Στις μπίζνες και την πολιτική η ζωή είναι άδικη. Σχεδόν πάντοτε σε συνοδεύει το τελευταίο "κακό" πράγμα που έχεις κάνει. Αυτό είναι που, συνήθως, προσδιορίζει το "brand name" -η αξιολόγηση, δηλαδή, που σου μένει. Πασχίζεις, φερ΄ ειπείν, επί χρόνια να κάνεις τη δουλειά σου καλά. Κοπιάζεις, θυσιάζεσαι. Και στο τέλος συμβαίνει η ατυχία, ο λανθασμένος χειρισμός, η ανορθόδοξη ενέργεια, η κακή πρόβλεψη και απομένεις να τριγυρνάς με το "στίγμα".
Αυτά, φυσικά, ισχύουν όταν -πράγματι- η ζωή είναι άδικη. Διότι ενίοτε η ζωή είναι δίκαιη και το "στίγμα" δεν είναι στίγμα αλλά η σκληρή αποτύπωση μιας πορείας.
Όσοι κατοικούν, για παράδειγμα, στα βόρεια προάστια της Αθήνας γνώριζαν από παλιά τον "Παπουτσή". Απλό κουτούκι, φημισμένος, όμως, για τις μεγάλες (αργεντίνικες) μπριζόλες του και την φρέσκια τηγανητή πατάτα του. Απλός, λιτός, χωρίς περικοκλάδες και nouvelle cuisine, μάζευε κόσμο από ολόκληρη την Αθήνα. Δημιούργησε brand name, πολύ πριν τα Β.Π και τα Ν.Π ανακαλύψουν τα κυριλέ (δήθεν) "κοψιδάδικα" στο Περιστέρι και αλλού, και άπαντες τον γνωρίζουν ως ο Παπουτσής με τις καλές μπριζόλες.
Υπάρχει κι ο άλλος Παπουτσής, όμως. Με αυτόν τα πράγματα είναι λίγο θολά.
Ευρωβουλευτής κατ΄ ανάθεση με τις πλάτες του Ανδρέα, για τρεις θητείες και μετά επίτροπος (τον έμαθαν και οι πέτρες στην Grande Place των Βρυξελλών, όταν οι ευρωβουλευτές έπαιρναν μια μικρή περιουσία, μαζί με τα προνόμια, για μηνιάτικο). Και μετά υπουργός "κατά συρροή". Μπορεί να έκανε πολλά καλά πράγματα στη θητεία του, εκείνα που του έχει φορτώσει, όμως, η...άδικη ζωή είναι ότι είχε διαβατήριο τη σχέση του με την οικογένεια Παπανδρέου, ότι είχε pHd στην κομματική ίντριγκα, και, το ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΟΛΩΝ, ότι ήταν υπουργός Ναυτιλίας όταν το Σάμινα έπεσε στις Πόρτες της Πάρου και πήρε δεκάδες ψυχές στον υγρό τάφο του Αιγαίου. Για την ακρίβεια εκείνο που του καταλογίσθηκε ήταν οι κάκιστοι χειρισμοί που έγιναν αμέσως μετά.
Ακούγεται κυνικό αλλά έτσι είναι. Ο ένας Παπουτσής θα μείνει στην μικρή "μαγειρική" ιστορία για τις μπριζόλες του, ο άλλος για το Σάμινα και το ότι ήταν "το αγαπημένο παιδί της οικογένειας". Όσα βραβεία κι αν πήρε ως ευρωβουλευτής ή επίτροπος (διϊστανται οι απόψεις για το έργο του (;) στις Βρυξέλλες αλλά αυτό είναι υπόθεση άλλων), όσους "δικούς του" κι αν διόρισε στις Κεντρικές Επιτροπές και τα Εθνικά Συμβούλια μέσω των κομματικών μηχανισμών που γνώριζε πολύ καλά, όσους "κολλητούς" (Ξενογιαννακοπούλου, Καρχιμάκης, Ραγκούσης κ.ά) κι αν βοήθησε να γίνουν υπουργοί, ο Χρήστος Παπουτσής θα είναι, πάντοτε, "αδικημένος από τη ζωή"- αν και κάποιοι θα επιμένουν πως ...η ζωή είναι άδικη με εκείνους που ασκούνται στα unfair...
Αντί, όμως, να μείνει εκτός κάδρου, ο πολιτικός -και όχι ο "μπριζολοποιός"- Παπουτσής επιδιώκει την έκθεση. Έχοντας κλείσει τον πολιτικό σου κύκλο, την ώρα που μετράς πολύ περισσότερες αντιπάθειες παρά συμπάθειες, ανήκοντας στη γενιά του πολιτικού αμοραλισμού και της κομματικής "αφθονίας", τι ζητάς εσύ...ένας Λαρισαίος (εκ της Θεσσαλικής πόλης, άλλωστε, η καταγωγή του) στην Ύδρα; Ήτοι, στην Παγκόσμια Τράπεζα;
Πόσο καταφανώς ρουσφετολογικό και άδικο (για χιλιάδες νεότερους που βολοδέρνουν με τέσσερα πτυχία και τρία μάστερ από τα καλύτερα πανεπιστήμια) είναι να αποδεχθείς μια θέση που είναι ασύμβατη και με τις πρόσφατες θέσεις σου κατά της τρόϊκα, του μνημονίου και της κυβέρνησης που σε διορίζει, τώρα, στην Ουάσιγκτον;
Πόσο προκλητικό είναι, επίσης, το γεγονός ότι όλως τυχαίως στις ΗΠΑ ζει η κόρη σου, η οποία, επίσης όλως τυχαίων, συνεργάστηκε με τον διεθνή οργανισμό στον οποίο θα εμφανιστείς ως εκπρόσωπος της χώρας σου;
Και πόσο αστείο, εν τέλει, είναι το παλαιό πολιτικό σύστημα που ένας ολόκληρος πρωθυπουργός μιας χώρας υπό πτώχευση που αγωνίζεται να βγάλει το κεφάλι από τον λάκκο των περιττωμάτων και υπόσχεται success story αποδέχεται εισήγηση του κυβερνητικού εταίρου να "βολέψουν" κάποιον γιατί μπορεί να οργανώσει τη "Στάση του Νίκα" εναντίον του συγκυβερνώντος κόμματος του 5%;
Είναι για να κλαις και να γελάς. Αναρωτιέμαι: μετά από χρόνια οι περισσότεροι τι θα θυμούνται;Τις μπριζόλες του Παπουτσή στην Πεντέλη ή τη θητεία του άλλου Παπουτσή στην Παγκόσμια Τράπεζα; Δεν την έχω σίγουρη την απάντηση. Αλλά και μόνο που τίθεται το ερώτημα, τον "μπριζολοψήστη" δικαιώνει...
Σεραφείμ Κοτρώτσος
Αναρτήσεις
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Ας είμαστε ευγενείς στο σχολιασμό.