Subscribe Twitter Twitter

Παρέμβαση - Τίτλοι Αναρτήσεων

Τετάρτη 2 Οκτωβρίου 2013

«Και τώρα η ταύτιση»

Να υπενθυμίσουμε ότι τέτοιες μέρες το 1941 οι Ναζί προχώρησαν στη μεγαλύτερη ομαδική εκτέλεση της Ιστορίας -τη «Σφαγή του Μπάμπι Γιαρ»- δολοφονώντας με πολυβολισμούς 33.771 Εβραίους του Κιέβου.
Κι όμως, ώς το 1943-44 λίγα λέγονταν και γράφονταν στην (όμως εμπόλεμη κατά του ναζισμού) Δύση για το Ολοκαύτωμα των Εβραίων, την «τελική λύση» και τα Στρατόπεδα Συγκέντρωσης. Οπως ακόμα λιγότερα επίσης λέγονταν για τη μαζική εξολόθρευση Σοβιετικών αιχμαλώτων πολέμου, με τους κομμουνιστές να εκτελούνται αμέσως κι άνευ ετέρας.
Τι να κάνουμε; επρόκειτο για τις ζωές «παιδιών κατώτερων θεών», για τις ζωές «υπανθρώπων» – ψιλά γράμματα ή μάλλον «ελληνικά ήταν, δεν διαβάζονταν»
Να σημειώσουμε επίσης ότι τη Σφαγή του Μπάμπι Γιαρ οι Ναζί μπόρεσαν να τη διαπράξουν, διότι μαζί τους συνεργάζονταν Ουκρανοί εθνικιστές, απ’ αυτούς που στη συνέχεια πολέμησαν στο πλευρό των Γερμανών εναντίον της πατρίδας τους, του λαού τους και τους έθνους τους.
Αυτά, για την Ιστορία, που οι άκρες της φθάνουν ώς τις ημέρες μας.
Καλημέρα σας!
Να μην ξεχνάμε, εις ό,τι αφορά τη Χρυσή Αυγή: το έγκλημα διώκεται, όχι το φρόνημα. (Αν τώρα αυτό το φρόνημα οδηγεί αναγκαστικώς στο έγκλημα, είναι άλλης τάξεως ζήτημα, πολιτικό, φιλοσοφικό, ηθικό και πάντως ποινικό, μόνον αφού το έγκλημα έχει επισυμβεί). Οπως φαίνεται για τα δεκάδες εγκλήματα που περιέχονται στη δικογραφία.
Το ποινικό δίκαιο επιλαμβάνεται όταν έχουν συντελεσθεί αξιόποινες πράξεις και τότε μόνον ερευνάται το γιατί και το πώς.
Επίσης να προσέξουμε ή μάλλον να προσέχουμε: οι συλληφθέντες δεν είναι καταδικασμένοι, ούτε καν υπόδικοι ακόμα. Διαθέτουν το τεκμήριο της αθωότητας έως αποδείξεως του εναντίου. Χρειάζεται
προσοχή διότι τις επόμενες πολλές ημέρες θα βαδίζουμε σε τεντωμένο σχοινί. Ηδη οι εύκολοι Ιαβέρηδες αναφέρονται στον ατυχή εκείνον «αντιρατσιστικό νόμο», που επέτρεπε τη δίωξη της γνώμης, τη δίωξη των ιδεών, ολολύζοντας, ΠΑΣΟΚιοι και ΔΗΜΑΡίτες, ότι αν ο νόμος αυτός είχε τότε ψηφισθεί, η Χρυσή Αυγή θα είχε από τότε εξαρθρωθεί. Λες και οι Χρυσαυγίτες που συνελήφθησαν, συνελήφθησαν για τις ιδέες τους (έστω κι αν παρότρυναν σε εγκλήματα) κι όχι για εγκλήματα που φέρονται να έχουν διαπράξει οι ίδιοι. Ή λες (από την άλλη μεριά) και δεν υπήρχαν τριάντα χρόνια τώρα νόμοι για να αντιμετωπίσουν τη δράση τους, αλλά «εκοιμούντο». (Στην πραγματικότητα όντως «εκοιμούντο», αλλά αυτό είναι μια άλλη επίσης ιστορία).
Οι διαφορές αυτές δεν είναι λεπτές, είναι χοντρές. Και επειδή τις επόμενες μέρες θα κληθούμε να παρακολουθήσουμε ερμηνείες του Συντάγματος, ερμηνείες του Κανονισμού της Βουλής κι ερμηνείες του Εκλογικού Νόμου, καλό θα είναι να ’χουμε μάτιααυτιά και (κυρίως) στόματα ανοιχτά.
Ηδη μετά τη χρεωκοπία της «θεωρίας των δύο άκρων» και την κατάρρευση του νεοπαγούς κι εξαμβλωματικού σοφίσματος περί «συνταγματικού τόξου», μια (παλιά) νέα καραμέλα (ξανα)κυκλοφορεί στην πιάτσα: η ταύτιση.
Ηδη την επομένη του αποτρόπαιου φόνου, ο κ. Χρύσανθος Λαζαρίδης προσπάθησε στη Βουλή να ταυτίσει χρυσαυγίτικες συμπεριφορές με τη στάση βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ.
Πιο σαφής ο κ. Πρετεντέρης ταύτιζε χθες στο άρθρο του στα «ΝΕΑ» όσους μιλούν για «διεφθαρμένα κόμματα»«κλέφτες πολιτικούς»«αλήτες ρουφιάνους δημοσιογράφους»«διαπλεκόμενους επιχειρηματίες» με τους Χρυσαυγίτες.
Οπότε δύο τινά συμβαίνουν: ή όποιος αριστερός ή δεξιός πολίτης (ή όποιο πολιτικό κόμμα) ζητεί κάθαρση, απόδοση δικαιοσύνης και διαφάνεια είναι χρυσαυγίτης, ή διαπλοκή, διαφθορά, δημοσιογραφική αλητεία, τα σκάνδαλα και κλέφτες πολιτικοί ουδέποτε υπήρξαν.
Πιο ξεσκολισμένος απ’ τον κ. Πρετεντέρη, άλλος δημοσιογράφος του ΔΟΛ, πάει την ταύτιση σε πιο βαθειά νερά, διαπιστώνοντας ότι υπάρχουν «κοινά συστατικά στην ιδεολογία τμημάτων της Αριστεράς (όχι όλης) με τη Χρυσή Αυγή».
«Οχι όλης» – ποιάς; εκείνης «που η παγκοσμιοποίηση έκανε έννοια περιζήτητη και στην Αριστερά το έθνος», αποφαίνεται ο ρέκτης του εκσυγχρονισμού δημοσιογράφος. Τα «εθνολαϊκά θούρια ενώνουν πολλούς και διαφορετικούς» κατά τον αρθρογράφο, «όπως τον Καρατζαφέρη με τον Αλαβάνο, τον Ακη με την Παπαρήγα» και πάει λέγοντας.
Και για να μην υπάρχει αμφιβολία πού το πάει, ο ίδιος καταλήγει: «Σε δύο περιπτώσεις ο ιδεολογικός εξτρεμισμός, όχι τυχαία μόνον απ’ την περιοχή των εθνοκεντρικών, αριστερών και ακραίων ναζιστών (σ.σ.: υπάρχουν και μετριοπαθείς ναζί;) οδήγησε στην ακραία βία. Στην περίπτωση της αριστερής τρομοκρατίας της 17Ν και στην περίπτωση της Χρυσής Αυγής».
Eδώ η ταύτιση της φασιστικής βίας της 17Ν με μιαν «αριστερή τρομοκρατία» εναρμονίζεται με την κυρίαρχη προπαγάνδα, που δεν θέλει να ακούει την Αριστερά όταν διακηρύσσει πως δεν έχει σχέση με κουκουλοφόρουςμπάχαλους και δίκην θεού τιμωρούς. Διότι στην κοινή γνώμη
πρέπει να μένει ζωντανή η υποψία ότι η Αριστερά κουκουλώνει στους κόλπους της κουκουλοφόρους, όπως αυτούς που έκαψαν κόσμο στη Μαρφίν, ότι η Αριστερά δεν είναι κάθετα αντίθετη στη φασιστική βία ό, τι κι αν δηλώνουν πως είναι αυτοί που τη μετέρχονται.
Χίλιες τέτοιες δηλώσεις έχουν κάνει χίλια στελέχη της Αριστεράς, τον χαβά του ο δημοσιογράφος που δεν είναι ούτε αλήτης ούτε ρουφιάνος. Χρεώνει τα ποινικά εγκλήματα της 17Ν στην πολιτική δράση της Αριστεράς. Τσίφτης!
Η ταύτιση όμως της Αριστεράς με τις χρυσαυγίτικες τακτικές δεν περιορίζεται μόνον στα «σκληρά» (17Ν), πάει και στα «μαλακά», να ταυτισθεί δηλαδή στο λάου λάου στα μάτια του λαού η αντίσταση αριστερών (και όχι μόνον) πολιτών στις Σκουριές (φέρ’ ειπείν) με εγκληματικές πράξεις.
Αλλά, αν αυτή τη θεωρία της ταύτισης σκέψεων και πράξεων της Αριστεράς και των αριστερών (ενίοτε και ορισμένων δεξιών) με τον χρυσαυγίτικο εσμό μπορούν να την πλασάρουν ο κ. Λαζαρίδης, διάφοροι κουτοί του χώρου του, πονηροί δημοσιογράφοι και χαροκαμένοι ΠΑΣΟΚιοι, δεν μπορεί να την αναπαράγει ο γραμματέας του ΚΚΕ, κ. Κουτσούμπας: «Βούτυρο στο ψωμί
της Χρυσής Αυγής υπήρξε τόσο η στάση και η ανοχή των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. όλα τα προηγούμενα χρόνια και με τη θεωρία των δύο άκρων, άλλο τόσο και αυτή η αφηρημένη αντιμνημονιακή πολιτική, τα αντιμνημονιακά μέτωπα. Της έδωσαν τη δυνατότητα να εμφανισθεί ως αντισυστημική δύναμη κι αυτό έγινε με την ανοχή κομμάτων όπως η αξιωματική αντιπολίτευση κι άλλων πολιτικών δυνάμεων. Η αξιωματική αντιπολίτευση είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, σε αυτόν αναφέρομαι ευθέως (σ.σ.: το καταλάβαμε). Η ανοχή αυτή και η αντιμνημονιακή ρητορεία όπου βρισκόμαστε όλοι μαζί σε κάποιες κινητοποιήσεις, απόφασίστες κι εθνικιστές μέχρι δεν ξέρω τι άλλους που είμαστε αντίθετοι στο μνημόνιο, έδωσε ανοχή κι αξιοποίησε η Χρυσή Αυγή αυτό το γεγονός. Οχι ότι το έκαναν οι άνθρωποι του ΣΥΡΙΖΑ σκόπιμα, να μην παρεξηγηθώ». Οχι, από κουταμάρα το έκαμαν, δεν σε παρεξηγούν, καλέ μου άνθρωπε.
Αν και δεν θυμάμαι να συνδιαδήλωσα ποτέ με φασίστες, ούτε είδα το ΚΚΕ να συνδιαδηλώνει μαζί τους, μάλλον δίκιο έχουν ο κ. Πρετεντέρης και ο κ. Κουτσούμπας. Χωρίς να το θέλω, τόσον καιρό ταυτίζομαι με τον κ. Κασιδιάρη!
Πώς το έπαθα εγώ αυτό; τι θα απολογηθώ τώρα στη θεία Φωτούλα; Πώς με έπιασε εμένα κορόιδο ο Παναγιώταρος και του άλειφα βούτυρο το ψωμί του – νααα κάτι καρβέλια διότι είναι και μεγαλοκούφαρος ο κτήνος.
Στο μεταξύ, η Τρόικα ζητάει ακόμα 10.000 απολύσεις – αυτή τη φορά τραπεζικών. Ζητάει νέους φόρους για το 2014 12,5% περισσότερους απ’ όσους το 2013, ύψους 44 δισ. Ζητάει κι άλλο πετσόκομμα μισθών, θέλει πλήρη απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων. Να διαμαρτυρηθώ ή θα θεωρήσει ο κ. Πρετεντέρης ότι ασκώ αριστερή τρομοκρατία; Να διαμαρτυρηθώ ή θα μου πει ο κ. Κουτσούμπας ότι με κάτι τέτοια θολά αντιμνημονιακά βάζω βούτυρο στο ψωμί της Χρυσής Αυγής;
Να διαμαρτυρηθώ που ο κ. Σαμαράς έχει υπογράψει ότι καμμιά ελληνική κυβέρνηση δεν θα μπορεί να ξεϋπογράψει τις δανειακές συμβάσεις, ή θα με παραπέμψουν για εγκληματικές ενέργειες στις Σκουριές, επειδή δεν θέλω να πίνει ο κόσμος νερό δηλητηριασμένο με αρσενικό;
Να διαμαρτυρηθώ ή να κάτσω να μαρτυρήσω;..
Του Στάθη απ' το enikos.gr via http://www.inprecor.gr
Διαβάστε περισσότερα ... Bookmark and Share

Ενώπιον χρηματοπιστωτικής καταστροφής οι ΗΠΑ

Ισως έτσι να τελειώνει ο κόσμος: όχι με μια μεγάλη έκρηξη, αλλά, συγκεκριμένα, με μια έκρηξη θυμού.
Tου PAUL KRUGMAN / THE NEW YORK TIMES

Εντάξει, το προσωρινό κατέβασμα των ρολών εκ μέρους της ομοσπονδιακής κυβέρνησης των ΗΠΑ δεν θα σήμαινε και το τέλος του κόσμου... Ωστόσο, μια δήλωση αδυναμίας του δημόσιου χρέους των ΗΠΑ, που θα συμβεί αν δεν αυξήσει σύντομα το Κογκρέσο τα όρια δανεισμού του κράτους, μπορεί να οδηγήσει σε χρηματοπιστωτική καταστροφή. Δυστυχώς, πολλοί Ρεπουμπλικανοί είτε δεν το κατανοούν είτε δεν τους ενδιαφέρει.
Ας αναφερθούμε όμως πρώτα στα οικονομικά θέματα. Μετά το κατέβασμα των ρολών του αμερικανικού κράτους το 1995 και το 1996, πολλοί παρατηρητές κατέληξαν στο συμπέρασμα πως, αν και τέτοια γεγονότα δεν είναι θετικά, ασφαλώς δεν αποτελούν και καταστροφή. Αλλωστε, οι υπηρεσίες πρώτης ανάγκης συνεχίζουν να παρέχονται και, πέραν μιας μικρής «ενόχλησης» για τον πολύ κόσμο, η ζημία δεν είναι παρά προσωρινή. Αυτά ισχύουν ακόμη μερικώς, αλλά είναι σημαντικό να υπενθυμίσουμε ότι όταν «έκλεισε το κράτος» επί προεδρίας Κλίντον, η αμερικανική οικονομία βρισκόταν στα καλύτερά της. Σήμερα, η οικονομία μας είναι αδύναμη, γεγονός που οφείλεται μερικώς στις μειωμένες δημόσιες δαπάνες. Το να κατεβάσει ρολά το κράτος σημαίνει ακόμη ένα πλήγμα για την πραγματική οικονομία, που θα είναι σημαντικό αν το κράτος παραμείνει κλειστό για μεγάλο χρονικό διάστημα. Και όμως, το κλείσιμο του κράτους δεν είναι κάτι τρομερό αν συγκριθεί με την πιθανότητα να αρνηθεί το Κογκρέσο να εγκρίνει την αύξηση των ορίων δανεισμού του Δημοσίου.
Εάν φτάσουμε στα όρια του δανεισμού θα μας εξαναγκάσει ως χώρα σε μια άμεση, τεράστια περικοπή δαπανών, που είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα επαναφέρει την αμερικανική οικονομία σε κατάσταση ύφεσης. Πέραν αυτού, η αδυναμία να αυξηθεί το εν λόγω όριο θα σημάνει τη μη εξυπηρέτηση του υπάρχοντος χρέους των ΗΠΑ. Κάτι τέτοιο θα έχει πιθανότατα τρομακτικές επιπτώσεις.
Γιατί; Οι χρηματαγορές εμπιστεύονται τα αμερικανικά ομόλογα ως το ύστατο επενδυτικό καταφύγιο. Η υπόθεση ότι οι ΗΠΑ θα «κρατάνε πάντα τον λόγο τους» σε ό,τι αφορά την εξυπηρέτηση του χρέους τους, αποτελεί τη ραχοκοκαλιά του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος. Ειδικότερα, οι επενδυτές απαιτούν πάντα να τους εκχωρούνται βραχυπρόθεσμα ομόλογα του αμερικανικού Δημοσίου ως εγγύηση, όταν θέλουν να έχουν την απόλυτη εγγύηση για τα δάνεια που χορηγούν. Τα βραχυπρόθεσμα αμερικανικά ομόλογα είναι τόσο σημαντικά γι’ αυτόν τον σκοπό, ώστε κατά περιόδους οι αποδόσεις τους να είναι αρνητικές. Με άλλα λόγια, οι αγορές τα χειρίζονται όχι σαν να ήταν ρευστό, αλλά καλύτερα και από το ρευστό.
Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι αίφνης γίνεται αντιληπτό πως τα αμερικανικά ομόλογα δεν είναι ασφαλή. Το σύστημα θα κατέρρεε πλήρως. Ισως, αν ήμασταν τυχεροί, να μπορούσαν τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα να προσφέρουν μια εναλλακτική λύση. Θα ήταν όμως πιθανόν να πυροδοτήσει μια πτώχευση, μια τεράστια χρηματοπιστωτική κρίση, δίπλα στην οποία η προ πενταετίας κατάρρευση της Lehman Brothers θα έμοιαζε με παιχνίδι για παιδιά...
Κανένα πολιτικό σύστημα που στηρίζεται στη λογική δεν θα οδηγούσε τα πράγματα σε μια τέτοια κατάσταση. Αλλά το πολιτικό σύστημά μας δεν στηρίζεται στη λογική και μεγάλος αριθμός Ρεπουμπλικανών νομοθετών πιστεύει ότι μπορεί να αναγκάσει τον πρόεδρο Ομπάμα να πάρει πίσω τη μεταρρύθμιση του συστήματος υγείας, αν απειληθεί η χώρα με πτώχευση.
Σε ό,τι αφορά τώρα την πολιτική εκδοχή αυτής της κρίσης. Οσοι είναι λογικοί άνθρωποι γνωρίζουν καλά ότι ο πρόεδρος Ομπάμα ούτε μπορεί ούτε θα επιτρέψει στον εαυτό του να υποκύψει σε έναν τέτοιο εκβιασμό. Και αυτό, όχι μόνο διότι η μεταρρύθμιση του συστήματος υγείας αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο του έργου του. Αν αρχίσει να υποχωρεί στις απαιτήσεις ανθρώπων που απειλούν να καταστρέψουν την παγκόσμια οικονομία για να επιτύχουν τους σκοπούς τους, το μόνο που θα μπορεί να κάνει μελλοντικά θα είναι να πάρει το αμερικανικό σύνταγμα και να το σκίσει.
Υπενθυμίζω, λοιπόν, ότι όλα αυτά μοιάζουν τρελά, αλλά και ότι η τρέλα δεν βρίσκεται στην κατάσταση που βιώνουμε, αλλά στο μυαλό των πολιτικών μας και των ανθρώπων που τους ψηφίζουν.

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_02/10/2013_521259
Διαβάστε περισσότερα ... Bookmark and Share

Κόλπο γκρόσο για την Κύπρο




Την επιτάχυνση μιας διαδικασίας συνομιλιών μεταξύ της Κυπριακής Δημοκρατίας, του ψευδοκράτους, της Αθήνας και της Άγκυρας συμφώνησαν στη συνάντησή τους την περασμένη Δευτέρα στη Νέα Υόρκη οι υπουργοί Εξωτερικών Ελλάδας και Τουρκίας επιβεβαιώνοντας όσα έγραφε το «Ποντίκι» από τον περασμένο Ιούλιο.
Τότε, στις 22 Ιουλίου, το site του «Π», σε ρεπορτάζ με αφορμή την επίσκεψη του Αμερικανού υπουργού Οικονομικών στην Αθήνα και με τίτλο «Ακριβή μου υποστήριξη», έγραφε:

«Αναγνωρίζουμε τις δύσκολες αποφάσεις της Αθήνας, δήλωσε ο Αμερικανός υπουργός Οικονομικών Τζακ Λιου και μετέφερε τη στήριξη των ΗΠΑ στην κυβέρνηση. Ζητάνε μήπως κάτι οι Αμερικανοί γι’ αυτήν τη στήριξη ή απλώς είναι φιλεύσπλαχνοι;

Εκτός από το παραπάνω ερώτημα, υπάρχει ένα ακόμη: Τι μπορεί να δώσει η ελληνική κυβέρνηση στην Ουάσιγκτον; Μήπως – μεταξύ άλλων – και μια κάποια μεγαλύτερη ευελιξία στο Κυπριακό;

Ίσως να είναι τυχαίο, αλλά ο υπουργός Εξωτερικών και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Ευ. Βενιζέλος έσπευσε στην Άγκυρα για να συναντηθεί με τον Νταβούτογλου την παραμονή της επετείου της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο. Μία μέρα νωρίτερα ο Ευ. Βενιζέλος είχε ορίσει ειδικό σύμβουλο επί του Κυπριακού τον παλαίμαχο και έμπειρο πρέσβη Δ. Καραϊτίδη.

Όλες αυτές οι συμπτώσεις αποκτούν κάποιο νόημα αν έχουν βάση όσα ακούγονται στο ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών περί της αμερικανικής διάθεσης / επιδίωξης να οργανώσουν – μέσα στον Οκτώβριο – μια τετραμερή (Ελλάδα, Κύπρος, Τουρκία, τουρκοκυπριακό ψευδοκράτος) διάσκεψη με στόχο την επίλυση του Κυπριακού στη βάση μιας παραλλαγής του σχεδίου Ανάν, το οποίο θα αποδεχτούν χωρίς έξωθεν παρεμβάσεις οι εμπλεκόμενες πλευρές.

Ενδεχομένως, όπως εκτιμούν κάποιοι Έλληνες διπλωμάτες, η ιστορία αυτή να έχει προχωρήσει πολύ. Δηλαδή να έχει δοθεί η κατ’ αρχήν θετική ελληνική (και κυπριακή) απάντηση, καθώς και οι δυο χώρες λόγω (και) της άθλιας οικονομικής τους κατάστασης δυσκολεύονται να προφέρουν το όχι.

Στην περίπτωση που όλα τα παραπάνω είναι σωστά – κάτι που θα αποδειχτεί σύντομα άλλωστε –, μπορεί να πει κανείς ότι το φλερτ (επιβεβαίωσης) που δέχεται από την Ουάσιγκτον ο Σαμαράς (επίσκεψη Λιου, πρόσκληση για επίσκεψη στον Λευκό Οίκο για τις 8 Αυγούστου) έχει ήδη κοστίσει πανάκριβα».

Αυτά γράφαμε τότε και, από την περασμένη Δευτέρα, μετά τη συνάντησή τους, Βενιζέλος και Νταβούτογλου φρόντισαν να μας επιβεβαιώσουν (όχι ότι έχουμε ανάγκη την... αξιοπιστία τους) απόλυτα!

Σύμφωνα λοιπόν με αυτά που αποφάσισαν, το επόμενο διάστημα θα πρέπει να περιμένουμε τις ξεχωριστές συναντήσεις τους με τους διαπραγματευτές της ελληνοκυπριακής κυβέρνησης (για να μην ξεχνιόμαστε) και τουρκοκυπριακού ψευδοκράτους (για να μην ξεχνιόμαστε, επίσης...). Με αυτόν τον τρόπο, όπως συνάγεται, οργανώνεται το «κόλπο» της τετραμερούς διάσκεψης για το Κυπριακό, μια διαδικασία η οποία ξεχειλώνει το πλαίσιο αναζήτησης λύσης.

Άντε, και εις ανώτερα!

http://www.topontiki.gr/
Διαβάστε περισσότερα ... Bookmark and Share

Μακριά αλλά, πάντα,...αγαπημένοι Μαξίμου και Φαήλος [παρασκήνιο]


Μακριά αλλά, πάντα,...αγαπημένοι Μαξίμου και Φαήλος [παρασκήνιο]
Η συνάντηση με τον Αν. Παπαμιμίκο και η γνώμη του πρωθυπουργού.

Η ΝΔ απέκτησε, ως φαίνεται, τα δικά της...γουναράδικα (η ρήση του Άρη Βελουχιώτη που χρησιμοποιήθηκε από βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ και έτυχε έντονης πολιτικής εκμετάλλευσης από τη Λ. Συγγρού) σε όσα είπε το μέλος της Π.Ε του κόμματος Φαήλος Κρανιδιώτης.
Ο γνωστός δικηγόρος είναι στενός φίλος του πρωθυπουργού και άτυπος σύμβουλός του αφού συναντώνται συχνά, ενώ συνομιλεί με τους Χρύσανθο Λαζαρίδη και Τάκη Μπαλτάκο. Φανατικός οπαδός της θεωρίας των δύο άκρων και "εχθρός" της Αριστεράς και ειδικότερα του ΣΥΡΙΖΑ, τον οποίο ...περιλούζει σχεδόν καθημερινά από το σάϊτ antinews και την εφημερίδα Δημοκρατία.
"Όπως πατάξαμε τη μία ανομία έτσι θα πατάξουμε και την άλλη", είπε, σήμερα, στον Real Fm και το Νίκο Χατζηνικολάου, επιβεβαιώνοντας τις προθέσεις του.
Η ΝΔ διοχέτευε, χθες βράδυ, πληροφορίες ότι τον εγκάλεσε -συναντήθηκε με τον γραμματέα Ανδρέα Παπαμιμίκο- και ότι οι απόψεις του είναι προσωπικές. Όμως η αναφορά του στο "σκυλολόϊ του ΣΥΡΙΖΑ", οι αγοραίες εκφράσεις και η ρήση "εγώ κρατώ τις σφαίρες μου για την άλλη πλευρά", άναψαν φωτιές και έφεραν σε δύσκολη θέση το Μέγαρο Μαξίμου.
'Ομως, ουδείς πιστεύει ότι θέλει να κατασταλλεί η δράση του Φαήλου Κρανιδιώτη, αφού αποτελεί παράγοντα συσπείρωσης της σκληροπυρηνικής δεξιάς βάσης της Νδ και θεωρείται ότι μπορεί να προσελκύσει ψηφοφόρους της Χρυσής Αυγής.
Χαριτολογώντας, κορυφαίος υπουργός έλεγε ότι "ο Φαήλος είναι η σοβαρότερη εκδοχή της Χ.Α που μας προτείνει ο Μπάμπης Παπαδημητρίου να συνεργαστούμε". 
ΤΟ ΜΑΞΙΜΟΥ...ΑΝΗΣΥΧΕΙ ΑΛΛΑ ΤΟΝ ΚΡΑΤΑ...ΖΩΝΤΑΝΟ
Ο γραμματέας της ΠΕ της ΝΔ Α. Παπαμιμίκος κάλεσε τον Φ. Κρανιδιώτη να δώσει εξηγήσεις για τις προκλητικές απόψεις που εξέφρασε για τη Χρυσή Αυγή, τις οποίες μάλιστα «στόλισε» με πεζοδρομιακές εκφράσεις.
Σύμφωνα με δημοσίευμα του Έθνους, «ο Α. Παπαμιμίκος επέκρινε τον Φ. Κρανιδιώτη, τονίζοντας ότι τα όσα έγραψε στο Facebook δεν εκφράζουν το κόμμα και αποτελούν προσωπικές απόψεις του. Από την πλευρά του, ο (κατά δήλωσή του) "πολιτικός φίλος του πρωθυπουργού" ισχυρίστηκε ότι τα περί "πατριωτών-εθνικιστών" δεν αφορούσαν την ηγεσία της ΧΑ, αλλά τους ψηφοφόρους της, ενώ επιχείρησε να δικαιολογηθεί λέγοντας πως εξαιτίας του είδους του μέσου (Facebook) είπε και μια κουβέντα παραπάνω. Για να δούμε, θα μαζευτεί τώρα;».
Αντιδράσεις όμως υπήρξαν και από βουλευτές της ΝΔ, οι οποίοι όταν κλήθηκαν να τοποθετηθούν δημοσίως πήραν σαφείς αποστάσεις και δεν ήταν λίγοι εκείνοι που ζήτησαν -εμμέσως πλην σαφώς- τη λήψη πειθαρχικών μέτρων εναντίον του:
«Ο αντιπρόεδρος της Βουλής Γ. Καλαντζής σε δηλώσεις του (Mega) σημείωσε ότι «αν ο Κρανιδιώτης ήταν βουλευτής της ΝΔ, θα έπρεπε ήδη να έχει διαγραφεί».
Ο δε Αργύρης Ντινόπουλος, μιλώντας στην εκπομπή του Σ. Κοτρώτσου στο Action24, ήταν σαφής "αποδοκιμάζω τις δηλώσεις του Κρανιδιώτη. Ποιος είναι ο Φαήλος για να απολογούμαστε;".

opinion24.gr
Διαβάστε περισσότερα ... Bookmark and Share

Παρακολουθώντας από... την εξέδρα

Του Γιάννη Αγγέλη

Η χθεσινή συνάντηση A. Σαμαρά – Ch. Lagarde αν και καταγράφει… ανυπαρξία «είδησης», εν τούτοις μιλά με αρκετή ευκρίνεια για το πώς θα εξελιχθεί η διελκυστίνδα για την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους στο τρίμηνο που απομένει πριν κλείσει το 2013.

Η συνήθως λαλίστατη κα Lagarde στην γραπτή δήλωσή της –απέφυγε την απευθείας επαφή με τους δημοσιογράφους– έδωσε την υποστήριξή της στις προσπάθειες της ελληνικής κυβέρνησης, αλλά δεν έδωσε το παραμικρό σημάδι για το αν το ΔΣ του ΔΝΤ και οι κορυφαίοι του οικονομικοί σύμβουλοι, θα δεχθούν να μπει στην ατζέντα οποιαδήποτε άλλη «λύση» έξω από το «κούρεμα» του ελληνικού χρέους.

Διπλωματικοί κύκλοι που εμφανίζονται να γνωρίζουν το σημείο που βρίσκονται οι ζυμώσεις στο επιτελείο του ΔΝΤ υπογραμμίζουν την απουσία οποιασδήποτε αναφοράς για το «κούρεμα» στην γραπτή δήλωση και… συνιστούν να ερμηνευτεί ως ένδειξη καλής πρόσθεσης απέναντι στην Ευρωζώνη.

Ταυτόχρονα όμως στην Ευρώπη, τόσο η εκκρεμότητα σχηματισμού νέας κυβέρνησης στο Βερολίνο, όσο και η σταθερά απορριπτική θέση (από τον καιρό του PSI και πριν από αυτό) της ΕΚΤ για ένα νέο «κούρεμα» του ελληνικού χρέους, έχουν τεντώσει για τα καλά το σχοινί της διελκυστίνδας μεταξύ του ΔΝΤ και των δύο ευρωπαίων εταίρων (Κομισιόν και ΕΚΤ) στην τρόικα.

Ήδη η φόρμουλα στην οποία έχει καταλήξει η Ευρωζώνη έχει αποκρυσταλλωθεί και είναι σε γνώση του ΔΝΤ: το κριτήριο βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους μεταβάλλεται. Αντί για τον όγκο του χρέους σαν ποσοστό του ΑΕΠ πρέπει να λαμβάνεται υπόψη η δυναμική της βιώσιμης εξυπηρέτησής του.

Ενδεικτική άλλωστε της στροφής αυτής είναι η στάση του κ. Βενιζέλου, ο οποίος από πρωταγωνιστής τον καιρό του PSI της θέσης για «κούρεμα» έχει μεταλλαχθεί σε ένθερμο υποστηρικτή της αναδιάρθρωσης με επιμήκυνση…

Η αλλαγή αυτή σε ευρωπαϊκό επίπεδο δεν αφορά αποκλειστικά το ελληνικό χρέος, αλλά την δικλείδα της στρατηγικής για την διάσπαση του φαύλου κύκλου ύφεσης-υπερχρέωσης στην Ευρωζώνη, που περνάει σαν πρώτο βήμα μέσα από την προώθηση στα επόμενα δύο χρόνια, από την τραπεζική ενοποίηση για την οποία θα υπάρξουν αποφάσεις τον Δεκέμβριο.

Σ’ αυτή την διαδικασία ο ρόλος της ελληνικής κυβέρνησης αναγκαστικά είναι εκείνος του θεατή… στην εξέδρα, με την ελάχιστη βέβαια προϋπόθεση να παρουσιάζει πρωτογενές πλεόνασμα «έστω και πέτσινο» για όσο αυτή η διελκυστίνδα μεταξύ ΔΝΤ και Ευρωζώνης δεν έχει δώσει νικητή.

Αυτά ήταν εξ αρχής τα όρια της συνάντησης Σαμαρά-Lagarde. Και σε αυτά τα όρια κινήθηκαν οι δηλώσεις των δύο πλευρών.

Το γεγονός ότι η συνάντηση έγινε χωρίς την παρουσία εξειδικευμένων οικονομικών συμβούλων αποδεικνύει ότι η συζήτηση δεν μπήκε σε λεπτομέρειες επί της ουσίας.

Αλλά το γεγονός ότι η κα Lagarde απέφυγε να αναφερθεί ακόμα και έμμεσα στην ποσοτική απομείωση του χρέους (δηλαδή σε «κούρεμα») είναι ενδεικτικό των προθέσεων του ΔΝΤ να αφήσει κάποια περιθώρια ανοικτά, όσο η απέναντι πλευρά δεν έχει κάτσει στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης και δεν έχει ξεκαθαρίσει το πώς θα αντιμετωπίσει τον φαύλο κύκλο ύφεσης και χρέους και όχι αποκλειστικά την υπόθεση της Ελλάδας.

Οι πληροφορίες του Capital.gr πάντως, αναφέρουν ότι παρόλα αυτά το οικονομικό επιτελείο που συνοδεύει τον κ. Σαμαρά θα έχει την ευκαιρία να παρουσιάσει διεξοδικά το σχέδιο για την διασφάλιση της βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους χωρίς «κούρεμα» (αναλυτικό ρεπορτάζ δημοσίευσε το Κεφάλαιο και το Capital.gr) σε… «hard core» τραπεζίτες της Νέας Υόρκης επιχειρώντας να ζυμώσει την αξιοπιστία της ευρωπαϊκής πρότασης (ρεπορτάζ στο Κεφάλαιο το Σάββατο 5/9). Άλλωστε η σχετική συζήτηση δεν πρόκειται να μπει στην τελική της ευθεία πριν σχηματισθεί κυβέρνηση στο Βερολίνο και επιστρέψει η τρόικα στην Αθήνα.

Μέχρι τότε η ανεπίσημη συζήτηση θα συνεχίζεται και ο καθένας από τους ενδιαφερόμενους θα εμπλέκεται σ’ αυτή όσο του το επιτρέπει η… θέση του.

Α. Σαμαράς: Συντρίβουμε τον εξτρεμισμό
"Συντρίβουμε τον εξτρεμισμό, έχουμε σαν κυβέρνηση την πολιτική βούληση, πάντα με σεβασμό στο Σύνταγμα και τους νόμους, η ηγεσία της Χρυσής Αυγής έχει οδηγηθεί στην φυλακή" δήλωσε ο πρωθυπουργός κ. Αντώνης Σαμαράς μιλώντας στην Ουάσινγκτον σε εκδήλωση στο Peterson Institute for International Economics σε συνεργασία με το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος.

Σύμφωνα με το ΑΠΕ, απευθυνόμενος σε οικονομικούς, επιχειρηματικούς και πολιτικούς παράγοντες μερικούς από τους σημαντικότερους policy makers της Ουάσινγκτον ο κ. Σαμαράς περιέγραψε την πορεία για την έξοδο από την κρίση και τις προοπτικές της χώρας.

Αναφερόμενος στην κρίση είπε: "Τα τελευταία έξι χρόνια χάσαμε 25% του ΑΕΠ, 40% του βιοτικού επιπέδου μας, έχουμε 27% ανεργία και πάνω από 60% στους νέους. Δεν νομίζω ότι άλλη χώρα έχει περάσει παρόμοια κρίση, συγκρίνεται μόνο με την κρίση του 1930 στην Αμερική. Οι Έλληνες έζησαν έναν εφιάλτη. Έλεγαν ότι μία Δημοκρατία δεν μπορεί να επιβιώσει σε τέτοιες συνθήκες. Τους διαψεύσαμε. Το ποσοστό ανεργίας για πρώτη φορά εμφανίζει σημάδια μείωσης, οι τράπεζες ανακεφαλαιοποιούνται, το έλλειμμα έχει μηδενιστεί από το 15% που ήταν το 2009. Τα στοιχεία δείχνουν ότι η Ελλάδα είναι κοντά στην έξοδο από τη κρίση".

Ο πρωθυπουργός αναφέρθηκε και στο πολιτικό θέμα που δημιουργείται από τη οικονομική κρίση καθώς ενισχύεται ο λαϊκισμός και ο εξτρεμισμός. Έκανε ρητή αναφορά στο νεοναζιστικό κόμμα, στην Χρυσή Αυγή το οποίο η κυβέρνηση έδειξε ότι έχει την πολιτική βούληση να συντρίψει καθώς η ηγεσία της Χρυσής οδηγήθηκε στην φυλακή.

Σημειώνεται πως, για τις 13:30 τοπική ώρα Ουάσινγκτον κανονίστηκε το ραντεβού του πρωθυπουργού με τον αντιπρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών  Τζο Μπάιντεν στον Λευκό Οίκο. Παρά τα προβλήματα στην λειτουργία του ομοσπονδιακού κρατικού μηχανισμού το πρόγραμμα των συναντήσεων του πρωθυπουργού με τα μέλη της γερουσίας και της αμερικανικής βουλής θα εξελιχθεί κανονικά.

Στις 15:45 θα συναντηθεί με την επικεφαλής των Δημοκρατικών κα Νάνσι Πελόζι και μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων. Στις 16:55 θα συναντηθεί με μέλη της Hellenic Caucus -πρόκειται για ομάδα βουλευτών που προωθούν τα ελληνικά θέματα στο Κογκρέσο.

Στις 17:00 θα έχει συνάντηση με την ηγεσία της Γερουσίας στο Καπιτώλιο. Πάντως λόγω του κλεισίματος του ομοσπονδιακού κράτους ακυρώθηκαν τα εγκαίνια της έκθεση βυζαντινής τέχνης στην Εθνική Πινακοθήκη της Ουάσινγκτον.


Πηγή:www.capital.gr
Διαβάστε περισσότερα ... Bookmark and Share

Γκάφα (;) ολκής με τον προστατευόμενο μάρτυρα









Από λάθος, οι διωκτικές αρχές αποκάλυψαν την ταυτότητα  του ανώνυμου μάρτυρα που έσπασε την ομερτά και μίλησε αποκαλύπτοντας τα έργα και τις ημέρες της δράσης των μελών της Χρυσής Αυγής.
Μεταξύ των φωτοτυπιών με τις δικογραφίες που διανεμήθηκαν στους δικηγόρους της υπόθεσης, υπήρχε ένα ανεπίσημο έγγραφο με τα στοιχεία όλων των μαρτύρων, ακόμη και του «προστατευόμενου».
Διασταυρώνοντας κανείς τα στοιχεία, με τις καταθέσεις των προστατευόμενων όπως δόθηκαν στη δημοσιότητα, διαπιστώνει εύκολα το όνομα, το τηλέφωνο και τον τόπο κατοικίας του ενός κατ’ επίφαση προστατευόμενου μάρτυρα.
Στο ανεπίσημο έγγραφο (σημειώσεις των διωκτικών αρχών πάνω σε ένα χαρτί) αναφέρεται η περιοχή κατοικίας με τα πλήρη στοιχεία του, δηλαδή το ονοματεπώνυμό του, το τηλέφωνο της συζύγου του, η διεύθυνση κατοικίας του. Το συγκεκριμένο χειρόγραφο σημείωμα προφανώς συμπεριελήφθη από λάθος στη δικογραφία, φωτοτυπήθηκε και διανεμήθηκε σε πάνω από 50 δικηγόρους που έχουν αναλάβει την υπεράσπιση των κατηγορουμένων.
Ο συγκεκριμένος μάρτυρας είχε καταθέσει τις προηγούμενες ημέρες υπό απόλυτη μυστικότητα παρέχοντας κρίσιμες πληροφορίες για τον τρόπο λειτουργίας και τη δράση της Χρυσής Αυγής.
Όπως φαίνεται στην Ελλάδα δεν είναι εύκολο να εφαρμοστεί η πρακτική ούτε της ανωνυμίας ούτε της προστασίας των μαρτύρων, αφού και την προηγούμενη φορά που είχε επιχειρηθεί να καταθέσει προστατευόμενος μάρτυρας, στη δική της «17 Νοέμβρη» συνέβη το εξής κωμικοτραγικό: ο πρόεδρος του δικαστηρίου κατά την εκφώνηση των μαρτύρων φώναξε Α1 και από το  ακροατήριο πετάχτηκε ο μάρτυρας και φώναξε «παρών».
http://www.matrix24.gr/
Διαβάστε περισσότερα ... Bookmark and Share

U.S. and Iranian Realities

Stratfor
By George Friedman
U.S. President Barack Obama called Iranian President Hassan Rouhani last week in the first such conversation in the 34 years since the establishment of the Islamic Republic. The phone call followed tweets and public statements on both sides indicating a willingness to talk. Though far from an accommodation between the two countries, there are reasons to take this opening seriously -- not only because it is occurring at such a high level, but also because there is now a geopolitical logic to these moves. Many things could go wrong, and given that this is the Middle East, the odds of failure are high. But Iran is weak and the United States is avoiding conflict, and there are worse bases for a deal.

Iran's Surge

Though the Iranians are now in a weak strategic position, they had been on the offensive since 2003, when the United States invaded Iraq. They welcomed the invasion; Saddam Hussein had been a mortal enemy of Iran ever since the 1980-1989 Iran-Iraq War. The destruction of his regime was satisfying in itself, but it also opened the door to a dramatic shift in Iran's national security situation.
Iraq was Iran's primary threat after the collapse of the Soviet Union because it was the only direction from which an attack might come. A pro-Iranian or even neutral Iraq would guarantee Iranian national security. The American invasion created a power vacuum in Iraq that the U.S. Army could not fill. The Iranians anticipated this, supporting pro-Iranian elements among the Shia prior to 2003 and shaping them into significant militias after 2003. With the United States engaged in a war against Sunni insurgents, the Shia, already a majority, moved to fill the void.
The United States came to realize that it was threatened from two directions, and it found itself battling both Sunni insurgents and Shiite militias. The purpose of the surge in 2007 was to extricate itself from the war with the Sunnis and to block the Shia. It succeeded with the former to a great extent, but it was too late in the game for the latter. As the United States was withdrawing from Iraq, only the Shia (not all of them Iranian surrogates) could fill the political vacuum. Iran thus came to have nothing to fear from Iraq, and could even dominate it. This was a tremendous strategic victory for Iran, which had been defeated by Iraq in 1989.
After the Iranians made the most of having the United States, focused on the Sunnis, open the door for Iran to dominate Iraq, a more ambitious vision emerged in Tehran. With Iraq contained and the United States withdrawing from the region, Saudi Arabia emerged as Iran's major challenger. Tehran now had the pieces in place to challenge Riyadh.
Iran was allied with Syria and had a substantial pro-Iranian force in Lebanon -- namely, Hezbollah. The possibility emerged in the late 2000s of an Iranian sphere of influence extending from western Afghanistan's Shiite communities all the way to the Mediterranean. Former Iranian President Mahmoud Ahmadinejad had fairly realistic visions of Iranian power along Saudi Arabia's northern border, completely changing the balance of power in the region.
But while Syrian President Bashar al Assad was prepared to align himself with Iran, he initially had no interest in his country's becoming an Iranian satellite. In fact, he was concerned at the degree of power Iran was developing. The Arab Spring and the uprising against al Assad changed this equation. Before, Syria and Iran were relative equals. Now, al Assad desperately needed Iranian support. This strengthened Tehran's hand, since if Iran saved al Assad, he would emerge weakened and frightened, and Iranian influence would surge.
The Russians also liked the prospect of a strengthened Iran. First, they were fighting Sunnis in the northern Caucasus. They feared the strengthening of radical Sunnis anywhere, but particularly in the larger Sunni-dominated republics in Russia. Second, an Iranian sphere of influence not only would threaten Saudi Arabia, it also would compel the United States to re-engage in the region to protect Saudi Arabia and Israel. The Russians had enjoyed a relatively free hand since 2001 while the Americans remained obsessed with the Islamic world. Creating a strategic crisis for the United States thus suited Moscow's purposes. The Russians, buffered from Iran by the Caucasus states, were not frightened by the Iranians. They were therefore prepared to join Iran in supporting the al Assad regime.
The problem was that al Assad could not impose his will on Syria. He did not fall, but he also couldn't win. A long-term civil war emerged, and while the Iranians had influence among the Alawites, the stalemate undermined any dream of an Iranian sphere of influence reaching the Mediterranean. This became doubly true when Sunni resistance to the Shia in Iraq grew. The Syrian maneuver required a decisive and rapid defeat of the Sunni insurgents in Syria. That didn't happen, and the ability of the Shiite regime of Iraqi Prime Minister Nouri al-Maliki to resist the Sunnis was no longer guaranteed.

Iranian Ambitions Decline

In 2009, it had appeared extremely likely that an Iran loosely aligned with Russia would enjoy a sphere of influence north of Saudi Arabia. By 2013, this vision was shattered, and with it the more grandiose strategic vision of Ahmadinejad and his allies in Iran. This led to a re-evaluation of Iran's strategic status -- and of the value of its nuclear program.
It was Stratfor's view that Iran had less interest in actually acquiring a nuclear weapon than in having a program to achieve one. Possessing a handful of nuclear weapons would be a worst-case scenario for Iran, as it might compel massive attacks from Israel or the United States that Iran could not counter. But having a program to develop one, and making it credible, gave the Iranians a powerful bargaining chip and diverted U.S. and Israeli attention from the growing Iranian sphere of influence. Ahmadinejad's hope, I think, was to secure this sphere of influence, have the basis for making demands on the Saudis and the Gulf Cooperation Council, and trade the nuclear program for U.S. recognition and respect for the new regional balance. Indeed, while the United States and Israel were obsessed with the Iranian bomb, the Iranians were making major strides in developing more conventional power.
Iran's regional strategy was in shambles, and the international sanctions its nuclear program triggered began to have some significant effect. I am unable to determine whether Iran's economic crisis derived from the sanctions or whether it derived from a combination of the global economic crisis and Iran's own economic weakness. But in the end, the perception that the sanctions had wreaked havoc on the Iranian economy turned the nuclear program, previously useful, into a liability.
Iran found itself in a very difficult position. Internally, opposition to any accommodation with the United States was strong. But so was the sense that Ahmadinejad had brought disaster on Iran strategically and economically. For Iran, the nuclear program became increasingly irrelevant. The country was not going to become a regional power. It now had to go on the defensive, stabilize Iraq and, more important, address its domestic situation.

The U.S. Challenge

There is profound domestic opposition in the United States to dealing with the Iranian regime. Just as the Iranians still genuinely resent the 1953 coup that placed the shah on the throne, the Americans have never forgotten the seizure of the U.S. Embassy and the subsequent yearlong hostage crisis. We must now wait and see what language Iran will craft regarding the hostage crisis to reciprocate the courtesy of Obama's acknowledging the 1953 coup.
The United States is withdrawing from the Middle East to the extent it can. Certainly, it has no interest in another ground war. It has interests in the region, however, and chief among those are avoiding the emergence of a regional hegemon that might destabilize the Middle East. The United States also learned in Iraq that simultaneously fighting Sunnis and Shia pits the United States against forces it cannot defeat without major effort. It needs a way to manage the Islamic world without being in a constant state of war.
The classic solution to this is to maintain a balance of power with minimal force based on pre-existing tensions. A weakened Iran needs support in its fight with the Sunnis. The United States is interested in ensuring that neither the Sunni nor the Shia win -- in other words, in the status quo of centuries. Having Iran crumble internally therefore is not in the American interest, since it would upset the internal balance. While sanctions were of value in blocking Iranian ascendancy, in the current situation stabilizing Iran is of greater interest.
The United States cannot proceed unless the nuclear program is abandoned. Rouhani understands that, but he must have and end to sanctions and a return of Western investment to Iran in exchange. These are doable under the current circumstances. The question of Iranian support for al Assad is not really an issue; the United States does not want to see a Syrian state dominated by radical Sunnis. Neither does Iran. Tehran would like a Syria dominated by al Assad, but Iran realizes that it has played that card and lost. The choices are partition, coalition or war -- neither Iran nor the United States is deeply concerned with which.

Threats to a Resolution

There are two threats to a potential resolution. The primary threat is domestic. In both countries, even talking to each other seems treasonous to some. In Iran, economic problems and exhaustion with grandiosity opens a door. In the United States right now, war is out of the question. And that paves the way to deals unthinkable a few years ago.
A second threat is outside interference. Israel comes to mind, though for Israel, the removal of the nuclear program would give them something they were unable to achieve themselves. The Israelis argued that the Iranian bomb was an existential threat to Israel. But the Israelis lack the military power to deal with it themselves, and they could not force the Americans into action. This is the best deal they can get if they actually feared an Iranian bomb. Though Israel's influence on this negotiation with Iran will face limits with the U.S. administration, Israel will make an effort to insert itself in the process and push its own demands on what constitutes an acceptable Iranian concession.
Saudi Arabia meanwhile will be appalled at a U.S.-Iranian deal. Hostility toward Iran locked the United States into place in support of the Saudis. But the United States is now flush with oil, and Saudi attempts to block reconciliation will not meet a warm reception. The influence of Saudi Arabia in Washington has waned considerably since the Iraq war.
The Russian position will be more interesting. On the surface, the Russians have been effective in Syria. But that's only on the surface. The al Assad regime wasn't bombed, but it remains crippled. And the Syrian crisis revealed a reality the Russians didn't like: If Obama had decided to attack Syria, there was nothing the Russians could have done about it. They have taken a weak hand and played it as cleverly as possible. But it is still a weak hand. The Russians would have liked having the United States bogged down containing Iran's influence, but that isn't going to happen, and the Russians realize that ultimately they lack the weight to make it happen. Syria was a tactical victory for them; Iran would be a strategic defeat.
The Iranian and American realities argue for a settlement. The psyche of both countries is in the balance. There is clearly resistance in both, yet it does not seem strong enough or focused enough to block it. That would seem to indicate speed rather than caution. But of course, getting it done before anyone notices isn't possible. And so much can go wrong here that all of this could become moot. But given how the Iranians and Americans see their positions, the odds are, that something will happen. In my book, The Next Decade, I argued that in the long run Iran and the United States have aligning interests and that an informal alliance is likely in the long run. This isn't the long run yet, and the road will be bumpy, but the logic is there.
Source: http://www.stratfor.com

Read more: U.S. and Iranian Realities | Stratfor
Follow us: @stratfor on Twitter | Stratfor on Facebook
Διαβάστε περισσότερα ... Bookmark and Share

ΕΕ: Πάνω από το 50% των Ευρωπαίων εκτιμά ότι η λιτότητα απέτυχε


 
Τι δείχνουν τα στοιχεία του ινστιτούτου δημοσκοπήσεων Gallup για τις πολιτικές λιτότητας στις χώρες της Ευρωζώνης
Πάνω από το 50% των Ευρωπαίων εκτιμά ότι οι πολιτικές λιτότητας που εφαρμόζονται από την αρχή της κρίσης απέτυχαν, σύμφωνα με το ινστιτούτο δημοσκοπήσεων Gallup για την πλατφόρμα "Debating Europe"
Σύμφωνα με τη δημοσκόπηση, το 51% των πολιτών της ΕΕ εκτιμά ότι οι πολιτικές λιτότητας που εφαρμόστηκαν για την ανάταξη των δημοσιονομικών δεν έχουν αποτέλεσμα. Μόνο το 5% πιστεύει το αντίθετο, ενώ το 34% θεωρεί ότι χρειάζεται περισσότερος χρόνος για να επιτύχουν.
Όπως ήταν αναμενόμενο, τα πιο αρνητικά ποσοστά κατεγράφησαν στις χώρες που λαμβάνουν οικονομική βοήθεια, την οποία συνοδεύουν δραστικά μέτρα δημοσιονομικής εξυγίανσης: 80% στην Ελλάδα, 68% στην Πορτογαλία και 64% στην Κύπρο. Όμως, το ποσοστό είναι μόλις 34% στην Ιρλανδία, η οποία ετοιμάζεται να βγεί από το πρόγραμμα διάσωσης ύστερα από μια κούρα λιτότητας.
Το 60% των ερωτηθέντων, έναντι ενός 16%, πιστεύει ότι υπάρχουν καλύτερες λύσεις από τη λιτότητα. Τα πιο υψηλά ποστοστά κατεγράφησαν στην Ελλάδα (94%), στην Πορτογαλία (81%) και στην Ισπανία (80%).
Μόνο το 22% των Ευρωπαίων εκτιμά ότι οι πολιτικές λιτότητας ωφελούν όλη την Ευρώπη, έναντι του 67% που πιστεύει ότι οι πολιτικές αυτές δεν ευνοούν παρά ορισμένα κράτη μέλη. Όταν τούς ζητήθηκε να κατονομάσουν χώρες, ανέφεραν πρώτη τη Γερμανία (77% των απαντήσεων), με δεύτερη τη Γαλλία (48%) και τρίτη τη Βρετανία (39%).
Η Ελλάδα (23%) βρέθηκε στην τέταρτη θέση, μπροστά από την Ιταλία και την Ισπανία (20%).
Η δημοσκόπηση πραγματοποιήθηκε από τις 13 ως τις 23 Σεπτεμβρίου σε 6.177 ανθρώπους στην ΕΕ.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ, news247
 
 
Διαβάστε περισσότερα ... Bookmark and Share

Σύλληψη πρώην διοικητή ΑΤ για εμπλοκή στη Χ.Α


Κατηγορίες κακουργηματικού χαρακτήρα αντιμετωπίζει υποδιευθυντής της Ασφάλειας και πρώην διοικητής στο Α.Τ Αγίου Παντελεήμονα, ο οποίος συνελήφθη. Μεταξύ άλλων κατηγορείται για πολυετή συνεργασία με τη Χρυσή Αυγή ενώ από τις έρευνες στα δύο σπίτια του εντοπίστηκαν όπλα, χρήματα και ναρκωτικά. Διατάχθηκε ένορκη διοικητική εξέταση και ο ίδιος τέθηκε σε διαθεσιμότητα. Συνελήφθη επίσης μία γυναίκα και αναζητώνται άλλα δύο άτομα.
Ο 52χρονος ανώτερος αξιωματικός συνελήφθη μαζί με μια συνομήλική του. Σε βάρος τους σχηματίστηκε δικογραφία κακουργηματικού χαρακτήρα για κατάχρηση εξουσίας, πλαστογραφία, ψευδή βεβαίωση νόθευση κατ' εξακολούθηση, κατοχή και εμπορία όπλων, λαθρεμπορία, ξέπλυμα μαύρου χρήματος και άλλα αδικήματα. Αναζητούνται ένας συνταξιούχος αστυνομικός και άλλη μία γυναίκα οι οποίοι κατηγορούνται ως συνεργοί του συλληφθέντος στα ίδια αδικήματα.
 
Στα σπίτια του αξιωματικού της ΕΛΑΣ στην Αθήνα και την ιδιαίτερη πατρίδα του στα Γιάννενα, βρέθηκαν πολλά όπλα, χρήματα κι άλλα πειστήρια, μεταξύ των οποίων και ποσότητα ναρκωτικών. 
 
Ο αστυνομικός υποδιευθυντής υπηρετούσε ως διοικητής του ΑΤ Αγ. Παντελεήμονα μέχρι το 2011 και στη συνέχεια πήρε μετάθεση στην υποδιεύθυνση Ασφάλειας Αθηνών, όπου υπηρετεί μέχρι σήμερα. Πληροφορίες από την ΕΛΑΣ αναφέρουν ότι ο αξιωματικός εκτός των άλλων είχε συνεργασία με την Χρυσή Αυγή στον Αγ. Παντελεήμονα, στην οποία παρέπεμπε Έλληνες που πήγαιναν να καταγγείλουν προβλήματα με αλλοδαπούς, ενώ υποβάθμιζε καταγγελίες αλλοδαπών για ρατσιστική συμπεριφορά σε βάρος τους.

Διαβάστε περισσότερα ... Bookmark and Share

Ελεύθεροι οι Κασιδιάρης, Παναγιώταρος, Μίχος - Προφυλακιστέος ο Λαγός

Ελεύθεροι οι Κασιδιάρης, Παναγιώταρος, Μίχος - Προφυλακιστέος ο Λαγός
  (Φωτογραφία:  ΑΠΕ )

Αθήνα
Με ομόφωνη απόφαση ανακριτή και εισαγγελέα, αφέθηκαν ελεύθεροι μετά την απολογία τους οι βουλευτές της Χρυσής Αυγής Ηλίας Κασιδιάρης, Ηλίας Παναγιώταρος και Νίκος Μίχος. Προφυλακιστέος κρίθηκε μόνο ο Γιάννη Λαγός


Στον Ηλία Κασιδιάρη επιβλήθηκαν οι περιοριστικοί όροι της απαγόρευσης εξόδου από τη χώρα και της καταβολής εγγύησης 50.000 ευρώ.

Στους Ηλία Παναγιώταρο και Νίκο Μίχο επιβλήθηκε μόνο ο περιοριστικός όρος της απαγόρευσης εξόδου από τη χώρα.

Σύμφωνα με δικαστικές πηγές, υπάρχουν επιβαρυντικά στοιχεία για τους τρεις βουλευτές, ωστόσο κρίθηκε ότι προσωρινά δεν μπορούν να κρατηθούν.

Δεν υπάρχουν στοιχεία εις βάρος τους, υποστήριξε με δηλώσεις του στο ΒΗΜΑ 99,5 ο συνήγορος υπεράσπισης του Ηλ.Κασιδιάρη και του Ηλ.Παναγιώταρου, Παύλος Σαράκης και απέδωσε υπερβολική βιασύνη στις δικαστικές αρχές. Παράλληλα, έκανε λόγο για πολιτική δίωξη, αναφερόμενος και σε δηλώσεις του πρωθυπουργού περί «συντριβής του εξτρεμισμού».

Μετά την ανακοίνωση της απόφασης, οι Ηλίας Κασιδιάρης, Ηλίας Παναγιώταρος και Νίκος Μίχος έφυγαν αμέσως από την Ευελπίδων, μαζί, με ταξί.

Φεύγοντας, φώναζαν «Θα φάτε τους ψευδομάρτυρες για πρωινό. Θα καταρρεύσουν όλα», «Ζήτω η Δημοκρατία σας», σπρώχνοντας και βρίζοντας όσους δημοσιογράφους προσπάθησαν να τους προσεγγίσουν για να πάρουν κάποια δήλωση.

Μπαίνοντας στο ταξί, ο Ν.Μίχος φώναξε: «Μόνο νεκρούς θα μας νικήσετε. Θα σας ξεφτυλίσουμε όλους. Δούλοι είστε» και ο Ηλ.Παναγιώταρος: «Θα τα πούμε το απόγευμα».

Στη ΓΑΔΑ οδηγήθηκε ο Γ.Λαγός, ο οποίος στη συνέχεια αναμένεται να μεταφερθεί στη φυλακή.

Ο Γ.Λαγός κρίθηκε προφυλακιστέος για διεύθυνση και ένταξη σε εγκληματική οργάνωση. Σε βάρος του Γιάννη Λαγού τα στοιχεία από καταγραφές τηλεφωνικών συνομιλιών και κλήσεων που σχετίζονται με το περιστατικό της δολοφονίας στο Κερατσίνι φέρονται να είναι συντριπτικά.

Οι απολογίες των κατηγορούμενων για τη Χρυσή Αυγή συνεχίζονται με άλλους οκτώ συλληφθέντες για την υπόθεση της Χρυσής Αυγής, ενώ στις 15:30 έχει προγραμματισθεί να οδηγηθεί στον ανακριτή ο Νίκος Μιχαλολιάκος. Ο Χρήστος Παππάς θα απολογηθεί την Πέμπτη.

Newsroom ΔΟΛ
Διαβάστε περισσότερα ... Bookmark and Share

Τρίτη 1 Οκτωβρίου 2013

Το τουρκικό υπουργείο Πολιτισμού απαγόρευσε να γίνει η Θεία Λειτουργία στο ναό των Ταξιαρχών στο Αϊβαλί


Διαβάστε περισσότερα ... Bookmark and Share

Πουλικάκος κατατροπώνει Πρετεντέρη-Βορίδη!


Καίριος και σαρκαστικός, ο Δημήτρης Πουλικάκος ανέτρεψε μέσα σε λίγα τηλεοπτικά λεπτά, στην εκπομπή Ανατροπή του Mega, όλη τη σοβαροφάνεια της δημόσιας συζήτησης για τον νεοναζισμό και τις ρίζες του και όλη τη συναφή υποκρισία του πολιτικού κόσμου και των media.
Ανατροπή χτες βράδυ στην εκπομπή «Αντατροπή» στο MEGA. Απολαυστικός, οξυδερκής και καυστικότατος ο Δημήτρης Πουλικάκος, αμέσως μόλις πήρε το λόγο ισοπέδωσε μέσα σε ελάχιστο χρόνο την αιφνιδιασμένη από τις αποκαλύψεις για τη Χρυσή Αυγή κοινωνία, τον παρουσιαστή Γιάννη Πρετεντέρη για παλαιότερη εκπομπή του με προσκεκλημένο τον Μιχαλολιάκο και τέλος τον παριστάμενο κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο της ΝΔ Μάκη Βορίδη, επισημαίνοντας ότι υπήρξε ο διάδοχος του Μιχαλολιάκου στη χουντική νεολαία της ΕΠΕΝ, χωρίς ποτέ να έχει αποκηρύξει την τότε στάση του. Παρόντες στην εκπομπή ήταν επίσης οι κύριοι Γ. Καμίνης, Γ. Ψαριανός και Ν. Ανδρουλάκης.
Τα social media αμέσως άναψαν. Όλοι περίμεναν την απάντηση του Πρετεντέρη και του Βορίδη στην ευθεία βολή του Πουλικάκου, αλλά εκείνοι προτίμησαν να στραφούν σε άλλα, πιο ανώδυνα, θέματα.
Στη συνέχεια της εκπομπής δεν δόθηκε η δυνατότητα στον Πουλικάκο να επανέλθει με την ίδια αποτελεσματικότητα. Αλλά είχε προλάβει να τα πει όλα, αποδεικνύοντας πόσο σαθρό είναι το πλαίσιο της δημόσιας συζήτησης μεταξύ ομονοούντων καθεστωτικών, όταν βρεθεί κάποιος παρείσακτος να πει τρεις απλές αλήθειες και να ανατρέψει το εύπεπτο σκηνικό.
Μια μεγάλη στιγμή της τηλεόρασης, που απέδειξε για μία ακόμη φορά πόσο μικρή είναι όλες τις άλλες στιγμές η τηλεόραση, αλλά και πόσο φτωχός και αφερέγγυος είναι ο λόγος των ανθρώπων της εξουσίας και της επικοινωνίας.

Διαβάστε περισσότερα ... Bookmark and Share

Για γέλια: Η Επιτροπή Ανταγωνισμού ξεκινάει νέα έρευνα για τις φουσκωμένες τιμές σε βασικά είδη



Διαβάστε περισσότερα ... Bookmark and Share

Κομισιόν: Στην πρέσσα για τη δόση



Τον Οκτώβρη νέα ραντεβού
Συνεχίζονται οι πιέσεις και οι εκβιασμοί από την τρόικα ώστε να υλοποιηθούν τα προαπαιτούμενα της δόσης του Οκτωβρίου, ύψους 1δισ. ευρώ, με την κυβέρνηση να προσπαθεί να εμφανιστεί ότι αντιτίθεται. Στην πραγματικότητα εξακολουθεί να κρατά στο στόχαστρο περικοπές, κλεισίματα και απολύσεις στο δημόσιο καθώς και τις μεσαίες συντάξεις.
Ο εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Σ. Ο Κόνορ επισήμανε  ίσως να μην είναι απαραίτητη η επιστροφή της τρόικας σε πλήρη σύνθεση, στην Αθήνα, εφόσον υλοποιηθούν τα προαπαιτούμενα.
 
Ανέφερε επίσης ότι για την έγκριση της δόσης του Οκτωβρίου δεν χρειάζεται πολιτική απόφαση σε επίπεδο υπουργών Οικονομικών και αρκεί η έγκριση της ομάδας εργασίας της ευρωζώνης (Euroworking Group). 
 
Υπενθύμισε ότι τον περασμένο Ιούλιο το Eurogroup είχε εγκρίνει την επόμενη δόση των δανείων προς την Ελλάδα σε τρεις υποδόσεις.
 
Το μισό δισεκατομμύριο ευρώ της δόσης του Οκτωβρίου θα προέλθει από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF) και το άλλο μισό δισ. ευρώ από το πρόγραμμα SMP (Securities and Market Program) της ΕΚΤ.
 
Ο Σάιμον Ο Κόνορ ανέφερε ότι δεν έχει διευκρινιστεί πότε θα επιστρέψει η τρόικα στην Αθήνα.
 

 
Διαβάστε επίσης:
 

Newsroom Enet με πληροφορίες από ΑΠΕ - ΜΠΕ
Διαβάστε περισσότερα ... Bookmark and Share

Όλα όσα θέλετε να ξέρετε για το shutdown στις ΗΠΑ



Τι είναι το shutdown στις ΗΠΑ; Με μια λέξη, λεφτά, αναφέρει σε άρθρο της η Guardian, σε μια προσπάθεια να εξηγήσει σε όσους βρίσκονται εκτός των συνόρων των ΗΠΑ τι συμβαίνει.

Το οικονομικό έτος στις ΗΠΑ έληγε τη Δευτέρα τα μεσάνυχτα. Σύμφωνα με την αμερικάνικη νομοθεσία, κάθε χρόνο το νομοσχέδιο που περιλαμβάνει τη χρηματοδότηση για το επόμενο έτος πρέπει να «περάσει» από τη Βουλή των Αντιπροσώπων, τη Γερουσία και τον Πρόεδρο. Φέτος αυτό δεν έχει συμβεί ακόμα.

Οι λόγοι πολιτικοί αλλά και το πολυσυζητημένο νομοσχέδιο του Obama για την Υγεία. Το βασικό πρόβλημα είναι ότι οι Δημοκράτες ελέγχουν τη Γερουσία, ενώ οι Ρεπουμπλικάνοι τη Βουλή των Αντιπροσώπων και οι τελευταίοι ασκούν πιέσεις για περικοπές στο νομοσχέδιο του Obama.

Ο αρθρογράφος της Guardian τονίζει πως με το shutdown δεν αναστέλλεται η λειτουργία ολόκληρης της κυβέρνησης, καθώς οι βασικές υπηρεσίες, όπως η εθνική ασφάλεια, συνεχίζουν να λειτουργούν. Αντίθετα, όμως, χιλιάδες εργαζόμενοι σε μη βασικές υπηρεσίες, από τη στατιστική υπηρεσία μέχρι τα εθνικά πάρκα, λαμβάνουν υποχρεωτική άδεια άνευ αποδοχών.

Και δεν είναι η πρώτη φορά. Η αμερικανική κυβέρνηση έχει «κλείσει» 17 φορές από το 1977. Τελευταία φορά συνέβη πριν από 17 χρόνια, το 1996 όπου οι διαφωνίες του Bill Clinton και των Ρεπουμπλικάνων οδήγησαν σε shutdown την αμερικανική κυβέρνηση για 28 ημέρες.

Το shutdown, επισημαίνει η Guardian, είναι «προϊόν» του δημοκρατικού συστήματος των ΗΠΑ. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ είναι αρχηγός του κράτους καθώς και επικεφαλής της κυβέρνησης, αλλά δεν κατέχει εξασφαλισμένη πλειοψηφία σε κανένα από τα νομοθετικά όργανα, στα οποία συζητούνται και ψηφίζονται οι νόμοι.

Αλλά το shutdown δεν είναι το μοναδικό πρόβλημα της κυβέρνησης των ΗΠΑ. Το ανώτατο όριο του χρέους είναι ακόμη ένα, καθώς η κυβέρνηση στα μέσα Οκτωβρίου αναμένεται να αγγίξει το όριο αυτό. Εάν μέχρι τότε δεν έχει επιτευχθεί συμφωνία, οι ΗΠΑ κινδυνεύουν να χρεοκοπήσουν.

Και ενώ η αύξηση του ορίου του χρέους φαίνεται η πιο εύκολη λύση, απαιτείται η έγκριση της Βουλής των Αντιπροσώπων και της Γερουσίας. Και εδώ οι Ρεπουμπλικάνοι επιθυμούν σε αντάλλαγμα περικοπές στο νομοσχέδιο Obama για την Υγεία.

Όσον αφορά στις αγορές, οι επενδυτές είναι σίγουρα ανήσυχοι. Ένα shutdown σύντομης χρονικής διάρκειας δεν θα έχει μεγάλες επιπτώσεις, αλλά κινδυνεύει να επηρεάσει την αμερικανική ανάπτυξη.

Η Moody’s υπολογίζει ότι ένα shutdown δύο εβδομάδων αντιστοιχεί σε μείωση του ΑΕΠ κατά 0,3%, ενώ αν το shutdown διαρκέσει πάνω από ένα μήνα θα «στερήσει» από το ΑΕΠ των ΗΠΑ έως και το 1,4%.

Πως θα λήξει το shutdown; Το Κογκρέσο μπορεί να δεχτεί ένα νέο σχέδιο χρηματοδότησης χωρίς καθυστερήσεις στο νομοσχέδιο για την Υγεία. Ή ο Λευκός Οίκος μπορεί να δεχτεί μια τέτοια καθυστέρηση. Ή θα πρέπει να υπάρξει ένας συμβιβασμός ανάμεσα στις δύο πλευρές.

Διαβάστε ακόμα:

Ξεκίνησε το πρώτο shutdown από το 1996 στις ΗΠΑ

ΗΠΑ: Η Γερουσία πετά το "μπαλάκι" στη Βουλή για το shutdown


Πηγή:www.capital.gr
Διαβάστε περισσότερα ... Bookmark and Share

Διπλό "θρίλερ" σε Ουάσινγκτον και Ρώμη


Του Κώστα Ράπτη
 
Εδώ και ένα δύο χρόνια οι κεντρικές τράπεζες και στις δύο ακτές του Ατλαντικού σήκωσαν το βάρος της τόνωσης της διεθνούς οικονομίας, είτε με τη χορήγηση πραγματικής ρευστότητας (όπως έπραξε η Fed με το QE3) είτε με τη διακήρυξη της ετοιμότητάς τους να πράξουν “ο,τιδήποτε χρειασθεί”, α λα Mario Draghi.

Ωστόσο, ό,τι πέτυχε (ή δεν πέτυχε) η νομισματική πολιτική, κινδυνεύει να το ξεκάνει μέσα σε λίγα 24ωρα ο δημοσιονομικός “αυτοτραυματισμός” που απειλείται λόγω τακτικών πολιτικών παιχνιδιών είτε στο Palazzo Madama της Ρώμης είτε στο Καπιτώλιο της Ουάσιγκτον.
Τα βλέμματα των αγορών στρέφονται με ανησυχία πότε προς την κυβερνητική κρίση της Ιταλίας και πότε προς το νέο δημοσιονομικό μπρα-ντε-φερ της κυβέρνησης Obama με την Ρεπουμπλικανική πλειοψηφία της Βουλής των Αντιπροσώπων.

Εκ πρώτης όψεως, τα δύο “θρίλερ” εκκινούν από ολότελα διαφορετικές αφετηρίες, εφόσον στη μεν Ιταλία ο Silvio Berlusconi έχει κάνει σημεία της αντιπαράθεσής του με την κυβέρνηση Letta το αίτημα της δημοσιονομικής χαλάρωσης, στις δε ΗΠΑ οι “ιέρακες” των Ρεμπουμπλικανών προσπαθούν να επιβάλλουν έστω και δια της βίας τη δική τους εκδοχή του “μικρότερου κράτους”.

Στην πραγματικότητα, όμως, οι ομοιότητες είναι (τηρουμένων των αναλογιών, προκειμένου περί δύο τόσο διαφορετικών οικονομικών μεγεθών) εντυπωσιακές, εφόσον σε αμφότερες τις επιπτώσεις απειλείται είτε μία αναζωπύρωση της κρίσης της ευρωζώνης είτε μια στάση πληρωμών της αμερικανικής ομοσπονδιακής κυβέρνησης - με ό,τι αυτό συνεπάγεται διεθνώς.

Και το κυριότερο: τόσο στη Ρώμη όσο και στη Ουάσιγκτον οι κραδασμοί προέρχονται από βραχυπρόθεσμης στόχευσης εγχώριους χειρισμούς, που όμως δεν μοιάζει να αποδίδουν τα αναμενόμενα για κανέναν από τους εμπνευστές τους. 

Στην Ιταλία, η επιλογή του Silvio Berlusconi να κλιμακώσει τη σύγκρουση με την κεντροαριστερά, υποχρεώνοντας πρώτα τους βουλευτές και γερουσιαστές του να υπογράψουν τις παραιτήσεις τους για κάθε μελλοντική χρήση και κατόπιν τους πέντε υπουργούς της παράταξής του να αποχωρήσουν από τον κυβερνητικό συνασπισμό Letta, είναι προφανές ότι δεν εμπνέονται τόσο από την επιθυμία του να ανασχέσει την δρομολογημένη “φορολογική επιδρομή” όσο από την επιδίωξη να διαπραγματευτεί το προσωπικό του μέλλον.

Από αυτή την άποψη ο χρόνος πιέζει (ενόψει της ψηφοφορίας την Παρασκευή στην αρμόδια επιτροπή της Γερουσίας σχετικά με τον αποπομπή του από το Σώμα, λόγω της αμετάκλητης καταδίκης του τον Αύγουστο για την υπόθεση Mediaset), αλλά προσφέρει και “παράθυρο ευκαιρίας” στον βαθμό που ο Καβαλιέρε εκτιμά ότι η ρευστή μετεκλογική συγκυρία θα αμβλύνει τα αντανακλαστικά του Βερολίνου.

Μόνο που έπεσε έξω: η ολομέτωπη επίθεσή του (που συνάντησε τη διαφωνία τόσο των μεγάλων εργοδοτικών κύκλων όσο και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας) κατέληξε, ως μπούμερανγκ, στην υπονόμευση της συνοχής της ίδιας της κεντροαριστεράς. 

Στην κεκλεισμένων των θυρών συνάντησή του το απόγευμα της Δευτέρας με τους 188 βουλευτές και γερουσιαστές του κόμματός του ο Berlusconi φέρεται πρότεινε ούτε λίγο ούτε πολύ ως διέξοδο από την πολιτική κρίση την υιοθέτηση εντός μίας εβδομάδας του νέου κρατικού προϋπολογισμού και μέτρων, όπως το πάγωμα της αύξησης του ΦΠΑ και η οριστική κατάργηση για φέτος του φόρου ιδιοκατοίκησης, και κατόπιν την διοργάνωση εκλογών ακόμη και εντός του Νοεμβρίου. Στην πραγματικότητα βρέθηκε να προσπαθεί να περιορίσει την έκταση της “ανταρσίας” στο εσωτερικό της παράταξής του, και να απολογείται λέγοντας ότι για τις παραιτήσεις των υπουργών αποφάσισε μόνος του και ότι “η Φόρτσα Ιτάλια δεν είναι μια εξτρεμιστική δύναμη”. Η σιωπή των διαφωνούντων στη διαδικασία υπήρξε ηχηρή...

Δεν είναι πολύ διαφορετική η κατάσταση στις ΗΠΑ όπου το νέο δημοσιονομικό αδιέξοδο στην πραγματικότητα οφείλεται στον εσωτερικό διχασμό του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος και στην κατάσταση ομηρίας από την πτέρυγα του Tea Party στην οποία έχει περιέλθει ο πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων John Boehner.
Άγνωστο παραμένει ακόμη εάν μέχρι τις 07.00 της Τρίτης (ώρα Ελλάδος), οπότε εγκαινιάζεται το νέο δημοσιονομικό έτος, η υπερδύναμη θα έχει ή όχι ψηφισμένο νέο προϋπολογισμό ή θα πρέπει να μπεί σε τροχιά shutdown (ορισμένων εκ) των ομοσπονδιακών υπηρεσιών. 

Η ελεγχόμενη από τους Δημοκρατικούς Γερουσία καταψήφισε το σχέδιο που πρότεινε η ελεγχόμενη από τους Ρεπουμπλικανούς Βουλή και το οποίο πρόσφερε προσωρινό προϋπολογισμό έξι εβδομάδων με παράλληλη αναβολή εφαρμογής για ένα χρόνο κομβικών ρυθμίσεων του προγραμμάτος ασφάλισης και περίθαλψης που έχει ταυτισθεί με το όνομα του προέδρου (Obamacare). 

Ο επικεφαλής της Γερουσίας Harry Reid διαμηνύει ότι το Σώμα θα συνεχίσει να καταψηφίζει οποιοδήποτε σχέδιο περιλαμβάνει προβλέψει που θίγουν το Obamacare, ενώ ο Boehner απαντά ότι η πλειοψηφία της Βουλής δεν θα εγκρίνει κανέναν προϋπολογισμό χωρίς “παραχωρήσεις” στο ζήτημα της της μεταρρύθμισης του συστήματος υγείας.

Όμως, ο Boehner θυμάται πολύ καλά (ως στενός συνεργάτης του προκατόχου του Newt Gingrich) ότι το προηγούμενο επεισόδιο shutdown τον χειμώνα του 1995-΄96 κόστισε στους Ρεπουμπλικανούς και πιέζεται να υποχωρήσει. Αναζητά δε τρόπους να το επιτύχει χωρίς να αποξενώσει την πτέρυγα του Tea Party η οποία άλλωστε συγκροτήθηκε ως ρεύμα στην αμερικανική κοινωνία μέσα από την αντίθεσή της στο Obamacare. Εξ ού και τα προσχέδια που αρχικά προέβλεπαν την πλήρη κατάργηση του Obamacare έδωσαν διαδοχικά τη θέση τους στην πρόβλεψη της ετήσιας αναβολής του προγράμματος, ή στην κατάργηση του (αντιδημοφιλούς) φόρου επί του ιατρικού εξοπλισμού, ο οποίος το χρηματοδοτεί. Η πλέον ευφάνταστη πρόταση από Ρεπουμπλικανικής πλευράς προβλέπει την υπαγωγή του, του προέδρου, των ομοσπονδιακών λειτουργών και όλων των κοινοβουλευτικών σε καθεστώς ασφάλισης σύμφωνο με τις προβλέψεις του Obamacare – με την προσδοκία ότι οι κυβερνώντες θα εκτεθούν υπερασπιζόμενοι τα πλουσιοπάροχα κεκτημένα τους. 

Ωστόσο, οι συσχετισμοί του “blame game” στη Ουάσιγκτον φαίνεται πως γέρνουν εις βάρος των Ρεπουμπλικανών, τους οποίους κατονομάζει ως υπεύθυνους για το αδιέξοδο το 46% των ερωτηθέντων Αμερικανών (έναντι 36% για τους Δημοκρατικούς). Εξ ού και η κυβέρνηση και ο Obama προσωπικώς δείχνουν να μη φοβούνται το ενδεχόμενο ενός αναίτιου shutdown, το οποίο εκτιμούν ότι θα χρεωθεί η άλλη πλευρά. 

“Το δολάριο είναι το αποθεματικό νόμισμα όλου του κόσμου και δεν είναι δυνατόν να παίζονται παιχνίδια με αυτό” διαμήνυσε ο Obama μιλώντας τη Δευτέρα από το Οβάλ Γραφείο και επανέλαβε ότι δεν θα διαπραγματευτεί υπό την απειλή ενός κλεισίματος των ομοσπονδιακών υπηρεσιών το οποίο θα θίξει “βετεράνους, γυναίκες και παιδιά”.

“Θυμάστε ποτέ στη ζωή σας να υπήρχε ένα μεγάλο κόμμα το οποίο να παρακαλάει για την αποτυχία της Αμερικής” δήλωσε πολύ πιο γλαφυρά ο προκάτοχός του Bill Clinton τονίζοντας ότι αν ήταν ακόμη πρόεδρος δεν θα διαπραγματευόταν ποτέ με αυτούς που σκοπεύουν να στερήσουν το φαϊ από εργατικές οικογένειες, ενώ αφήνουν ανέγγιχτες τις επιδοτήσεις για τους μεγαλοαγρότες”. Πρόσθεσε δε με νόημα ότι ο όγκος των κοινωνικών επιδομάτων έχει μειωθεί με την υποχώρηση της ανεργίας και το δημοσιονομικό έλλειμμα έχει περιορισθεί στο μισό. 

Ο Λευκός Οίκος δεν φαίνεται έτοιμος να υποχωρήσει ούτε και στην επόμενη μάχη η οποία αφορά το νόμιμο όριο του δημοσίου χρέους, το οποίο θα έχει συμπληρωθεί στις 15 Οκτωβρίου. Παρά τις ερμηνείες του Αμερικανικού Συντάγματος οι οποίες επιτρέπουν στον πρόεδρο να προχωρήσει σε αναθεώρηση προς τα πάνω ή και κατάργηση του ορίου αυτού χωρίς την έγκριση του Κογκρέσου, ο εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου Jay Carney δηλώνει ότι κάτι τέτοιο “δεν θα ήταν μια αξιόπιστη εναλλακτική λύση και δεν θα την έπαιρναν στα σοβαρά οι διεθνείς αγορές”. Στην πραγματικότητα η επιδίωξη του Λευκού Οίκου είναι να υποχρεωθούν οι Ρεπουμπλικανοί σε ταπεινωτική υποχώρηση. 

Το τί είναι, τι θέλει και πόσο έτοιμο είναι να κυβερνήσει το Ρεπουμπλικανικό κόμμα είναι πλέον ένα μείζον ερώτημα, όταν απειλείται “αυτοεκπληρούμενο” ξέσπασμα χρηματοπιστωτικής ασφυξίας και το διεθνές σύστημα πληρωμών κινδυνεύει από τη μία μέρα στην άλλη να βρεθεί με αθετημένα Treasuries τα οποία δεν έχει καν την τεχνική δυνατότητα να χειρισθεί...


Πηγή:www.capital.gr
Διαβάστε περισσότερα ... Bookmark and Share

Στον ανακριτή οι Κασιδιάρης, Παναγιώταρος, Λαγός και Μίχος


Στον ανακριτή οι Κασιδιάρης, Παναγιώταρος, Λαγός και Μίχος
Ο Ηλίας Παναγιώταρος φτάνοντας στα δικαστήρια   (Φωτογραφία:  Eurokinissi )

Αθήνα
Στα δικαστήρια της Ευελπίδων μεταφέρθηκαν οι βουλευτές της Χρυσής Αυγής Κασιδιάρης, Παναγιώταρος, Λαγός και Μίχος, προκειμένου να βρεθούν ενώπιον των ανακριτών που χειρίζονται την υπόθεση συμμετοχής στην εγκληματική οργάνωση. Στους τέσσερις αποδίδεται διευθυντικός ρόλος.

Νωρίτερα απολογήθηκαν τρία περιφερειακά στελέχη της Χρυσής Αυγής. Τα δύο αφέθηκαν ελεύθερα με τον περιοριστικό όρο της απαγόρευσης εξόδου από τη χώρα.

Ο τρίτος από τα τρία μέλη του κόμματος ζήτησε και έλαβε προθεσμία για να απολογηθεί την Πέμπτη.

Ο Νίκος Μιχαλολιάκος απολογείται την Τετάρτη και ο Χρήστος Παππάς την Πέμπτη.

Σύμφωνα με πληροφορίες, οι τέσσερις βουλευτές πρόκειται να αμφισβητήσουν τη νομική διαδικασία, καθώς θα υποστηρίξουν ότι έπρεπε να έχει αρθεί η βουλευτική ασυλία πριν συλληφθούν.

Επίσης, θα αποδώσουν τις συλλήψεις τους σε πολιτική σκοπιμότητα εν όψει των δημοτικών εκλογών.

Επιπλέον, ο Ηλίας Κασιδιάρης θα υποστηρίξει ότι ο μόνος του ρόλος στην Χρυσή Αυγή ήταν εκπρόσωπος Τύπου και όχι εκπαιδευτής των ταγμάτων εφόδου, όπως του αποδίδεται.

Οπαδοί της ΧΑ στην Ευελπίδων

Στο κάλεσμα της Χρυσής Αυγής προς τους οπαδούς της να συγκεντρωθούν εξώ από την Ευελπίδων ανταποκρίθηκαν περίπου 100 άτομα, τα οποία σήκωσαν και ανυπόγραφο πανώ: «Πολιτική δε γίνεται με τρόμο και κελιά, τρομοκρατία λέγεται ο κόσμος που πεινά», ενώ άπλωσαν και μία ελληνική σημαία.

Παράλληλα φωνάζουν το γνωστό σύνθημα «Αίμα, τιμή, Χρυσή Αυγή», «Ελλάδα σε πουλάνε, τους ξένους προσκυνάνε», «Ένα, δύο, τρία, η χούντα σας ξεκίνησε το '73», «Σας έχουμε εκθέσει, σας κάναμε πολλά, η σκέψη δεν πεθαίνει μέσα στα κελιά» και «Αλήτες, ρουφιάνοι δημοσιογράφοι».

Μαζί με τους συγκεντρωμένους είναι και οι βουλευτές Κ. Μπαρμπαρούσης, Ν. Κούζηλος, Δ. Κουκούτσης, Π. Ηλιόπουλος.

Η σύζυγος του Μιχαλολιάκου, Ελένη Ζαρούλια, προκάλεσε νέο επεισόδιο, χτυπώντας έξω από τη ΓΑΔΑ με την τσάντα της κάμεραμαν του Mega που την βιντεοσκοπούσε.
Newsroom ΔΟΛ
Διαβάστε περισσότερα ... Bookmark and Share

Recent Posts

free counters
single russian women contatore visite website counter
Lamia Blogs