Ελλάδα, μάνα του καημού !

Ο φιλελληνισμός μεταστρέφει την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη. 

Του Γιάννη Τσούτσια

Τις τελευταίες ημέρες, αναπάντεχα, ένα σφοδρό κύμα φιλελληνισμού εκδηλώνεται σ’ όλη την Ευρώπη. Γερμανοί διαδηλωτές συλλαμβάνονται έξω από την πρεσβεία τους στην Αθήνα, επιχειρώντας να παραδώσουν ψήφισμα συμπαράστασης προς τους Έλληνες. Για τον ίδιο λόγο, μέλη του Συλλόγου Γάλλων Εξωτερικού συγκεντρώνονται στη γαλλική  πρεσβεία. Στο Παρίσι, πάνω από χίλιοι άτομα χορεύουν συρτάκι στον Πύργο του Άιφελ. Στη Μασσαλία, περίπου 250 ανταποκρίνονται στο κάλεσμα συμπαράστασης. Πορεία και στη Λυών, ενώ περισσότερες από 15 γαλλικές πόλεις ανοίγουν σελίδες κοινωνικής δικτύωσης, έκφραση αλληλεγγύης προς τον ελληνικό λαό. Στη Ναντ, χίλιοι κάτοικοι, σε μια κίνηση υψηλού συμβολισμού και τεράστιου πολιτικού φορτίου, εκδηλώνουν την πρόθεσή τους να αποκτήσουν την ελληνική υπηκοότητα. Ο Κώστας Γαβράς στη Γαλλική Εθνοσυνέλευση ζητά από τους βουλευτές «να σταματήσουν να ταπεινώνουν τον ελληνικό λαό». Στο ελληνικό προξενείο στο Βερολίνο, στο πλαίσιο της πανευρωπαϊκής κίνησης «Είμαστε όλοι Έλληνες», ακούγονται πάλι τα τραγούδια του Μίκη και συνθήματα για «διεθνή αλληλεγγύη», ενώ εκδηλώσεις γίνονται και στη Λειψία και την Κολονία. Τα ανάλογα συμβαίνουν και στο Λονδίνο, το Άμστερνταμ, τη Βαρκελώνη, τις Βρυξέλλες, το Δουβλίνο, τη Λισσαβώνα. Ψήφισμα συμπαράστασης της Συνομοσπονδίας Γερμανικών Συνδικάτων προς τους αγώνες των Ελλήνων εργαζομένων κοινοποιείται στη ΓΣΕΕ. Στην Ιταλία, δήμαρχοι προσφέρουν το μισθό τους, ενώ στη χώρα μας αναζητούμε τον βουλευτή που έστειλε το ένα εκατομμύριο στην Ελβετία. Στη Λευκωσία, κρατώντας την ελληνική σημαία, πολίτες διαμαρτύρονται για τη στάση των Ευρωπαίων, ενώ δημόσια και ιδιωτικά σχολεία της Κύπρου συγκεντρώνουν χρήματα για τους άπορους μαθητές της Ελλάδας. Τι γίνεται; Τι μας θυμίζουν όλα αυτά;
Παντού η μεταστροφή της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης απέναντι στην Ελλάδα, εκδηλώνεται με ρυθμό καταιγιστικό. Τα προμηνύματα υπήρχαν, αλλά δεν ακούγαμε. Μια απελευθερωτική μεταβολή των συνειδήσεων σπάει το μιντιακό σκοτάδι. Ο πολύμηνος βομβαρδισμός των διεθνών Μέσων Ενημέρωσης και η εκστρατεία δυσφήμησης της χώρας, καταρρέει. Ο μύθος των τεμπέληδων και αδιόρθωτων Ελλήνων, αφού πρώτα εξωθήθηκε στα όριά του, παράγει τώρα τα αντίθετα αποτελέσματα.
Οι εξηγήσεις για όλα αυτά είναι πολυεπίπεδες, πάντως, συσκοτισμένες και συναρμοσμένες με ηθελημένα παραπλανητικές ερμηνείες. Η Γαλλία και η Ιταλία περιέρχονται σε δύσκολη θέση και ο γερμανικός ηγεμονισμός τίθεται στο επίκεντρο της κριτικής. Όπως και να ‘χει, οι ευρωπαϊκές εκδηλώσεις στήριξης της Ελλάδας αποτελούν εξέλιξη αποφασιστικής σημασίας. Δεν πρόκειται για κάποια τυπική εκδήλωση συμπάθειας της Δύσης προς μια φτωχή αφρικανική χώρα.
Δεν έχουμε ούτε αναβίωση του ρομαντισμού. Δίπλα στο μαχόμενο ελληνικό κίνημα αναδύεται ένας βραχίονας υποστήριξης που τροποποιεί τα δεδομένα. Η Ελλάδα για την Ευρώπη συνιστά κάτι το αλληλέγγυο, σχεδόν μεταφυσικό, ανακαλεί μνήμες και ιστορικά αντανακλαστικά που συγκροτούν βαθύτερα στοιχεία αλληλεγγύης προς τον ελληνικό λαό. Από το θυσιαστικό ‘21 μέχρι τη χούντα, η παρουσία του φιλελληνισμού διατρέχει την ελληνική ιστορία.
Όσοι νομίζουν ότι αυτό αποτελεί μια παράπλευρη διαδικασία, λανθάνουν. Και μάταια επικαλούνται ποσοτικά στοιχεία για να υποβαθμίσουν τη βαρύτητά της. Σε μια περίοδο που εκτυλίσσονται στην Ευρώπη πειράματα ομογενοποίησης και ελέγχου των κοινωνιών, οι λίγοι που δεν υποτάσσονται, ασκούν τεράστια διαφωτιστική επίδραση. Η αρχετυπική εικόνα μοιάζει να επαναλαμβάνεται: Κάθε φορά, όταν μια κοινωνία αρνείται να αρθεί στο ύψος των απαιτήσεων, ένα μικρό αφυπνιζόμενο τμήμα της, (έστω κι αν αυτό, στην περίπτωσή μας, έρχεται απ’ «έξω»), εκ των πραγμάτων, αποκτά τεράστια σημασία, πρωτοστατεί και πυροδοτεί τις εξελίξεις. Τώρα, οκτώ Γερμανοί διαδηλωτές υπογράμμισαν την ολιγωρία του ελληνικού κινήματος, δείχνοντας ότι συγκεντρώσεις πρέπει επιτέλους να γίνονται μπροστά και στη γερμανική πρεσβεία, αντί αποκλειστικά στο Σύνταγμα και την Ομόνοια.
Οι μόνοι που επιμένουν να κρατούν αποστάσεις απ’ όλα αυτά και να κρίνουν αφ’ υψηλού, είναι οι πολυάσχολοι με άλλες προτεραιότητες, εγχώριοι κύκλοι, που παραμένουν αποξενωμένοι από το κοινό αίσθημα και τις διαδικασίες νοηματοδότησης της πολιτικής. Το έργο εξάλλου έχει ξαναπαιχτεί: Ανυποψίαστο το πολιτικό προσωπικό και τα στελέχη των μηχανισμών, όποτε οι εξελίξεις δεν τους περιλάμβαναν, τις αγνοούσαν ή τις παρέβλεπαν. Από κοντά και μεγάλο τμήμα της Αριστεράς, αν κάτι δεν ελέγχεται, τότε υποβαθμίζεται ή λοιδορείται. Αδυνατεί να αναγνωρίσει ζητήματα εθνικής αλληλεγγύης, να αποδεχτεί ότι συντρέχουν και εθνικού τύπου διαφοροποιήσεις, ότι ολόκληροι λαοί ξεσηκώνονται απέναντι στην πολιτική άλλων κρατών. Για την Αριστερά, μόνη αποδεκτή μορφή αλληλεγγύης είναι η ταξική, άρθρα ολόκληρα αφιερώθηκαν πρόσφατα για να μας πείσουν ότι οι φιλελληνικές κινητοποιήσεις συσκοτίζουν από τον πραγματικό αντίπαλο και περιγράφουν τους Έλληνες αταξικά… Τρομάρα τους!
Εν τω μεταξύ κινητοποιείται και η ομογένεια: Νεοσύστατες και παλιότερες οργανώσεις συγκεντρώνουν είδη πρώτης ανάγκης και καλούν τον κόσμο να επισκεφθεί την Ελλάδα. Στο Μανχάταν έγινε μεγάλη φιλελληνική διαδήλωση. Στη Ν. Υόρκη δημιουργήθηκε το «Ίδρυμα Ελληνικής Συμπαράστασης» για να ανταποκριθεί, έμπρακτα, στις ανάγκες που αντιμετωπίζει η Ελλάδα. Στο Διαδίκτυο χιλιάδες επισκέψεις καταγράφει νέα, πρωτότυπη ιστοσελίδα για την απορρόφηση Ελλήνων σε εταιρίες του εξωτερικού, με το σύνθημα «Προσέλαβε και εσύ έναν Έλληνα». Ο ελληνισμός της διασποράς αφυπνίζεται και απαντά με πραγματικούς όρους στο πραγματικό ζήτημα: Η Ελλάδα χρωστάει και έχει ανάγκη από δουλειά για να επιζήσει. Και η νεολαία της φεύγει να βρει την τύχη της, καθώς οι εγχώριοι πολιτευτές ξορκίζουν μια ανάπτυξη που δεν έρχεται.
Οι μέρες αυτές θα αποδειχτούν σημαντικές. Έφεραν νέα στοιχεία για τον τρόπο που διεξάγεται η πολιτική αναμέτρηση, για το πώς αυτή γίνεται αντιληπτή, στοιχεία που θα αξιολογηθούν στο πεδίο του κινήματος.
Η αλλαγή του κλίματος στην Ευρώπη θα συνεχιστεί, είτε με τη μορφή της συμπαράστασης, είτε ως ένα άλμα συνειδητοποίησης και ρήξης με τις πολιτικές που έχουν επιβληθεί. Μένει στην Αριστερά και το λαϊκό κίνημα της χώρας να προσαρμοστεί και να ακολουθήσει τα νέα, πιο ελπιδοφόρα, δεδομένα.

http://www.edromos.gr/

Διαβάστε περισσότερα ...

Τι άλλο χρειάζεται η Αριστερά για να ξυπνήσει;

Για τα πολιτικά επίδικα της ρευστότητας. 

Του Ρούντι Ρινάλντι

Η ελεγχόμενη, εντός ευρώ, χρεοκοπία έχει από καιρό αποφασισθεί. Στην πρόσφατη σύνοδο του Eurogroup επικυρώθηκε μέσα από συμβιβασμούς και συγκερασμούς επιδιώξεων και μεθοδεύσεων που εύκολα μπορούν να ανατραπούν, να επανακαθοριστούν. Υπάρχει, όμως, το σημαντικό ζήτημα του ποιος και πώς θα τα «περάσει», ποιος θα διαμεσολαβήσει αυτές τις πολιτικές, ποιος θα φορτωθεί με την υλοποίηση, ώστε αυτή να προχωρήσει χωρίς μεγάλα τραντάγματα και εξεγέρσεις. Υπάρχει και τέτοιο πρόβλημα πολιτικής διαμεσολάβησης στην Ελλάδα. Υπάρχει, μάλιστα, σε στιγμές παροξυσμού μιας κρίσης νομιμοποίησης όλου του πολιτικού συστήματος, τέτοιας που καθιστά κάθε «λύση» δύσκολη, μη βιώσιμη, με τρομερές ανεπάρκειες. Εδώ εντοπίζεται η ιδιαίτερα θολή εικόνα για το προσεχές μέλλον στο πολιτικό επίπεδο, εδώ εδράζεται και η αναποφασιστικότητα για την προώθηση λύσεων. Ας το δούμε πιο διεξοδικά:
Ο δικομματισμός και η δικομματική εναλλαγή δεν υφίστανται πλέον. Άρα και οι αυτοδύναμες κυβερνήσεις που σχηματίζονται από το πρώτο κόμμα με την είσπραξη των απωλειών από την εκάστοτε αξιωματική αντιπολίτευση και εναλλαγή στη συνέχεια, δεν λειτουργούν πλέον. Τα δύο μεγάλα κόμματα μαστίζονται από διαρκή κρίση στο εσωτερικό τους, αποτέλεσμα των πολιτικών που εφαρμόζουν. Έχουν πάρει διαζύγιο από μεγάλα τμήματα της εκλογικής, κομματικής τους βάσης. Οι ρωγμές μέσα στη μνημονιακή θητεία των δύο μεγάλων κομμάτων έχουν εξελιχθεί σε ρηγματώσεις. Η κυβέρνηση Παπαδήμου εισάγει την πολιτική ζωή σε νέα σχήματα εντός της κρίσης και του ειδικού καθεστώτος που έχει εγκαθιδρυθεί πλέον στην Ελλάδα. Φαίνεται πως στο προσεχές μέλλον θα υπάρξει υποβάθμιση του ελληνικού πολιτικού προσωπικού απέναντι στην επιτροπεία που θα κυβερνά. Η μορφή όμως της διακυβέρνησης, του πολιτικού παιγνίου και της κοινοβουλευτικής οπερέτας, απαιτεί μορφές εκτόνωσης της λαϊκής δυσφορίας και εδώ δεν φαίνεται να υπάρχει αποτελεσματικότητα, ούτε συνοχή για το πώς μπορεί να επιτευχθεί. Σε έναν τόπο που το πολιτικό ήταν ανέκαθεν αναβαθμισμένο, δεν είναι εύκολες οι τεχνοκρατικές λογικές και διαχειρίσεις. Ούτε μια κυβέρνηση με επικεφαλής έναν τραπεζίτη άχρωμο, άγνωστο -κάτι σαν υπηρεσιακό υπάλληλο- ούτε μια Bουλή υποβαθμισμένη στο ρόλο Συμβουλευτικής όπως οραματίζονταν ο χουντικός Παπαδόπουλος μπορεί να δώσει διέξοδο. Ούτε ακόμα η «ράβδος» των ΜΑΤ και εν γένει η καταστολή μπορεί να αντικαταστήσει την πολιτική ζωή. Η πρόδηλη εκτροπή, το άδειασμα της δημοκρατίας που συμβαίνουν στο τροϊκανικό καθεστώς πρέπει να συμπληρωθούν από μια επίφαση πολιτικής ζωής και διαδικασιών.
Οι εκλογές μπορεί να γίνουν «σε λίγο». Μπορεί όμως και να απομακρυνθούν «λίγο». Έτσι κι αλλιώς αποτελούν τις σχεδιάζουν ως εκτόνωση, μικρής εμβέλειας όμως, γιατί δεν θα δώσουν λύση στο πρόβλημα. Δεν μπορούν να καλύψουν το καταγραμμένο χάσμα που χωρίζει το 80% του πληθυσμού προς την εν γένει μνημονιακή πολιτική και το ειδικό καθεστώς. Πόσα κόμματα αντιπροσωπεύτηκαν στη Βουλή στις εκλογές του 2009; Πέντε. Πόσα είναι σήμερα τα κόμματα εντός Βουλής. Πόσα αναμένεται να μπουν στη Βουλή αν γίνουν σύντομα εκλογές; Ποια είναι η δύναμη των κομμάτων σήμερα; Και ποια η σχέση τους με τον κόσμο; Στον πρόσφατο γιορτασμό της απελευθέρωσης των Ιωαννίνων, κανένας από τους 5 βουλευτές του νομού δεν πάτησε το πόδι του (3 ΠΑΣΟΚ, 2 Ν.Δ.) αλλά και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας απέφυγε να εμφανιστεί. Θα λειτουργήσει η εκλογική διαδικασία ως κολυμπήθρα του Σιλωάμ για ολόκληρο το πολιτικό σύστημα; Δύσκολο. Οπότε, τι; Κανείς δεν έχει τη σαφή απάντηση. Όλα εξαρτώνται, όλα είναι παιζόμενα. Γίνονται προετοιμασίες για διάδοχα σχήματα, για μεταβατικές φόρμουλες, για συνεργασίες (πρόσφατα προτάθηκε το δίδυμο Σαμαράς-Βενιζέλος) αλλά από τα σχέδια έως την εφαρμογή υπάρχει απόσταση. Ποτέ άλλοτε, από το 1974, ο αστικός πολιτικός κόσμος δεν ήταν σε τόσο μεγάλη κρίση, αστάθεια, ρευστότητα, χωρίς πυξίδα και ορίζοντα. Η αποξένωση που γνωρίζει από τα λαϊκά στρώματα, η ρήξη με παραδοσιακούς χώρους που τον στήριζαν, το σύστημα της εκλογικής πελατείας που καταρρέει, είναι γεγονότα που βαθαίνουν τα ρήγματα, πολλαπλασιάζουν τις αποδεσμεύσεις και δημιουργούν όρους.
Τι λέει, επομένως, ο μύθος για όσους αγωνίζονται σε μια κατεύθυνση αντιθετική; Ότι το έδαφος για μεγάλη στροφή στην πολιτική, οικονομική και κοινωνική ζωή του τόπου προετοιμάζεται αντικειμενικά, ότι το κλίμα είναι κατάλληλο για νέες καλλιέργειες, για νέα σπορά που μπορεί να δώσει καρπούς, για μια γονιμοποίηση ιδεών και σχεδίων που θα εκφράζουν τη νέα εθνική και λαϊκή θέληση για μια διαφορετική πορεία μακριά από τα αδιέξοδα.
Ο μύθος λέει ότι, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, θα ήταν δυνατή η μεταστροφή-απογείωση της πολιτικής, κοινωνικής ζωής της χώρας και το άνοιγμα μιας μεγάλης προοπτικής. Στις λατινοαμερικανικές κοινωνίες την τελευταία δεκαετία μέσα από αγώνες, εξεγέρσεις, εκλογικές διαδικασίες δημιουργήθηκαν μεγάλα πολιτικά και κοινωνικά μπλοκ που διεκδίκησαν την διακυβέρνηση των χωρών, άνοιξαν δρόμους. Κινήθηκαν σε ράγες -στηριγμένες στο λαό- και σε ρήξη με τον ιμπεριαλισμό, ανακάλυψαν νέες μορφές περιφερειακής συνεργασίας κ.λπ. Στη χώρα μας δημιουργούνται ανάλογοι όροι, ειδικά τώρα που οι εξελίξεις ακυρώνουν την καθηλωτική λειτουργία του πολιτικού συστήματος.
Μπροστά σε αυτήν τη δυνατότητα σύμπτυξης μιας μεγάλης κοινωνικής και πολιτικής πλειοψηφίας, ποιος είναι ο βαθμός προετοιμασίας του λαϊκού παράγοντα; Και το ερώτημα που προηγείται: Τι κάνει η Αριστερά για την προώθηση ενός τέτοιου καθήκοντος; Δύο χρόνια τώρα εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, εκατομμύρια άνθρωποι διαδήλωσαν, εκφράσανε, τόνισαν την αντίθεσή τους, την αγανάκτησή τους, την απόγνωσή τους, δήλωσαν το «παρών» σε έναν αγώνα για άλλη πορεία. Τι άλλο θα χρειάζονταν για να ξυπνήσουν από το βαθύ τους ύπνο οι κατεστημένοι κομματικοί μηχανισμοί, οι στελεχιακές δομές της Αριστεράς; Φάρμακο για την αρτηριοσκλήρυνση;

http://www.edromos.gr/

Διαβάστε περισσότερα ...

Περί ανταγωνιστικότητας και άλλων συναφών πράσινων αλόγων (αξίζει ιδιαίτερης προσοχής !)

του Κώστα Γεώρμα*

Ο Γκρέι στο βιβλίο Η Αλ Κάιντα και η νεωτερικότητα σημειώνει για τις επιδόσεις του ΔΝΤ: «Σίγουρα ο υποβιβασμός ενός σύγχρονου κράτους στο επίπεδο ενός τριτοκοσμικού καθεστώτος σε λιγότερο από μία δεκαετία είναι ένα αξιοσημείωτο επίτευγμα. Ωστόσο οι πολιτικές του ΔΝΤ στην Αργεντινή δεν διαφέρουν από αυτές που έχει επιβάλει σε άλλες χώρες. Καθώς διαμορφώνει την πορεία του προχωρώντας από γκάφα σε γκάφα και από τη μία τσαπατσουλιά στην άλλη, οι στόχοι του ΔΝΤ δεν αλλάζουν σε όποια χώρα και αν εφαρμόζονται»[1]! Επίσης, ο υποφαινόμενος είχε σημειώσει παλιότερα:

«Γιατί αυτή η μονομανία... [στις συγκεκριμένες καταστροφικές πολιτικές] πέρα από τον προφανή λόγο ότι αυτού του είδους οι αναποτελεσματικές αντιλήψεις εξυπηρετούν κατά καιρούς συμφέροντα των ΗΠΑ και των συμμάχων τους; Μα γιατί αυτό είναι το εύκολο! Αντί να προχωρήσει στη μελέτη της ιδιαίτερης κατάστασης της κάθε χώρας και να συν-διαμορφώσει με τους δημόσιους θεσμούς της πολιτικές, μέτρα και ειδικά μοντέλα, η Τράπεζα [σ.σ.: στην περίπτωσή μας το ΔΝΤ] δρα κινούμενη από ιδεολογικό φανατισμό και με την ιεραποστολική διάθεση της εφαρμογής παντού ενός ορθού και μοναδικού νεοφιλελεύθερου μοντέλου»[2].

Αυτά για όσους εξακολουθούν να ρωτούν «μα γιατί, αφού η οικονομία καταστρέφεται, αυτοί επιμένουν στην ίδια πολιτική;». Στα παραπάνω προστίθεται φυσικά μία απάντηση που έχει αναλυθεί επαρκώς στην εφημερίδα «Το Ποντίκι»: αυτό που βασικά τους ενδιαφέρει είναι τα λεφτά τους και η νομισματική τους σταθερότητα.

Με τους όρους που επιβάλλουν και με την υφιστάμενη υφή των πολιτικών μας ελίτ, είναι σίγουρο ότι τα λεφτά τους θα τα πάρουν και με το παραπάνω και με οποιονδήποτε δυνατό τρόπο, ακόμα και με τη σύληση του τάφου εντός του οποίου θα κείτεται η ελληνική κοινωνία και οικονομία.

Τέλος, την απάντηση στο ερώτημα συμπληρώνει μία διάσταση που δεν απασχολεί ιδιαίτερα τον δημόσιο διάλογο. Και αυτή δεν είναι άλλη από την απλή αλήθεια ότι δεν γνωρίζουν να κάνουν κάτι άλλο. Ούτε την εκπαίδευση διαθέτουν γι’ αυτό ούτε τις γνώσεις. Και σε τελική ανάλυση οι παχυλοί μισθοί τους και οι τρομακτικού ύψους ασφαλιστικές παροχές που απολαμβάνουν δεν τους επιτρέπουν να «δουν» την υφιστάμενη πραγματικότητα.

Όλοι οι υπαλληλίσκοι που έχουν διατελέσει κατά καιρούς στα ευαγή ιδρύματα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και του «αδελφού» οργανισμού της Παγκόσμιας Τράπεζας έχουν εμποτιστεί με τις οικονομικές αρχές της συναίνεσης της Ουάσινγκτον. Και σε αυτές τις αρχές κεντρικό ρόλο παίζει ο περιορισμός του κράτους, ώστε – μας λένε τόσο οι εκπρόσωποι του ΔΝΤ όσοι και διάφορα άλλα εγχώρια παπαγαλάκια – να «απελευθερωθούν» κεφάλαια για την «πραγματική οικονομία», αλλά και η μείωση του εργατικού κόστους (άλλη αγαπημένη επωδός των νεοφιλελεύθερων και σοσιαλφιλελεύθερων ελίτ), ώστε να αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα.

Η αναισχυντία αποτελεί το ανώτατο στάδιο των ξένων και ελληνικών ελητειών. Την ίδια ώρα που τα δισ. πετάνε προς διάφορες νήσους με εξωτικά ονόματα και προς Ελβετία μεριά (υπολογίζονται για το 2011 σε πάνω από 69 δισ.!), οι «φάροι της οικονομικής σκέψης» μάς μιλάνε για ανάγκες απελευθέρωσης κεφαλαίων!

Την ίδια ώρα που μας μιλάνε για εργατικό κόστος, δεν μας λένε ότι το 20% πλέον του εργατικού δυναμικού της χώρας αποτελείται από μετανάστες, στη συντριπτική πλειονότητά τους παράνομους. Αν σε αυτούς συνυπολογίσουμε τη μαύρη εργασία των Ελλήνων, καταλαβαίνουμε πόσο σοβαρές είναι οι συνέπειες για τα ταμεία από διαφυγόντα έσοδα (εισφορές και φόροι) και τι περιορισμό του εργασιακού κόστους συνεπάγονται όλα αυτά. Και όχι τυχαία το γεγονός αποσιωπούν τόσο η ΓΣΕΕ όσο και ο ΣΕΒ και οι λοιποί κοινωνικοί εταίροι.

Επίσης, την ίδια ώρα που μιλάμε για ευελιξία στην αγορά εργασίας, δεν λαμβάνεται υπ’ όψιν το γεγονός ότι μεγάλο μέρος των εργοδοτών έχει επιβάλει εξοντωτικά ωράρια στους εργαζόμενους, ότι η μερική και εκ περιτροπής απασχόληση στις πλείστες των περιπτώσεων υποκρύπτει πλήρη απασχόληση, ότι οι διάφορες ρυθμίσεις στα εργασιακά καταστρατηγούνται σε καθημερινή βάση.

(Ως γνωστόν, το ΣΕΠΕ, που υποτίθεται ότι θα καθίστατο «πυλώνας» στην καταπολέμηση της μαύρης εργασίας, έχει μετατραπεί από την κυβέρνηση σε κέντρο συλλογής στατιστικών δεδομένων και τηλεφωνικό κέντρο καταγγελιών!).

Οι ιστορίες από τους εργασιακούς χώρους είναι ανατριχιαστικές. Αναφέρεται χαρακτηριστικά ιστορία εξαγωγικής εταιρείας, στην οποία ο επιχειρηματίας εξαναγκάζει τους εργαζόμενους να μένουν χωρίς λόγο μέχρι αργά για να του κάνουν παρέα και να πίνουν ουζάκι!

Θα αναφέρω άλλο ένα στοιχείο, προς επίρρωση του επιχειρήματος που θα αναπτύξω παρακάτω: Καθημερινά, είμαστε αποδέκτες καταλόγων επιχειρηματιών που δεν εκπληρώνουν τις υποχρεώσεις τους αναφορικά με την απόδοση είτε του ΦΠΑ είτε των φόρων είτε των εργοδοτικών εισφορών. Μας κάνει εντύπωση ότι το γεγονός παραμένει ασχολίαστο. Από τις αρμόδιες υπηρεσίες όλους αυτούς τους κυρίους δεν μπήκε κανείς στον κόπο ποτέ να τους καλέσει; Ή να υποθέσουμε ότι το ζήτημα διευθετήθηκε, πολιτικά ή και με άλλους τρόπους, «αρμοδίως»;

Το κράτος ως φορέας ανταγωνιστικότητας

Τα παραπάνω αποτελούν, θεωρώ, την πεμπτουσία του προβλήματος της ανταγωνιστικότητας της χώρας. Το πρόβλημα της χώρας είναι ότι η τριαντακονταετής διακυβέρνηση της πασοκικής νοοτροπίας – που βέβαια εξέφραζε τη νοοτροπία ποικίλων πολιτικών σχηματισμών – έχει αφήσει πίσω της ένα διαλυμένο κράτος και μία παρακμιακή και λαμογιακή επιχειρηματικότητα.

Το πρόβλημα της ανταγωνιστικότητας της χώρας δεν είναι οι μισθοί, είναι οι θεσμοί! Οι άρχουσες ελητείες και οι ανίκανοι τροϊκανοί γραφειοκράτες το γνωρίζουν αυτό, αλλά το παραβλέπουν γιατί αυτό απαιτεί εθνικό μακροχρόνιο σχεδιασμό: ελίτ που έχουν την αίσθηση του εθνικού συμφέροντος, ελίτ που, αντί να χαριεντίζονται στις τηλεοράσεις, ιδρώνει ο κώλος τους για να παραγάγουν προτάσεις και προγράμματα! Χρειάζεται ελίτ με ήθος και συνέπεια. Και πάνω απ’ όλα χρειάζεται ισχυρό κράτος!

Να τι αναφέρει ο Περουβιανός Ριβέρο: «Στην πράξη οι μόνες χώρες που έχουν κατορθώσει να ξεφύγουν από την υπανάπτυξη είναι εκείνες στις οποίες το κράτος, με το να καταστεί επιχειρηματίας, έχει προσφέρει την υποστήριξή του στους ικανούς καπιταλιστές με δυνητικά ανταγωνιστικά προτερήματα στις εξαγωγές»[3].

Το ότι το κύριο ζήτημα στην κατάκτηση της ανταγωνιστικότητας είναι η ύπαρξη στιβαρών θεσμών αποδέχονται και οι ίδιοι οι συντάκτες της Παγκόσμιας Έκθεσης Ανταγωνιστικότητας 2011-2012, οι οποίοι βέβαια μόνο για... φιλεργατισμό δεν μπορούν να κατηγορηθούν, αφού η Έκθεση αποτελεί μία από τις δραστηριότητες του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ[4].

Δεν θα περίμενε βέβαια κανείς από τους μεγαλόσχημους φάρους της ελληνικής γνώσης και της πολιτικής σκέψης, αυτά τα ανθρωπάκια που οδηγούν ένα ολόκληρο έθνος στην εξαθλίωση και παρελαύνουν στα αγαπημένα τους μέσα ενημέρωσης ενημερώνοντάς μας ότι δεν μπήκαν καν στον κόπο να διαβάσουν το μνημόνιο, να έχουν ενσκήψει σε τέτοια κείμενα, των οποίων η ανάγνωση θα τους βοηθούσε άλλωστε και να διαπραγματευτούν.

Ας δούμε κάποια στοιχεία από την Έκθεση. Κατ’ αρχάς στις πρώτες θέσεις βρίσκονται χώρες με υψηλά επίπεδα μισθών και φορολογίας!

● Η Σουηδία κατέχει την τρίτη θέση.

● Η Φινλανδία την τέταρτη.

● Η Γερμανία την έκτη.

● Την όγδοη θέση κατέχει η Ολλανδία.

● Και την ένατη η Δανία.

Ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι το γεγονός ότι αυτές οι χώρες καταλαμβάνουν τις πρώτες θέσεις παρότι τα προηγούμενα χρόνια αυξανόταν το εργασιακό τους κόστος[5]!

Όσον αφορά την Ελλάδα, σύμφωνα με τις απαντήσεις των Ελλήνων επιχειρηματιών, οι πέντε περισσότερο προβληματικοί παράγοντες για την επιχειρηματικότητα ήταν, κατά σειρά, η αναποτελεσματική κυβερνητική γραφειοκρατία, η πρόσβαση στη χρηματοδότηση, η διαφθορά, οι φορολογικές ρυθμίσεις και η αστάθεια στις πολιτικές[6]. Ως έβδομος παράγοντας κατατάσσονται οι αυστηρές εργασιακές ρυθμίσεις, ενώ οι μισθοί ούτε καν αναφέρονται στην πρώτη δεκαπεντάδα.

Ας δούμε και κάποιους προβληματικούς τομείς για την Ελλάδα, όπως αναφέρονται στην Έκθεση[7]:

ΔΕΙΚΤΗΣ	ΚΑΤΑΤΑΞΗ (στις 142 χώρες)
1.03 Διοχέτευση δημοσίων κονδυλίων	102
1.04 Εμπιστοσύνη στους πολιτικούς	123
1.08 Κατασπατάληση κυβερνητικών δαπανών	131
1.09 Βάρος κυβερνητικών ρυθμίσεων	133
1.12 Διαφάνεια στη διαμόρφωση κυβερνητικών πολιτικών	109
3.02 Καταθέσεις ως ποσοστό του ΑΕΠ	137
3.05 Γενικό δημόσιο χρέος	141
5.03 Ποιότητα εκπαιδευτικού συστήματος	120
5.08 Έκταση κατάρτισης προσωπικού	114
6.04 Έκταση και αποτέλεσμα φορολογίας	128
6.06 Αριθμός διαδικασιών για την έναρξη επιχείρησης	134
6.14 Εισαγωγές ως ποσοστό του ΑΕΠ	131
7.01 Συνεργασία στις σχέσεις εργοδοτών - εργαζομένων	130
7.05 Ευελιξία στον καθορισμό των μισθών	135
7.06 Μισθοί και παραγωγικότητα	122
7.08 Διαρροή εγκεφάλων (Brain drain)	119
8.04 Ευκολία πρόσβασης σε δάνεια	111
11.03 Κατάσταση ανάπτυξης συστάδων επιχειρήσεων	115
12.03 Εταιρικές δαπάνες σε Έρευνα & Ανάπτυξη	129
12.04 Συνεργασία πανεπιστημίων - βιομηχανίας σε Ε&Α	120

Πραγματικά δεν θα θέλαμε να ταράξουμε τη ναρκισσιστική αυταρέσκεια των πολιτικών μας ταγών, τη σωρεία πανεπιστημιακών καθηγητών που αγωνιούν για να μας σώσουν αναλαμβάνοντας κυβερνητικούς θώκους, τους κατοικούντες σε... ουράνιες συχνότητες δημοσιογράφους, τους εκπροσώπους των κοινωνικών εταίρων που αγωνιούν εάν θα τους καταγγείλει το ΠΑΜΕ ότι τρώνε αστακούς ή εάν έχει κυκλοφορήσει κανένας νέος καλλιτεχνικός ουρητήρας στην αγορά της Νέας Υόρκης, τα μετριοπαθή μέτωπα λαμόγιων και ανικάνων που διοργανώνουν ημερίδες για να διαγνώσουν ότι το μέγιστο πρόβλημά μας είναι ο... λαϊκισμός, αλλά η ανταγωνιστικότητα δεν είναι ζήτημα της οικονομίας.

● Είναι ζήτημα κουλτούρας μίας ολόκληρης κοινωνίας.

● Είναι ζήτημα τρόπου ζωής και κατανάλωσης.

● Είναι ζήτημα σεβασμού προς το εγχώριο εργατικό δυναμικό, το οποίο μάλιστα η Έκθεση περί ανταγωνιστικότητας θεωρεί πως είναι ό,τι πιο πολύτιμο διαθέτουμε αυτή τη στιγμή!

● Είναι ζήτημα «μίας κοινωνίας με συνοχή, ενότητα και αλληλεγγύη, με αίσθημα δικαιοσύνης και κατανόησης στους αδυνάμους»[8].

● Είναι ζήτημα, όπως μας λέει ο Λας, της βαθιάς αίσθησης του ιστορικού χρόνου και της μέριμνας για τις επόμενες γενεές[9].

Και όπως αναφέρει ο – επίσης Λατινοαμερικάνος – μελετητής Μπρεσέρ - Περέιρα:

«Μία χώρα που είναι ανεπτυγμένη στον οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό τομέα είναι ένα έθνος που υπηρετείται επαξίως από ένα ισχυρό κράτος, ικανό να ρυθμίζει μία ελεύθερη και αποδοτική αγορά. Συνεπώς το κράτος και η αγορά είναι θεσμοί της κοινωνίας – τα όργανά της για συλλογική δράση και τα κύρια εργαλεία για την επίτευξη των στόχων κάθε κοινωνίας. Το πρωτεύον όργανο είναι το κράτος. Η αγορά, κοινωνικά δομημένη και πολιτικά ρυθμιζόμενη, είναι το συμπλήρωμά του. Όσο πιο ισχυρός είναι ο ένας θεσμός, τόσο ισχυρότερος θα είναι ο άλλος»[10].

* Ο Κώστας Γεώρμας είναι Δρ. Κοινωνιολογίας - Συγγραφέας, Εισηγητής στην Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης

 ______________________________________

---

[1] Τζον Γκρέι, Η Αλ Κάιντα και η νεωτερικότητα, Εκδόσεις Μεταίχμιο, Αθήνα, 2004, σελ. 84.

[2] Βλέπε και την, προφητική επιτρέψτε μου να πω, ανάλυσή μου στο βιβλίο Κωνσταντίνος Δ. Γεώρμας,Παγκοσμιοποίηση και φτώχεια. Τα ιδεολογικά πλαίσια και οι πολιτικές των διεθνών οργανισμών για την καταπολέμηση της φτώχειας, Εκδόσεις Μεταίχμιο, Αθήνα, 2006, σελ. 75-84 και 293-295.

[3] Παράθεση από το βιβλίο Παγκοσμιοποίηση και φτώχεια, όπ. παρ. Για όποιον ενδιαφέρεται για το βιβλίο ας κοιτάξει Rivero de Oswaldo, The Myth of Development: The Non-viable Economies of the 21^stCentury, Zed Books, Λονδίνο, 2001.

[4] Για το πόσο φτωχός είναι ο λόγος περί ανταγωνιστικότητας στη χώρα μας αξίζει κάποιος να κοιτάξει προσεκτικά αυτή την έκθεση: World Economic Forum, The Global Competitiveness Report 2011-2012, Geneva, 2011.

[5] Βλέπε τα ενδιαφέροντα στοιχεία του ΟΟΣΑ http://stats.oecd.org/index.aspx?DatasetCode=ULC_QUA. Μειώσεις του εργασιακού κόστους έχουμε μετά την εκδήλωση της κρίσης (από το 2010) και όχι σε όλες τις χώρες. Για παράδειγμα στην Ολλανδία αυτό εξακολουθεί να αυξάνεται.

[6] The Global Competitiveness Report 2011-2012, Country/Economy Profiles, Greece.

[7] Το γεγονός ότι η Έκθεση θεωρεί ως προβληματικό έναν τομέα, δεν σημαίνει ότι αυτό υιοθετείται και από εμάς. Παραθέτουμε τα στοιχεία για να δείξουμε την απόσταση του διεθνούς, έστω και παγκοσμιοποιημένου διαλόγου, από τον εσωτερικό.

[8] Δημήτρης Ριζούλης (επιμ.), Η Δικαίωση. Οι μεγάλες αλήθειες του Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου, Εκδόσεις Δημοκρατία, 2012, σελ. 46.

[9] Christofer Lasch, The Culture of Narcissism. American Life in An Age of Diminishing Expectations, W.W. Norton & Company, 1979, σελ. 5.

[10] Βλέπε Carlos Bresser-Pereira, «Assault on the State and on the Market: Neoliberalism and Economic Theory», Estudos Avancados 23 (66), 2009.

http://topontiki.gr/article/31073

Διαβάστε περισσότερα ...