Το επικίνδυνο έλλειμμα

REUTERS/JOHN KOLESIDIS

Οι βελτιώσεις που έδειξαν ότι καταγράφονται τα τελευταία χρόνια αποδεικνύονται περιστασιακές και βραχύβιες.

Το δημοσιονομικό έλλειμμα και η καταπολέμησή του φαίνεται ότι έχει απορροφήσει πλήρως την προσοχή του οικονομικού επιτελείου της κυβέρνησης σε βαθμό που τα υπόλοιπα σοβαρά ελλείμματα να έχουν αποχωρήσει από την πρώτη θέση των προτεραιοτήτων και να έχουν μπει στο συρτάρι.

Οι θεαματικές φετινές τουριστικές επιδόσεις δίνουν την ευκαιρία για αισθήματα ευφορίας στην αποτίμηση των εξελίξεων του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών, αλλά αυτό δεν διαλύει την γκρίζα εικόνα που έχει αρχίσει να σχηματίζεται στο πεδίο του εμπορικού ισοζυγίου.

Πάνε αρκετοί μήνες τώρα που οι πολιτικοί επικεφαλής των βασικών υπουργείων έχουν αποφύγει επιμελώς να αναφερθούν στην πορεία των ελληνικών εξαγωγών, η οποία τα πρώτα χρόνια της κρίσης είχε γίνει αφορμή για διθυραμβικές κυβερνητικές αναφορές περί του νέου ελληνικού παραγωγικού μοντέλου.

Οι αποστάσεις που κρατά το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης δεν είναι τυχαίες, αφού η επιδείνωση που καταγράφεται στο εξαγωγικό πεδίο είναι σαφής και επαναλαμβανόμενη τους τελευταίους μήνες.

Η στάση, ωστόσο, που τήρησαν οι κυβερνήσεις της πενταετίας στο πεδίο των εξαγωγών και της οργάνωσης ενός νέου παραγωγικού μοντέλου που θα μας βγάλει οριστικά από την κρίση είναι σταθερή, ίδια τότε και τώρα: αρκετή απραξία, αισθητή αδιαφορία και αρκετή ελπίδα πως οι συγκυρίες θα είναι ευνοϊκές και οι ατομικές πρωτοβουλίες μπορεί και να λειτουργήσουν προς τη σωστή κατεύθυνση.

Ακόμη και κάποιες πιο οργανωμένες προσπάθειες που έγιναν στον τομέα της πρωτογενούς παραγωγής από το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης επιβραβεύθηκαν με την απομάκρυνση του αρμόδιου υπουργού από τη θέση του.

Οι βελτιώσεις που έδειξαν ότι καταγράφονται τα τελευταία χρόνια αποδεικνύονται περιστασιακές και βραχύβιες.

Αν δεν έχουμε όμως καταφέρει μέσα στα χρόνια της κρίσης να ανατρέψουμε την κυριαρχία των εισαγόμενων προϊόντων ακόμη και σε τομείς που μπορούμε να έχουμε διαρκές πλεονέκτημα, όπως αυτός της παραγωγής βασικών ειδών διατροφής, εύκολα μπορεί να φανταστεί κάποιος -λαμβάνοντας υπόψη το καταναλωτικό παρελθόν που μας χαρακτηρίζει- τι θα συμβεί με την πρώτη «μυρωδιά» και μόνο ανάκαμψης ή αισθητής βελτίωσης της ρευστότητας στην αγορά.

Το να ασχοληθεί κάποιος ουσιαστικά και αποτελεσματικά με την πολιτική που θα αναμορφώσει την παραγωγική βάση της χώρας δεν είναι απλό, χρειάζεται αποφασιστικότητα, δημιουργικότητα, επιμονή και συνέχεια.

Αν όμως δεν καταλυθεί μακροπρόθεσμα και οριστικά η κυριαρχία των εισαγωγών στις ελληνικές εμπορικές σχέσεις, δεν πρόκειται να απομακρυνθεί μόνιμα ο κίνδυνος της οικονομικής χρεοκοπίας. Και όπως φαίνεται αυτό δεν έχει γίνει, δεν έχει καν αρχίσει να γίνεται και δύσκολα θα γίνει από εδώ και στο εξής.

ΝΙΚΟΣ ΦΡΑΝΤΖΗΣ - nfran@naftemporiki.gr

http://www.naftemporiki.gr

Διαβάστε περισσότερα ...

EBU προς Αντώνη Σαμαρά: "Η ΝΕΡΙΤ στερείται νομιμότητας, πλουραλισμού και ανεξαρτησίας"

Δεν βρέχει, σας «φτύνουν». Επιστολή κόλαφος της EBU, της «Ένωσης Δημόσιων Ραδιοτηλεοπτικών Οργανισμών της Ευρώπης» σχετικά με την τροπολογία που ψήφισε η συγκυβέρνηση στη Βουλή και με την οποία η ΝΕΡΙΤ γίνεται ξανά κρατικό όργανο. 

Τα λέγαμε φυσικά από τη μέρα που ψηφίστηκε η επίμαχη τροπολογία. Μπήκε ταφόπλακα στην ανεξαρτησία του δημόσιου ραδιοτηλεοπτικού φορέα. Μέσα σε ένα μόλις βράδυ. Η επιστολή που αποκαλύπτουμε σήμερα στο e-tetRadio, επιστολή της EBU προς την κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό προσωπικά, αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Κι εννοείται πως γίναμε για μία ακόμα φορά ρεζίλι στους Ευρωπαίους! Σε αυτούς δηλαδή που θέλουμε να μοιάσουμε...

Ακολουθούν εκτενή αποσπάσματα της επιστολής που έστειλε η EBU στην κυβέρνηση στις 12 Αυγούστου - διαβάστε ΕΔΩ όλα όσα γράφαμε την ίδια μέρα.

«Όπως ξέρετε, το περσινό λουκέτο στην ΕΡΤ δημιούργησε ανησυχίες, τόσο στην Ελλάδα όσο και παγκοσμίως, για το δημόσιο ραδιοτηλεοπτικό φορέα αλλά και την ελευθερία και τον πλουραλισμό στην Ελληνική Ραδιοτηλεόραση. Οι επικρίσεις μετριάστηκαν από την άμεση ίδρυση ενός άλλου φορέα και την υπόσχεση ότι αυτός θα είναι μακριά από πολιτικές παρεμβάσεις. Για την ακρίβεια, ο περσινός νόμος 4173/2013 της ΝΕΡΙΤ, παρουσίαζε έναν αριθμό από σημαντικές εγγυήσεις για την προστασία του δημόσιου ραδιοτηλεοπτικού φορέα, από αδικαιολόγητες πολιτικές παρεμβάσεις, και οι κανόνες του διορισμού του εποπτικού συμβουλίου ήταν ένα σημείο-κλειδί σε αυτό».

«Είμαστε έκπληκτοι και απογοητευμένοι, γιατί αυτές οι διατάξεις (σ.σ. περί ανεξάρτητου φορέα της ΝΕΡΙΤ), άλλαξαν σχεδόν εν μια νυκτί, χωρίς την κατάλληλη κοινωνική διαβούλευση και συζήτηση, μην λαμβάνοντας υπ' όψιν τις ευρωπαϊκές προδιαγραφές που αφορούν τα νομικά εχέγγυα για την εξασφάλιση μιας ανεξάρτητης και πολυφωνικής σύνθεσης των εποπτικών οργάνων ενός δημόσιου ραδιοτηλεοπτικού φορέα».

«Παρόλο που κατανοούμε το ότι η προηγούμενη διαδικασία διορισμού (σ.σ. του εποπτικού συμβουλίου) ήταν περίπλοκη και χρονοβόρα, νιώθουμε ότι η καινούργια στερείται νομιμότητας, ως προς τον πλουραλισμό και την ανεξαρτησία, από τη στιγμή που η σύνθεση του εποπτικού συμβουλίου καθορίζεται από το Υπουργικό συμβούλιο και με μια απλή απόφαση πλειοψηφίας, βασιζόμενη σε μία (μη δεσμευτική) πρόταση από τον αρμόδιο υπουργό για τα θέματα Τύπου».

«Η διοίκηση της ΝΕΡΙΤ, βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι. Ο ένας δρόμος, οδηγεί στην εκπλήρωση των βασικών αρχών -με τον διορισμό ενός ανεξάρτητου εποπτικού συμβουλίου- για να είναι όντως η διοίκηση της ΝΕΡΙΤ, ανεξάρτητη. Αν ακολουθείται ο άλλος δρόμος, απλά θα επιβεβαιωθούν οι κριτικές για την δομή της ΝΕΡΙΤ, οι οποίες μπορεί να είναι ήδη αρνητικές και μεταφράζουν τις αλλαγές της περασμένης εβδομάδας σαν ένα πισωγύρισμα στο παλιό καθεστώς, των πολιτικών παρεμβάσεων. Ως εκ τούτου, θεωρούμε ότι αυτή είναι μια κρίσιμη στιγμή, η οποία -αν δεν ακολουθείται ο σωστός δρόμος- μπορεί να αναιρέσει τον δημόσιο χαρακτήρα της ΝΕΡΙΤ και να επιβεβαιώσει όλους όσοι φοβούνται ότι η ΝΕΡΙΤ περιέρχεται πάλι υπό καθεστώς πολιτικής επιρροής».

 Δημήτρης Κανελλόπουλος

http://www.e-tetradio.gr

Διαβάστε περισσότερα ...

Τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων της Τρίτης

http://newpost.gr

Διαβάστε περισσότερα ...

Πήραν... φωτιά τα κομπιουτεράκια για την Προεδρική εκλογή

της Μαρίνας Μάνη

Η υποψηφιότητα του Φώτη Κουβέλη για την Ηρώδου του Αττικού προβάλλεται για να «ζυμωθεί» ή για ...να καεί;

Τα κόμματα της συγκυβέρνησης δείχνουν προς την πρώτη εκδοχή, παρότι επισήμως ΝΔ και ΠΑΣΟΚ περιορίζονται σε γενικόλογες αναφορές, του τύπου «είναι νωρίς ακόμη για ονοματολογία» και «αυτό που προέχει είναι να βρεθεί πρόσωπο που θα γίνει αποδεκτό από 180 βουλευτές και θα αποτρέψει τις πρόωρες εκλογές».

Η αντιπολίτευση, μείζων και ελάσσων, ξεκαθαρίζει πως δεν θα μπει στη λογική του «καλύτερου υποψήφιου» διότι αυτό που προέχει είναι οι προσφυγή στις κάλπες «για να ανακοπεί η πορεία αυτής της συγκυβέρνησης». Επιπλέον, δεν διαψεύσθηκαν οι πληροφορίες που έφεραν στελέχη της  Κουμουνδούρου να έχουν διαμηνύσει στον Φ. Κουβέλη να μη δεχτεί υποψηφιότητα από ΝΔ-ΠΑΣΟΚ σε μία προοπτική να προταθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ για την Προεδρία...μετά τις εκλογές, εάν βεβαίως βγει πρώτο κόμμα.

«Τραγελαφικές καταστάσεις»

Σε κάθε περίπτωση, τα κομπιουτεράκια πήραν φωτιά, καθώς τα προσδοκόμενα «ναι» ανεβοκατεβαίνουν από τον αριθμό 170. Κι αυτό διότι και ανάμεσα στους βουλευτές της ΔΗΜΑΡ υπάρχουν αντίθετες απόψεις για το αν θα υπερψηφίσουν για Πρόεδρο της Δημοκρατίας... τον πρόεδρό τους.

Αίσθηση για την σκληρότητά της αποτέλεσε η αρνητική τοποθέτηση του Γιάννη Πανούση: «εάν εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας ο ΦώτηςΚουβέλης, ο πολιτικός κόσμος θα ζήσει τραγελαφικές καταστάσεις, καθώς η ΔΗΜΑΡ θα καταψηφίζει τα νομοσχέδια και ο ίδιος, ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας, θα τα υπογράφει», ανέφερε πολλάκις ο βουλευτής του κόμματος.

Ανεβάζοντας μάλιστα τους τόνους, τον κατηγόρησε ότι θυσιάζει τη ΔΗΜΑΡ για μία προσωπική του επιλογή και ότι, εάν δεχθεί την υποχηφιότητα, θα δώσει παράταση ζωής στην παρούσα κυβέρνηση.

Κι επειδή οι πληροφορίες φέρουν αντίθετα σε μία τέτοια εξέλιξη και άλλα τρία μέλη της κοινοβουλευτικής ομάδας (μεταξύ αυτών την Μαρία Ρεπούση και την Ασημίνα Ξηροτύρη), προκύπτει ότι τα “ναι” της ΔΗΜΑΡ δεν πρέπει να ταυτίζονται με το σύνολο των 13 βουλευτών της – “κατεβάζοντας” και το συνολικό άθροισμα.

Σπ. Λυκούδης: Θα ήταν πολύ καλός Πρόεδρος

Στον αντίποδα του Γ. Πανούση βρέθηκε ο πρώην γραμματέας του κόμματος Σπύρος Λυκούδης, ο οποίος διαφώνησε έντονα με την αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ από την τρικομματική κυβέρνηση και ήρθε πολλάκις σε αντιπαράθεση με τον Φ. Κουβέλη. 

“Εγώ θα επιθυμούσα και προσωπικά και πολιτικά, θεωρώντας ότι θα είναι ένας πάρα πολύ καλός Πρόεδρος, να είναι Πρόεδρος ο Φώτης Κουβέλης», δήλωσε χθες. Προσθέτοντας ότι τάσσεται υπέρ της Προεδρικής εκλογής από την παρούσα Βουλή “με συναινέσεις και συνεννοήσεις ανάμεσα στα κόμματα”.

Πηγή:www.capital.gr

Διαβάστε περισσότερα ...

Μικρή πτώση της θερμοκρασίας την Τρίτη

Βοριάδες στο Αιγαίο

Γενικά αίθριος ο καιρός την Τρίτη. Βόρειοι άνεμοι στο Αιγαίο 5 με 6 μποφόρ και με βαθμιαία εξασθένηση. Μικρή πτώση της θερμοκρασίας κυρίως στα ανατολικά.

Αναλυτική Πρόγνωση

Αττική

Καιρός: Γενικά αίθριος.

Άνεμοι: από βόρειες διευθύνσεις 3 με 5 και στα ανατολικά τοπικά 6 μποφόρ με βαθμιαία εξασθένηση.

Θερμοκρασία: από 22 έως 33 βαθμούς Κελσίου. Στα βόρεια και ανατολικά 2 με 3 βαθμούς χαμηλότερη.

Θεσσαλονίκη

Καιρός: λίγες νεφώσεις παροδικά αυξημένες μέχρι και τις απογευματινές ώρες.

Άνεμοι: μεταβλητοί ασθενείς.

Θερμοκρασία: από 21 έως 30 βαθμούς Κελσίου.

Μακεδονία, Θράκη

Καιρός: λίγες νεφώσεις παροδικά αυξημένες μέχρι και τις απογευματινές ώρες.

Άνεμοι: μεταβλητοί 3 με 4 και στα ανατολικά βορειοανατολικοί μέχρι 5 μποφόρ με βαθμιαία εξασθένηση.

Θερμοκρασία: από 17 έως 31 βαθμούς Κελσίου. Στη δυτική Μακεδονία 2 με 3 βαθμούς χαμηλότερη.

Νησιά Ιονίου, Ήπειρος, δυτική Στερεά, δυτική Πελοπόννησος

Καιρός: Γενικά αίθριος. Τοπικές νεφώσεις τις μεσημβρινές και απογευματινές ώρες στα ορεινά.

Άνεμοι: βορειοδυτικοί 3 με 4 μποφόρ.

Θερμοκρασία: από 19 έως 33 βαθμούς Κελσίου. Στην Ήπειρο 2 με 4 βαθμούς χαμηλότερη.

Θεσσαλία, ανατολική Στερεά, Εύβοια, ανατολική Πελοπόννησος

Καιρός: στις βορειότερες περιοχές λίγες νεφώσεις παροδικά αυξημένες μέχρι και τις απογευματινές ώρες. Στις υπόλοιπες περιοχές γενικά αίθριος.

Άνεμοι: από βόρειες διευθύνσεις 3 με 5 και στα ανατολικά τοπικά 6 μποφόρ με βαθμιαία εξασθένηση.

Θερμοκρασία: από 18 έως 34 βαθμούς Κελσίου.

Κυκλάδες, Κρήτη

Καιρός: Γενικά αίθριος.

Άνεμοι: Βόρειοι βορειοδυτικοί 5 με 6 μποφόρ με βαθμιαία εξασθένηση.

Θερμοκρασία: από 24 έως 32 βαθμούς Κελσίου.

Νησιά ανατολικού Αιγαίου, Δωδεκάνησα

Καιρός: Γενικά αίθριος.

Άνεμοι: από βόρειες διευθύνσεις 4 με 6 μποφόρ με βαθμιαία εξασθένηση.

Θερμοκρασία: από 25 έως 34 βαθμούς Κελσίου.

http://www.matrix24.gr/

Διαβάστε περισσότερα ...

Ο François Hollande ρίχνει την Γαλλία στα βράχια

Επενδύοντας στο πολιτικό του προφίλ ο τέως υπουργός οικονομίας της Γαλλίας, Arnaud Montebourg, ξεπέρασε την "κιτρική γραμμή", αμφισβητώντας την οικονομική πολιτική Hollande. Το αποτέλεσμα αναμενόμενο. Ο Πρόεδρος ζήτα σχηματισμό νέας κυβέρνησης και η κρίση αρχίζει

Στέφανος Νικήτας

news247 

Ο τέως υπουργό Οικονομίας της Γαλλίας Arnaud Montebourg σε συνέντευξη του στη Le Monde το Σαββάτο είπε το αυτονόητο: "Πρέπει να υψώσουμε τον τόνο. Η Γερμανία έχει πιαστεί στην παγίδα της πολιτικής της λιτότητας που έχει επιβάλει σε όλη την Ευρώπη. Όταν λέω η Γερμανία, ομιλώ για τη γερμανική δεξιά που υποστηρίζει την (καγκελάριο) Angela Merkel. Η Γαλλία δεν έχει την τάση να ευθυγραμμίζεται με τα ιδεολογικά αξιώματα της γερμανικής δεξιάς".

Με τη συνέντευξή του έριξε το γάντι στον Manuel Valls προκαλώντας τον να τον αποπέμψει. Ο Σοσιαλιστής υπουργός με αυτόν το τρόπο δεν ήθελε να προδώσει το Αριστερό ρεύμα στο οποίο και ανήκει και αποφάσισε να έρθει σε ρήξη με την Προεδρική οικονομική πολιτική λιτότητας που διαμορφώνεται από το Βερολίνο.

Για τον Arnaud Montebourg δεν υπάρχουν διλήμματα, η Γαλλία οφείλει να αλλάξει οικονομική πολιτική και το πρόγραμμά της Κυβέρνησης στην οποία συμμετέχει να είναι Σοσιαλιστικό.

Η κοινή γνώμη φαίνεται να ακολουθεί τον τέως υπουργό του οποίου οι επικρίσεις εστιάζονται στο ρόλο της Γερμανίας στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα όσον αφορά στην νομισματική πολιτική που εφαρμόζει.

Η αποχώρησή του από το κυβερνητικό σχήμα αποτελούσε "ατύχημα εν αναμονή", καθώς αποτελεί κοινό μυστικό ότι φιλοδοξεί να διεκδικήσει την προεδρία της χώρας το 2017.

Ο Arnaud Montebourg εκτός των άλλων με την αποχώρησή του από την Κυβέρνηση αναμένεται να ανεβάσει κι' άλλο τη δημοτικότητά του μέσα στο  Parti Socialiste καθώς διαθέτει σημαντικότερο εσωκομματικό έρεισμα από τον πρωθυπουργό του. Να προσθέσουμε ότι στις προκριματικές εκλογές για το χρίσμα των προεδρικών εκλογών του 2012 έλαβε διψήφιο ποσοστό, όταν ο Valls (γνωστός και ως "ο Sarkozy του Parti Socialiste" ) περιορίσθηκε στο 5%.

Στη φωνή του Arnaud Montebourg πρόσθεσε την δική του ο υπουργός Παιδείας Benoît Hamon, ο οποίος επίσης επέκρινε την οικονομική πολιτική που ασκεί η κυβέρνηση της Γαλλίας σε συνέντευξή του στη Le Parisien.

Το "χτύπημα" αυτό έχει και ιστορική χρεία καθώς ουδέποτε η εξουσία ενός προέδρου της δημοκρατίας (της Γαλλίας) είχε αμφισβητηθεί ανοιχτά από την ίδια την παράταξή του.

Ας μιλήσουμε όμως για την ταμπακέρα. Γιατί από την οικονομική κρίση περάσαμε στην πολιτική κρίση στη Γαλλία;

Τα βαθύτερα αίτια της κυβερνητικής κρίσης στη Γαλλία είναι κυρίως οικονομικά. Τα μέτρα περικοπών που αποφασίστηκαν δεν αποδίδουν μέχρι στιγμής καρπούς, ενώ η ανάπτυξη είναι αναιμική. Μόλις την περασμένη εβδομάδα η κυβέρνηση διόρθωσε προς τα κάτω τις εκτιμήσεις της για την ανάπτυξη του ΑΕΠ, προβλέποντας ένα συν της τάξης του 0,5%. Και το έλλειμμα όμως αναμένεται να ξεπεράσει φέτος το 4%, αντί του προβλεπόμενου 3,8%.

Η Γαλλία βρίσκεται υπό την πίεση των 28 χωρών της Ε.Ε. να βάλει τα οικονομικά της σε τάξη, ωστόσο ο υπουργός Οικονομικών αμφισβητούσε από την πλευρά του κατά πόσο τα μέτρα λιτότητας θα έδιναν πράγματι ώθηση στην οικονομία της χώρας. Και όλα αυτά τη στιγμή που Γάλλοι αξιωματούχοι αναφέρουν ότι το έλλειμμα θα ξεπεράσει για ακόμα μια φορά τον στόχο του 3%.

Ελάχιστοι Σοσιαλιστές συμφωνούν με το σχέδιο Hollande ο οποίος μέσω των περικοπών θέλει να χρηματοδοτηθούν φοροαπαλλαγές για τις επιχειρήσεις, με την ελπίδα της οικονομικής ανάκαμψης.

Ο François Hollande που βλέπει την δημοτικότητά του να βυθίζεται, δεν θέλει να φανεί αδύναμος και επιχειρεί με την κίνηση αυτή να στείλει ξεκάθαρο μήνυμα, ότι δεν θα υπάρξει ανοχή απέναντι στους "αντάρτες", ειδικά αυτή την δύσκολη περίοδο.

Διαβάστε περισσότερα ...

Εγκρίθηκε ο κώδικας δεοντολογίας για τα «κόκκινα» δάνεια

Τις επόμενες ημέρες θα δημοσιευτεί στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.

Εγκρίθηκε από την Επιτροπή Πιστωτικών και Ασφαλιστικών Θεμάτων της Τράπεζας της Ελλάδος ο νέος επικαιροποιημένες Κώδικας Δεοντολογίας για τη διαχείριση των μη εξυπηρετούμενων ιδιωτικών οφειλών. Ο νέος κώωδικας θα δημοσιευθεί εντός των ημερών στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.

Με τον Κώδικα Δεοντολογίας θεσπίζονται οι γενικές αρχές συμπεριφοράς τόσο για τις δανείστριες τράπεζες όσο και για τους δανειολήπτες, με στόχο την εξεύρεση εναλλακτικών τρόπων εξυπηρέτησης ή οριστικού διακανονισμού οφειλών σε καθυστέρηση, λαμβάνοντας υπόψη τις ιδιαιτερότητες κάθε δανειολήπτη.

Προκειμένου κάθε πλευρά να είναι σε θέση να σταθμίσει τα οφέλη ή τις συνέπειες κάθε λύσης, πολύ σημαντική θεωρείται η εμπρόθεσμη ανταλλαγή όλης της απαιτούμενης πληροφόρησης. Γι’ αυτό με τον Κώδικα προβλέπονται τα βήματα, οι προθεσμίες και το ελάχιστο περιεχόμενο ενημέρωσης που οφείλουν να παρέχουν οι τράπεζες στους δανειολήπτες και αντίστροφα. Οι διαδικασίες αυτές είναι μάλιστα πιο απαιτητικές για τις περιπτώσεις δανειοληπτών, των οποίων ο αποχαρακτηρισμός ως συνεργάσιμων μπορεί να έχει ως συνέπεια τον εκπλειστηριασμό της κατοικίας που οι ίδιοι διαμένουν.

Επίσης, καθιερώνονται υποχρέωση κατάλληλης εκπαίδευσης του προσωπικού των τραπεζών και οργανωτικές απαιτήσεις, ώστε κάθε πιστωτικό ίδρυμα να μπορεί να διαχειριστεί ξεχωριστά κάθε δανειολήπτη με προβλήματα καθυστερήσεων.

Στον Κώδικα αξιοποιούνται οι έννοιες του «συνεργάσιμου» δανειολήπτη και των «εύλογων δαπανών διαβίωσης» για δανειολήπτες που είναι φυσικά πρόσωπα, όπως αυτές καθορίστηκαν με την απόφαση του Κυβερνητικού Συμβουλίου του παραπάνω νόμου.

Συνεπώς η πρόσφατα εκδοθείσα ΠΕΕ της ΤτΕ 42/30.05.2014 και ο υπό έκδοση Κώδικας Δεοντολογίας αποτελούν δυο διακριτές μεν, αλλά συμπληρωματικές, πρωτοβουλίες, με στόχο τη συντονισμένη αντιμετώπιση των οφειλών σε καθυστέρηση.

Στην πιο πάνω Πράξη και στον Κώδικα συστήνεται όπως, σε περιπτώσεις κοινών πιστωτών, τα ιδρύματα επιδιώκουν την εξεύρεση κοινά αποδεκτής λύσης, με βάση τις βέλτιστες πρακτικές για τις περιπτώσεις αυτές (Παράρτημα 3). Λεπτομερέστερες - δεσμευτικές - διαδικασίες επίλυσης χρέους μεταξύ πολλών πιστωτών δεν μπορεί εντούτοις να καθορίζονται με απόφαση της ΤτΕ, καθώς είναι δυνατόν να αφορούν και πιστωτές πέραν των τραπεζών (δημόσιο, ασφαλιστικά, ταμεία, προμηθευτές κλπ). Για το λόγο αυτό άλλωστε η Πολιτεία έχει εξαγγείλει σχετική νομοθετική πρωτοβουλία, ενώ στον Κώδικα προβλέπεται ήδη ότι ο δανειολήπτης θα έχει τη διακριτική ευχέρεια να επιλέξει μεταξύ της διαδικασίας του Κώδικα ή των προβλεπόμενων στο νόμο εναλλακτικών διαδικασιών ρύθμισης που ο ίδιος κρίνει ως καταλληλότερες γι αυτόν.

Υπενθυμίζεται ότι ο Κώδικας είχε τεθεί σε διαβούλευση με την Ελληνική Ένωση Τραπεζών και με ενώσεις καταναλωτών. Η ΤτΕ γνωστοποίησε στο Κυβερνητικό Συμβούλιο του Ν. 4224/2013 όσες παρατηρήσεις απαιτούσαν νομοθετική ρύθμιση. Ως αποτέλεσμα, το άρθρο 1 του Ν. 4224/2013 τροποποιήθηκε ήδη με το Ν. 4281/8.8.2014 (ΦΕΚ Α’ 160/8.8.2014), προβλέποντας ότι:

(α) οι οφειλέτες δεν επιβαρύνονται από τους δανειστές με οποιαδήποτε χρέωση σε σχέση με την εφαρμογή του Κώδικα,

(β) ο Κώδικας Δεοντολογίας θα εφαρμόζεται και από τα υποκαταστήματα αλλοδαπών πιστωτικών ιδρυμάτων και από τα χρηματοδοτικά ιδρύματα

(γ) η Τράπεζα της Ελλάδος δεν θα επιλαμβάνεται μεν της επίλυσης των διαφορών που προκύπτουν μεταξύ δανειστών και οφειλετών από την εφαρμογή του Κώδικα Δεοντολογίας, θα παρακολουθεί όμως και θα ελέγχει τον τρόπο εφαρμογής του, απαιτώντας διορθωτικά μέτρα ή επιβάλλοντας κυρώσεις σε περίπτωση διαπίστωσης αδυναμιών στα συστήματα των τραπεζών και σε περίπτωση συστηματικής μη εφαρμογής του.

http://www.matrix24.gr/

Διαβάστε περισσότερα ...

Φωτορεπορτάζ: Πιο κοντά στη λύση του μυστηρίου της Αμφίπολης

Νέες αποκαλύψεις από την αρχαιολογική σκαπάνη στην Αμφίπολη. Αποκαλύφθηκε σχεδόν ολόκληρη η πρόσοψη του ταφικού μνημείου. Εντυπωσιάζουν οι φωτογραφίες της εξαιρετικά πρωτότυπης σύνθεσης (pics)

news247

Συνεχίζονται οι ανασκαφικές εργασίες από την ΚΗ Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων στον Τύμβο Καστά, στην Αμφίπολη. Συνεχίστηκε η αφαίρεση των λιθόπλινθων από τον τοίχο σφράγισης και αποκαλύφθηκε σχεδόν ολόκληρη η πρόσοψη του ταφικού μνημείου, που αποτελεί μία εξαιρετικά πρωτότυπη σύνθεση για την αντίστοιχη αρχιτεκτονική του τύπου του μακεδονικού τάφου, του τελευταίου τετάρτου του 4 π.Χ αιώνα.

Η πρόσοψη έχει διάκοσμο που δεν διαφέρει από τους πλευρικούς τοίχους, με νωπογραφία που μιμείται τον ευρύτερο μαρμάρινο περίβολο. Το μέγιστο άνοιγμα ανάμεσα στις παραστάδες ανέρχεται στο 1,67μ. Η τυπολογία υποδεικνύει ότι δεν υπήρξαν θυρόφυλλα αλλά πρόκειται για απλό άνοιγμα εισόδου.

 

Επίσης, με την συνέχιση της αφαίρεσης των χωμάτων, στο εσωτερικό του προθαλάμου, εμφανίστηκε κάτω από το μαρμάρινο ιωνικό επιστύλιο, ένθετη μαρμάρινη επένδυση, από ορθοστάτες, καθ όλο το μήκος των πλευρικών τοίχων. Σε απόσταση 6μ. από το άνοιγμα της εισόδου αποκαλύφθηκε το άνω μέρος μαρμάρινου διαφραγματικού τοίχου, ελλειπούς κατά τμήμα του αριστερού μέρους του. Πίσω από αυτόν διακρίνονται δύο ακόμη χώροι.

Επί του διαφραγματικού τοίχου αποκαλύπτεται, επίσης, μαρμάρινο επιστύλιο με γείσο, όμοιο του αντίστοιχου του ιδίου περιβόλου. Φέρει διάκοσμο με οκτάφυλλους ανάγλυφους ρόδακες, στο ύψος του επιστυλίου των πλευρικών τοίχων.

 

Επί του διαφραγματικού τοίχου αναμένεται να υπάρχει δεύτερη είσοδος που οδηγεί στο εσωτερικό του μνημείου. Τα χώματα του χώρου που δημιουργείται όπισθεν της θύρας, θα αφαιρεθούν στις επόμενες μέρες, εφόσον το επιτρέψουν οι εργασίες στερέωσης και συντήρησης στα σημεία, που έχουν αποκαλυφθεί.

 

Διαβάστε περισσότερα ...

Καλές διακοπές ! - Ραντεβού το Σεπτέμβριο

Το ρολόϊ της Αγίας Αικατερίνης, 

στη πλατεία του χωριού μας, 

σήμανε την ώρα για διακοπές.

Ευχόμαστε και στους υπόλοιπους

που ήρθε η... ώρα τους,

όμορφες, ξένοιαστες διακοπές και καλή Παναγιά !

Ραντεβού, Θεού θέλοντος, το Σεπτέμβριο.

Διαβάστε περισσότερα ...

Ζίγκμουντ Μπάουμαν: δεν είναι κρίση, είναι αναδιανομή πλούτου

eyedoll.gr

 

Ο επίτιμος καθηγητής κοινωνιολογίας Ζίγκμουντ Μπάουμαν μιλά για την κρίση, τον καταναλωτισμό, τις μορφές αντίστασης, την ανάγκη αλλαγής νοοτροπίας και το πώς βλέπει το μέλλον.

Τη συνέντευξη πήραν η Ντίνα Δαβάκη και ο Δημήτρης Μπούκας για την εφημερίδα Η Εποχή.

Η Ελλάδα και η Νότια Ευρώπη διέρχονται μια παρατεταμένη οικονομική κρίση και δέχονται συνέχεια σκληρά μέτρα λιτότητας. Ποια είναι η γνώμη σας για αυτά που συμβαίνουν;

Τα μέτρα συνδέονται με τα δάνεια που ζητούνται.

Είναι σημαντικό όμως να δει κανείς για ποιο σκοπό χρησιμοποιούνται τα δάνεια που δίνονται στην Ελλάδα.

Αν χρησιμοποιούνται για ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, τότε απλά τρέφεται η ρίζα του προβλήματος και οι πολιτικές λιτότητας θα συνεχιστούν αμείωτες.

Οι οικονομικές κρίσεις έχουν να κάνουν όχι με καταστροφή του πλούτου, αλλά με αναδιανομή του.

Σε κάθε κρίση υπάρχουν πάντα κάποιοι που κερδίζουν περισσότερα χρήματα σε βάρος των άλλων.

Στις ΗΠΑ, για παράδειγμα, μετά την κρίση έχει παρατηρηθεί μια αργή ανάκαμψη, όμως το 93% του επιπλέον ΑΕΠ που δημιουργήθηκε, κατέληξε μόνο στο 1% του πληθυσμού.

 .

Στα βιβλία σας έχετε πολλές φορές αναφερθεί στον καταναλωτισμό της σύγχρονης, μετανεωτερικής κοινωνίας. Σε τι βαθμό υπάρχει συμβατότητα μεταξύ καταναλωτισμού και μέτρων λιτότητας; 

Μέχρι το 1970, υπήρχε μια κυρίαρχη κουλτούρα αποταμίευσης και οι άνθρωποι δεν ξόδευαν χρήματα αν δεν τα είχαν προηγουμένως κερδίσει. Μετά το 1970, και με τη συνδρομή πολιτικών όπως ο Ρέϊγκαν, η Θάτσερ και θεωρητικών όπως ο Φρίντμαν, το καπιταλιστικό σύστημα αντιλήφθηκε ότι υπήρχε παρθένο έδαφος που μπορούσε να κατακτηθεί.

Η Ρόζα Λούξεμπουργκ ήταν αυτή που είχε πει ότι ο καπιταλισμός αναζωογονείται μέσω νέων παρθένων περιοχών.

Αλλά προέβλεψε λανθασμένα ότι όταν το σύστημα κατακτήσει όλα τα παρθένα εδάφη θα καταρρεύσει.

Αυτό που δεν προέβλεψε ήταν ότι ο καπιταλισμός θα αποκτούσε την ικανότητα να δημιουργεί τεχνητές παρθένες περιοχές και να τις κατακτά.

Μία από αυτές είναι οι άνθρωποι που δεν έχουν χρέη. Έτσι εφευρέθηκαν οι πιστωτικές κάρτες.

Διαμορφώθηκε λοιπόν μια κουλτούρα διαφορετική από αυτή της αποταμίευσης.

Τώρα πλέον μπορούσε κανείς να ξοδεύει χρήματα που δεν είχε αποκτήσει.

Η φάση μεγάλης οικονομικής ανάπτυξης, που διήρκεσε από τα μέσα της δεκαετίας του ’70 μέχρι τις αρχές του 21^ου αιώνα, βασίστηκε σε αυτήν ακριβώς την πίεση για δανεισμό.

Κι όταν κανείς χρωστούσε η αντίδραση των τραπεζών δεν ήταν όπως παλιότερα, να στείλουν τον κλητήρα, αλλά το αντίθετο: έστελναν ένα πολύ ευγενικό γράμμα, με το οποίο προσέφεραν ένα νέο δάνειο για να αποπληρωθεί το προηγούμενο χρέος!

Αυτό συνεχίστηκε για τριάντα χρόνια, μέχρι που ο Κλίντον εισήγαγε τα ενυπόθηκα δάνεια υψηλού κινδύνου, που σήμαινε ότι ακόμη και οι άνθρωποι που δεν μπορούσαν να καλύψουν τα έξοδά τους με τα έσοδα, μπορούσαν να πάρουν στεγαστικά δάνεια κλπ.

Τελικά αυτή η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο και έτσι δημιουργήθηκε η χρηματοπιστωτική κρίση.

Παρόλα αυτά, η καπιταλιστική οικονομία φαίνεται να αντέχει.

Είχαμε, για παράδειγμα, το κίνημα “Καταλάβετε τη Wall Street”, το οποίο έτυχε μεγάλης προσοχής από τα ΜΜΕ σε όλον τον κόσμο.

Στο μόνο μέρος που δεν έγινε αισθητό ήταν στην ίδια τη Wall Street, η οποία λειτουργεί με τον ίδιο ακριβώς τρόπο!

Και αυτό είναι το πρόβλημα.

Κυριαρχεί η ιδέα, στο μυαλό της κας Μέρκελ και των άλλων πολιτικών, ότι ο μόνος τρόπος είναι να υποστηρίζονται οι τράπεζες για να μπορούν να δίνουν περισσότερα δάνεια.

Αλλά αυτή είναι μια πολύ κοντόφθαλμη πολιτική, αφού αυτή η παρθένα περιοχή του καπιταλισμού έχει πια εξαντληθεί: Οποιοσδήποτε μπορούσε να χρεωθεί, έχει χρεωθεί!

Ακόμα και τα εγγόνια σας είναι ήδη χρεωμένα, δεν υπάρχει αμφιβολία.

Θα πληρώνουν αυτά τα τριάντα χρόνια καταναλωτικού οργίου.

Κι ενώ στην αρχή η παρθένα περιοχή των ανθρώπων που χρεώνονται απέφερε τεράστια κέρδη, βαθμιαία τα κέρδη αυτά λιγόστεψαν και τώρα είναι μηδαμινά, σύμφωνα με το νόμο της φθίνουσας απόδοσης.

Αυτό που γίνεται στην Ελλάδα τώρα είναι ότι η χώρα επενδύει σε φαντάσματα, αυτό ακριβώς είναι οι τράπεζες που δίνουν δάνεια!

 .

Ποια είναι η διέξοδος, αν, όπως είπατε σε μια ομιλία σας, «έχει το μέλλον Αριστερά»;

Μού ζητάτε να απαντήσω ένα ερώτημα το οποίο πολύ πιο έξυπνοι άνθρωποι, όπως ο Στίγκλιτς, δυσκολεύονται να απαντήσουν.

Είναι πολύ δύσκολο να βρεθούν ριζικές λύσεις.

Κι εκείνο που με ανησυχεί, είναι ότι μεταξύ των πολιτικών θεσμών που έχουμε στη διάθεση μας, δεν υπάρχει ούτε ένας που να είναι σε θέση να παράσχει μακροπρόθεσμες λύσεις.

Όλες οι κυβερνήσεις υπόκεινται στους, κατά τον R.D.Laing[1], διπλούς δεσμούς, που στην περίπτωση των κυβερνήσεων, για να χρησιμοποιήσω μια αναλογία, συνίστανται στις πιέσεις που δέχονται.

Από τη μία για να επανεκλεγούν πρέπει να αφουγκράζονται τα αιτήματα του λαού, εκούσια ή ακούσια, και να υποσχεθούν την ικανοποίησή τους.

Από την άλλη, όλες οι κυβερνήσεις, δεξιές και αριστερές, αδυνατούν να τηρήσουν τις προεκλογικές τους δεσμεύσεις λόγω των χρηματιστηρίων και των τραπεζών.

Για παράδειγμα, όταν η κυρία Μέρκελ και ο κύριος Σαρκοζί συναντήθηκαν μια Παρασκευή να διαβουλευτούν για το μνημόνιο της Ελλάδας, έλαβαν και κοινοποίησαν κάποιες αποφάσεις, και έτρεμαν όλο το σαββατοκύριακο μέχρι να ανοίξουν τα χρηματιστήρια τη Δευτέρα.

Δεν ξέρω αν η άποψη του Laing είναι σωστή ή λάθος ως προς την οικογένεια, αλλά θεωρώ ότι έχω δίκιο όταν υποστηρίζω πως ισχύει στην περίπτωση των κυβερνήσεων.

Ο κόσμος ψηφίζει από απογοήτευση. Εχουμε ολοένα και πιο συχνές εναλλαγές Δεξιάς και Αριστεράς.

Στα πλαίσια της ίδιας κρίσης, ο αριστερός Θαπατέρο ηττήθηκε από τον δεξιό Ραχόι στην Ισπανία, ενώ στη Γαλλία ο δεξιός Σαρκοζί αντικαταστάθηκε από τον σοσιαλιστή Ολάντ.

Αυτό ακριβώς εννοώ με τον όρο διπλοί δεσμοί.

Από τη μία η πίεση του εκλογικού σώματος και από την άλλη το παγκόσμιο κεφάλαιο, χρηματιστήρια, τράπεζες, επενδυτές, που υπερβαίνουν οποιαδήποτε κυβέρνηση.

Μέχρι και οι ΗΠΑ είναι καταχρεωμένες.

Φαντάζεστε να ζητήσουν οι δανειστές της αμερικανικής κυβέρνησης άμεση εξόφληση του χρέους;

Η αμερικανική οικονομία θα καταρρεύσει εν ριπεί οφθαλμού.

Σε συνθήκες διπλών δεσμών, τόσο στην ψυχολογία όσο και στην μακροοικονομία, δεν υπάρχει επιτυχής διαφυγή.

Πρέπει να αλλάξει το σύστημα εκ βάθρων και αυτό χρειάζεται χρόνο.

 .

Ναι, χρειάζεται ριζική λύση. Ποιά η γνώμη σας για τα κινήματα στη Νότια Ευρώπη; Εμείς ελπίζουμε πως τα κινήματα βάσης φαίνονται να ενισχύονται ολοένα. Είναι η πρώτη φορά, που στην Ελλάδα παρατηρούνται ομοιότητες με τα μέσα της δεκαετίας του ’70, μετά την πτώση της δικτατορίας. Υπάρχει συσπείρωση των πολιτών και νομίζουμε πως είναι πολύ καλός οιωνός και ελπιδοφόρος.

Είναι η μόνη ελπίδα.

Στο «Ημερολόγιο μιας κακής χρονιάς» ο Νοτιοαφρικανός συγγραφέας Κούτσι επανεξετάζει τις βασικές αρχές που διέπουν τη σκέψη μας, τα θεμέλια του στοχασμού μας, που θεωρούνται δεδομένα.

Ο αρχαίος ελληνικός όρος είναι «δόξα» και υποδηλώνει τις ιδέες με βάση τις οποίες σκεπτόμαστε, που όμως δεν αμφισβητούμε (ΣτΜ «δοξασία» στα νέα ελληνικά).

Μας διευκολύνουν να κατανοήσουμε τι γίνεται γύρω μας ή τουλάχιστον έτσι νομίζουμε, αλλά δεν υπόκεινται σε έλεγχο.

Τις αποδεχόμαστε σιωπηρά.  Ο Κούτσι τις θέτει σε αμφισβήτηση.

Και λέει λοιπόν: «Αν θέλουμε πόλεμο, τον έχουμε. Αν επιθυμούμε ειρήνη, μπορούμε να την αποκτήσουμε. Αν αποφασίσουμε πως τα έθνη πρέπει να δρουν σε καθεστώς ανταγωνισμού και όχι φιλικής συνεργασίας, αυτό θα γίνει».

Επομένως, κάθε αλλαγή είναι εφικτή.

Είναι θέμα πολιτικής βούλησης…

Στη θέση των ιδιωτικών επιχειρήσεων, μπορούμε να έχουμε συνεταιρισμούς.

Oταν έκανα τη διατριβή μου για υφηγεσία στο LSE, το θέμα μου ήταν η κοινωνιολογική ανάλυση του βρετανικού εργατικού κινήματος.

Πώς από την παρακμή του στο τέλος του 19^ου αιώνα εδραιώθηκε και απέκτησε ισχύ τον 20^ο.

Δεν έγινε χάρη στις τράπεζες, ούτε χρηματοδοτήθηκε από ιδρύματα.

Ενισχύθηκε όμως από το συνεταιρισμό καταναλωτών Ροτσντέιλ, που ήταν ο πρώτος συνεταιρισμός το 19^ου αιώνα.

Τα μέλη του αποφάσισαν να σταματήσουν να αγοράζουν από τα μαγαζιά, να μην πληρώνουν τους κεφαλαιούχους, αλλά να διανέμουν τα έσοδα του συνεταιρισμού στα μέλη του και στις τοπικές κοινότητες.

Ο Ροτσντέιλ δεν ήταν ο μόνος, υπήρχαν κι άλλοι. Υπήρχαν τα ταμεία αλληλοβοήθειας, που με μια μικρή συνδρομή, τα μέλη σε περίπτωση δυσκολίας μπορούσαν να δανειστούν χρήματα και να μην καταφύγουν στην τράπεζα.

Αυτά τα ταμεία δεν ήταν κερδοσκοπικά.

Επομένως δεν είναι αποκύημα της φαντασίας του Κούτσι, αλλά εφικτό το να γίνουν αλλαγές.

Προΰποθέτουν όμως επανάσταση στο επίπεδο της κουλτούρας και νοοτροπίας.

 .

Στην Ελλάδα της κρίσης υπάρχουν παρόμοιες πρωτοβουλίες των οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης, που παρακάμπτουν το μεσάζοντα και αγοράζουν από τους παραγωγούς και πωλούν σε τιμές κόστους απευθείας στους καταναλωτές. Μόνο έτσι μπορούν να αντεπεξέλθουν οι πολίτες , των οποίων η αγοραστική δύναμη έχει μειωθεί στο μισό από τις αλλεπάλληλες περικοπές. Πρόκειται για έγκλημα…

Αν τελικά η αλλαγή νοοτροπίας έχει αρχίσει, είναι μια αργή και μακροπρόθεσμη διαδικασία, που πρέπει να υπερνικήσει ισχυρότατους αντιπάλους.

Ετσι όταν μιλάμε για λύσεις, το μείζον πρόβλημα δεν είναι το να βρούμε το τι είναι αναγκαίο να γίνει.

Σ’ αυτό εύκολα μπορούμε να πετύχουμε σύγκλιση απόψεων.

Το θέμα είναι το ποιός θα το κάνει.

 .

Μήπως οι αγανακτισμένοι πολίτες;

Σίγουρα όχι τα πολιτικά κόμματα, οποιασδήποτε απόχρωσης.

Ούτε οι κυβερνήσεις, που δεν ελέγχουν την οικονομία, οι δυνάμεις τις οποίας είναι παγκόσμιες.

Τα κράτη είναι εξ ορισμού υποχρεωμένα να δρουν στα πλαίσια της επικράτειάς τους.

Η οικονομία δεν ασχολείται πλέον με το τοπικό επίπεδο, τη νομοθεσία του τόπου, τις προτιμήσεις ή σύστημα αξιών των κατοίκων του.

Μόλις διαπιστωθεί σύγκρουση, παίρνουν τα laptop, τα i-pad και i-phones και μετακομίζουν σε χώρες σαν το Μπανγκλαντές, όπου βρίσκουν απρόσκοπτη πρόσβαση σε εργατικά χέρια που κοστίζουν 2 δολάρια τη μέρα.  

Υπάρχει αυτό που ο Ισπανός κοινωνιολόγος Μανουέλ Καστέλς αποκαλεί «χώρο των ροών» (space of flows).

Εκατομμύρια δολλάρια μεταφέρονται ελεύθερα, με το πάτημα ενός πλήκτρου στον υπολογιστή.

Έτσι λοιπόν, από τη μια μεριά έχουμε την εξουσία που είναι απελευθερωμένη από τον πολιτικό έλεγχο, και από την άλλη έχουμε την πολιτική, που συνεχώς πάσχει από έλλειμα εξουσίας, μια και η εξουσία εξατμίζεται στον χώρο των ροών.

 .

Εννοείτε ότι η πολιτική είναι τοπική, ενώ η εξουσία παγκόσμια…

Ακριβώς. Και ο πιο αδύναμος κρίκος δεν είναι η κοινότητα, η πόλη ή οποιαδήποτε άλλη μορφή τοπικότητας, αλλά το ίδιο το κράτος, που είναι παγιδευμένο μεταξύ δύο πυρών, του έθνους από τη μια και των αγορών από την άλλη.

Και οι πρωτοβουλίες που αναφέρατε γεννιούνται στο υπο-εθνικό επίπεδο.

Οι θεσμοί του εθνικού επιπέδου (κόμματα, κυβέρνηση, βουλή κλπ.) δε μπορούν  να αντεπεξέλθουν στη διπλή αυτή πίεση.

Οι πολίτες στην προσπάθεια τους να προστατευθούν από τις επιπτώσεις αυτών των ανώνυμων δυνάμεων της αγοράς, αντιδρούν με τον παραδοσιακό τρόπο, δηλαδή οργανώνονται με γνωστούς τους, γείτονες, με όλους αυτούς με τους οποίους αντιλαμβάνονται από κοινού πως η βελτίωση του τόπου τους θα έχει θετικό αντίκτυπο σε όλους και δεν είναι ανταγωνιστικό παιχνίδι με νικητές και ηττημένους.

 .

Γίνεται στις μέρες μας συχνά λόγος για δίκτυα…

Ξέρετε, αντιμετωπίζω τον όρο αυτον με δυσπιστία.

Τα δίκτυα έχουν να κάνουν με την επικοινωνία και η επικοινωνία περικλείει ταυτόχρονα τη δυναμική της σύνδεσης και τη δυναμική της αποσύνδεσης.

Προτιμώ να μιλώ για κοινότητα, γιατί αυτός ο όρος εμπεριέχει την έννοια της δέσμευσης, κάτι που δεν ισχύει στην περίπτωση των δικτύων.

Σήμερα, μπορεί κανείς να έχει εκατοντάδες φίλους σε ένα online δίκτυο και απλά κάποια στιγμή να σταματήσει να επικοινωνεί με κάποιους, χωρίς να χρειαστεί καν να εξηγήσει γιατί ή να ζητήσει συγγνώμη.

 .

Στις τελευταίες εκλογές στην Ελλάδα, ο ΣΥΡΙΖΑ πέτυχε ποσοστό περίπου 27% για πρώτη φορά στην ιστορία. Η δέσμευσή του είναι ότι θα σταματήσει την αποπληρωμή του χρέους και τα μέτρα λιτότητας που έχουν επιβληθεί.

Από μια άποψη ήταν ευτυχής συγκυρία που η Αριστερά δε μπόρεσε να γίνει κυβέρνηση.

Μπορώ να φανταστώ τη δυσκολία της θέσης της απέναντι σε πολιτικές που έχουν επιβληθεί, όχι από την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά από τις ανώνυμες δυνάμεις της αγοράς.

Όσο ισχυρή θέληση και καλή οργάνωση και να έχουν τα κόμματα, δε νομίζω ότι μπορούν να καταφέρουν κάτι αν δεν αλλάξει το σύστημα.

Όπως ανέφερα, εκείνο που παρατηρείται σήμερα, είναι η αποκοπή της εξουσίας από την πολιτική.

Ως εξουσία αντιλαμβάνομαι την ικανότητα να κάνει κανείς κάποια πράγματα.

Ως πολιτική αντιλαμβάνομαι την ικανότητα να αποφασίζει κανείς τι πρέπει να γίνει.

Παλιότερα, το ζητούμενο ήταν να επιβάλλει κανείς τη δική του πολιτική ατζέντα.

Ήταν δεδομένο ότι το κράτος θα υλοποιούσε την όποια ατζέντα.

Σήμερα, τα πράγματα είναι διαφορετικά.

Δεν εννοώ ότι το κράτος είναι τελείως ανίσχυρο, αλλά ότι έχει περιορισμένα περιθώρια ελιγμών.

Έτσι, μπορεί π.χ. να αποφασίσει ποιούς θα φορολογήσει περισσότερο, αλλά δεν έχει λόγο στα μεγάλα προβλήματα.

Όλοι οι πολιτικοί θεσμοί που δημιουργήθηκαν μεταπολεμικά, βασίζονταν στην αντίληψη ότι το κράτος είναι ικανό να διαχειριστεί την οικονομία, την άμυνα, όπως και τις πολιτισμικές νόρμες μιας κοινωνίας.

Αλλά τώρα πια η ιδέα της εθνικής κυριαρχίας αποτελεί αυταπάτη, αφού δεν υπάρχει ούτε ένα έθνος που να είναι κυρίαρχο.

Ακόμη και πολύ θαραλλέοι πολιτικοί, όπως ο Λούλα στη Βραζιλία, χρειάζεται να παρακολουθούν τις αντιδράσεις των αγορών όταν υιοθετούν τη μια ή την άλλη πολιτική.

Αντίθετα, κυριαρχούν τα χρηματιστήρια που δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να παρακολουθούν τις ισοτιμίες των νομισμάτων κι όταν εντοπίσουν μια αδυναμία, να τη διογκώνουν μέχρι να πάρει διαστάσεις τεράστιου προβλήματος, μέσω των ΜΜΕ και της πληροφορικής, ώστε να οδηγήσουν σε πτώση των μετοχών και υποτιμήσεις και να δημιουργήσουν συνθήκες κερδοσκοπίας για το μεγάλο κεφάλαιο.

 .

Πώς μπορεί να επέλθει η αλλαγή; Πώς είναι δυνατόν το σύστημα της αγοράς να παραμένει τόσο σταθερό σ’ένα περιβάλλον γενικής ρευστότητας, για να χρησιμοποιήσουμε δικούς σας όρους;

Όπως σάς είπα, δε βλέπω κάποια αρχή ικανή να επιβάλει κάτι διαφορετικό και πιστεύω ότι για να υπάρξει θα περάσουν δεκαετίες, δεν είναι κάτι που θα εμφανιστεί μέχρι τις επόμενες εκλογές.

Η μόνη ριζική λύση που βλέπω είναι να εδραιωθεί ένας τρόπος ζωής, που θα καταστήσει το υπάρχον σύστημα έκπτωτο.

Δηλαδή, να σταματήσει το σκεπτικό τού να δανείζεται κανείς για την απόκτηση αυτοκινήτου ή σε επίπεδο κρατών, το να καταφεύγουν σε δανεισμό για να μειώσουν τους φόρους για τους πολύ πλούσιους, και να υιοθετηθεί ένας τρόπος ζωής, που θα παρέχει σε κάποιο βαθμό ασφάλεια σε όλους.

Σε τέτοιο περιβάλλον οι κερδοσκόποι δεν μπορούν να κάνουν πολλά πράγματα.

 .

Δηλαδή ένας αντικαταναλωτικός τρόπος ζωής.

Ακριβώς. Το μισό πρόβλημα είναι ο υπερβολικός καταναλωτισμός της σπατάλης, που κυριαρχεί.

Γι’ αυτό και κανένα επίδοξο κόμμα εξουσίας δεν υπόσχεται στους ψηφοφόρους πως θα πατάξει τον καταναλωτισμό.

Δεν μιλάμε φυσικά για λιτότητα, αλλά για αλλαγή νοοτροπίας και τρόπου ζωής, με έμφαση στην ικανοποίηση των αναγκών και όχι την ικανοποίηση των καταναλωτών.

Ο κόσμος τότε δεν θα σπαταλάει χρήματα για την απόκτηση διάφορων gadgets, όπως για παράδειγμα το να αγοράζεις καινούριο κινητό, χωρίς το παλιό να έχει βλάβη…

 .

Αυτό γίνεται γιατί οι κατασκευαστές των gadgets διασφαλίζουν ότι μόλις εισαχθεί το νέο μοντέλο μιας συσκευής τα παλιότερα θα γίνουν παρωχημένης τεχνολογίας και αυτό ακριβώς τονίζουν όταν τα διαφημίζουν. Τέτοια τεχνάσματα χρησιμοποιούν για να παγιδεύουν τους καταναλωτές.

Φυσικά.

Τα διαφημιστικά κόλπα αρχίζουν από τις διαφημίσεις στην παιδική τηλεόραση, όταν π.χ. τα νέα μοντέλα αθλητικών παπούτσιών παρουσιάζονται με τέτοιον τρόπο, που κάνει τα παιδιά να αισθάνονται πως θα γίνουν ρεζίλι στο σχολείο αν εμφανιστούν με παλιότερα.

Μ’αυτόν τον τρόπο ασκούνται πιέσεις από παντού και απαιτείται θάρρος και αντοχή για να αντισταθεί κανείς στον καταναλωτισμό. Κάποιοι το κατορθώνουν και δημιουργούνται μικροί πυρήνες, όπως για παράδειγμα στην Ιταλία υπάρχει το κίνημα “slow food”, που έχει εξαπλωθεί σε 160 χώρες.

Ή το “Cittaslow”, που αποσκοπεί στην επιβράδυνση του ρυθμού ζωής στα αστικά κέντρα και στη διασφάλιση της ποιότητας ζωής, αντί για την ποιότητα της κατανάλωσης.

Τέτοιες πρωτοβουλίες αποτελούν «νησάκια» σε ένα αρχιπέλαγος.

Από αυτό το σημείο ως τη ριζική αλλαγή νοοτροπίας είναι μακρύς ο δρόμος.

Με παρηγορεί όμως η σκέψη πως κάθε πλειοψηφία στην ιστορία ξεκίνησε ως μειοψηφία κι έτσι το ίδιο μπορεί να συμβεί και με τις κινήσεις που αναφέραμε. Δεν έχω δυστυχώς άλλο όραμα να σας προσφέρω.

 .

Ποιός θεωρείτε ότι είναι ο ρόλος των διανοούμενων σε αυτήν την προσπάθεια;

Η διανόηση έχει γίνει κι αυτή ένα προϊόν που πωλείται και αγοράζεται και αυτό ισχύει για όλους, τόσο συντηρητικούς, όσο και προοδευτικούς.

Παλιότερα, ας πούμε στη δεκαετία του ’30, υπήρχαν διανοούμενοι με κάποιο όραμα, κομμουνιστικό ή ακόμη και φασιστικό.

Σήμερα οι διανοούμενοι με όραμα είναι πολύ λίγοι.

Ο Μισέλ Φουκώ έχει πει ότι δεν υπάρχουν πια ολοκληρωμένοι διανοούμενοι: οι πανεπιστημιακοί στηρίζουν τα πανεπιστήμια, οι καλλιτέχνες τα θέατρα, οι γιατροί τα νοσοκομεία, η κάθε κατηγορία τα δικά της επαγγελματικά συμφέροντα.

Λείπουν οι διανοούμενοι που θα στοχαστούν με πλαίσιο αναφοράς την ανθρωπότητα ολόκληρη.

 .

Αυτή η απουσία έχει να κάνει με τη σχετικοποίηση και την εμπορευματοποίηση της γνώσης;

Οι διαδικασίες της εμπορευματοποίησης, της απορρύθμισης, του ατομισμού χαρακτηρίζουν όλες τις πλευρές της σύγχρονης κοινωνίας.

Έτσι δεν υπάρχουν πια «κέντρα βάρους», σημεία συνεύρεσης, και «εργοστάσια αλληλεγγύης».

Όλα είναι σκόρπια, ρευστά.

Συνεργαζόμαστε στιγμιαία για την αντιμετώπιση ενός προβλήματος και στη συνέχεια μεταπηδάμε σε κάτι άλλο, όταν βαρεθούμε, και όχι όταν το πρόβλημα έχει επιλυθεί.

Δεν υπάρχει αγκυροβόλι.

 
Αν λοιπόν, όπως περιγράφετε και στα βιβλία σας, ζούμε πια σε ένα μεταμοντέρνο, ρευστό κόσμο, μια ρευστή μετανεωτερικότητα, ποιά θα είναι η διάδοχη κατάσταση;

Χρησιμοποιώ, όπως ίσως ξέρετε, τον όρο interregnum, που χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Τίτο Λίβιο για να περιγράψει την κατάσταση στη Ρώμη μετά το θάνατο του Ρωμύλου, που βασίλεψε για 37 χρόνια, όσο ήταν τότε ο μέσος όρος ζωής.

Μετά το θάνατό του, ελάχιστοι Ρωμαίοι θυμούνταν τη Ρώμη πριν το Ρωμύλο.

Οπότε επικρατούσε μια κατάσταση τραγικής αβεβαιότητας και έλλειψης προσανατολισμού, μέχρι να βρεθεί βασιλιάς.

Ο Γκράμσι δανείστηκε τον όρο και τον προσάρμοσε για να περιγράψει μια κατάσταση όπου οι παλιές πρακτικές δεν είναι πια αποτελεσματικές, ενώ νέοι τρόποι δεν έχουν ακόμα εφευρεθεί.

Είναι εξαιρετικά δύσκολο να προβλέψουμε ποιοί θα είναι αυτοί οι τρόποι. Ίσως σε άλλα σημεία της υδρογείου να έχουν ήδη βρεθεί και να μην το γνωρίζουμε.

Αυτό το μαθαίνουμε πάντα εκ των υστέρων.

Στη διάρκεια του 20^ου αιώνα, ούτε ένα από τα γεγονότα που άλλαξαν τον ρου της ιστορίας δεν είχε προβλεφθεί.

Όλα αποτέλεσαν εκπλήξεις και ο κόσμος δεν μπορούσε να πιστέψει πως συνέβαιναν.

Οταν μελετούσα την ιστορία του εργατικού κινήματος στη Βρετανία και έκανα έρευνα στα αρχεία τηςGuardian στο Μάντσεστερ, διαπίστωσα πως ούτε μια φορά μέχρι το 1870  δεν είχε γίνει αναφορά στην βιομηχανική επανάσταση, ούτε στην κοιτίδα της, το Μάντσεστερ.

Ο κόσμος δεν είχε αντιληφθεί πως ζούσε τη βιομηχανική επανάσταση.

Επομένως, αν τώρα ζούμε μια μετα-ρευστή επανάσταση, μόνο τα παιδιά σας θα τη συνειδητοποιήσουν.

 .

Αυτό είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον.

Ο συμπατριώτης σας Κορνήλιος Καστοριάδης, όταν λόγω των ριζοσπαστικών του θέσεων ερωτήθηκε αν στόχος του ήταν να αλλάξει τον κόσμο, απάντησε «Ούτε κατά διάνοια. Ποτέ δεν πέρασε από το μυαλό μου να αλλάξω τον κόσμο. Αυτό που επιθυμώ είναι να αλλάξει η ανθρωπότητα από μόνη της, όπως έκανε τόσες φορές στο παρελθόν».

Αυτή είναι οπτική αισιόδοξου ανθρώπου.

 .
Την προσυπογράφετε σε τελική ανάλυση;

Δεν θα προλάβω να το δω, γιατί είναι μακροπρόθεσμο.

Όμως ελπίζω ο 21^ος αιώνας να είναι αφιερωμένος στην επανασύνδεση εξουσίας και πολιτικής, μέσα από συλλογική δράση και κοινούς στόχους.

Η διάκριση μεταξύ αισιόδοξης και απαισιόδοξης στάσης κατά τη γνώμη μου είναι λογικά εσφαλμένη, αφού δεν εξαντλεί όλες τις πιθανότητες.

Ποιός είναι ο αισιόδοξος; Όποιος πιστεύει πως ο κόσμος ως έχει εδώ και τώρα, είναι ο καλύτερος δυνατός.

Ποιός είναι ο απαισιόδοξος; Αυτός που σκέφτεται πως ίσως ο αισιόδοξος να έχει δίκιο.

Υπάρχει και ο Καστοριάδης μεταξύ των δύο θέσεων, που λέει πως ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός και έλπιζε πως κάποτε θα πραγματοποιηθεί.

Όσον αφορά στο απώτερο μέλλον, η άποψη του είναι σωστή, όχι όμως όσον αφορά στο άμεσο μέλλον.

Όσο για μένα, είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος και μακροπρόθεσμα αισιόδοξος.

Δεν βλέπω ριζοσπαστικές αλλαγές σύντομα, αλλά είμαι σίγουρος, πως είναι στο πρόγραμμα.

[1] Ο ψυχίατρος R.D. Laing, ορίζει ως «διπλούς δεσμούς», τα διαφορετικά αντιφατικά μηνύματα στα οποία είναι εκτεθειμένα τα μέλη της οικογένειας λόγω της ταυτόχρονης επιρροής της κοινωνίας και της οικογένειας και την ανάγκη να απαντήσουν σε πολύ συχνά παράλογες προκλήσεις για να μην τιμωρηθούν.

 

 Πηγή: eyedoll.gr  το είδαμε στο http://sxoliastesxwrissynora.wordpress.com

Διαβάστε περισσότερα ...