Δευτέρα 9 Μαρτίου 2015
Σαρωτικές αλλαγές και κύμα μετακινήσεων υπαλλήλων στο Δημόσιο
Τα νέα οργανογράμματα στα υπουργεία και η μεταφορά αρμοδιοτήτων στην Τοπική Αυτοδιοίκηση θα δώσει το "πράσινο φως" για μετακινήσεις προσωπικού από το Κράτος σε Δήμους και Περιφέρειες. Τι περιλαμβάνει ο χάρτης των αλλαγών στη Δημόσια Διοίκηση, που αναμένεται να θεσμοθετηθεί το επόμενο εξάμηνο
Σαρωτικό κύμα μετακινήσεων υπαλλήλων στο Δημόσιο φέρνουν οι αναδιαρθρώσεις δημοσίων υπηρεσιών που σχεδιάζει το υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης.
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της εφημερίδας Έθνος, ο χάρτης των αλλαγών στον κρατικό μηχανισμό που αναμένεται να θεσμοθετηθεί το επόμενο εξάμηνο περιλαμβάνει τη διαμόρφωση νέων οργανογραμμάτων για τα υπουργεία και τη μεταφορά αρμοδιοτήτων στην τοπική αυτοδιοίκηση, που θα δώσει το πράσινο φως για τις μετακινήσεις του αντίστοιχου προσωπικού από το κράτος σε δήμους και περιφέρειες.
Ειδικότερα, από τις 7 Αποκεντρωμένες Διοικήσεις θα μεταφερθούν αρμοδιότητες, πόροι και προσωπικό στους Δήμους και τις Περιφέρειες, ενώ αυτές θα αντικατασταθούν από ευέλικτες Δομές, ως Υπηρεσίες, που θα μεσολαβούν μεταξύ του Κεντρικού Κράτους και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.
Στις νέες Δομές, στις οποίες θα ηγούνται στελέχη του Κρατικού Μηχανισμού, θα περιλαμβάνονται και οι Υπηρεσίες των Ελεγκτών Νομιμότητας, που θα ασχολούνται με τους ελέγχους των οικονομικών πράξεων των Δήμων και των Περιφερειών.
Στα Ν.Π.Δ.Δ. και Ν.Π.Ι.Δ. προετοιμάζεται ένα "κύμα" συγχωνεύσεων ομοειδών Οργανισμών, ενώ μετά την ολοκλήρωση των οργανογραμμάτων, θα ξεκινήσει η διαμόρφωση των περιγραμμάτων θέσεων εργασίας, βάσει των οποίων θα γίνει η αξιολόγηση του προσωπικού, που θα περιλαμβάνει τη μοριοδότηση και τη συνέντευξη, η οποία θα έχει, όμως, συμβουλευτικό χαρακτήρα.
Τα Υπουργεία θα κρατήσουν μόνο τις επιτελικές αρμοδιότητες και οι υπηρεσίες που έχουν σχέση με την εξυπηρέτηση του πολίτη θα μεταφερθούν - με το αντίστοιχο προσωπικό - στους Δήμους και τις Περιφέρειες.
Στους εποπτευόμενους Φορείς των Υπουργείων, επίσης, σχεδιάζεται ένα σαρωτικό "κύμα" συγχωνεύσεων ομοειδών Οργανισμών, που δεν θα συνοδεύονται από απολύσεις, αλλά από μετακινήσεις προσωπικού.
Ενδεικτικά, συζητείται η συγχώνευση του ΟΚΑΝΑ με το ΚΕΘΕΑ.
Σύμφωνα με τον αναπληρωτή Υπουργό Διοικητικής Μεταρρύθμισης, Γιώργο Κατρούγκαλο, η αναδιοργάνωση υπηρεσιών του Δημοσίου αποτελεί μείζονα στόχο του Υπουργείου, αναδιοργάνωση που θα ακολουθήσει των δύο νομοσχεδίων: α) Το πρώτο αφορά θέματα εκδημοκρατισμού, εξορθολογισμού και ηλεκτρονικής διακυβέρνησης, στο οποίο θα συμπεριλαμβάνονται και η επαναφορά των απολυμένων και των "διαθέσιμων" δημοσίων υπαλλήλων και β) το δεύτερο, το σύστημα επιλογής στελεχών και την αξιολόγηση των εργαζομένων στο Δημόσιο.
Πηγή: Έθνος
Παρασκευή 6 Μαρτίου 2015
Ο μεγάλος εκβιασμός της ΕΚΤ και ο «τιμωρός» κύριος Ντράγκι
Δηλώνει «μη πολιτικός» και άτεγκτος τραπεζίτης, ομνύει στην ευλαβική τήρηση της ανεξαρτησίας της ΕΚΤ και… εύχεται να ξαναρχίσει η χρηματοδότηση της Ελλάδα εφόσον πληρούνται οι διαδικασίες». Ατυχώς, ο “by the book” κύριος Ντράγκι δεν είναι τίποτα απ’ όλα αυτά: Είναι, ντε φάκτο πλέον, ο τιμωρός που ανέλαβε να μετατρέψει την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, σε απόλυτο όχημα εκβιασμού της Ελλάδας στην προαποφασισμένη, πολιτική επιχείρηση χρηματοδοτικής ασφυξίας.
Της Νικόλ Λειβαδάρη
Ο Μάριο Ντράγκι, από την Δευτέρα, ξεκινά την περίφημη ποσοτική χαλάρωση - αρχίζει να κόβει φθηνό χρήμα και μοιράζει 1 τρισεκατομμύριο ευρώ στις χώρες της ευρωζώνης, όχι όμως και στην Ελλάδα. «Η ΕΚΤ είναι ένα ίδρυμα που βασίζεται σε κανονισμούς, δεν είναι πολιτικός θεσμός», είπε αιτιολογώντας, by the book πάντοτε, την εξαίρεση. Δεν είπε όμως τίποτε για τις, «φωτογραφικές» και πολιτικές, αποφάσεις της κεντρικής τράπεζας που κλείνουν όλες τις πιστωτικές στρόφιγγες και αποκλείουν την Ελλάδα από κάθε – εναλλακτική και μη – πηγή χρηματοδότησης.
Ο κύριος Ντράγκι είπε ότι η Ελλάδα αποκλείεται από την ποσοτική χαλάρωση (QE) διότι δεν έχει κλείσει η αξιολόγησή, διότι τα ομόλογά της δεν είναι αποδεκτά ως ενέχυρα και διότι έχει υπερβεί το όριο του 33% στις αγορές κρατικών χρεογράφων που μπορεί να κάνει η κεντρική τράπεζα από κάθε χώρα.
Δεν είπε όμως ότι ο αποκλεισμός της Ελλάδας, δια του ορίου του 33%, ήταν δική του, πολιτική εφεύρεση. Αυτό το όριο δεν υπήρχε, ορίστηκε από τον ίδιο προεκλογικά και «φωτογραφικά», ειδικά για την Ελλάδα. Δεν αφορά καμία άλλη χώρα της ευρωζώνης και τέθηκε αποκλειστικά για να μην αγοράσει η ΕΚΤ ελληνικά ομόλογα τουλάχιστον έως το καλοκαίρι– έως ότου, δηλαδή, εξοφλήσει η Αθήνα ομόλογα 8,7 δις που ήδη έχει στα χέρια της η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Μόνον τότε θα δημιουργηθεί χώρος για να μπει και η χώρα μας στο QE, υπό την προϋπόθεση ότι θα έχει ολοκληρωθεί και η «μνημονιακή» αξιολόγηση.
Δεν είπε όμως ότι ο αποκλεισμός της Ελλάδας, δια του ορίου του 33%, ήταν δική του, πολιτική εφεύρεση. Αυτό το όριο δεν υπήρχε, ορίστηκε από τον ίδιο προεκλογικά και «φωτογραφικά», ειδικά για την Ελλάδα. Δεν αφορά καμία άλλη χώρα της ευρωζώνης και τέθηκε αποκλειστικά για να μην αγοράσει η ΕΚΤ ελληνικά ομόλογα τουλάχιστον έως το καλοκαίρι– έως ότου, δηλαδή, εξοφλήσει η Αθήνα ομόλογα 8,7 δις που ήδη έχει στα χέρια της η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Μόνον τότε θα δημιουργηθεί χώρος για να μπει και η χώρα μας στο QE, υπό την προϋπόθεση ότι θα έχει ολοκληρωθεί και η «μνημονιακή» αξιολόγηση.
Ο κύριος Ντράγκι είπε χθες ότι δεν μπορεί να αποδεχθεί ακόμη τα ελληνικά ομόλογα ως ενέχυρα διότι προηγουμένως πρέπει να «τεθεί σε εφαρμογή η διαδικασία που θα δείχνει επιτυχή ολοκλήρωση της αξιολόγησης».
Δεν είπε, όμως, ότι αυτή η «διαδικασία» τέθηκε ήδη σε ισχύ με την συμφωνία του Eurogroup - μια καθαρή συμφωνία πολιτικής διαπραγμάτευσης με τους εταίρους. Την οποία διακαώς ζητούσε ο κ. Ντράγκι όταν έκανε την ιστορική νυχτερινή… έφοδο της 4ης Φεβρουαρίου κόβοντας τις εγγυήσεις χρηματοδότησης των ελληνικών τραπεζών.
Ο κ. Ντράγκι είπε χθες ότι η ΕΚΤ «είναι η κεντρική τράπεζα της Ελλάδας» κι έχει στηρίξει την Αθήνα αυξάνοντας το τελευταίο δίμηνο τον δανεισμό προς τη χώρα μας, κυρίως μέσω του ELA, στα 100 δις ευρώ και στο υψηλότερο ποσοστό μεταξύ των κρατών της ευρωζώνης.
Δεν είπε, όμως, ότι στις αρχές του 2012 αυτός ο ίδιος δανεισμός προς τη χώρα μας, μόνον μέσω του ELA, είχε φθάσει στα 120 δις ευρώ.
Eίπε ακόμη ο κ. Ντράγκι πως δεν μπορεί να δώσει το «πράσινο φως» για αυξημένες πωλήσεις ενόκτων γραμματίων διότι «η ΕΚΤ δεν μπορεί να χρηματοδοτεί τις τράπεζες για να χρηματοδοτούν κυβερνήσεις».
Δεν είπε, όμως, ότι επίσης το 2012, ανάμεσα στις δύο εκλογικές αναμετρήσεις και με ακόμη πιο οξύ το πρόβλημα ρευστότητας, η ΕΚΤ είχε δώσει «χρήματα στις τράπεζες για να χρηματοδοτήσουν κυβερνήσεις» αυξάνοντας το πλαφόν στα έντοκα. Ενδεχομένως διότι η τότε …χρηματοδοτούμενη κυβέρνηση δεν ήταν κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.
Κι είπε, τέλος, και αποφάσισε χθες ο κ. Ντράγκι πως το όριο άντλησης ρευστότητας από τον ELA για τις τράπεζες μπορεί να αυξηθεί οριακά, μόλις κατά 500 εκατομμύρια ευρώ – να ανέβει, δηλαδή μόνον στα 68,8 δις ευρώ.
Δεν είπε όμως ότι με αυτή την οριακή αύξηση μπλοκάρει και τις τελευταίες, εναλλακτικές πηγές άμεσης χρηματοδότησης για την ελληνική κυβέρνηση: Το σχέδιο της κυβέρνησης ήταν να καλύψει σημαντικό μέρος των χρηματοδοτικών αναγκών του Μαρτίου με εναλλακτικές πηγές – δηλαδή, χρησιμοποιώντας περίπου 2 δισ. ευρώ από τα ταμειακά διαθέσιμα οργανισμών του ευρύτερου δημόσιου τομέα. Αυτά τα ταμειακά διαθέσιμα βρίσκονται, με τη μορφή καταθέσεων, στις τράπεζες. Για να χρησιμοποιηθούν από το δημόσιο πρέπει να μεταφερθούν στον ειδικό λογαριασμό της Τράπεζας της Ελλάδος, γεγονός που θα μειώσει τη ρευστότητα των τραπεζών. Το πρόβλημα θα μπορούσε να αντισταθμιστεί εάν η ΕΚΤ αύξανε το όριο του ELA κατά 2 δις, οπότε θα καλύπτονταν και οι τράπεζες.
Με την απόφασή του να αυξήσει το όριο μόνον κατά 500 εκατομμύρια, ο κ. Ντράγκι κόβει και αυτή την τελευταία εναλλακτική πηγή χρηματοδότησης. Και δείχνει ως μόνο – προφανώς μη… πολιτικό δρόμο – για να αποφευχθεί η ασφυξία την αποδοχή των μνημονιακών μεταρρυθμίσεων…
http://tvxs.gr/news/ellada/o-megalos-ekbiasmos-tis-ekt-kai-o-timoros-kyrios-ntragki
Πέμπτη 5 Μαρτίου 2015
Επιστροφή από το Μέλλον
Η αλήθεια είναι ότι στην πραγματικότητα, η τρέχουσα κρίση, υποθηκεύει περαιτέρω το έτσι ή αλλιώς τραυματισμένο -από την παρασιτική μεταπολίτευση- υπαρξιακό υπόβαθρο της ελληνικής συλλογικότητας.
Και μπορεί λογής-λογής νεοφιλελέδες να παριστάνουν ως υπερβολικά ή δημαγωγικά τα περί ανθρωπιστικής κρίσης, βολεμένοι στην ατομική αυτασφάλιση των Βορείων Προαστίων, όμως η εργασιακή ανασφάλεια, η ανεργία, η αύξηση των κοινωνικών ανισοτήτων, η φτώχεια, ο κοινωνικός αποκλεισμός, η αδυναμία ελέγχου της ζωής και η αβεβαιότητα για το μέλλον όλο και μεγαλύτερου τμήματος του πληθυσμού, είναι βέβαιο ότι προκαλούν βαθύ ψυχικό πόνο και απόγνωση.
Δεν θα ήταν ίσως υπερβολή να πει κανείς ότι, με τούτα και με τ’ άλλα, μέσα σε κάτι περισσότερο από μισό αιώνα βίου, η ελληνική κοινωνία μετασχηματίστηκε από κοινωνία ανθρώπινων δημιουργικών προσώπων σε άθροισμα απογνώσεων.
Με άλλα λόγια, απ’ τον Ελύτη και τη γενιά του ’60 στον Μπογδάνο και στη γενιά των Χίπστερ, μια χούντα, ένα ΠαΣοΚ και δύο μνημόνιο δρόμος.
Όμως το καπάκι στην κατσαρόλα της απόγνωσης ήταν η διαρκής, άδικη -και συνεχιζόμενη μάλιστα ως και σήμερα- ενοχοποίηση των πολιτών για την κατάσταση τους. Ενοχοποίηση που κατά την προσφιλή γκεμπελσιανή τακτική εστίαζε μεν σε υπαρκτές αδυναμίες, απέκρυπτε δε το απόλυτα διαφορετικό μέγεθος της ευθύνης του καθενός. Το «όλοι μαζί τα φάγαμε», έβαζε στο ίδιο καλάθι τον κάθε oλιγάρχη με τον «τυροπιτά» που δεν έκοψε μιαν απόδειξη. Και αυτό για να δοθεί το νομιμοποιητικό κοινωνικά άλλοθι να πληρώσει για μια ακόμη φορά, και πάλι, και μόνον, ο τυροπιτάς.
Η «Λογική» αυτή, καθιστώντας τον Λαό αποκλειστικά υπεύθυνο για την κατάσταση του, δεν αύξανε μόνο την ενοχοποίηση και την εξ’ αυτής παθητικότητα και αδράνεια του κοινωνικού σώματος, αλλά οδηγούσε στην αντίληψη ότι ο Ελληνικός Λαός συνιστά μια ξεχωριστή περίπτωση, εντελώς διαφορετική, από τους υπόλοιπους προοδευμένους λαούς της Ευρώπης. Τα χρόνια στερεότυπα περί της τουρκοκρατίας, των λαμπρών φώτων της εσπερίας, του ελλείμματος Διαφωτισμού και η συναφούς Κοραϊκής υστερίας των Γρεκογάλλων κ.λπ., υιοθετημένα εν πολλοίς και από μέρος της αριστερής διανόησης, έγιναν το πρόσφορο έδαφος για την σπορά της αποικιοκρατίας. Σπορά, που δεν παρήγαγε τίποτα άλλο, παρά αισθήματα μειονεξίας, ανικανότητας και ενοχής από τη μια, και διαιώνιση της εξάρτησης και της αποικιοκρατικής διείσδυσης, από την άλλη.
Παραβλέπαμε έτσι, το γεγονός, ότι η κρίση στην Ελλάδα «Είναι ο Καπιταλισμός Ηλίθιε». Ότι η κρίση στην Ελλάδα είναι μέρος της Ευρωπαϊκής και αποτέλεσμα της διεθνούς κρίσης που ξέσπασε το 2008. Ότι και άλλες καθ΄όλα ευρωπαϊκές χώρες, ή μάλλον εφάμιλλες των καλυτέρων ευρωπαϊκών, που έλεγε η παλιά διαφήμιση, έχουν και αυτές σοβαρότατα προβλήματα, ακόμη και σήμερα, άσχετα αν το ιερατείο των Βρυξελλών επιλέγει να τα βάζει κάτω από το χαλί. Ας αναζητήσει ο αναγνώστης αναλύσεις έγκυρων οικονομολόγων για την πραγματική κατάσταση του σαξές στόρυ της Πορτογαλίας ή την αληθή κατάσταση των δημόσιων οικονομικών της Αυστρίας ή ακόμη και της μοντέρνας Σουηδίας. Για να μην αναφέρουμε τις γνωστές πυρηνικές βόμβες χρέους όπως η Γαλλία, η Ιταλία ή η Ισπανία. Όπως έχουμε ξαναγράψει, το χρέος της περιφέρειας εκτρέφεται από τις Βρυξέλλες, για να θρέφει το Γερμανικό Μολώχ. Όταν δεν θα έχει πια τι να φάει, θα κατασπαράξει τον ίδιο του τον εαυτό.
Όλα αυτά συμβάλλουν στη δραματική αύξηση της ψυχιατρικής νοσηρότητας, αρκεί να συνυπολογίσει κανείς έγκυρη έρευνα του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ που συναρτά την αυτοκτονικότητα με την ανεργία, υπολογίζοντας ότι κάθε 1% αύξηση της ανεργίας, συνεπάγεται τουλάχιστον 0,8% αύξηση των αυτοκτονιών. Τεκμηριώνεται έτσι, εντελώς «ψυχρά» και επιστημονικά, ότι η αύξηση της ανεργίας από το 8% του 2008 στο 27% του 2013, είναι η αιτία αύξησης των αυτοκτονιών κατά 15%. Και αυτό με μόνο αίτιο την ανεργία, γιατί η οικονομική κρίση προφανώς «παράγει» και άλλα αίτια αύξησης του δείκτη αυτοκτονιών. Αυτό είναι μόνο ένα πρώτο, και μη αμφισβητούμενο, τραγικό αποτέλεσμα της πολυεπίπεδης κρίσης. Με την τραγική μάλιστα παρένθεση ότι αυτό το 15% αύξησης των αυτοκτονιών, είναι 100% απώλεια για τους συνανθρώπους αυτούς, αλλά και τις οικογένειες τους. Η ζοφερή συνολική πραγματικότητα είναι ότι το ποσοστό των αυτοκτονιών έχει αυξηθεί από 2,8 ανά 100.000 πληθυσμού το 2008, σε 8 το 2014.
Η πιο πρόσφατη εθνική επιδημιολογική έρευνα δεν δείχνει όμως μόνο υψηλή συσχέτιση ανάμεσα στην εκδήλωση επιθυμίας θανάτου και στην ανεργία, αλλά και στην εμφάνιση σοβαρής ψυχοπαθολογίας και ανεργίας. Σύμφωνα με την έρευνα αυτή 1 στους 6 Έλληνες (ηλικίας 18-70 ετών) έχει ήδη αναπτύξει κλινικά σημαντική ψυχοπαθολογία. Πρόκειται για 1.200.000 ανθρώπους. Και το ακόμη πιο σοβαρό: το 75% αυτού του πληθυσμού δεν λαμβάνει κανενός είδους θεραπεία.
Δεν είναι η στιγμή για αστεία, αλλά όταν μια χώρα έχει για Υπουργό Υγείας τον κάθε Γεωργιάδη, που περικόπτει τις κοινωνικές δαπάνες για την υγεία, ακριβώς όταν οι απαιτήσεις γι’ αυτήν αυξάνονται, αυτό το στατιστικό αποτέλεσμα μοιάζει φυσικό...
Όμως τα πιο δύσκολα δεν έχουν ακόμη ξεκινήσει.
Μέσα σε αυτό το γενικευμένο κλίμα αβεβαιότητας και ανασφάλειας, μέσα σ’ αυτήν την αίσθηση απόγνωσης, αναπτύσσονται ψυχοσυναισθηματικά οι αυριανοί ενήλικες. Τα παιδιά των απελπισμένων οικογενειών του σήμερα, θα οικοδομήσουν την κοινωνία του αύριο. Ας θέσουμε προκαταβολικά και τις δύο αυτές λέξεις, οικοδόμηση και κοινωνία, σε τεράστια ερωτηματικά.
Γιατί, μέσα στο τρεχαλητό να επιβιώσουμε της κρίσης, ξεχάσαμε μάλλον ότι τα παιδιά μας αναπτύσσουν συναισθηματικές σχέσεις με τους γονείς και τα αδέρφια τους, αλλά και σε αλληλεπίδραση με το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον. Η κρίση, δηλαδή, δεν είναι κρίση που αφορά γενικώς και αορίστως την κοινωνία ή τους ενήλικες, αλλά αφορά και επηρεάζει δραματικά και την οικογένεια, άσχετα αν η κρίση εκδηλώνεται σε ένα ή περισσότερα μέλη της.
Όταν η κοινωνία βρίσκεται σε κρίση, ολόκληρη η οικογένεια βρίσκεται σε κρίση. Η οικογένεια πλημμυρίζει από τα ίδια αισθήματα ενοχής, ανημπόριας και απόγνωσης που κατακλύζουν την κοινωνία. Και αρκεί η προσωπική βιωματική εμπειρία όλων μας για να επιβεβαιώσει ότι στην πραγματικότητα στην οικογένεια δεν υφίστανται και τόσο στεγανά, ώστε να αποτρέψουν τη μετάδοση των «δύσκολων» αισθημάτων και στα παιδιά.
Με απλά λόγια, η κρίση διαμορφώνει το πιο αρνητικό περιβάλλον για την ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών μας και δεν είναι μακριά η ώρα που ο δείκτης ψυχοπαθολογίας 1/6, θα εκτοξευθεί στο διπλάσιο, σαν ένα καταπιεσμένο ελατήριο.
Γιατί, ποιός γονιός κυριευμένος από το άγχος μπορεί να απορροφήσει το άγχος του παιδιού του; Ποιός γονιός με ή με οιονεί κατάθλιψη μπορεί να στέρξει στις αγωνίες και να προσφέρει σταθερότητα και συναισθηματική φροντίδα στο παιδί του; Ποιός απογνώκων γονιός έχει το σθένος να σταθεί στο ρόλο του ως γονιός; Πολύ περισσότερο μάλιστα, όταν και ο ίδιος «πέρασε» μέσα από το αποχαυνωτικό ναρκισσιστικό φίλτρο της μεταπολίτευσης.
Το παιδί της αβοήθητης οικογένειας, δυστυχώς, δεν μπορεί παρά να οδηγηθεί σε σύγχυση των ρόλων, σε γονεϊκοποίηση του εαυτού του για να συμπαρασταθεί στους συχνά παραιτημένους γονείς. Ή, στην αναστολή και εν τέλει ματαίωση των ψυχικών του αναγκών. Τελικά στη διαμόρφωση ενός «ψευδούς, μασκαρεμένου εαυτού», πολύ χειρότερου του επιτυχημένου και γκλαμουράτου προσωπείου που φιλοτεχνήσαμε σαν κοινωνία στην μεταπολιτευτική περίοδο. Ο «ξέρεις εγώ ποιος είμαι» τύπος του αμοραλιστικού χθες, θα παραχωρήσει τη θέση του στον τύπο «δεν καταλαβαίνω Χριστό» ενός βίαιου αύριο.
Γιατί, ποιός ενοχικός γονιός, βαρύτατα ενοχοποιημένος από την καλβινική συνθηματολογία, δεν θα μεταφέρει τα δικά του άλυτα εσωτερικά συγκρουσιακά ζητήματα στο παιδί του και μάλιστα με αντιφατικά και αντικρουόμενα μηνύματα; Η βαριά ασυμφωνία μεταξύ αυτού «που θα ήθελε κανείς να είναι» και αυτού «που πιάνει τον εαυτό του, στα πράσα, να είναι», πώς να κρυφτεί απ’ τα παιδιά, που λέει και το τραγούδι; Και δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο στην ανάπτυξη ενός παιδιού από την «εκπομπή» αντικρουόμενων-διπλών μηνυμάτων.
Σε κάθε περίπτωση, η οικονομική κρίση που μεταφέρθηκε και μέσα στην οικογένεια, σαν μεταβολή της κοινωνικής-οικονομικής κατάστασης, σαν συνεχής διάψευση, σαν σύγχυση ρόλων, σαν «οικογενειακό μυστικό», σαν δυσαρμονία του ζευγαριού, οδηγούν με απόλυτη σιγουριά στην απώλεια του υποστηρικτικού πλαισίου της οικογένειας για την όσο το δυνατόν υγιή ψυχική ανάπτυξη των παιδιών. Το αποτέλεσμα, είναι παιδιά παραμελημένα ή υπερπροστατευμένα, παγιδευμένα σχεδόν εφ΄ όρου ζωής σε ένα βασανιστικό άγχος εγκατάλειψης, μ΄ έναν ανώριμο και «σταματημένο» ψυχισμό. Έναν ψυχισμό που «δεν θα κουνιέται φύλο». Ή, και αυτό είναι ακόμη χειρότερο σενάριο, έναν ψυχισμό που δεν θα μπορεί να εκδηλώσει διαφορετικά τα, καταδικασμένα σε χρόνια σιωπή, αισθήματα πόνου και οργής, παρά μόνο με την τυφλή βία. Ή θαρρεί κανείς ότι η σημερινή χουλιγκάνικη βία των γηπέδων είναι κάτι διαφορετικό απ’ αυτήν ακριβώς τη δραματοποιημένη μορφή έκφρασης της παραχωμένης παιδικής οδύνης και του θυμού;
Αν πέτυχε με σιγουριά κάτι, ανάμεσα σε πολλά άλλα, αυτή η εγκληματική στρατηγική του «σόκ και δέος», είναι να οδηγήσει την ελληνική οικογένεια –και κοινωνία- σε μια μετέωρη θέση, σε ένα μεταίχμιο, ανάμεσα σε ένα χθες που μοιάζει οικείο και σε ένα αύριο που δεν έχει ελπίδα, αλλά μονάχα απειλή. Λες και μια ολόκληρη κοινωνία στέκεται παθητικά, για πέντε ολόκληρα χρόνια, στην άκρη ενός γκρεμού, κάνοντας αραιά και που μικρά τσαλίμια αγανάκτησης, αλλά δεν κάνει ουσιαστικά ούτε βήμα μπροστά ούτε βήμα πίσω. Λες και προσμένει λυτρωτικά κάποιος να την σπρώξει σε όποια κατεύθυνση. Κι αν δεν ήταν η πρόσφατη κυβερνητική αλλαγή, θα τολμούσε ίσως να πει κανείς, ότι ο νεοελληνικός συλλογικός ψυχισμός έχει βγει, κατά κάποιον τρόπο στη σύνταξη.
Αλλά, εν τέλει, μέσα από την ταύτιση με ποιον γονιό να σχηματίσει ο έφηβος την αυριανή του ταυτότητα; Με τον καταθλιπτικό ενοχοποιημένο γονιό; Τον υπάκουο εκτελεστή των αποφάσεων μιας κατσαπλιάδικης ολιγαρχίας; Τον ακραίο υπερασπιστή της ατομικής του ευζωίας και αυτοσυντήρησης και «τσιμέντο» όλα τα άλλα γύρω; Τον «ελάχιστο εαυτό», τον ψυχικά συρρικνωμένο στη μάχη της ρηχής επιβίωσης; Τον γονιό που θεωρεί τη φασιστική ιδεολογία και βία σαν τη μόνη λύση διεξόδου από την κρίση; Τον γονιό που έχει ταυτιστεί με τα μηνύματα μικροαστικής νοικοκυροσύνης και υποταγής του κάθε ημί-τρελλου νεοφιλελεύθερου; Τον γονιό που προτείνει την καταφυγή στην ατομική λύση ως μοναδική λύση; Τον γονιό που λοιδορεί κάθε προηγούμενη αξία αλληλεγγύης και ανθρωπιάς ως οικονομικά αναποτελεσματικής; Τον γονιό που αποδέχεται αβασάνιστα τις απάνθρωπες επιταγές ενός μονοδιάστατου οικονομικού μοντέλου; Ή μήπως τον ακραία ανταγωνιστικό γονιό, που είναι έτοιμος να θυσιάσει τα πάντα στο βωμό της καπιταλιστικής αποτελεσματικότητας;
Αργά ή γρήγορα, στους έφηβους του σήμερα και του αύριο, οι ταυτίσεις τους μαζί μας, θα αποκαλυφθούν κατά το μάλλον ή ήττον σαθρές. Θα αποδειχθούμε στα μάτια των παιδιών μας αδύναμοι και ανίκανοι. Θα γκρεμιστούμε ως πρότυπα. Και αν αυτό συνέβαινε από πάντα, ως έτσι να είναι η διαδικασία αυτονόμησης των νέων, τώρα, αυτή τη φορά, δεν θα είναι μονάχα μια κάποια απαραίτητη ψυχολογική διεργασία, αλλά θα είναι μια οδυνηρή για όλους μας πραγματικότητα.
Ας μην κρυβόμαστε: η γενικευμένη χρήση ουσιών, η ακραία ανταγωνιστική βαθμοθηρία, η διάδοση του bullying και της ενδοσχολικής βίας, αλλά και οι ρατσιστικές συμπεριφορές, όπως επίσης και –αυτό είναι το πιο ανησυχητικό- η αβασάνιστη, ίσως και «διασκεδαστική», αποδοχή της καθαρής βίας απέναντι στον Άλλο (τα ποσοστά της ΧΑ στους νέους το μαρτυρούν), δεν είναι τίποτα λιγότερο από την έκφραση της παιδικής-εφηβικής ψυχοπαθολογίας, τόσο σε ατομικό, όσο και σε συλλογικό επίπεδο.
Ας φανταστούμε τώρα την ελληνική κοινωνία σε είκοσι χρόνια από σήμερα, όταν οι ουσίες, o ακραίος εργασιακός ανταγωνισμός, το bullying και ο ρατσιμός, δεν θα είναι απλά ανώριμες εφηβικές παρεκκλίσεις, αλλά κυρίαρχη κοινωνική πραγματικότητα των ενήλικων «πολιτών». Αυτό, το αυριανό «μπουρδέλο», δεν θα είναι ευθύνη των παιδιών μας. Θα είναι ευθύνη δική μας, των ενηλίκων του σήμερα, αλλά –αναγκαστικά- και της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, αν δεν ανακόψει άμεσα και αντιστρέψει αυτή την καταιγιστική ψυχοπαθολογική μηχανή. Και αυτό, η σωτηρία της κοινωνίας των παιδιών μας, η υπεράσπιση των ψυχών των παιδιών μας, είναι εξόχως πολιτικό, αλλά και υπαρξιακό αιτοὐμενο, υπέρτερο από τις δόσεις, τα «φράγκα» και τα «ευρά». Ή μήπως όχι;
Το άρθρο στολίζει λεπτομέρεια από το έργο του Γκόγια «Το όνειρο της λογικής παράγει τέρατα» (όλη η φράση του Γκόγια, από τα "Καπρίτσια" του: «Όταν η λογική εγκαταλείπει τη φαντασία γεννιόνται απίστευτα τέρατα. Οταν είναι ενωμένες, η Φαντασία γίνεται μητέρα των τεχνών και πηγή όλων των θαυμάτων τους»)
http://www.thepressproject.gr/article/73961/Epistrofi-apo-to-Mellon
Η εισαγγελέας καλεί τον Βενιζέλο να καταθέσει για τη λίστα Λαγκάρντ
Τον πρώην αντιπρόεδρο της κυβέρνησης και πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, Ευάγγελο Βενιζέλο, προτείνει μεταξύ άλλων ως μάρτυρα η εισαγγελέας του Ειδικού Δικαστηρίου, προκειμένου να καταθέσει για την υπόθεση της λίστας Λαγκάρντ.
Η Ξένη Δημητρίου-Βασιλοπούλου κρίνει σκόπιμο να καταθέσουν επίσης ο Νικόλαος Παναγιωτόπουλος, πρώην στέλεχος του ΣΔΟΕ, ο Χρήστος Αθανασίου και η Σμαράγδα Πιτένη, αναπληρώτρια διευθύντρια δημοσίων σχέσεων του υπουργείου Οικονομικών που ταξίδεψε ως το Παρίσι για να παραλάβει το δεύτερο cd με τη λίστα Λαγκάρντ.
Η εισαγγελέας πρότεινε επίσης να ζητηθούν από το υπουργείο Οικονομικών, το ΣΔΟΕ και το ΠΑΣΟΚ τους κωδικούς πρόσβασης όλων όσοι υπηρέτησαν στα γραφεία των υπουργών.
Αυτή την ώρα, το δικαστήριο συσκέπτεται, ώστε να αποφασίσει αν και ποιοι θα κληθούν από τους παραπάνω να καταθέσουν ως μάρτυρες.
Κατά την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας, ανακοινώθηκε ότι έφτασε στα χέρια του προέδρου του Ειδικού Δικαστηρίου, Νικόλαου Πάσσου, ανώνυμη επιστολή για την υπόθεση της λίστας Λαγκάρντ.
Ο κ. Πάσσος αναφερόμενος στην επιστολή τόνισε ότι οι ενδιαφερόμενοι παράγοντες της δικής μπορούν να λάβουν αντίγραφο, και αν κρίνουν ότι εμπεριέχει κάποιο ενδιαφέρον στοιχείο, να προταθεί ως αναγνωστέο έγγραφο στη δίκη.
Η απόρρητη έκθεση: Γερμανικές Αποζημιώσεις και Κατοχικό Δάνειο
Σοφία Παπαϊωάννου Διευθύντρια Έκδοσης, HuffPost Greece
Οι περισσότεροι θα πούνε: «Δεν θα τα πάρουμε ποτέ, έχουν περάσει τόσα χρόνια», και όντως έχουν περάσει επτά δεκαετίες που τα χρήματα των γερμανικών αποζημιώσεων και το κατοχικό δάνειο δεν διεκδικήθηκαν ποτέ σοβαρά από τις ελληνικές κυβερνήσεις. Μέχρι πρόσφατα δεν ξέραμε καν ούτε το ποσό το οποίο θα μπορούσαμε να ζητήσουμε από τους Γερμανούς.
Στην Ελλάδα όμως, που συνηθίζουμε να λέμε πως τίποτα δεν προχωρά, κάτι σημαντικό έχει συμβεί το τελευταίο διάστημα. Με πρωτοβουλία της προηγούμενης Κυβέρνησης, μία 6μελής ομάδα του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, εργάστηκε συστηματικά για επτά μήνες και ανακάλυψε σε υπόγεια, σε ξεχασμένα και φθαρμένα αρχεία, 50 000 έγγραφα από το Υπουργείο Εξωτερικών, το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους και το Νομικό Λογιστήριο του Κράτους, έγγραφα που αφορούν στις γερμανικές αποζημιώσεις και το κατοχικό δάνειο. Κατέγραψε επίσης από το Υπουργείο Πολιτισμού όλες τις καταστροφές και τις αρπαγές που έγιναν κατά την διάρκεια της κατοχής.
Για πρώτη φορά επίσης το Κράτος, βασιζόμενο σε αυτά τα στοιχεία, και ακολουθώντας ένα οικονομικό μοντέλο υπολογισμού, το οποίο αναγνωρίζεται ευρέως, κατάφερε να υπολογίσει το ποσό που θα μπορούσαμε να διεκδικήσουμε.
Έχει γίνει πια κατανοητό στους περισσότερους που ασχολούνται με το θέμα, ότι αν υπάρχει κάτι που η Ελλάδα θα μπορούσε πιο εύκολα να διεκδικήσει αυτό είναι το κατοχικό δάνειο. Τον Απρίλιο του 1942 η Γερμανία και η Ιταλία με μία πρωτοφανή κίνηση στην ιστορία του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, αναγκάζουν την Ελλάδα να συνάψει ένα κατοχικό δάνειο. Μπορεί το διεθνές πολεμικό δίκαιο να προβλέπει ότι η κατεχόμενη χώρα οφείλει να συντηρεί τα στρατεύματα κατοχής, οι Γερμανοί όμως, όπως αποδεικνύεται από τα έγγραφα χρησιμοποιούν ένα μικρό ποσοστό του δανείου για τον στρατό τους στην Ελλάδα και κυρίως χρησιμοποιούν τα χρήματα για τις επιχειρήσεις του Ρόμελ στην Αφρική. Ένα από τα μεγαλύτερα νομικά όπλα της χώρας θα μπορούσε να είναι και τα έγγραφα που έχει αποκαλύψει ο Γερμανός ιστορικός Χάγκεν Φλάισερ, ο οποίος ζει και διδάσκει στην Ελλάδα, σύμφωνα με τα οποία η ναζιστική Γερμανία και ο ίδιος ο Χίτλερ όχι μόνο αναγνώρισε το κατοχικό δάνειο αλλά ακόμα και 6 μέρες πριν αναχωρήσουν οι Γερμανοί από την Αθήνα, υπάρχει έγγραφο, που δείχνει ότι είχαν αρχίσει να το αποπληρώνουν.
Σύμφωνα με την απόρρητη έκθεση του Γενικού Λογιστηρίου του κράτους, το ποσό του κατοχικού δανείου ανέρχεται στα 10 δισεκατομμύρια 340 εκατομμύρια ευρώ. Ποσό που είναι περίπου ίδιο με τα χρήματα που κατέλαβε η Γερμανία στο μηχανισμό βοήθειας του πρώτου μνημονίου. Η Ελλάδα θα μπορούσε να διεκδικήσει αυτό το ποσό και για έναν ακόμα λόγο, διότι δεν δημιουργεί προηγούμενο για την Γερμανία και δεν μπορούν άλλες χώρες να το διεκδικήσουν αφού μόνο στην Ελλάδα είχε επιβληθεί στην κατοχή.
Το ποσό όμως που εντυπωσιάζει στην απόρρητη έκθεση είναι αυτό που αφορά στις γερμανικές αποζημιώσεις και επανορθώσεις. Το ποσό αυτό λένε ότι φτάνει κοντά στα 300 δις ευρώ είναι δηλαδή περίπου ίδιο με το συνολικό σημερινό χρέος της χώρας μας. Εδώ τα πράγματα είναι πιο δύσκολα, η χώρα μας μετά από μαραθώνιες δικαστικές διαμάχες και αποφάσεις που έφτασαν ακόμα και στην Χάγη δεν έχει δικαιωθεί. Όμως η σημερινή κυβέρνηση έχει ανακοινώσει ότι μπορεί να προχωρήσει σε μία ιστορική αλλαγή.
Σύμφωνα με έναν παλιό ελληνικό νόμο, για να μπορέσει να εκτελεστεί μία απόφαση ενός εθνικού δικαστηρίου εις βάρος μίας τρίτης χώρας, θα πρέπει να την υπογράψει ο εκάστοτε Υπουργός Δικαιοσύνης. Μέχρι σήμερα κανένας Υπουργός δεν έχει υπογράψει για παράδειγμα να γίνει εκτελεστή η απόφαση του Πρωτοδικείου Λειβαδιάς που επικυρώθηκε και από τον Άρειο Πάγο και αναγνωρίζει αποζημιώσεις στους κατοίκους του μαρτυρικού Διστόμου για τα θύματα της σφαγής. Ο σημερινός Υπουργός Δικαιοσύνης Νίκος Παρασκευόπουλος ανακοίνωσε την πρόθεσή του να εκτελέσει τις δικαστικές αποφάσεις, γεγονός που θα μπορούσε για παράδειγμα να προκαλέσει κατάσχεση γερμανικής περιουσίας στην χώρα μας.
Η απόρρητη έκθεση βρίσκεται σήμερα στα χέρια του Υπουργού Εξωτερικών Νίκου Κοτζιά ο οποίος επίσης έχει δηλώσει πως θα διεκδικήσει τα ποσά και σε μία πρώτη κίνηση έχει ζητήσει να συσταθεί μία επιτροπή σοφών ανάμεσα σε Έλληνες και Γερμανούς ειδικούς για να συζητήσουν το θέμα. Έπεται συνέχεια.
Οι Αμερικανοί, το ISIS, το Ιράν και η Ελλάδα
Το περίπλοκο διπλωματικό παζλ της Μέσης Ανατολής και η Ελλάδα
Πολλοί ήταν εκείνοι που το προηγούμενο διάστημα έμειναν με την απορία για το έντονο αμερικανικό ενδιαφέρον και τις πολλές δηλώσεις υπέρ της νέας αριστερής ελληνικής κυβέρνησης. Προς τι αλήθεια τα ταξίδια αμερικανών οικονομικών παραγόντων στην Αθήνα και οι συνεχείς προεδρικές παρεμβάσεις στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες για την ελληνική υπόθεση;
Ορισμένοι αποδίδουν το αμερικανικό ενδιαφέρον στις ανησυχίες για την ευρωζώνη και στις επιδράσεις που μπορεί να ασκήσει στην παγκόσμια οικονομία και κατ' επέκταση στην αμερικανική ένα ενδεχόμενο ρήγμα ή θραύσμα στη ζώνη του ευρώ. Άλλοι θεωρούν ότι είναι η διαρκής τα τελευταία χρόνια αντιπαράθεση με τη Γερμανία για το μίγμα της ακολουθούμενης οικονομικής πολιτικής στην Ευρώπη που κινεί τους αμερικανούς.
Ο ίδιος ο πρωθυπουργός κ.Αλ.Τσίπρας απέδωσε το αμερικανικό ενδιαφέρον στη γεωπολιτική θέση της Ελλάδας και στους κινδύνους που μπορεί να κρύβει ενδεχόμενη οικονομική και πολιτική αποσταθεροποίηση της χώρας μας για ολόκληρη την περιοχή. Την άποψη Τσίπρα επεξέτεινε και εξειδίκευσε ο υπουργός Εξωτερικών κ.Νίκος Κοτζιάς ο οποίος περιέγραψε την Ελλάδα ως όαση σταθερότητας και Δημοκρατίας σε μια ευρύτατη ζώνη αστάθειας από την Ουκρανία μέχρι τη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή.
Όντως αυτή η εκδοχή δείχνει να συγγενεύει περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη με την πραγματικότητα.
Σύμφωνα με διπλωματικές πηγές,το μεγαλύτερο πρόβλημα της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής τούτο τον καιρό ακούει στο όνομα ISIS. Οι αμερικανοί αντιμετωπίζουν το Ισλαμικό κράτος και τα παράγωγά του στο Σινά, στη Λιβύη, στη Νιγηρία και αλλού ως την σοβαρότερη απειλή και αναζητούν αποτελεσματικούς τρόπους και ικανούς συμμάχους για την αντιμετώπισή του. Από τη στιγμή μάλιστα που οι ίδιοι δεν αφήνουν κανένα περιθώριο άμεσης αμερικανικής εμπλοκής στο έδαφος, όλα εξαρτώνται από τις συμμαχίες στην ευρύτερη περιοχή δράσης των φανατικών του ISIS.
Έχουν καταλήξει μάλιστα ότι η μόνη δύναμη που είναι ικανή να αντιμετωπίσει τους τζιχαντιστές της Ράκα και της Μοσούλης δεν είναι άλλη απ' αυτή των εκσυγχρονισμένων μουλάδων του Ιράν. Ο στρατός των οποίων προετοιμάζει συστηματικά την ανακατάληψη του Τικρίτ, της πατρίδας του Σαντάμ Χουσείν, και της Μοσούλης. Με άλλα λόγια στρατηγοί και μάχιμες δυνάμεις της Τεχεράνης θα αναλάβουν την αντιμετώπιση στο έδαφος των ορδών του χαλίφη Μαγκτάντι και του αιμοσταγούς Τζιχαντι Τζων.
Ουσιαστικά οι αμερικανοί κατέληξαν ότι μόνο οι Ιρανοί μπορούν να αναλάβουν την επιχείρηση καταστροφής του Ισλαμικού Χαλιφάτου και έτσι συμφώνησαν, προφανώς με ανταλλάγματα, να τους δώσουν τη δυνατότητα να επιχειρήσουν την προαναγγελθείσα εαρινή αντεπίθεση κατά των τζιχαντιστών.
Το ζήτημα είναι ότι οι αμερικανοί με την επιλογή τους προκάλεσαν άλλους σημαντικούς συμμάχους τους στην ευρύτερη ζώνη της Μέσης Ανατολής.Οι Ισραηλινοί αντιτίθενται ευθέως στην αναβάθμιση του ρόλου της Τεχεράνης στην περιοχή.Τους αντιμετωπίζουν ως εχθρούς, φοβούνται ότι το αντάλλαγμα θα είναι η συνέχιση του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν και επιπλέον γνωρίζουν ότι έτσι θα ενισχυθεί η αντίπαλη Χεζμπολάχ που κατοικοεδρεύει στο Λίβανο και γενικώς αισθάνονται έτσι θα περικυκλωθούν από ισχυρότερες εχθρικές δυνάμεις. Αυτοί οι φόβοι εξηγούν και την πρωτοφανή στάση του Νετανιάχου, ο οποίος ταξίδεψε στις ΗΠΑ για να δει μόνο τους ρεπουμπλικάνους αποκλείοντας τον Πρόεδρο Ομπάμα και τους επιτελείς των Μπάιντεν και Κέρι. Ηδη οι αμερικανοί επίσημοι αντέδρασαν στην πρόκληση Νετανιάχου δείχνοντας με πολύ συγκεκριμένο τρόπο ότι δεν μετακινούνται από την επιλογή του Ιράν για την αντιμετώπιση του Ισλαμικού Κράτους.
Αντιστοίχως δυσφορία για άλλους λόγους έδειξε η Τουρκία του Ερντογάν. Ιστορικοί λόγοι, αλλά και ζητήματα που συνδέονται με τις τουρκικές επιδιώξεις στην ευρύτερη περιοχή, δεν ευνοούν την υποστήριξη χερσαίων επιχειρήσεων κατά του Ισλαμικού Κράτους από την πλευρά της Τουρκίας, αλλά ούτε μπορεί να γίνει αποδεκτή ευθεία εμπλοκή του Ιράν στην διάλυση του σχήματος των Τζιχαντιστών.
Ταυτόχρονα αντίθετη προς την εμπλοκή της Τεχεράνης είναι η Σαουδική Αραβία, η οποία αντιλαμβάνεται με οικονομικούς όρους τα οφέλη που θα αποκομίσει το Ιράν από μια πιθανή επιτυχή αντιμετώπιση του Ισλαμικού Κράτους. Κάτι τέτοιο αν συμβεί θα ελευθερώσει τους περιορισμούς στις εξαγωγές του Ιρανικού πετρελαίου και θα ισχυροποιήσει τη θέση της Τεχεράνης στη διεθνή αγορά πετρελαίου, που τώρα σχεδόν εξουσιάζουν οι σεΐχηδες του Ριάντ.
Όπως φαίνεται το διπλωματικό παζλ της περιοχής γίνεται περίπλοκο και οι αμερικανοί κινδυνεύουν να χάσουν ισχυρούς συμμάχους στην περιοχή στην προσπάθειά τους να αντιμετωπίσουν την αναβίωση της πιο σκληρής και αρχέγονης εκδοχής του Ισλάμ.
Γνωρίζουν ωστόσο ότι δεν έχουν πολλές επιλογές. Οι δυνατότητες που τους αποδίδονται δεν υπάρχουν. Oμολογείται πλέον από την Ουάσιγκτον ότι η CIA δεν έχει δυνάμεις στην περιοχή και ο αμερικανικός στρατός δεν είναι διατεθειμένος, λόγω οικονομικού, ανθρώπινου και πολιτικού κόστους να πραγματοποιήσει χερσαίες επιχειρήσεις κατά του Ισλαμικού Κράτους. Ως εκ τούτου αναζητεί συμμαχίες όπου τις βρει.
Σ' αυτό λοιπόν το περίπλοκο γεωπολιτικό περιβάλλον «κολλάει» με έναν τρόπο και το ελληνικό πρόβλημα.Οι αμερικανοί αντιμετωπίζουν την Ελλάδα, με όλα τα προβλήματά της, ως μια όαση σταθερότητας σε μια ζώνη απολύτως προβληματική. Είναι δημοκρατική χώρα, με θεσμούς και λειτουργίες δυτικές, σταθερά ατλαντική, εθνικά ομοιογενή, με
συνεκτική κοινωνία και ισχυρές ένοπλες δυνάμεις.
Από αυτή την άποψη και εξαιτίας της γειτνίασής της με τη ζώνη της φωτιάς δεν θέλουν σε καμία περίπτωση την αποσταθεροποίησή της. Πολύ περισσότερο μάλιστα όταν θεωρούν ότι μπορεί να παίξει εξισορροπητικό ρόλο και να προσφέρει τις καλές της διπλωματικές υπηρεσίες μεταξύ αντιμαχόμενων ή αντιπάλων.
Χωρίς αμφιβολία οι αμερικανοί εκτιμούν την γεωπολιτική αξία της Ελλάδας. Αν μάλιστα χειρισθεί με έναν τρόπο τα οικονομικά της προβλήματα αυτός ακριβώς ο γεωπολιτικός ρόλος μπορεί να ενισχυθεί και η αξία της να πολλαπλασιασθεί.
Αρκεί λοιπόν η κυβέρνηση Τσίπρα να προχωρήσει στοιχειωδώς τις οικονομικές υποθέσεις της χώρας μέχρι τον Ιούνιο και να διαμορφώσει περιβάλλον για αναζήτηση μονιμότερης αντιμετώπισης του οικονομικού προβλήματος από εκεί και πέρα.
Ντομπρόβσκις: Η Κομισιόν εργάζεται για την αντικατάσταση της τρόικας
REUTERS/FRANCOIS LENOIR
H Koμισιόν εργάζεται για την αντικατάσταση της τρόικας από ένα σχήμα με μεγαλύτερη δημοκρατική νομιμοποίηση, όπως είχε ανακοινώσει ο πρόεδρός της Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, κατά την ανάληψη των καθηκόντων του, δήλωσε από τις Βρυξέλλες ο αντιπρόεδρος της Επιτροπής, υπεύθυνος για το ευρώ Β. Ντομπρόβσκις.
Απαντώντας σε σχετική ερώτηση, σε συνέντευξη Τύπου -μετά την ολοκλήρωση συνεδρίου για τον κοινωνικό διάλογο στην ΕΕ- ο κοινοτικός επίτροπος είπε ότι «οι διαπραγματεύσεις με τις ελληνικές Αρχές συνεχίζονται, στο πλαίσιο της απόφασης του Eurogroupγια την επέκταση του ισχύοντος προγράμματος».
Από την πλευρά της, η αρμόδια για την απασχόληση επίτροπος Μ. Τίσεν σημείωσε ότι η υπαγωγή μιας χώρας σε πρόγραμμα στήριξης δεν είναι απαγορευτική για την ενίσχυση του κοινωνικοί διαλόγου, τον οποίο η Κομισιόν ενθαρρύνει, προτρέποντας τους κοινωνικούς εταίρους να αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες.
Πηγή: ΑΜΠΕ
Θ. Πετράκος: Δεν αποκλείουμε την αναστολή της Συνθήκης Σένγκεν
Ανοικτό άφησε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ Θανάσης Πετράκος το ενδεχόμενο για μονομερείς ενέργειες, όπως η αναστολή της Συνθήκης Σέγκεν, για την αντιμετώπιση της παράνομης μετανάστευσης στην Ελλάδα.
Ειδικότερα, μιλώντας στο Βήμα Fm δήλωσε πως «γνωρίζουμε ότι και το «Δουβλίνο 2» και η Συνθήκη Σένγκεν χρειάζονται συζήτηση. Δεν βρήκαμε τον παπά στην άκρη να του φορτώνουμε τα πάντα! Ο αρμόδιος υπουργός έδωσε το μήνυμα: ΄Φίλοι εταίροι, ελάτε να συνεννοηθούμε. Διότι αν δεν συνεννοηθούμε, θα εξετάσουμε και κάποιες μονομερείς ενέργειες΄».
Όπως επισήμανε ο κ. Πετράκος «από εκεί και πέρα, η απόφαση θα είναι της κυβέρνησης, με βήματα προετοιμασίας. Ισχύουν όλα αυτά που είπαμε προηγουμένως για το πώς και πότε αυτό μπορεί να γίνει. Δεν είναι δουλειά ενός βουλευτή ή κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του μεγαλύτερου κόμματος. Αλίμονο. Δεν το αποκλείουμε (σ.σ.: την αναστολή της Συνθήκης Σένγκεν), αλλά όλα αυτά τα ζητήματα θέλουν μελέτη να δεις ποιο είναι το μείον».
Αναφορικά με την επίμαχη έγκύκλιο για τους παράνομους μετανάστες ο κ. Πετράκος υποστήριξε ότι "Η έκδοση οποιασδήποτε διαταγής με το επιχείρημα ότι «έτσι κατάλαβα από μια συνέντευξη», νομίζω ότι υπερβαίνει την κοινή λογική και όχι τις αρμοδιότητες ενός κρατικού λειτουργού.»
Συμπλήρωσε πως «από εκεί και πέρα, προφανώς ο ΣΥΡΙΖΑ έχει συγκεκριμένες θέσεις. Αυτή τη στιγμή, όμως, η κυβέρνηση δεν είναι μόνο του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά συνεργασίας και οι συγκεκριμένες γενικές θέσεις για να υλοποιηθούν χρειάζονται συνεκτίμηση πολλών πραγμάτων και δεν μπορούν εξαγγελίες, όταν πάνε να μετουσιωθούν σε αποφάσεις και πράξεις, να γίνουν χωρίς σκέψη και χωρίς να έχουν επιλυθεί ζητήματα».
Όπως τόνισε "Διαφορετικό είναι ένα πολιτικό σλόγκαν ή ιδεολογική τοποθέτηση πάρα πολύ σωστή να γίνει πολιτική απόφαση. Για να φύγουμε από τα συγκεκριμένα κέντρα και να πάμε σε κέντρα φιλοξενίας, χρειάζεται προετοιμασία που δεν έχει γίνει. Και χρειάζεται και συζήτηση και έκφραση αλληλεγγύης από την Ε.Ε. για να επιλυθούν κάποια ζητήματα που έθεσε ο αρμόδιος υπουργός, ο κ. Πανούσης. Είπε ότι πρέπει να καθίσουμε στο τραπέζι με τους εταίρους και να δούμε τα ζητήματα.»
Ειδικότερα, μιλώντας στο Βήμα Fm δήλωσε πως «γνωρίζουμε ότι και το «Δουβλίνο 2» και η Συνθήκη Σένγκεν χρειάζονται συζήτηση. Δεν βρήκαμε τον παπά στην άκρη να του φορτώνουμε τα πάντα! Ο αρμόδιος υπουργός έδωσε το μήνυμα: ΄Φίλοι εταίροι, ελάτε να συνεννοηθούμε. Διότι αν δεν συνεννοηθούμε, θα εξετάσουμε και κάποιες μονομερείς ενέργειες΄».
Όπως επισήμανε ο κ. Πετράκος «από εκεί και πέρα, η απόφαση θα είναι της κυβέρνησης, με βήματα προετοιμασίας. Ισχύουν όλα αυτά που είπαμε προηγουμένως για το πώς και πότε αυτό μπορεί να γίνει. Δεν είναι δουλειά ενός βουλευτή ή κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του μεγαλύτερου κόμματος. Αλίμονο. Δεν το αποκλείουμε (σ.σ.: την αναστολή της Συνθήκης Σένγκεν), αλλά όλα αυτά τα ζητήματα θέλουν μελέτη να δεις ποιο είναι το μείον».
Αναφορικά με την επίμαχη έγκύκλιο για τους παράνομους μετανάστες ο κ. Πετράκος υποστήριξε ότι "Η έκδοση οποιασδήποτε διαταγής με το επιχείρημα ότι «έτσι κατάλαβα από μια συνέντευξη», νομίζω ότι υπερβαίνει την κοινή λογική και όχι τις αρμοδιότητες ενός κρατικού λειτουργού.»
Συμπλήρωσε πως «από εκεί και πέρα, προφανώς ο ΣΥΡΙΖΑ έχει συγκεκριμένες θέσεις. Αυτή τη στιγμή, όμως, η κυβέρνηση δεν είναι μόνο του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά συνεργασίας και οι συγκεκριμένες γενικές θέσεις για να υλοποιηθούν χρειάζονται συνεκτίμηση πολλών πραγμάτων και δεν μπορούν εξαγγελίες, όταν πάνε να μετουσιωθούν σε αποφάσεις και πράξεις, να γίνουν χωρίς σκέψη και χωρίς να έχουν επιλυθεί ζητήματα».
Όπως τόνισε "Διαφορετικό είναι ένα πολιτικό σλόγκαν ή ιδεολογική τοποθέτηση πάρα πολύ σωστή να γίνει πολιτική απόφαση. Για να φύγουμε από τα συγκεκριμένα κέντρα και να πάμε σε κέντρα φιλοξενίας, χρειάζεται προετοιμασία που δεν έχει γίνει. Και χρειάζεται και συζήτηση και έκφραση αλληλεγγύης από την Ε.Ε. για να επιλυθούν κάποια ζητήματα που έθεσε ο αρμόδιος υπουργός, ο κ. Πανούσης. Είπε ότι πρέπει να καθίσουμε στο τραπέζι με τους εταίρους και να δούμε τα ζητήματα.»
Πηγή:www.capital.gr
«Βγήκαν τα μαχαίρια» στη ΝΔ! Δεν εγκαταλείπω, λέει ο Σαμαράς-Έκτακτο συνέδριο ζήτησε η Ντόρα
Αποχώρησαν από την ΚΟ Καραμανλής-Μεϊμαράκης
Το γάντι στους εσωκομματικούς του αντιπάλους, προκειμένου να λήξει το ζήτημα της ηγεσίας πέταξε ο Αντώνης Σαμαράς δηλώνοντας κατά τη συνεδρίαση της ΚΟ του κόμματος ότι, ο ίδιος δεν προτίθεται να εγκαταλείψει τη μάχη και όποιος θέλει να θέσει τέτοιο θέμα να το πράξει τώρα.
«Δεν είμαι παντρεμένος με τη θέση μου αλλά δεν πρόκειται να εγκαταλείψω τη μάχη σε μία τέτοια δύσκολη στιγμή» είπε χαρακτηριστικά ο πρώην πρωθυπουργός.
Παράλληλα ο πρόεδρος της ΝΔ απέρριψε το αίτημα βουλευτών για σύγκληση εκτάκτου συνεδρίου σημειώνοντας ότι, κάτι τέτοιο θα οδηγούσε σε μέγιστη εσωστρέφεια το κόμμα.
Αντίθετα πρότεινε τη σύγκληση εθνικής συνδιάσκεψης, που είναι ένα όργανο χωρίς αρμοδιότητες με στόχο, όπως είπε, την επικαιροποίηση της ιδεολογικής ταυτότητας της ΝΔ.
Από την πλευρά της η Ντόρα Μπακογιάννη παρατήρησε ότι, όσοι πρωθυπουργοί της ΝΔ έχασαν στις εκλογές παραιτήθηκαν και ζήτησε έκτακτο συνέδριο.
Να σημειωθεί ότι, μετά την ομιλία Σαμαρά έφυγαν από τη συνεδρίαση της ΚΟ της ΝΔ ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής και ο πρώην πρόεδρος της Βουλής Ευάγγελος Μεϊμαράκης.
Προβληματισμός συνδικαλιστών του ΣΥΡΙΖΑ για τις διοικήσεις των τραπεζών
Της Βασιλικής Σιούτη
Πριν από λίγες μέρες εξέφρασαν τη διαμαρτυρία τους στον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης, Γιάννη Δραγασάκη, αρμόδιο για το θέμα των τραπεζών, ενημερώνοντας ταυτόχρονα την Πολιτική Γραμματεία του κόμματος, αλλά και τον Γιάννη Μηλιό, ως υπεύθυνο της οικονομικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ.
Τα συνδικαλιστικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ στις τράπεζες επισημαίνουν ότι ως στελέχη της Ριζοσπαστικής Αριστεράς στον τραπεζικό κλάδο αγωνίστηκαν σε δύσκολους χώρους και απέναντι σε εχθρικές διοικήσεις, προκειμένου να περάσει το μήνυμα ελπίδας του ΣΥΡΙΖΑ και στους εργαζόμενους του τομέα αυτού. Της ελπίδας, που όπως λένε, στη συνείδηση των εργαζομένων στις τράπεζες μεταφράζεται «σε αλλαγές στις διοικήσεις και στη λειτουργία τους, που συνάδουν με την άσκηση των δικαιωμάτων του δημοσίου σε αυτές, ώστε ο κλάδος να αποτελέσει τον κομβικό μοχλό στην τιτάνια προσπάθεια που απαιτείται για την παραγωγική ανασυγκρότηση και την οικονομική ανόρθωση της χώρας, με τους όρους που τίθενται από το κυβερνητικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ».
Σε επιστολή τους προς τον Γ.Δραγασάκη τονίζουν ότι ο χώρος των τραπεζών αποτελεί το κλειδί για την οικονομία αλλά και για την άσκηση κοινωνικής πολιτικής που έχει εξαγγείλει ο ΣΥΡΙΖΑ μέσω του προγράμματος για την σεισάχθεια.
«Απευθυνόμαστε σε σένα» του γράφουν «για να εκθέσουμε την ανησυχία που προκάλεσαν οι πρώτες σχετικές πρωτοβουλίες της κυβέρνησης». Ως τέτοιες αναφέρουν χαρακτηριστικά και ονομαστικά τις αλλαγές στην Eurobank με την τοποθέτηση των Καραμούζη και Καραβία που προκάλεσαν αναστάτωση, τόσο στους συνδικαλιστές του ΣΥΡΙΖΑ όσο και σε μεγάλη μερίδα τραπεζοϋπαλλήλων, όπως επισημαίνουν.
Εκφράζουν μάλιστα την ανησυχία ότι «Η απόφαση αυτή συνδέθηκε και με τηνέλλειψη διάθεσης να συγκρουστούμε με κατεστημένα συμφέροντα όχι μόνο των σημερινών μετόχων αλλά και του πλέγματος Λάτση, που έχει μετακομίσει στην ΕΤΕ, αλλά προσπαθεί να διατηρήσει τους θύλακες του στην Eurobank».
Αναφέρουν επίσης ότι δεν μπορούν να παραβλέψουν πως «ο Καραμούζης είναι από τους βασικούς υπεύθυνους της καταστροφικής πορείας της τράπεζας την περασμένη δεκαετία», ούτε ότι ο Καραβίας χλεύαζε ανοιχτά το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ .
Σε αντίθεση πάντως με την απογοήτευση που προκάλεσε στους συνδικαλιστές του ΣΥΡΙΖΑ η τοποθέτηση των συγκεκριμένων τραπεζικών μεγαλοστελεχών που υπηρέτησαν πολιτικές αντίθετες με αυτές που θέλει να υπηρετήσει ο ΣΥΡΙΖΑ, η κίνηση αυτή, όπως αναφέρουν, προκάλεσε ενθουσιασμό στο εργοδοτικό σωματείο.
Τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ στον τραπεζικό τομέα παραμένουν ανήσυχα και προσπαθούν να λάβουν ικανοποιητικές απαντήσεις, διατηρώντας πάντα χαμηλούς τόνους.
Πριν από λίγες μέρες εξέφρασαν τη διαμαρτυρία τους στον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης, Γιάννη Δραγασάκη, αρμόδιο για το θέμα των τραπεζών, ενημερώνοντας ταυτόχρονα την Πολιτική Γραμματεία του κόμματος, αλλά και τον Γιάννη Μηλιό, ως υπεύθυνο της οικονομικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ.
Τα συνδικαλιστικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ στις τράπεζες επισημαίνουν ότι ως στελέχη της Ριζοσπαστικής Αριστεράς στον τραπεζικό κλάδο αγωνίστηκαν σε δύσκολους χώρους και απέναντι σε εχθρικές διοικήσεις, προκειμένου να περάσει το μήνυμα ελπίδας του ΣΥΡΙΖΑ και στους εργαζόμενους του τομέα αυτού. Της ελπίδας, που όπως λένε, στη συνείδηση των εργαζομένων στις τράπεζες μεταφράζεται «σε αλλαγές στις διοικήσεις και στη λειτουργία τους, που συνάδουν με την άσκηση των δικαιωμάτων του δημοσίου σε αυτές, ώστε ο κλάδος να αποτελέσει τον κομβικό μοχλό στην τιτάνια προσπάθεια που απαιτείται για την παραγωγική ανασυγκρότηση και την οικονομική ανόρθωση της χώρας, με τους όρους που τίθενται από το κυβερνητικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ».
Σε επιστολή τους προς τον Γ.Δραγασάκη τονίζουν ότι ο χώρος των τραπεζών αποτελεί το κλειδί για την οικονομία αλλά και για την άσκηση κοινωνικής πολιτικής που έχει εξαγγείλει ο ΣΥΡΙΖΑ μέσω του προγράμματος για την σεισάχθεια.
«Απευθυνόμαστε σε σένα» του γράφουν «για να εκθέσουμε την ανησυχία που προκάλεσαν οι πρώτες σχετικές πρωτοβουλίες της κυβέρνησης». Ως τέτοιες αναφέρουν χαρακτηριστικά και ονομαστικά τις αλλαγές στην Eurobank με την τοποθέτηση των Καραμούζη και Καραβία που προκάλεσαν αναστάτωση, τόσο στους συνδικαλιστές του ΣΥΡΙΖΑ όσο και σε μεγάλη μερίδα τραπεζοϋπαλλήλων, όπως επισημαίνουν.
Εκφράζουν μάλιστα την ανησυχία ότι «Η απόφαση αυτή συνδέθηκε και με τηνέλλειψη διάθεσης να συγκρουστούμε με κατεστημένα συμφέροντα όχι μόνο των σημερινών μετόχων αλλά και του πλέγματος Λάτση, που έχει μετακομίσει στην ΕΤΕ, αλλά προσπαθεί να διατηρήσει τους θύλακες του στην Eurobank».
Αναφέρουν επίσης ότι δεν μπορούν να παραβλέψουν πως «ο Καραμούζης είναι από τους βασικούς υπεύθυνους της καταστροφικής πορείας της τράπεζας την περασμένη δεκαετία», ούτε ότι ο Καραβίας χλεύαζε ανοιχτά το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ .
Σε αντίθεση πάντως με την απογοήτευση που προκάλεσε στους συνδικαλιστές του ΣΥΡΙΖΑ η τοποθέτηση των συγκεκριμένων τραπεζικών μεγαλοστελεχών που υπηρέτησαν πολιτικές αντίθετες με αυτές που θέλει να υπηρετήσει ο ΣΥΡΙΖΑ, η κίνηση αυτή, όπως αναφέρουν, προκάλεσε ενθουσιασμό στο εργοδοτικό σωματείο.
Τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ στον τραπεζικό τομέα παραμένουν ανήσυχα και προσπαθούν να λάβουν ικανοποιητικές απαντήσεις, διατηρώντας πάντα χαμηλούς τόνους.
Η εκλογική επέλαση της Πολιτικής Οικονομίας
ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΓΙΟΥΛΟΥ*
Λίγες μόνο μέρες μετά την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ και καθώς εξελίσσεται η διεθνής συζήτηση για τη διευθέτηση του προβλήματος του δημόσιου χρέους και το οικονομικό μέλλον της χώρας, αξίζει να τονιστεί μια ιδιαίτερη διάσταση του εκλογικού αποτελέσματος που σχετίζεται όχι τόσο με το άμεσο διακύβευμα των εκλογών όσο με το ευρύτερο πλαίσιο προβληματισμού για την πορεία της οικονομικής επιστήμης.
Η ιδιαίτερη αυτή διάσταση είναι η εκλογική επέλαση της Πολιτικής Οικονομίας. Τι εννοούμε με αυτό; Οι κ. Βαρουφάκης, Σταθάκης, Τσακαλώτος και Λαπαβίτσας, οι οποίοι έλαβαν πολύ σημαντικό αριθμό ψήφων από το εκλογικό σώμα, είναι πανεπιστημιακοί που θεραπεύουν τα οικονομικά μέσω μιας ευρύτερης προσέγγισης που προσιδιάζει περισσότερο στην κλασική παράδοση της επιστήμης, αυτή της Πολιτικής Οικονομίας.
Από την σχετική ιστοσελίδα του Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών πληροφορούμαστε ότι η πολιτική οικονομία αντιμετωπίζει τα μεγάλα θεωρητικά ζητήματα της οικονομικής επιστήμης, συνδυάζοντας την οικονομική θεωρία και ιδιαίτερα τις σύγχρονες ποσοτικές μεθόδους με την Ιστορία, τη Φιλοσοφία και τις άλλες κοινωνικές και πολιτικές επιστήμες, ακολουθώντας την παράδοση των Σμιθ, Ρικάρντο, Μάλθους, Μίλ και φυσικά του Μάρξ1. Η παραπάνω λογική έρχεται σε αντιπαράθεση με το κυρίαρχο παράδειγμα της οικονομικής επιστήμης, αυτό των νεοκλασικών οικονομικών της ελεύθερης αγοράς, του θετικισμού, του μαθηματικού φορμαλισμού και της υπέρμετρης ποσοτικοποίησης των μεθόδων της.
Η αντιπαράθεση των δύο αυτών προσεγγίσεων αντικατοπτρίζει τη διαμάχη στο εσωτερικό της οικονομικής επιστήμης, η οποία αφορά όχι μόνο το περιεχόμενό της, τη μέθοδο διδασκαλίας της, την κατεύθυνση της επιστημονικής έρευνας και την αναπαραγωγή τής κυριαρχίας μεταξύ διαφορετικών σχολών σκέψης, αλλά επίσης την εφαρμογή της και την πρακτική της χρησιμότητα. Η μάχη για την προνομιακή θέση του κυρίαρχου παραδείγματος αποτυπώνεται στους χαρακτηρισμούς «ορθόδοξα» και «ετερόδοξα» οικονομικά, τα οποία, σε λεκτικό - ρητορικό επίπεδο και με όλες τις επιφυλάξεις που μπορεί κάποιος να διατυπώσει για την ουσία και το περιεχόμενο αυτών των χαρακτηρισμών, προσδιορίζουν τον κυρίαρχο και νομιμοποιούν τον αγώνα του να περιορίσει τις δυνατότητες των άλλων να δοκιμαστούν τόσο στη θεωρία όσο και στην πράξη.
Η διαμάχη αυτή έχει ενταθεί ιδιαίτερα μετά την κρίση του 2008 και έχει φτάσει μέχρι τις πύλες των campus φημισμένων πανεπιστημίων με φοιτητές2, βραβευμένους οικονομολόγους3, και επιφανείς δημοσιογράφους4 να μιλούν για «λοβοτομή» αντί εκπαίδευσης, να ζητούν με επιμονή την αλλαγή των προγραμμάτων σπουδών5 προς μια πλουραλιστική κατεύθυνση, με σκοπό τον περιορισμό της διδασκαλίας των θετικιστικών - φορμαλιστικών οικονομικών, την αύξηση της διδασκαλίας της Φιλοσοφίας και της Ιστορίας, και την εισαγωγή στα προγράμματα σπουδών εναλλακτικών σχολών σκέψης.
Σχηματικά, η κρίση του 2008 ενέτεινε την αμφισβήτηση του κυρίαρχου νεοκλασικού οικονομικού παραδείγματος, επανέφερε την αναγκαιότητα εισαγωγής της Πολιτικής, της Ιστορίας και της Φιλοσοφίας στο επίκεντρο της οικονομικής σκέψης και ανέδειξε την καθοριστική σημασία της οικονομικής εκπαίδευσης για την ευημερία των οικονομιών και των κοινωνιών.
Η «ψήφος εμπιστοσύνης» του εκλογικού σώματος της Ελλάδας στην Πολιτική Οικονομία αποτελεί ένα απρόσμενο στιγμιότυπο στην, κατά Κουν, πορεία προς την «αλλαγή παραδείγματος»6 της οικονομικής σκέψης, έστω και αν προέρχεται όχι από τον χώρο της επιστήμης και του πανεπιστημίου, αλλά από τον χώρο της πολιτικής και της καθημερινότητας των πολιτών.
Είναι τελικά η καθημερινότητα των πολιτών και η πραγματική οικονομία που απαιτούν την «αλλαγή παραδείγματος», καθώς εκεί διαπιστώνονται τόσο τα προβλήματα εφαρμογής της νεοκλασικής οικονομικής σκέψης όσο και η αδυναμία της να αναζητήσει εναλλακτικές, αποτελεσματικές κοινωφελείς λύσεις σε αυτά τα προβλήματα.
Η απλοϊκή, φαινομενικά, ερώτηση της Βασίλισσας Ελισάβετ κατά την επίσκεψή της στο London School of Economics «Γιατί κανείς δεν είδε (την κρίση) να πλησιάζει;»7 εξακολουθεί να διατηρεί τόσο την πραγματική όσο και τη συμβολική της σημασία, καθώς ανακαλεί το αίτημα της καθημερινότητας για τη διεύρυνση του επιστημονικού πεδίου των οικονομικών, ώστε να αποτελούν τόσο μια κοινωνικά χρήσιμη όσο και μια χρήσιμη κοινωνική επιστήμη.
* Ο Γιώργος Γιούλος είναι κοινωνιολόγος, MPhil in Econ., πρόεδρος του Κοινωνικού Πολύκεντρου της ΑΔΕΔΥ
1. http://www.econ.uoa.gr/to-tmima/organwsh-kai-dioikhsh/tomeis/tomeas-i-politikis-oikonomias.html
2. http://www.theguardian.com/business/2013/oct/24/students-post-crash-economics
3. http://www.nytimes.com/2009/09/06/magazine/06Economic-t.html
4. http://www.theguardian.com/commentisfree/2014/may/09/university-economics-teaching-lobotomy-non-mainstream
5. http://www.theguardian.com/commentisfree/2013/oct/28/economics-students-neoclassical-theory
6. Kuhn, S.Thomas (1997) Η Δομή Των Επιστημονικών Επαναστάσεων, Σύγχρονα Θέματα, Αθήνα
7. http://www.theguardian.com/commentisfree/2008/nov/12/queen-economy-recession-lse
http://www.avgi.gr/article/5312528/i-eklogiki-epelasi-tis-politikis-oikonomias
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Recent Posts
|
 |
 |
 |
Αναρτήσεις
