovereign Kurdish homeland. The Kurds themselves are divided and sequestered along geographical, tribal, linguistic, political and ideological lines across the four states they inhabit. But unique circumstances over the past decade enabled a politically coherent Iraqi Kurdistan to temporarily defy its own history and inch toward quasi-independence.

A String of Good Fortune

The chain of events began with the 2003 toppling of Saddam Hussein. His attempts to eradicate Iraq's Kurdish population through chemical attacks in the Anfal campaign of the late 1980s and other aggressions in the region eventually led to the creation of a U.S.-imposed no-fly zone in northern Iraq after the 1991 Gulf War. With the threat in Baghdad effectively neutralized and U.S. troops covering Mesopotamia, Iraq's Kurdish leadership put aside their differences to form the Kurdistan Regional Government, further solidifying the boundaries of the northern autonomous zone.
Ultimately, the United States was a strong but unreliable protector for the Kurds. When U.S. troops withdrew from Iraq, a nervous Kurdistan looked to energy firms as their next-best insurance policy. So long as Western energy firms were committed to making money in northern Iraq, their presence would give Arbil the leverage it needed to balance against a government in Baghdad, slowly re-strengthening under Shiite dominance and committed to keeping Kurdish oil revenues under its control.
But as tensions with Baghdad grew over the distribution of energy revenues, the Iraqi Kurds unexpectedly found a sponsor in Ankara. The moderate Islamist-rooted Justice and Development Party had effectively neutered the military's political influence in Turkey and was ready to experiment with a new strategy toward its Kurdish population. Instead of suppressing Kurdish autonomy with an iron fist, Ankara went from regarding Kurds as confused "mountain Turks" to recognizing Kurdish language and cultural rights and launching its most ambitious peace negotiation to date with the Kurdistan Workers' Party. This policy of engagement extended to Iraqi Kurdistan, where the Turkish government was earnestly eyeing Kurdish oil and natural gas to fuel Turkey's expensive energy appetite and loosen Russia's energy grip over Ankara.
At this point, Iran was too preoccupied to effectively balance against Turkey's deepening involvement in Iraqi Kurdistan. The Iranian regime was busy defending its allies in Syria and Lebanon while trying to manage a highly antagonistic relationship with the United States. Meanwhile, Baghdad had its hands full in trying to manage intra-Shiite rivalries and fending against a reinvigorated jihadist threat spurred by the U.S. withdrawal from Iraq and the Syrian civil war -- all while trying to prevent the Kurds from breaking out on their own.
A cooperative Ankara, a weak Damascus, a preoccupied Tehran, an overwhelmed Baghdad and a host of anxious investors formed the ingredients for an audacious pipeline project. It began furtively in 2012 as a natural gas pipeline designed to feed the domestic Kurdish market. When the pipeline quietly skirted past the power plant it was supposed to feed, underwent a conversion to transport oil and began heading northward to Turkey, the secret was out: Turkey and the Kurdistan Regional Government were working to circumvent Baghdad and independently export Kurdish energy.
As the pipeline construction progressed, Kurdish peshmerga forces continued spreading beyond formal Kurdistan Regional Government boundaries in disputed areas and held their ground against demoralized Iraqi army forces. And in the name of guarding against a real and persistent jihadist threat, Kurdish forces built deep, wide ditches around the city of Arbil and are now building one around the disputed oil-rich city of Kirkuk, marking the outer bounds of a slowly expanding Kurdish sphere of influence.

A Complicated Future

We have now arrived at the question of when, and not if, Kurdish oil will flow to Turkey without Baghdad's consent. The completion of the tie-in of the pipeline at a newly constructed pumping and metering station at Fishkhabor near the Turkish border, bypassing the station controlled by Iraqi federal authorities, marks the boldest foreign policy move that Turkey has made in a very long time.
Letter from Kurdistan
Click to Enlarge
Turkey has put itself in a position where it can receive 250,000 to 300,000 barrels per day of crude from Iraqi Kurdistan (potentially including crude that could later be pumped from the disputed Kirkuk field through the Khurmala Dome complex in Kurdish territory) at the Turkish border. From Fishkhabor, the crude will reconnect to a 40-inch pipe that runs parallel to a 46-inch pipe traveling westward to the Ceyhan port terminal. While the 46-inch pipe of the Kirkuk-Ceyhan pipeline in federal Iraqi territory is operating at just one-fifth of its capacity due to disrepair and frequent militant attacks, Turkey and the Kurdistan Regional Government are essentially appropriating the section of the 40-inch pipe lying in Turkish territory to complete their independent energy project.
Plans are quietly being discussed to build another parallel line on the Turkish side to Ceyhan to completely divorce the pipeline infrastructure from any claims by Baghdad. Even now, by Ankara and Arbil's design, Baghdad has no physical means of interrupting the oil flow through the new pipeline route. And while Baghdad can quietly try to facilitate, or at least turn a blind eye to, jihadist attacks in Iraqi Kurdistan in a bid to undermine investor confidence, Kurdish security and intelligence can still put up a formidable defense against threats from both jihadists and Iraqi national forces -- that is, at least until Baghdad develops its air force and regains the military bandwidth to refocus on the north.
The speed and cunning with which the pipeline was completed demand respect, even -- however reluctantly -- from an outraged Baghdad. At the same time, the geopolitical tectonic plates are shifting once again in this volatile region, promising to complicate the energy strategy engineered by Arbil and Ankara down the line.
Iran may have been too distracted to balance Turkey in Kurdish lands over the past decade, but the coming years will look different. Iran and the United States are both serious about reaching a strategic rapprochement in their long-hostile relationship. Though there will be obstacles along the way, the foundation for a U.S.-Iranian detente has been laid. Turkey is already starting to adapt to the shifting balance of power, struggling to reach an accommodation with Baghdad, Tehran and Washington over the thorny issue of how payments from this new export pipeline will be handled. For now, the United States is trying to avoid becoming entangled in this political morass, prioritizing its negotiation with Iran while publicly maintaining a "one Baghdad, one Iraq" policy. But with time, the United States will regain its ability to manage a balance of power between Shiite Iran and Sunni competitors such as Turkey and Saudi Arabia. The more U.S.-Iranian relations progress, the more time and attention Iran can give to strong-arming regional allies, like Baghdad, in the face of a deepening Turkish footprint in northern Iraq.
The age-old Turkic-Persian rivalry will reawaken in Kurdistan as Iran reinforces its Shiite allies in Baghdad to pressure the Kurds, using military operations in its own Kurdish region to justify cross-border interventions. Iran is also already starting to discuss energy exploration in the border region with Iraqi Kurdistan, asserting that if Arbil has a problem with such activities, it can take it up with Baghdad. But the sharpest tools Iran and its allies in Baghdad have to undermine Turkey's alliance with the Kurdistan Regional Government are the Kurds themselves.
The past decade of Kurdish unity between Massoud Barzani's Kurdistan Democratic Party and Jalal Talabani's Patriotic Union of Kurdistan is highly anomalous and arguably temporary. Iraq's Kurdish region has effectively been split between the Barzani and Talabani fiefs politically, militarily and economically, with the Kurdistan Democratic Party ruling the northern provinces of Dohuk and Arbil and the Patriotic Union of Kurdistan ruling Suleimaniyah to the south. Though the two parties have demonstrated the ability to suppress their rivalry in times of extreme stress or opportunity, the fault lines that intersect this fractious Kurdish landscape are still present. On the surface, the Kurdistan Democratic Party and Patriotic Union of Kurdistan have united their peshmerga forces into a single, unified ministry. In reality, the political lines dividing Peshmerga forces remain sharper than ever. Further complicating matters is the political rise of the Gorran movement, a faction that broke away from the Patriotic Union of Kurdistan now that the latter is suffering from a leadership vacuum. Though the Gorran can only claim votes at this point, it is only a matter of time before it, too, develops its own peshmerga forces, creating an even wider imbalance of power among Iraq's main Kurdish parties.
The cracks in the Kurdish landscape will be exploited the more competition grows between Turkey and Iran. One does not even have to reach far back in history to get a sense of just how deep Kurdish rivalries can run. The Kurdistan Democratic Party and Patriotic Union of Kurdistan were engaged in an all-out civil war from 1994 to 1996 that arose from a property dispute. More willing to turn to their regional adversary than compromise with their ethnic kin, the Kurdistan Democratic Party reached out to Ankara for assistance, while the Patriotic Union of Kurdistan took help from Iran and even Saddam Hussein. Those fault lines have tempered since the fall of Hussein, but the influx of oil money into an already highly corrupt and competitive leadership, a growing imbalance of power among the main Kurdish parties and a developing rivalry between regional forces Turkey and Iran will apply enormous stress on the Kurds' brittle union.

Sober Reminders

For now, Kurdish and Turkish officials and energy executives alike will brush these inconvenient warnings aside; their eyes will remain set on the hundreds of thousands of barrels of crude and billions of cubic meters of natural gas lying beneath Kurdistan's rocky surface. From their point of view, how could Baghdad refuse the commercial benefits of another viable export line out of Iraq? It's only a matter of time, they say, until Baghdad comes to the negotiating table on Ankara's and Arbil's terms and a win-win solution is achieved.
But matters of territorial integrity, financial sovereignty and nationalism are not easily trifled with at the intersection of empires. This is easy to forget when watching heavy concrete blocks being lifted by cranes over Arbil, a bubble of a city where two five-star hotels are filled with expats and Versace-clad locals who look like they belong in a "coming soon" promotion on the oil riches about to be bestowed on Iraqi Kurdistan.
Just a few miles from that glitzy scene is a crowded, smoke-filled cafeteria filled with women in head scarves, screaming children and a mix of men wearing business suits and the traditional Shal-u-Shepik style of baggy trousers with thick bands around the waist. Carts filled with tea in tulip-shaped glasses, warm sheets of flatbread, Kurdish kabob, hummus, cucumbers and radishes rattle noisily through a maze of long tables. Across from me, a young Kurdish man with bright eyes and an American flag on his phone fidgets in his seat. After a long pause, he says, "you know … we have a saying here. Kurdistan is a tree. After a long time, we grow tall, we become full of green leaves and then the tree shrivels and becomes bare. Right now, our leaves are green. Give it enough time. This tree won't die, but our leaves will fall to the ground again."


Read more: Letter from Kurdistan | Stratfor
Follow us: @stratfor on Twitter | Stratfor on Facebook
Διαβάστε περισσότερα ... Bookmark and Share
Αναρτήθηκε από Unknown στις 16:51 0 σχόλια
Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest
Ετικέτες Άμυνα - Διπλωματία, Γεωπολιτική, Κουρδιστάν, Τουρκία

Πέμπτη 25 Ιουλίου 2013

Σκάβουν ορύγματα και θέσεις μάχης οι μονάδες του τουρκικού στρατού, απέναντι στο ΡΚΚ, στα σύνορα με τη Συρία


Στην Τουρκία, κατά παράδοσιν, κάθε Πέμπτη γίνονται οι συναντήσεις στο Γραφείο της Πρωθυπουργείας, όπου ο εκάστοτε πρωθυπουργός δέχεται συνήθως τον Αρχηγό ΓΕΕΘΑ, τον Διοικητή της ΜΙΤ και τους υπουργούς του.
Η παράδοση ανατρέπεται όταν συμβαίνει κάποιο έκτακτο γεγονός, όπως χθες, που ο Τούρκος πρωθυπουργός Ρ. Τ. Ερντογάν, δέχτηκε στο γραφείο του σε σύσκεψη τον αρχηγό ΓΕΕΘΑ, Νετζντέτ Οζέλ, τον Βοηθό Πρωθυπουργού, Μπεσίρ Αταλάυ, τον Υπουργό Δικαιοσύνης, Σαντουλλάχ Εργκίν, τον Υπουργό Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου, τον Υπουργό Εσωτερικών, Μουαμέρ Γκιουλέρ, τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας, Ισμέτ Γιλμάζ, τον Σύμβουλο της Πρωθυπουργείας,  Εφκάν Αλά και τον Διοικητή της ΜΙΤ, Χακάν Φιντάν.
Το θέμα της συγκεκριμένης σύσκεψης κορυφής ήταν οι συγκρούσεις που λαμβάνουν χώρα απέναντι από την πόλη Τζεϋλάνπιναρ, του νομού Ούρφα, στα σύνορα με τη Συρία, μεταξύ των δυνάμεων του Κόμματος Δημοκρατικής Ενότητας (PYD), που αποτελεί κλάδο του ΡΚΚ, και της ισλαμιστικής τρομοκρατικής οργάνωσης El Nusra, παράρτημα της Αλ Κάιντα στη Συρία.
Σήμερα, ως αποτέλεσμα των αποφάσεων που ελήφθησαν στην ως άνω σύσκεψη, οι μονάδες του τουρκικού στρατού που έχουν αναπτυχθεί κατά μήκος των συνόρων, στην ως άνω περιοχή, άρχισαν να σκάβουν ορύγματα και θέσεις μάχης, για το ενδεχόμενο να δεχτούν πυρά ή οι μάχες να επεκταθούν στο έδαφος της Τουρκίας.
Στις θέσεις μάχης που έχουν διαμορφωθεί έχουν εγκατασταθεί τεθωρακισμένα οχήματα μάχης τύπου Kobra και Kirpi, τα οποία αναμένουν στις θέσεις τους σε κατάσταση συναγερμού.


http://infognomonpolitics.blogspot.gr/
Διαβάστε περισσότερα ... Bookmark and Share
Αναρτήθηκε από Unknown στις 18:27 0 σχόλια
Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest
Ετικέτες Άμυνα - Διπλωματία, Κουρδιστάν, Συρία, Τουρκία

Τετάρτη 24 Ιουλίου 2013

Οι Κούρδοι έτοιμοι να χαράξουν νέα σύνορα





Του Κώστα Ράπτη 


O φυλακισμένος στη νήσο İmralı της Προποντίδας ιδρυτής του Εργατικού Κόμματος Κουρδιστάν (ΡΚΚ) Abdullah Öcalan δέχθηκε την Κυριακή την επίσκεψη του συμπροέδρου του φιλοκουρδικού Κόμματος Ειρήνης και Δημοκρατίας (BDP) Selahattin Demirtaş και της αντιπροέδρου της κοινοβουλευτικής του ομάδας Pervin Buldan. Ήταν η όγδοη κατά σειρά επίσκεψη αυτού του είδους αφότου ο Öcalan εγκαινίασε τον περασμένο Οκτώβριο τις επαφές με την κυβέρνηση Erdoğan, οι οποίες κατέληξαν στην διαδικασία εξομάλυνσης του Κουρδικού ζητήματος στη γείτονα.

Σε μία συγκυρία κατά την οποία είναι διάχυτη η αίσθηση ότι η διαδικασία καρκινοβατεί ή και κινδυνεύει να εκτροχιασθεί το μήνυμα που εξέπεμψε ο Öcalan μέσω των επισκεπτών του ήταν καθησυχαστικό, αν και συνοδευόταν από έκκληση και προς τις δύο πλευρές να “αποφύγουν τα λάθη” και προς την κυβέρνηση Erdoğan να επισπεύσει το πέρασμα προς την προβλεπόμενη δεύτερη και την τρίτη φάση, με την υιοθέτηση θεσμικών μεταρρυθμίσεων υπέρ του κουρδικού στοιχείου. Η πρώτη φάση εγκαινιάσθηκε θεαματικά την Κουρδική Πρωτοχρονιά (21 Μαρτίου) με δημόσια έκκληση του Öcalan προς τους αντάρτες του ΡΚΚ και την ανακοίνωση της οργάνωσης στις 8 Μαΐου ότι άρχισε η αποχώρηση των μαχητών της από το τουρκικό έδαφος. Ωστόσο, ο υπουργός Εσωτερικών της Τουρκίας Muammer Güler εκτίμησε προ μηνός ότι μόνο το 20% των ανταρτών έχει αποχωρήσει.

Την Κυριακή, ο ισοβίτης Öcalan προχώρησε ένα βήμα παραπέρα δηλώνοντας ότι οι συνθήκες κράτησής του δεν του επιτρέπουν να έχει περισσότερο εποικοδομητική συμβολή στη διαδικασία και ζητώντας να του επιτραπεί η διοργάνωση συνέντευξης Τύπου στο İmralı. Ο αντιπρόεδρος της τουρκικής κυβέρνησης Bülent Arınç περιορίσθηκε να απαντήσει ότι ο νόμος δεν δίνει τέτοια δυνατότητα, ενώ στελέχη του Ρεπουμπλικανικού και του Εθνικιστικού Κόμματος της αντιπολίτευσης σχολίασαν σκωπτικά, υποδεικνύοντας την αδιαφάνεια που περιβάλλει την όλη διαδικασία, ότι τη συνέντευξη Τύπου μπορούν να τη δώσουν από κοινού ο Öcalan με τον πρωθυπουργό Erdoğan...

Όμως το γεγονός που προκαλεί την αγανάκτηση των αντιπολιτευομένων, ότι δηλαδή ο φυλακισμένος Öcalan αποτελεί διαμορφωτή της τουρκικής πολιτικής ζωής, αποτελεί μια πραγματικότητα που δεν μπορεί να παρακαμφθεί. Ούτε άλλωστε μπορεί να αγνοηθεί το ότι το ΡΚΚ βρίσκεται μπροστά σε μια win-win situation, είτε ευοδωθεί είτε αποτύχει η τρέχουσα διαδικασία, ενώ η κυβέρνηση Erdoğan αποτελεί όμηρο των αποτυχιών της στη συριακή κρίση.

Είναι χαρακτηριστικό ότι την ώρα που ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Beşir Atalay διαπίστωνε το Σάββατο ότι η διαδικασία χρειάζεται “ειλικρίνεια και υπομονή” και ότι “η αρχική αργοπορία στην αποχώρηση των ανταρτών δεν θα πρέπει να αξιολογηθεί, εφόσον τηρούνται οι υποσχέσεις”, μέλη του ΡΚΚ απήγαγαν τρεις εργαζόμενους στην κατασκευή σιδηροδρομικής γραμμής στην επαρχία Bingöl.

Την ίδια ημέρα δε, το BDP διοργάνωνε στο Cizre της επαρχίας Diyarbakır εκδήλωση για τον ένα χρόνο από την κήρυξη της αυτονομίας των Κούρδων της Συρίας. Στην εκδήλωση, στην οποία περίσσευαν οι σημαίες του ΡΚΚ και τα πορτραίτα του Öcalan τον τόνο έδινε κυρίως το Πατριωτικό Επαναστατικό Κίνημα Νεολαίας (YDGH), ήτοι η οργάνωση νέων των Κούρδων αυτονομιστών, η οποία το τελευταίο διάστημα έχει πολλαπλασιάσει τις στρατολογήσεις της και από τις αρχές του μηνός έχει δημιουργήσει δικές της “μονάδες τήρησης της τάξης” στην επαρχία Diyarbakır...

Ο αρθρογράφος της εφημερίδας Bugün, Gültekin Avcı υποστηρίζει ότι όλες οι εξελίξεις ευνοούν το ΡΚΚ και ότι η κυβέρνηση δεν μπαίνει στον κόπο να προσεταιρισθεί τους Κούρδους πολίτες που είναι ανεξάρτητοι από την οργάνωση, ενώ ο βουλευτής Diyarbakır του κυβερνώντος κόμματος, Galip ensarioğlu επιμένει ότι ορισμένες χώρες ενθαρρύνουν και χρηματοδοτούν τους αυτονομιστές, ώστε να μην τερματίσουν τη σύγκρουση.

Έτσι και αλλιώς, στους κόλπους της τουρκικής ηγεσίας έχει σημάνει συναγερμός αφότου οι μαχητές του PYD (αδελφής οργάνωσης του ΡΚΚ στη Συρία) κατέλαβαν στις 17 Ιουλίου την μεθοριακή συριακή πόλη Ras al-Ain, μετά από σκληρές μάχες με τους προσκείμενους στην “αλ Κάιντα” ισλαμιστές αντάρτες της οργάνωσης Jabhat al-Nusra, για να ακολουθήσει και η από μέρους τους κατάληψη της Tel Abyad στην επαρχία Raqqa. Μάλιστα από τα πυρά της μάχης στην Ras al-Ain σκοτώθηκε ένας Τούρκος έφηβος στην πόλη Ceylanpınar (σε απόσταση ελάχιστων εκατοντάδων μέτρων από την άλλη πλευρά των συνόρων) και ο τουρκικός στρατός ανταπέδωσε κατά τους κανόνες εμπλοκής.

“Οι συγκρούσεις περνούν τα σύνορα μας. Εμείς επιδεικνύουμε υπομονή. Αλλά ως πότε;” αναρωτήθηκε την Κυριακή ο Erdoğan, ενώ ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών έφθασε να απευθυνθεί στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.

Επισκεπτόμενος την Άγκυρα, ο ταξίαρχος Salim Idris, επικεφαλής της διοίκησης του Ελεύθερου Συριακού Στρατού δικαιολογήθηκε λέγοντας ότι οι δικές του δυνάμεις έπρεπε να αναδιπλωθούν προς άλλα μέτωπα στα οποία διεξάγονται σκληρές μάχες, κατηγόρησε το PYD ότι στηρίζεται από Κούρδους γειτονικών κρατών και διαμήνυσε ότι δεν πρόκειται να αποδεχθεί την ανακήρυξη αυτόνομης κουρδικής οντότητας στην βόρεια Συρία.

Η αλήθεια ωστόσο είναι ότι οι δικές του δυνάμεις αποδεικνύονται αμελητέα ποσότητα μπροστά σε αυτές της Nusra, η οποία πλέον προκαλεί την ανοικτή ανησυχία των Δυτικών δυνάμεων, ενώ από το πρόσφατο συνέδριο του ΡΚΚ στα όρη Καντίλ του Βορείου Ιράκ επιβεβαιώθηκε η γραμμή των “τεσσάρων μετώπων” (Τουρκία, Συρία, Ιράκ και Ιράν – το μόνο ανενεργό αυτή τη στιγμή), με τη συγκρότηση κοινής στρατιωτικής διοίκησης και την ανάδειξη του συριακού μετώπου σε πρώτη προτεραιότητα.

Ο εφιάλτης ενός δεύτερου (μετά από αυτό το βορείου Ιράκ) αυτόνομου κουρδικού κρατιδίου στα σύνορα της Τουρκίας, επίσης προικισμένου με πετρελαϊκά κοιτάσματα, επανήλθε για τους ιθύνοντες στην Άγκυρα, οι οποίοι τώρα ομνύουν στην εδαφική ακεραιότητα της Συρίας.



Πηγή:www.capital.gr
Διαβάστε περισσότερα ... Bookmark and Share
Αναρτήθηκε από Unknown στις 15:00 0 σχόλια
Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest
Ετικέτες Άμυνα - Διπλωματία, Κουρδιστάν, Τουρκία
Παλαιότερες αναρτήσεις Αρχική σελίδα
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)

Recent Posts

free counters
Free Hit Counter
Search Engine Submission - AddMe
single russian women contatore visite website counter
Lamia Blogs

Mail για επικοινωνία:
parembasis_blogspot@yahoo.gr
parembasis.blogspot@gmail.com


Πρότεινε το e-parembasis μέσω του Google

e-parembasis sto facebook

Parembasis Blogspot

e-parembasis sto twitter

e-parembasis sto twitter

e-parembasis ON YOUR MOBILE

e-parembasis ON YOUR MOBILE
Follow this blog
Ελληνικές ιστοσελίδες

TAYTOTHTA

Unknown
Προβολή πλήρους προφίλ

ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ

Most popular

  • Η λίστα της Τ.τ.Ε. με τους πολιτικούς που έβγαλαν χρήματα έξω
    ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ –ΛΙΣΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΠΡΟΣΩΠΩΝ ΠΟΥ ΕΒΓΑΛΑΝ ΛΕΦΤΑ ΕΞΩ. ΑΒΡΑΜΟΠΟΥΛΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΕΥΡΩ 120.333,220 ΕΘΝΙΚΗ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ...
  • Της νύχτας τα καμώματα (του Νίκου Παππά) τα βλέπει η δημοκρατία και ντρέπεται
    Η τροπολογία που κατατέθηκε αφνιδιαστικά, αργά το βράδυ της Παρασκευής από τον υπουργό Επικρατείας Ν. Παππά, ήρθε να προστεθεί στο μακρύ κ...
  • Όταν δεν ανέχεσαι ακόμα και την κακόβουλη κριτική είσαι είτε ανήλικος είτε φασίστας
    Υπάρχουν δύο τύποι ανθρώπων που δεν ανέχονται την κριτική. Εκείνοι που είναι αυταρχικοί και εκείνοι που είναι πολύ καλομαθημένοι. Οι συνετ...
  • Το βίντεο με το χαστούκι Κασιδιάρη στην Κανέλλη
    http://www.enikos.gr/
  • Εκπτωτικό χωριό στα Σπάτα
    Ξεκινά τον Ιούνιο από την McArthurGlen Designer Outlet Athens ΤΟΝΙΑΤΣΑΚΙΡΗ Αθήνα Στις 2 Ιουνίου έχει εγκαίνια το εκπτωτικό χωριό M...
  • Αυτός είναι ο Λ. Παπαδήμος - Αφιερωμένο σε όσους "τον εκτιμούν σαν άνθρωπο"...
    Λομπίστας του πολυεθνικού κεφαλαίου διορίζεται πρωθυπουργός ερήμην του λαού. Αντιδημοκρατική εκτροπή που πρέπει να ματαιωθεί με μαζικές κ...
  • Συμβαίνει τώρα - Ο Κασιδιάρης χαστούκισε την Κανέλλη στον αέρα
    ΣΕ ΛΙΓΟ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ από την εκπομπή του Γιώργου Παπαδάκη όπου ο εκπρόσωπος της Χρυσής Αυγής Ηλίας Κασιδιάρης σηκώθηκε από τη θέση ...
  • Τα οικογενειακά «ρουσφέτια» Γερουλάνου κοστίζουν 3,6 εκατ. ευρώ!
    Κι ενώ έχουμε βαρεθεί να ακούμε ότι λεφτά δεν υπάρχουν και μας ζητούν όλο και περισσότερες θυσίες. Ο ΟΠΑΠ, που εποπτεύει ο υπουργός Πολιτισ...
  • ΟΛΑ είναι ένα ψέμα - Μια ανάλυση που πρέπει να διαβάσουν όλοι
    Πόση αλήθεια αντέχετε; Έχετε ποτέ σκεφτεί την σημασία της έννοιας "παραδοχές" στην ζωή σας; Τι είναι οι παραδοχές αυτές; Σε αυτά ...
  • Το προβάδισμα του ΣΥΡΙΖΑ στις μυστικές δημοσκοπήσεις εντείνει τις πιέσεις στον Α. Σαμαρά να παραχωρήσει την υποψηφιότητα για πρωθυπουργία
    Καθώς, ακριβώς μια εβδομάδα πριν από τις εκλογές, η μάχη ΣΥΡΙΖΑ- ΝΔ για την πρώτη θέση παραμένει αμφίρροπη, κύκλοι των Βρυξελλών κ...

KAIPOS

Desktop weather
YoWindow.com Forecast by yr.no

ΕΤΙΚΕΤΕΣ

'Ανθρωπος (67) 'Αρθρα (284) Blogs (23) M.K.O. (27) Άμυνα - Διπλωματία (660) Ένοπλες Δυνάμεις (48) Α.Ο.Ζ. (48) Αγορά (206) Αγρότες (46) Αθήνα (86) Αθλητικά (26) Αθλητισμός (44) Αιγαίο (76) Αναδιάρθρωση (257) Ανεργία (173) Αποδόμηση - Εθνομηδενισμός (41) Απόδημος Ελληνισμός (22) Αριστερά (191) Βαλκάνια (85) Βιβλία (40) Γαλλία (116) Γερμανία (793) Γεωπολιτική (268) Γιώργος Γιούλος (20) Δ.Ν.Τ. (264) ΔΗΜ.ΑΡ. (69) Δεξιά (13) Δημήτρης Κωνσταντίνου (31) Δημοκρατία (345) Δημοσιογραφία (160) Δημοσκοπήσεις (188) Δημοτικές - Περιφερειακες Εκλογές (187) Δημοψήφισμα (27) Δημόσιο (171) Διάφορα (32) Διαδίκτυο (64) Διανόηση (40) Διαπλοκή (83) Διαφθορά (221) Διεθνή (206) Δικαιοσύνη (191) Διπλωματία (32) Δραχμή (40) Εγκληματικότητα (58) Εθνικά Θέματα (201) Εθνική κυριαρχία (65) Ειδησεογραφία (3) Εκκλησία (48) Εκλογές (457) Εκπαίδευση (70) Ελίτ (78) Ελλάδα (3592) Ελληνοτουρκικά (230) Ενέργεια (221) Εξεγέρσεις (105) Επαρχία - Ύπαιθρος (10) Επικαιρότητα (287) Επισιτιστική κρίση (13) Επιχειρήσεις (193) Εργασιακά (638) Ευρωπαϊκή Ένωση (576) Ευρώ (129) Ευρώπη (1441) Η.Π.Α. (355) Ηθική (18) Θράκη (60) Θρησκεία (43) Ιαπωνία (23) Ιράν (23) Ισλάμ (75) Ισραήλ (59) Ιστορία - Γεγονότα (416) Ιταλία (69) Κίνα (52) Καπιταλισμός (260) Κατάντια (602) Καταστολή (122) Κινήματα (38) Κοινωνία (1845) Κοινωνικοί αγώνες (270) Κυβέρνηση (709) Κόμματα (370) Κόσμος (473) Κύπρος (299) Λαθρομετανάστευση (148) Λιτότητα (357) ΜΜΕ (270) Μεσόγειος (40) Μετανάστευση (36) Μνημόνιο (2058) Μυστικές Υπηρεσίες (68) Νέα Δημοκρατία (180) Νέα Τάξη Πραγμάτων (30) Νίκος Μπατσικανής (15) Νίκος Στούμπας (1) Ναρκωτικά (4) Νεολαία (37) Νεοφιλελευθερισμός (31) Ξεπούλημα (651) Οικογένεια (58) Οικολογία - Φύση (72) Οικονομία (1333) Οικονομική κρίση (2981) Ορθοδοξία (170) ΠΑ.ΣΟ.Κ. Το κόμμα - Μάστιγα (716) Πίστη (143) Παγκοσμοιοποίηση (16) Παγκόσμια Κυβέρνηση (9) Παδεία (105) Παιδιά (89) Παπαδήμος (90) Παράδοση (16) Περίεργα (13) Πετρέλαιο (129) Πολιτική (3547) Πολιτισμός (226) Προδοσία (92) Πρόσωπα (477) Πυρηνικά (27) Ρωσία (213) Σεραφείμ Κωνσταντίνου (11) Σκάνδαλα (409) Σκοπιανό (40) Συγκυβέρνηση (169) Συνδικαλισμός (31) Συνεντεύξεις (80) Τέχνες (94) Ταξίδια - Ψυχαγωγία (41) Τεχνολογία (81) Τοπικά νέα (148) Τοπική Αυτοδιοίκηση (44) Τουρισμός (45) Τουρκία (339) Τράπεζες (566) Τρομοκρατία (95) Τρόϊκα (853) Τύπος (432) Υγεία (134) Φοροδιαφυγή (94) Φτώχεια (297) Φυσικές Καταστροφές (59) Φόροι (436) Χιούμορ (187) Χρέος (965) Χρήμα (253) Χρεοκοπία (359) Χριστιανισμός (31)

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΕ:

Αναρτήσεις
Atom
Αναρτήσεις
Όλα τα σχόλια
Atom
Όλα τα σχόλια

ARXEIO

  • Ιαν 2017 (2)
  • Οκτ 2016 (1)
  • Μαΐ 2016 (3)
  • Απρ 2016 (2)
  • Μαρ 2016 (2)
  • Φεβ 2016 (50)
  • Ιαν 2016 (70)
  • Νοε 2015 (6)
  • Οκτ 2015 (9)
  • Σεπ 2015 (55)
  • Αυγ 2015 (3)
  • Ιουλ 2015 (9)
  • Ιουν 2015 (107)
  • Μαΐ 2015 (160)
  • Απρ 2015 (104)
  • Μαρ 2015 (200)
  • Φεβ 2015 (302)
  • Ιαν 2015 (198)
  • Δεκ 2014 (247)
  • Νοε 2014 (149)
  • Οκτ 2014 (167)
  • Σεπ 2014 (270)
  • Αυγ 2014 (94)
  • Ιουλ 2014 (100)
  • Ιουν 2014 (87)
  • Μαΐ 2014 (154)
  • Απρ 2014 (153)
  • Μαρ 2014 (159)
  • Φεβ 2014 (158)
  • Ιαν 2014 (281)
  • Δεκ 2013 (245)
  • Νοε 2013 (225)
  • Οκτ 2013 (297)
  • Σεπ 2013 (332)
  • Αυγ 2013 (102)
  • Ιουλ 2013 (374)
  • Ιουν 2013 (202)
  • Μαΐ 2013 (363)
  • Απρ 2013 (448)
  • Μαρ 2013 (434)
  • Φεβ 2013 (367)
  • Ιαν 2013 (311)
  • Δεκ 2012 (254)
  • Νοε 2012 (282)
  • Οκτ 2012 (386)
  • Σεπ 2012 (274)
  • Αυγ 2012 (89)
  • Ιουλ 2012 (286)
  • Ιουν 2012 (344)
  • Μαΐ 2012 (415)
  • Απρ 2012 (329)
  • Μαρ 2012 (366)
  • Φεβ 2012 (414)
  • Ιαν 2012 (317)
  • Δεκ 2011 (420)
  • Νοε 2011 (588)
  • Οκτ 2011 (491)
  • Σεπ 2011 (488)
  • Αυγ 2011 (34)
  • Ιουλ 2011 (396)
  • Ιουν 2011 (388)
  • Μαΐ 2011 (601)
  • Απρ 2011 (613)
  • Μαρ 2011 (801)
  • Φεβ 2011 (740)
  • Ιαν 2011 (665)
  • Δεκ 2010 (749)
  • Νοε 2010 (862)
  • Οκτ 2010 (690)
  • Σεπ 2010 (363)
  • Ιουλ 2010 (5)
Από το Blogger.

WORLD PRESS

  • The Wall Street Journal
  • The Washington Post
  • The New York Times
  • Financial Times
  • Правда (English Edition)
  • Welt
  • Frankfurter Allgemeine
  • Corriere Della Sera
  • La Stampa
  • Le Figaro
  • Le Monde
  • Liberation
  • London Times
  • The Independent

ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ & ΦΙΛΟΙ

 
(c) Copyright 2010 Παρέμβαση. Designed by Blogger Templates
Supported by Video Games, Gaming, MMO Games