Εκπτώσεων συνέχεια: Μετά την ΑΤΕ δρομολογείται η πώληση ΟΠΑΠ - ΤΤ

Μετά τη σκανδαλώδη μεταβίβαση του υγιούς τμήματος της Αγροτικής Τράπεζας στην Πειραιώς από την Τράπεζα της Ελλάδος, η κυβέρνηση επισπεύδει τις διαδικασίες για την πώληση τόσο του ΟΠΑΠ όσο και του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου (Τ.Τ.).

Fast track ξεπούλημα ΟΠΑΠ-Τ.Τ.

Παρά τις εντονότατες αντιδράσεις που προκάλεσε η, με fast track διαδικασίες, μεταβίβαση του υγιούς τμήματος την Αγροτικής Τράπεζας (ΑΤΕ) στην Τράπεζα Πειραιώς, η κυβέρνηση εμφανίζεται αποφασισμένη να υλοποιήσει τις μνημονιακές δεσμεύσεις που ανέλαβε και να παίξει με επιτυχία το ρόλο του καλού και υπάκουου μαθητή της τρόικας. Νέες αποκρατικοποιήσεις δρομολογούνται, αυτή τη φορά του ΟΠΑΠ και του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου (Τ.Τ.). Άραγε η κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ θα ακολουθήσει την ίδια μέθοδο που ακολούθησε στην περίπτωση της εκποίησης της ΑΤΕ, δηλαδή συνοπτικές, σχεδόν μυστικές διαδικασίες και αποφυγή οποιασδήποτε λογοδοσίαςγια το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας;

Εντός του Αυγούστου, στα μπάνια του λαού δηλαδή, ενδέχεται να ξεκινήσουν οι διαδικασίες για την εκποίηση του Τ.Τ., για το οποίο έχει ήδη εκδηλωθεί ενδιαφέρον από τραπεζικούς ομίλους, ενώ στις αρχές του φθινοπώρου αναμένονται εξελίξεις αναφορικά με το ζήτημα της αποκρατικοποίησης του ΟΠΑΠ. Με τη δρομολογούμενη εκποίηση του ΟΠΑΠ ιδιωτικοποιείται πλέον πλήρως ο τζόγος, ο οποίος και σήμερα βρίσκεται σε μεγάλο βαθμό στα χέρια μεγάλων επιχειρηματιών, καθώς ο μεγάλος τζίρος που πραγματοποιείται (σύμφωνα με εκτιμήσεις, ανέρχεται στα 10 δισ. ευρώ) αποτελεί ισχυρότατο κίνητρο προσέλκυσης κεφαλαίου. Επίσης, σύμφωνα με δηλώσεις κυβερνητικού στελέχους που επικαλείται το πρακτορείο Reuters, προωθούνται περαιτέρω η πώληση των Κρατικών Λαχείων και η "αξιοποίηση" του Κέντρου Τύπου (IBC) !

"Αξιοποιείται" και ακίνητο-"φιλέτο" στη Ρόδο!

Εξάλλου, ολοκληρώθηκε η πρώτη φάση της διαγωνιστικής διαδικασίας για την εκποίηση έκτασης - "φιλέτο" στην περιοχή Αφάντου στο βορειοανατολικό τμήμα της Ρόδου, συνολικής έκτασης 1.850 στρεμμάτων. Το Ταμείο Αποκρατικοποιήσεων ανακοίνωσε χθες πως επτά επενδυτές, τόσο από την Ελλάδα όσο και από το εξωτερικό, εκδήλωσαν ενδιαφέρον για την έκταση, η οποία προορίζεται για τουριστική χρήση πελατών υψηλής οικονομικής επιφάνειας, καθώς διαθέτει ήδη γήπεδο γκολφ 450 στρεμμάτων.

Διευρυμένη σύσκεψη χθες στο Μέγαρο Μαξίμου

Σε διευρυμένη σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε χθες, Τρίτη 31 Ιουλίου, στο Μέγαρο Μαξίμου υπό τον πρωθυπουργό Αντ. Σαμαρά, συζητήθηκαν και συμφωνήθηκαν οι προαναφερθέντες επόμενοι στόχοι του προγράμματος ιδιωτικοποιήσεων, το οποίο η κυβέρνηση θεωρεί ότι έχει καθυστερήσει σημαντικά. Στη σύσκεψη συμμετείχαν ο υπουργός Οικονομικών Γ. Στουρνάρας, ο υφυπουργός Ανάπτυξης Ν. Μηταράκης και η νέα ηγεσία του Ταμείου Αποκρατικοποιήσεων, δηλαδή ο πρόεδρος Τ. Αθανασόπουλος και ο διευθύνων σύμβουλος Γ. Εμίρης. Αμέσως μετά τη σύσκεψη έγινε γνωστό ότι με απόφαση του υπουργού Οικονομικών Γ. Στουρνάρα, νέος πρόεδρος του ΟΠΑΠ ορίστηκε ο οικονομολόγος Κ. Λουρόπουλος. 

Την ίδια ώρα, σε συνάντηση που είχε ο Υπουργός Ανάπτυξης, Κωστής Χατζηδάκης με την Υπουργό Τουρισμού, Όλγα Κεφαλογιάννη, παρουσία εκπροσώπων της Ένωσης Ελληνικών Αεροπορικών Εταιρειών, αποφασίστηκε ότι μπαίνει μπρος η αποκρατικοποίηση και των περιφερειακών αεροδρομίων.

Είναι προφανές ότι οι ιδιωτικοποιήσεις που ήδη έγιναν, αλλά και όσες ακολουθούν, τις οποίες η τρικομματική εμφανίζει ως το "δυνατό χαρτί" της, έχουν χαρακτήρα απροκάλυπτου ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας. Ο χορός των ιδιωτικοποιήσεων θα έχει άσχημο τέλος για τους εμπλεκόμενους, οι ποινικές ευθύνες των οποίων είναι αναμφισβήτητες.

http://www.left.gr/article.php?id=5205

Διαβάστε περισσότερα ...

ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΩΘΕΙ ΤΟ ΕΥΡΩ; ΑΜΦΙΒΟΛΟ !

Του ΠΟΛ ΚΡΟΥΓΚΜΑΝ*

Την περασμένη εβδομάδα, ο Μάριο Ντράγκι, ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, διακήρυξε ότι ο οργανισμός «είναι έτοιμος να κάνει ό,τι χρειάζεται προκειμένου να περισώσει το ευρώ» – και οι αγορές άρχισαν τη γιορτή. Συγκεκριμένα το επιτόκιο δανεισμού της Ισπανίαςμειώθηκε αισθητά και τα χρηματιστήρια ανά τον κόσμο πήραν την ανιούσα. Αλλά θα σωθεί πραγματικά το ευρώ; Αυτό παραμένει αμφίβολο.  

Πρώτα απ’ όλα, το ενιαίο νόμισμα της Ευρώπης είναι ένα βαθιάελαττωματικό οικοδόμημα. Και ο Ντράγκι, προς τιμή του, το αναγνώρισε αυτό. «Το ευρώ είναι σαν ένας μπούμπουρας» δήλωσε. «Είναι ένα μυστήριο της φύσης που δεν θα έπρεπε να πετάει αλλά πετάει. Το ευρώ λοιπόν είναι ένας μπούμπουρας που πετούσε πολύ καλά για αρκετά χρόνια». Αλλά τώρα σταμάτησε να πετάει. Τι μπορεί να γίνει; Η απάντηση, πρότεινε, είναι να «αναβαθμιστεί σε πραγματική μέλισσα». Αν αφήσουμε στην άκρη την αμφιλεγόμενη βιολογία, το πιάσαμε το νόημα. Μακροπρόθεσμα, το ευρώ θα λειτουργήσει μόνο αν η Ευρωπαϊκή Ένωση γίνει περισσότερο σαν μία ενωμένη χώρα.

Σκεφτείτε για παράδειγμα τη σύγκριση μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ενωσης και της Φλόριντα. Και οι δύο ήρθαν αντιμέτωπες με μία τεράστια στεγαστική φούσκα την οποία ακολούθησε μία δραματική οικονομική κατάρρευση. Αλλά η κρίση που βιώνει η Ισπανία δεν είναι ίδια με εκείνη της Φλόριντα. Γιατί; Γιατί όταν ξεκίνησε η πτώση, η Φλόριντα μπορούσε να βασιστεί στην Ουάσιγκτονγια να πληρώνει τα κοινωνικά επιδόματα και τη δημόσια υγεία, να εγγυηθείτη ρευστότητα των τραπεζών της, να βοηθήσει τους ανέργους και άλλα. Η Ισπανία δεν είχε δίχτυ ασφαλείας και μακροπρόθεσμα αυτό πρέπει να διορθωθεί. Αλλά οι δημιουργία των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης δεν θα συμβεί σύντομα – αν συμβεί ποτέ – ενώ η κρίση του ευρώ είναι τώρα.

Τι μπορεί να γίνει λοιπόν για να σωθεί το νόμισμα; Λοιπόν, γιατί μπόρεσε ο μπάμπουρας να πετάξει για λίγο; Γιατί το ευρώ έδειχνε να λειτουργεί για τα πρώτα περίπου οκτώ χρόνια; Γιατί τα ελαττώματα του οικοδομήματος καλύφθηκαν από την ανάπτυξη στη νότια Ευρώπη. Η δημιουργία του ευρώ έπεισε τους επενδυτές ότι ήταν ασφαλές να δανείζουν σε χώρες όπως η Ελλάδακαι η Ισπανία που προηγουμένως θεωρούνταν επικίνδυνες και γι’ αυτό το χρήμα συνέρρεε άφθονο – κυρίως για να χρηματοδοτηθεί ο ιδιωτικός και όχι ο δημόσιος τομέας, με την Ελλάδα να αποτελεί εξαίρεση. Και για λίγο όλοι ήταν χαρούμενοι.

Στη νότια Ευρώπη, η στεγαστική φούσκα οδήγησε σε αύξηση των θέσεων εργασίας σε αυτό τον τομέα, τη στιγμή που η βιομηχανία καθίστατο ολοένα λιγότερο ανταγωνιστική. Στο μεταξύ, η γερμανική οικονομία, που μέχρι τότε έφθινε, άρχισε να ανθίζει εξαιτίας των αυξημένων εξαγωγών προς τιςοικονομίες του Νότου. Οπως όλα έδειχναν, το ευρώ δούλευε. Τότε έσκασε η φούσκα. Οι θέσεις εργασίας στον κατασκευαστικό τομέα εξαφανίστηκαν και η ανεργία στον νότο εξακοντίστηκε: τώρα ξεπερνά το 20% τόσο στην Ισπανία όσο και την Ελλάδα.

Την ίδια στιγμή τα έσοδα βυθίστηκαν: στις περισσότερες περιπτώσεις τα μεγάλα ελλείμματα είναι αποτέλεσμα, όχι αιτία, της κρίσης. Οι επενδυτές το έβαλαν στα πόδια, οδηγώντας το κόστος δανεισμού στα ύψη. Σε μία προσπάθεια να ηρεμήσουν οι αγορές, οι δεινοπαθούσες χώρες επέβαλαν μία σειρά σκληρών μέτρων λιτότητας που βάθυνε την ύφεσή τους. Και το ευρώ δείχνει επικίνδυνα ασταθές.

Τι θα μπορούσε να ανατρέψει αυτή την κατάσταση; Η απάντηση είναι ξεκάθαρη: οι πολιτικοί θα πρέπει να α) κάνουν κάτι να μειώσουν το κόστος δανεισμού της νότιας Ευρώπης β) να δώσουν στους οφειλέτες της Ευρώπης την ευκαιρία να βγουν από την κρίση μέσω των εξαγωγών όπως έγινε στην περίπτωση της Γερμανίας τα καλά χρόνια – κάτι που σημαίνει μία προσωρινή αύξηση του πληθωρισμού στη Γερμανία. Το πρόβλημα είναι ότι οι πολιτικοί διστάζουν να κάνουν το (α) και δεν θέλουν καθόλου να κάνουν το (β).

Στα σχόλιά του ο Ντράγκι - που υποψιάζομαι ότι τα κατανοεί όλα αυτά – βασικά «πέταξε» την ιδέα η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να αγοράσει πολλάομόλογα του ευρωπαϊκού νότου προκειμένου να μειωθεί το κόστος δανεισμού αυτών των χωρών. Αλλά τις επόμενες ημέρες οι γερμανοί αξιωματούχοι έδειχναν να απορρίπτουν αυτή την ιδέα. Βασικά, ο Ντράγκι θα μπορούσε να αγνοήσει τις γερμανικές αντιρρήσεις, αλλά προτίθεται να κάνει πραγματικά κάτι τέτοιο; H αγορά των ομολόγων είναι το εύκολο μέρος.

Το ευρώ δεν μπορεί να σωθεί μέχρις ότου η Γερμανία αποδεχθεί έναν σημαντικά υψηλότερο πληθωρισμό για τα επόμενα χρόνια – και μέχρι στιγμής δεν έχω διακρίνει κάποιο σημάδι ότι οι γερμανοί αξιωματούχοι προτίθενται να συζητήσουν το ζήτημα, πολλώ δε μάλλον να δεχθούν να κάνουν ό, τι είναι απαραίτητο. Αντίθετα επιμένουν, παρά τις συνεχείς αποτυχίες – θυμάστε που η Ιρλανδία θα επέστρεφε γρήγορα στο μονοπάτι της ανάπτυξης; – ότι όλα θα διορθωθούν αν οι οφειλέτες παραμείνουν πιστοί στα προγράμματα λιτότητας.

Λοιπόν, θα μπορούσε να σωθεί το ευρώ; Ναι, πιθανώς. Θα έπρεπε να σωθεί; Ναι, αν και η δημιουργία του τώρα μοιάζει με ένα τεράστιο λάθος. Επειδή η αποτυχία του ευρώ δεν θα προκαλούσε απλά οικονομική αναστάτωση. Θα κατέστρεφε το ευρύτερο ευρωπαϊκό οικοδόμημα, το οποίο έφερε την ειρήνη και τη δημοκρατία σε μία ήπειρο με τραγική Ιστορία. Αλλά πρόκειται να σωθεί; Παρά την επίδειξη αποφασιστικότητας του Ντράγκι, κάτι τέτοιο, όπως ήδη είπα, είναι αμφίβολο.

Πηγή: «Το Βήμα» – The New York Times

Διαβάστε περισσότερα ...

Υφυπουργός Ιωάννης Κουτσογιάννης 6 Απριλίου 1987: Η προφητική ομιλία για τα πετρέλαια, το Αιγαίο και τους Τούρκους

Ισως η μοναδική σοβαρή ομιλία Ελληνα κυβερνητικού ! Διαβάστε όλη τη σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας έτσι όπως την βρήκαμε στα πρακτικά της Βουλής! Κατόπιν, δώστε τη να την διαβάσουν τα παιδιά σας!!! Το σύνθημα “Η Ελλάδα στους Έλληνες” συγκινεί ακόμη και συναρπάζει, όμως κατόρθωσαν οι “υπαλληλίσκοι απόγονοι” και ένα πολιτικό προσωπικό ανάξιο των περιστάσεων, να το μεταμορφώσουν σε …
γραφή και ρήση κενού περιεχομένου. Η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων είναι Πατριώτες, όμως στις πολιτικές ηγεσίες και γενικά στο σύστημα εξουσίας (Οικονομικό, πολιτικό κατεστημένο, μέρος τού δήθεν Πνευματικού Κόσμου, ΜΜΕ κ.α.) βλέπουμε το αντίθετο. Πως και γιατί συμβαίνει αυτό;
Την απάντηση σε αυτό το ερώτημα-απορία δικαιούται να την δώσει κάθε Έλληνας, αφού πρώτα ασκήσει έντονη αυτοκριτική.
Στα πρακτικά της βουλής, τα οποία ακολουθούν, και τα οποία αφορούν τη συνεδρίαση που πραγματοποιήθηκε, στις 6 Απριλίου του 1987, είναι δυνατόν να διαβάσει κανείς, και να κατανοήσει επαρκώς, το πόσο καλά γνώριζαν οι Ελληνικές κυβερνήσεις και το πολιτικό προσωπικό της χώρας, την ύπαρξη του Αιγαιακού Ελληνικού πετρελαίου, αλλά συγχρόνως και το τι φοβήθηκαν και δεν προχώρησαν στην άντλησή του.
Ποία φοβικά σύνδρομα διακατέχουν αυτό το πολιτικό προσωπικό, το οποίο συμπεριφερόμενο ώς «συμπλεγματικό υπαλληλάκι» εμπορικού της δεκαετίας του 30, αδυνατούσε να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να διασφαλίσει τα συμφέροντα του Ελληνικού Έθνους.
Ως ερινύες δε, θα τους βασανίζουν, αυτούς τουλάχιστον οι οποίοι είχαν ή έχουν λίγη “τσίπα”.
Η συνεδρίαση έγινε το 1987, αλλά είναι σαν να έγινε εχθές.
Όποιος διαβάσει τα παρακάτω αποσπάσματα των πρακτικών της Βουλής, θα το θεωρήσει στη κυριολεξία ως μία “προφητεία”.
Και όμως, ήταν η “γνώση”, που μέχρι σήμερα, επιμελώς έκρυβε το Ελληνικό πολιτικό προσωπικό, από τους πολίτες αυτής της χώρας.
Μάλιστα, το εγκληματικά φερόμενο, ίδιο πολιτικό προσωπικό, σήμερα υιοθετεί την παράδοση της χώρας και την άλωσή της, παραχωρώντας Εθνική κυριαρχία, ξεπουλώντας κάθε εθνική περιουσία και παραδίδοντας τον δημόσιο πλούτο στα χέρια ξένων.

ΒΟΥΛΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ
Δ’ ΠΕΡΙΟΔΟΣ (ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΜΕΝΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ)
ΣΥΝΟΔΟΣ Β’
ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΒΟΥΛΗΣ
ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ
ΠΡΟΕΔΡΙΑ κ. ΓΙΑΝΝΗ Ν. ΑΛΕΥΡΑ
ΤΟΜΟΣ ΕΚΤΟΣ
Συνεδριάσεις 4Β’ – ΡΣΤ’
17 Μαρτίου 1987 – 27 Απριλίου 1987
ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΡΑ’ . . 6 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1987 , Σελίδα, 5159
ΠΡΟΕΔΡΟΣ (Γιάννης Ν. Αλευράς).

ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΗΣ: Κύριε Πρόεδρε, χωρίς να θέλω να δημιουργήσω προβλήματα στην όλη διαδικασία, θέλω να γραφεί στα πρακτικά, να διατυπώσω κι εγώ τη διαμαρτυρία μου, διότι ξέρω ότι 4-5 συνάδελφοι, που είναι στην Αίθουσα, πιθανώς δεν θα με ακούσουν, λόγω της κόπωσης.
Διαμαρτύρομαι, λοιπόν κι εγώ, και ξεκινώ την ομιλία μου τονίζοντας, ότι αυτή δεν θα είναι κάποια ομιλία με συνέχεια, με συγκεκριμένη δομή. Θα αναφερθώ σε 3-4 σημαντικά κατά την άποψη μου ζητήματα, που εν τούτοις και αυτά είναι πτυχές του όλου ζητήματος, το οποίο συζητούμε σήμερα.
Στην αρχή θέλω να αναφερθώ για λίγο στο ιστορικό του θέματος.
Έχει γραφτεί στον ξένο Τύπο, αλλά και στον ελληνικό, ότι γύρω στα τέλη της δεκαετίας του ’60, δηλαδή 2-3-5 χρόνια πριν από το 70, οι Αμερικανοί ολοκλήρωσαν τις έρευνες που έκαναν στην περιοχή μας για τα κοιτάσματα πετρελαίου και επεσήμαναν με τους δορυφόρους τους κοιτάσματα στο Βόρειο Αιγαίο. Ακολούθησε, η χαρτογράφηση αυτών των κοιτασμάτων με βάση τα στοιχεία που συνέλεξαν οι δορυφόροι και στην συνέχεια είχαμε από την πλευρά των Αμερικανών πάντοτε, την επεξεργασία των σχετικών στοιχείων.
Φαίνεται ότι οι Αμερικανοί έβγαλαν τα εξής περίπου συμπεράσματα : Ότι υπάρχουν κατ’ αρχήν κοιτάσματα πετρελαίου, πιθανώς πλούσια, και σύμφωνα με τη συνθήκη της Γενεύης του 1958, που αναφέρεται στα θέματα της υφαλοκρηπίδας, αλλά και σύμφωνα με τη συνθήκη της Λωζάνης που ρυθμίζει τα ελληνοτουρκικά σύνορα, αυτά τα κοιτάσματα, είναι ελληνικά.
Οι εκτιμήσεις που έγιναν θα πρέπει να ήσαν οι εξής : Με την άντληση των πετρελαίων αυτών από τους ίδιους τους Έλληνες θα προέκυπτε μία ισχυροποίηση της Ελλάδος, ισχυροποίηση οικονομική, πολιτική και στρατιωτική.
Δεύτερο στοιχείο είναι, ότι αυτή η πρώτη εκτίμηση θα μπορούσε να οδηγήσει αργότερα σε μείωση ή και εξάλειψη της επιρροής των Αμερικανών στη Χώρα μας και επομένως θα προέκυπτε μακροπρόθεσμα μία ζημία στα πολιτικοστρατιωτικά, αλλά και οικονομικά συμφέροντα των Η.Π.Α.
Ακολούθησε η χάραξη της πολιτικής, από την πλευρά των Αμερικανών, στο συγκεκριμένο κρίσιμο χώρο του Αιγαίου με βάση αυτά τα δεδομένα.
Έχει δημοσιευτεί στον ξένο Τύπο, έχει γραφτεί και έχει συζητηθεί και εδώ στην Ελλάδα, ότι κατά πάσα πιθανότητα, κατά πάσα βεβαιότητα θα έλεγα, οι Αμερικανοί έδωσαν αυτούς τους χάρτες στους Τούρκους, οι οποίοι στη συνέχεια τους δημοσίευσαν ως δικούς τους χάρτες.
Είναι φυσικό να ξέρουμε όλοι, ότι οι Τούρκοι δεν είχαν δυνατότητες να βρουν τα πετρέλαια, ούτε φυσικά να φτιάξουν χάρτες, τους οποίους αργότερα δημοσίευσαν.
Αυτή είναι εργασία των Αμερικανών. Υπέδειξαν στη συνέχεια στους Τούρκους να θέσουν τις αμφισβητήσεις και διεκδικήσεις τους. Από τότε υποστηρίζουν σε κάθε περίπτωση τις διεκδικήσεις αυτές των Τούρκων. Αυτά είναι γνωστά.
Τέλος θα ήθελα να επισημάνω, ότι καθοδηγούν τους Τούρκους στην κλιμάκωση των πιέσεων και στις διάφορες σχετικές μεθοδεύσεις.
Το τελευταίο που μπορούμε να πούμε είναι, ότι οι Αμερικανοί εξοπλίζουν τους Τούρκους με ρυθμούς τους οποίους δεν μπορεί να παρακολουθήσει η Χώρα μας.
Οι Αμερικανοί δηλαδή, με απλά λόγια, προτίμησαν αυτή τη συνταγή της ανάμιξης των Τούρκων στις ελληνικές υποθέσεις, επειδή αυτή είναι μία δοκιμασμένη μέθοδος από τους Άγγλους στην Κύπρο και μάλιστα με πολλή επιτυχία. Η άποψη μου είναι, ότι εδώ έχει εφαρμοστεί η κλασική μέθοδος του διαίρει και βασίλευε.
Οι Τούρκοι, όταν θα πήραν αυτά τα στοιχεία, είναι φυσικό να ανησύχησαν, γιατί γνωρίζουν ότι μια Ελλάδα ισχυρή όχι μόνο δεν μπορεί να είναι αντικείμενο εκβιασμών, προκλήσεων και ληστείας, αλλά σύμφωνα και με τους δικούς τους πάγιους φόβους μπορεί αυτό να σημάνει το τέλος των ονείρων τους για μια νέα οθωμανική αυτοκρατορία και για άλλα τέτοια κωμικά πράγματα.
Έχουμε επομένως εδώ να παρατηρήσουμε, ότι αμερικανικά και τουρκικά συμφέροντα συμπίπτουν και γι’ αυτο ακριβώς υπάρχει ένα είδος κοινής πολιτικής και στενής συνεργασίας Αμερικανών και Τούρκων, αλλά φυσικά για διαφορετικούς λόγους. Όλες οι ενέργειες των Τούρκων από τότε έχουν ως αίτιο τους πιο πάνω λόγους και είναι αποτέλεσμα της πολιτικής που αναφέραμε.
Επομένως, από δω και πέρα πρέπει να περιμένουμε ότι θα εξακολουθήσει η ίδια κατάσταση και δεν πρέπει κανείς Έλληνας να αυταπατάται, ότι μπορεί να υπάρξουν καλές προθέσεις, διάλογος με αποτελέσματα και όλα τα σχετικά.
Εκείνο που μπορούμε να περιμένουμε είναι, ότι χρειάζεται επαγρύπνηση απ’ όλους, ισχυρές ένοπλες δυνάμεις, διπλωματική επίθεση, διεθνή ερείσματα, ισχυρή οικονομία, ομοψυχία, δραστηριοποίηση όλων των εθνικών δυνάμεων, αποφασιστικότητα και ετοιμότητα για όλα τα ενδεχόμενα και λεπτοί χειρισμοί.
Αυτά αναφέρονται στο παλαιό ιστορικό του θέματος και νομίζω ότι ήταν χρήσιμο να αναφερθούν, για να μπορούμε να έχουμε τη γενική πορεία από παλαιότερα μέχρι σήμερα, γιατί έτσι ερμηνεύονται τα γεγονότα και είμαστε έτοιμοι να κάνουμε σωστές εκτιμήσεις και να πάρουμε σωστές αποφάσεις.
Ένα άλλο σημαντικό θέμα, που πρέπει να αναφέρω, είναι το πρακτικό της Βέρνης. Θυμάστε ότι τον Αύγουστο του 1976 υπήρξε μια συμφωνία των Υπουργών Εξωτερικών Μπίτσιου και Τσαγλαγιανγκίλ που οδήγησε στην Έναρξη ενός ελληνοτουρκικού διαλόγου. Αργότερα στις 2. 11. 76 υπήρξε μια συνάντηση Τζούνη και Μπριγκέλ και απ’ αυτή προέκυψε το πρακτικό της Βέρνης, που υπεγράφη στις 11 Νοεμβρίου. Το περιεχόμενο ήταν δέσμευση και από τις δύο πλευρές για αποφυγή προκλήσεων στο χώρο του Αιγαίου κατά τη διάρκεια του διαλόγου.
Έχω εδώ το κείμενο και θα το διαβάσω για τα πρακτικά. Αναφέρομαι στα άρθρα 6 και 7 του πρακτικού της Βέρνης:
«Αρθρο 6: Τα δύο μέρη αναλαμβάνουν την υποχρέωση όπως απόσχουν πάσης πρωτοβουλίας ή πράξεως σχετικής προς την υφαλοκρηπίδα του Αιγαίου, η οποία θα ηδύνατο να παρενοχλήσει τη διαπραγμάτευση.
Αρθρο 7 : Τα δύο μέρη αναλαμβάνουν την υποχρέωση, όπως, καθ’ όσον αφορά στις διμερείς των σχέσεις, απόσχουν πάσης πρωτοβουλίας ή πράξεως, η οποία θα έτεινε να μειώσει το κύρος του ετέρου».
Αν προσέξατε θα δείτε, ότι αυτά τα δύο άρθρα είναι διατυπωμένα τόσο ελεύθερα, ώστε να μπορεί να γίνει οποιαδήποτε ερμηνεία από την πλευρά της Τουρκίας.
Και ξέρετε πόσο κακόπιστοι είναι οι Τούρκοι και πόσο εφαρμόζουν ή όχι τις διεθνείς συμβάσεις, στις οποίες έχουν δεσμευθεί.
Είμαστε τώρα βέβαιοι, ότι ο διάλογος αυτός με βάση τις γνωστές τουρκικές διεκδικήσεις δεν θα μπορούσε ποτέ να καταλήξει σε συμφωνία.
Απλά οι Τούρκοι επεδίωκαν και πέτυχαν, τον ατέρμονα διάλογο, με σκοπό την παρεμπόδιση ή διακοπή της εκμετάλλευσης των ελληνικών πετρελαίων από τους Έλληνες. Και αυτό οι Τούρκοι το επέτυχαν, έως ότου ετοιμαστούν, δηλαδή έως ότου αποκτήσουν την αναγκαία στρατιωτική υπεροχή, για να μας επιτεθούν και να μας αρπάξουν τουλάχιστον το μισό Αιγαίο, όπως αυτό υπάρχει στα σχέδια τους και επανειλημμένα έχει διακηρυχθεί από την πλευρά τους.
Τα λάθη της Κυβέρνησης Καραμανλή στην περίπτωση αυτή της υπογραφής του πρωτοκόλλου είναι, πρώτο, ότι έκανε διάλογο με τους Τούρκους, καθ’ ην στιγμή οι Τούρκοι κατείχαν το 40% της Κύπρου.
Το δεύτερο ότι άρχισαν ένα διάλογο, ο οποίος λόγω των διαφανών προθέσεων των Τούρκων δεν μπορούσε να καταλήξει σε αποτέλεσμα και τρίτο δεν συμφωνήθηκε αρχή και τέλος αυτού του διαλόγου. Ήταν δηλαδή αυτό ακριβώς που επεδίωκαν οι Τούρκοι.
Αυτό βέβαια δεν μπορούμε να πούμε ότι το έκανε ηθελημένα η τότε Κυβέρνηση.
Οπωσδήποτε, όμως, επιτεύχθη με πίεση των Τούρκων, με φανερό σκοπό να σταματήσουν επ’ αόριστον οι έρευνες για ανεύρεση και εκμετάλλευση πετρελαίων στο Αιγαίο.
Ποιά είναι τα επιχειρήματα που χρησιμοποίησαν οι Τούρκοι, πώς κατάφεραν να πείσουν την Κυβέρνηση να δεχθεί τέτοια εξέλιξη, αυτό δεν φαίνεται ότι το γνωρίζουμε ακριβώς.
Αφήνουμε το θέμα αυτό στους ιστορικούς.
Η διακοπή του διαλόγου από την σημερινή Κυβέρνηση κατέστησε το πρακτικό της Βέρνης ανενεργό. Εμείς δεν έχουμε, κύριοι συνάδελφοι, να φοβηθούμε τίποτα για να είμαστε ευάλωτοι σε πιέσεις των Τούρκων.
Σήμερα εμείς μπορούμε, εάν κρίνουμε κατάλληλο τον χρόνο, να προχωρήσουμε σε έρευνες και εκμετάλλευση των πετρελαίων χωρίς καμιά δέσμευση.
Με το νομοσχέδιο αυτό η Κυβέρνηση αποκτά τον έλεγχο των αποφάσεων του κονσόρτσιουμ και ρυθμίζει τις εξελίξεις σύμφωνα με τα συμφέροντα του ελληνικού Λαού και διασφαλίζοντας τα γενικότερα συμφέροντα της.
Πριν κλείσω αυτό το θέμα θα ήθελα να θυμίσω και να σημειώσω, ότι τον Μάρτιο του 1978 συναντήθηκαν στο “Μοντραί”, οι Πρωθυπουργοί Ελλάδος–Τουρκίας, οι κύριοι Καραμανλής και Ετσεβίτ, προκειμένου, όπως ανακοινώθηκε τότε -διαβάζω επακριβώς- «να αποκατασταθεί ένας διάλογος ο οποίος δυνατόν να άρει τα εμπόδια προς εξεύρεση αμοιβαίως ικανοποιητικών λύσεων στα ελληνοτουρκικά προβλήματα». Τότε θυμάστε έγινε και η διακοπή των ερευνών.
Τώρα εκείνο που εγώ έχω να σημειώσω είναι, πώς είναι δυνατόν να υπάρξουν αμοιβαίως ικανοποιητικές λύσεις με κατεχόμενη από τους Τούρκους την Κύπρο, με συνεχείς απειλές και παραβιάσεις του εναέριου χώρου μας, με προκλητικές διεκδικήσεις σε βάρος μας και τόσα άλλα αμέτρητα, εμείς τελικά δεν το κατανοούμε.
Επίσης είναι σημαντικό να αναφέρω για να γραφτεί στα πρακτικά, ότι η συζήτηση εκείνη Καραμανλή και Ετσεβίτ έγινε χωρίς ημερήσια διάταξη.
Κράτησε πάρα πολλές ώρες και εξ όσων τουλάχιστον έχουμε διαβάσει στον Τύπο δεν κρατήθηκαν πρακτικά.
Ακολούθησε μία συνάντηση ακόμα στις 10 Μαίου του 1978 στην Ουάσιγκτον, η οποία κατέληγε σε διατύπωση ευχών, αλλά δε φαίνεται ότι και από αυτή τη συνάντηση μάθαμε πολλά πράγματα για το τι ακριβώς συζητήθηκε.
Η ουσία είναι, ότι το πρακτικό της Βέρνης ίσχυσε εκείνα τα χρόνια με απαίτηση των Τούρκων και βέβαια επί ζημία των δικών μας συμφερόντων.
Ότι το πρακτικό αυτό υπήρξε επιζήμιο για τα εθνικά μας συμφέροντα, αποδεικνύεται, και εκ του ότι οι Τούρκοι το επικαλούνται συνεχώς ακόμη και τώρα που δεν υπάρχει διάλογος και που επομένως δεν έχει καμιά ισχύ.
Θέλω να πω λίγα λόγια για την αιγιαλίτιδα ζώνη και ελπίζω στο τέλος να σας δώσω την εικόνα ενός σεναρίου, που κυκλοφόρησε τις τελευταίες εβδομάδες.
Το θέμα της αιγιαλίτιδος ζώνης είναι γνωστό, αλλά θέλω να επισημάνω ορισμένα πράγματα.
Το πρώτο είναι ότι έχουμε δικαίωμα επέκτασης της αιγιαλίτιδας ζώνης, απόλυτο δικαίωμα, στα 12 ναυτικά μίλια. Με τον τρόπο αυτό θα μπορούσαμε να διασφαλίσουμε τις θέσεις μας στο Αιγαίο γενικά, και ειδικότερα στο θέμα της υφαλοκρηπίδας, χωρίς μεγάλες διεθνοπολιτικές τριβές.
Η Τουρκία το γνωρίζει αυτό και επικαλείται την αρχή, της ευθυδικίας και την αρχή της επιείκειας, οι οποίες δεν μπορούν βέβαια να προσφέρουν στους Τούρκους καμιά σοβαρή νομική θεμελίωση.
Γι’ αυτό ακριβώς η Τουρκία μάς απειλεί με πόλεμο, σε περίπτωση δηλαδή που εμείς θα προχωρήσουμε στην επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης στη Χώρα μας.
Εγώ μπορώ να αναφέρω κάτι εδώ στη Βουλή υπεύθυνα. «Ότι δηλαδή γνωρίζω με απόλυτη βεβαιότητα, ότι και οι Αμερικανοί και το ΝΑΤΟ δεν επιθυμούν την επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης στον χώρο του Αιγαίου από 6 σε 12 ναυτικά μίλια.
Και δεν το επιθυμούν, διότι όταν γίνει αυτή η επέκταση όχι μόνο κατοχυρώνονται τα δικαιώματα μας στο χώρο του Αιγαίου και γίνονται αναμφισβήτητα, αλλά καταρρέει και όλη η πλαστή επιχειρηματολογία, περί του ότι η Τουρκία είναι χώρος με μεγαλύτερη στρατηγική σημασία από αυτή της Ελλάδος. Αυτό τι κάνει; Ανατρέπει τα δεδομένα και τους συσχετισμούς της περιοχής όπως είναι σήμερα. Και αυτό επίσης θα είχε σαν αποτέλεσμα, ότι το ΝΑΤΟ και οι Αμερικανοί δεν θα μπορούν να ελέγχουν το χώρο όπως έχουν συνηθίσει.
Μπορώ να σας βεβαιώσω, ότι αυτή η δυνατότητα που έχουμε, για επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης στα 12 ναυτικά μίλια, είναι, ένα πανίσχυρο όπλο στα χέρια της όποιας ελληνικής κυβέρνησης και πρέπει να γίνεται έντονη εκμετάλλευση στις όποιες διαπραγματεύσεις για τα εθνικά μας θέματα.
Έχω και μια άλλη πρόταση κατά τη γνώμη μου σημαντική. Έως ότου δηλαδή αντιμετωπίσουμε το θέμα της υφαλοκρηπίδας, συνολικά, δικαιούμεθα και μπορούμε να προβούμε σε τμηματική επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης, χωρίς μάλιστα να δημιουργηθούν και εμπλοκές.
Προτείνω συγκεκριμένα την επέκταση της αιγιαλίτιδος ζώνης της νήσου Θάσου από 6 ναυτικά μίλια σε 12 ναυτικά μίλια. Επαναλαμβάνω, ότι προτείνω την επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης μόνο της νήσου Θάσου. Θα μπορέσουμε έτσι απερίσπαστοι να προχωρήσουμε σε έρευνες και εκμετάλλευση των εκεί κοιτασμάτων, χωρίς προβλήματα. Η Τουρκία, αφ’ ενός μεν δεν ενοχλείται από αυτή τη συγκεκριμένη επέκταση, αφ’ ετέρου δε, δεν δικαιούται να αντιδράσει, διότι η ίδια η Τουρκία είχε επεκτείνει την αιγιαλίτιδα ζώνη και στον Εύξεινο Πόντο και νότια προς την πλευρά της Κύπρου.
ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ : Η Κυβέρνηση το δέχεται;
ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΗΣ : Εγώ το προτείνω αυτό κύριε συνάδελφε. Εγώ, ο Βουλευτής Κουτσογιάννης. Εγώ, παρακαλώ την Κυβέρνηση, αφού το αναφέρετε, να μελετήσει με προσοχή αυτή την πρόταση για τμηματική επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης και πιστεύω ότι έτσι λύνονται πολλά προβλήματα. Οι μεγάλες δυνάμεις επίσης δεν εμποδίζονται στην περίπτωση αυτή στη ναυσιπλοΐα τους ή στην κίνηση πολεμικών σκαφών τους στην περιοχή.
ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΜΑΝΟΣ : Είναι πολύ ενδιαφέρουσα αυτή η πρόταση σας.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΗΣ : Είναι δική μου, δεν έχω καμία συνεννόηση ούτε με τον κ. Υπουργό, ούτε με την Κυβέρνηση γενικότερα. Και η Νέα Δημοκρατία και η ΔΗΑΝΑ, δυστυχώς κατά τη γνώμη μου, επιμένουν να κτυπήσουμε ανατολικά της Θάσου στα 11 μίλια.
ΗΛΙΑΣ ΜΑΛΕΒΙΤΗΣ : Εμείς δεχόμαστε την πρόταση τη δική σας εάν το δεχθεί η Κυβέρνηση.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΗΣ : Αναφέρομαι σ’ αυτά που είπατε περί Ηπειρωτικής υφαλοκρηπίδος. Θα μου επιτρέψετε να πω, ότι σύμφωνα με όσα διάβασα στις εφημερίδες οι Τούρκοι δέχονται αυτό το σημείο, δηλαδή να κτυπήσουμε εμείς 11 μίλια ανατολικά της Θάσου.
Το ερώτημα είναι γιατί το δέχονται. Είναι προφανές, ότι αμέσως μετά οι Τούρκοι θα προχωρήσουν σε γεώτρηση, η οποία θα είναι εκτός των δικών μας χωρικών υδάτων και έτσι θα προκληθεί σύγκρουση ή οπωσδήποτε εμπλοκή δεν ξέρω ποιας έκτασης και ποίας μορφής, κατά τη γνώμη μου αυτό ήταν το σενάριο.
Και στις δυο περιπτώσεις θα είχαμε πτώση της Κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και πιθανώς και διχοτόμηση στο Αιγαίο. Αυτό είναι, μέσα στα σενάρια. Εγώ από τα στοιχεία που έχω δεν βλέπω ότι η Τουρκία ήταν έτοιμη για μεγάλη σύγκρουση και μπορώ να πω, γιατί δεν θα είχαμε τέτοια σύγκρουση, αλλά δεν πρέπει να παραλείψω να πω ότι τον τελευταίο μήνα πριν από την σύγκρουση παρατηρήθηκε μία μεγάλη και έντονη κινητικότητα.
Οι (Κάσπαρ) Ουάϊνμπεκερ, Περλ, γνωστοί τουρκόφιλοι και ανθέλληνες να βρίσκονται 1, 2 βδομάδες στην Αγκυρα, ο Οζάλ να πηγαίνει στην Αμερική, να κάθεται εκεί αρκετές μέρες και στη συνέχεια να πηγαίνει στο Λονδίνο.
Αυτή όλη η κινητικότης, κατά τη γνώμη μου, δεν είναι καθόλου συμπτωματική και κατά τη δική μου άποψη ταυτίζεται με τα γεγονότα και τις εξελίξεις εκείνων των ημερών. Ίσως αυτό έγινε, διότι η Κυβέρνηση έχοντας πιθανώς κάποιες πληροφορίες -δεν το γνωρίζω αυτό επίσημα- πρόλαβε και προχώρησε στη διατύπωση αυτού του σχεδίου νόμου.
Όταν οι κύριοι αυτοί είδαν ότι το σενάριο δεν μπορούσε να προχωρήσει, να ασκήσουν πιέσεις και εκβιασμούς κ.λπ., τότε προχώρησαν στο δεύτερο σενάριο. Αυτή είναι η άποψη μου και θα παρακαλέσω να την έχετε υπόψη σας στις αναλύσεις που γίνονται. Υπάρχει περίπτωση να υπάρξει σύγκρουση Ελλάδος–Τουρκίας; Αυτό συμφέρει την Ελλάδα; Συμφέρει την Τουρκία;
Συμφέρει το ΝΑΤΟ; Συμφέρει τους Αμερικανούς; Να το δούμε.
Η επίσημη θέση των Αμερικανών, που εξεφράσθη από τον κ. Κίσιγκερ το 1976 είναι, ότι αποκλείεται κάθε στρατιωτική λύση στο Αιγαίο, έχω ολόκληρο το κείμενο εδώ από την εφημερίδα «ΒΗΜΑ», αλλά δεν χρειάζεται να το διαβάσω επειδή δεν έχουμε χρόνο. Το γιατί δεν συμφέρει πράγματι είναι γνωστό.
Μία τέτοια σύγκρουση δεν μπορούν να εκτιμήσουν οι Αμερικανοί και το ΝΑΤΟ, πού θα οδηγήσει και γι’ αυτό δεν συμφέρει. Εάν όμως γίνει κάποια εμπλοκή με τέτοιο τρόπο, ώστε να είναι ελεγχόμενη από τους Αμερικάνους, ολιγοήμερη και ελεγχόμενη, ασφαλώς θα γίνει.
Πότε θα γίνει αυτό; Όταν η Χώρα η δική μας θα βρεθεί σε κάποιο είδος διάλυσης, σε ακυβερνησία, σε οικονομική ή άλλη κρίση, σε παράλυση θα έλεγα, όπως έγινε δηλαδή στην περίπτωση του Αττίλα, τότε θα γίνει αυτη η επίθεση…
(Στο σημείο αυτό ακούγεται ο προειδοποιητικός ήχος λήξης του χρόνου ομιλίας του κ. Βουλευτή)
Κύριε Πρόεδρε, θα παρακαλούσα να μου δώσετε άλλο ένα λεπτό.
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Παναγιώτης Ν. Κρητικός) : Όχι και άλλο λεπτό, κύριε Κουτσογιάννη….
Το Βιογραφικό του Ιωάννη Κουσογιάννη
Ο κ. Ιωάννης Α. Κουτσογιάννης, Υφυπουργός Μεταφορών, επί κυβερνήσεως ΠΑΣΟΚ.
– Επίτιμος Αντιστράτηγος.
– Πρώην Υφυπουργός.
– Γεννήθηκε την 23ην Δεκεμβρίου 1933 στο Άργος.
– Απόφοιτος της Στρατιωτικής Σχολής των Ευελπίδων.
– Ορκίσθηκε Ανθυπολοχαγός Πυροβολικού το 1954.
– Απόφοιτος της Σχολής Αεροπορίας Στρατού (πιλότος)-1960.
– Νομικά στο Α.Π.Θ.
– Απόφοιτος της Σχολής τοπογράφων.
– Υπηρέτησε στην Κύπρο ως λοχαγός – εθελοντής (1965-1966).
– Απότακτος το 1967, λόγω του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου.
Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας συνελήφθη, κρατήθηκε στο ΕΑΤ/ΕΣΑ, βασανίσθηκε και μεταφέρθηκε στο Στρατιωτικό νοσοκομείο για ανάταξη. Εκτοπίστηκε για ένα χρόνο στη Μακρακώμη της Λαμίας.
Συγγραφέας του βιβλίου “ΝΟΜΙΜΟΣ ΑΜΥΝΑ” εκδόσεις Ι.ΣΙΔΕΡΗ, Αθήνα 2007
Ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και μέλος της πρώτης Κεντρικής Επιτροπής (1974-1975).
-Το έτος 1994 διέκοψε οποιαδήποτε σχέση με το ΠΑΣΟΚ και απεσύρθη οριστικά από την ενεργό πολιτική.
Λοιπόν; Τι έχετε να πείτε για την συνεδρίαση αυτή της Βουλής; Αναμένω τα σχόλιά σας…

Λάζαρος Ελευθεριάδης

Πηγή: aegeantimes.gr

Διαβάστε περισσότερα ...

Ταξίδι στο παρελθόν

Μία δεκαπενταετία πίσω μάς γύρισε η κρίση και η πολιτική των μνημονίων όσον αφορά την κατανάλωση ενέργειας στη χώρα μας. Μόνο μέσα σε έναν χρόνο, το 2011, «χάθηκε» περίπου το 4% της ενεργειακής ζήτησης, ενώ από την εποχή του ιστορικού υψηλού στην κατανάλωση, το 2007, η μείωση ξεπερνά το 12,6%, δηλαδή μέσα σε πέντε χρόνια η απώλεια στην ενεργειακή αγορά είναι πρωτόγνωρη για τα ελληνικά δεδομένα.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που περιλαμβάνονται στην ετήσια έκθεση «Statistical Review of World Energy» που επιμελείται και δημοσιεύει η πολυεθνική BP, η πρωτογενής κατανάλωση ενέργειας υποχώρησε στους 30,5 εκατ. τόνους ισοδύναμου πετρελαίου (ΤΙΠ) και βρέθηκε ακριβώς στα επίπεδα που είχε διαμορφωθεί το 1999, δηλαδή πριν από 13 ολόκληρα χρόνια. Με μια μικρή (αλλά ιδιαίτερα σημαντική) λεπτομέρεια: Τότε η Ελλάδα ετοιμαζόταν για τους Ολυμπιακούς Αγώνες και η οικονομία της εμφάνιζε σημάδια μεγάλης ανάπτυξης, με πολύ καλύτερες προοπτικές.

Η σημερινή Ελλάδα είναι βουτηγμένη στην κρίση, με τη λιτότητα των μνημονίων και των περιοριστικών πολιτικών να καταστρέφει κάθε υγιή δύναμη του μικρομεσαίου χώρου και να απομακρύνει στο μέλλον κάθε προοπτική ανάκαμψης.

Ποτέ στο παρελθόν...

Τα στοιχεία από την ίδια έκθεση, άλλωστε, είναι ο καθρέφτης των εξελίξεων στην οικονομία και μια πολύ καλή ευκαιρία να συγκρίνουμε ό,τι συμβαίνει σήμερα με το παρελθόν. Είναι χαρακτηριστικό ότι για πρώτη φορά από το 1965, οπότε υπάρχουν διαθέσιμα στοιχεία, η μείωση της πρωτογενούς κατανάλωσης στην Ελλάδα συνεχίζεται επί τέταρτο συνεχόμενο χρόνο.

Ποτέ, άλλωστε, στο παρελθόν δεν έχει συμβεί τόσο μεγάλη σε διάρκεια και σε βάθος μείωση της ενεργειακής κατανάλωσης στη χώρας μας. Ακόμη και το μακρινό 1979, οπότε σε μία μόνο χρονιά σημειώθηκε απότομη μείωση της κατανάλωσης (κυρίως λόγω αδυναμίας του τότε συστήματος να καλύψει τη ζήτηση), η κατάσταση αυτή δεν διήρκεσε παρά μόνο για έναν χρόνο κι αμέσως μετά τη σταθεροποίηση των επόμενων δύο ετών, άρχισε και πάλι η σταδιακή αύξηση στην ενεργειακή ζήτηση.

Σήμερα, ωστόσο, τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Τίποτε και κυρίως κανείς δεν μπορεί να πείσει ότι σύντομα οι εξελίξεις θα λάβουν διαφορετική πορεία. Δεν υπάρχει το παραμικρό σημάδι που να μας δίνει έστω την παραμικρή ελπίδα για την αναστροφή και την επιστροφή σε ανάκαμψη.

Ευρωπαϊκή κατιούσα

Στην ίδια πορεία, πάντως, βρίσκονται και οι υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης που αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα με τα δικά μας. Είναι αξιοσημείωτο ότι η Ισπανία - μια χώρα με βαριά βιομηχανία και με πολλές μεγάλες κατασκευαστικές εταιρείες - την τελευταία 4ετία έχασε περίπου το 9% από την πρωτογενή ενέργεια που κατανάλωνε.

Περίπου στο ίδιο ποσοστό απωλειών στον ενεργειακό της τομέα κινείται και η Ιταλία, αλλά στην περίπτωση αυτή η διολίσθηση έγινε πιο ομαλά καθώς διαρκεί σχεδόν μία 6ετία. Ωστόσο, η συγκεκριμένη χώρα περιλαμβάνεται στην ομάδα των οκτώ πιο ανεπτυγμένων χωρών του κόσμου (G8) και θεωρείται μία από τις μεγαλύτερες βιομηχανικές δυνάμεις, κυρίως στον κλάδο του αυτοκινήτου, σ’έναν κατ’ εξοχήν ενεργοβόρο τομέα.

Πάντως, τα στοιχεία από την έκθεση «Statistical Review of Worl d Energy» της BP είναι αποκαλυπτικά για την κρίση που έχει χτυπήσει συνολικά την ευρωζώνη και «τρώει τα σωθικά» ακόμη και χωρών που υποτίθεται πως δεν έχουν τις ίδιες δυσκολίες με τις χώρες του Νότου.

Για παράδειγμα, η κραταιά και παντοδύναμη Γερμανία της Άγκελα Μέρκελ παρουσιάζει μείωση στην κατανάλωση πρωτογενούς ενέργειας ύψους 5%, ενώ από το ιστορικό υψηλό που σημειώθηκε το 2006, η κατανάλωση του 2011 ήταν κατά περίπου 9,8% μικρότερη!

Τον προηγούμενο χρόνο, η Βρετανία εμφάνισε μείωση στην ενεργειακή ζήτηση που έφτασε στο 5,2% και η χώρα-δορυφόρος του Βερολίνου, η Αυστρία - που κόπτεται για τους «κακούς Νότιους» και τους «αλληλέγγυους του Βορρά» - κατέγραψε μείωση στην πρωτογενή ενέργεια που άγγιξε το 5,5%!

Κάποιοι... μεγαλώνουν

Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ξεχωρίζει για την αύξηση στην κατανάλωση η Τουρκία με 9,2% και την ακολουθεί η Βουλγαρία με 8%. Όλες οι υπόλοιπες χώρες που έχουν θετικό πρόσημο προέρχονται από την Ανατολική Ευρώπη και από την πρώην Σοβιετική Ένωση.

Όλα αυτά συμβαίνουν σε ένα παγκόσμιο ενεργειακό σύστημα, το οποίο αναπτύχθηκε με ρυθμό 2,5% και για πρώτη φορά ξεπέρασε τους 12,2 δισ. τόνους ισοδύναμου πετρελαίου, υποβοηθούμενο κυρίως από τη συνεχόμενη άνοδο των αναπτυσσόμενων χωρών.

Μάλιστα, η «υπερδύναμη των αδυνάτων», η Κίνα, κατέγραψε αύξηση στην πρωτογενή κατανάλωση ενέργειας μόλις (!) 8,8% και μάλιστα έχει γίνει η μεγαλύτερη καταναλώτρια χώρα στον κόσμο, ξεπερνώντας ακόμη και τις ΗΠΑ τα τελευταία δύο χρόνια. Εάν συνεχίσει με αυτούς τους ρυθμούς, πολύ σύντομα η κινεζική κατανάλωση ενέργειας θα ξεπεράσει το σύνολο των χωρών της Ευρώπης (μελών και μη της Ευρωπαϊκής Ένωσης) και της περιοχής που ονομάζεται Ευρασία (μαζί με τις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες της Κεντρικής Ασίας). Στην κατηγορία αυτή (χώρες της Ευρασίας), η κατανάλωση ενέργειας σημείωσε μικρή διαφοροποίηση (-0,5%) το 2011 σε σύγκριση με το αμέσως προηγούμενο έτος, ενώ τη μεγαλύτερη αύξηση παρουσιάζουν οι περιοχές της Ασίας με +5,4% και της Μέσης Ανατολής με +4,3%.

Μέσα στη «μαυρίλα» των στοιχείων για την ενεργειακή κατανάλωση στη χώρα μας, υπάρχουν και κάποιοι αριθμοί που δημιουργούν την αίσθηση πως κάτι κινείται - έστω χωρίς συγκεκριμένη κατεύθυνση και χωρίς πρόγραμμα - και μπορεί να δημιουργήσει ελπίδες για το μάλλον.

Στο ίδιο διάστημα κατά το οποίο καταγράφηκε η μεγάλη μείωση στη ζήτηση πρωτογενούς ενέργειας στην ελληνική αγορά, δηλαδή από το 2007 έως το τέλος του 2011, η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από Ανανεώσιμες Πηγές διπλασιάστηκε, από τις δύο στις τέσσερις TWh (τεραβατώρες). Αυτό σημαίνει πως όλο και περισσότερα συστήματα παραγωγής «καθαρής» ενέργειας μπήκαν μπροστά και δίνουν ηλεκτρισμό στο σύστημα. Ωστόσο, η πραγματικότητα έρχεται και πάλι να μας… προσγειώσει: Το 2007, όταν η δική μας παραγωγή βρισκόταν στις δύο TWh, η γειτονική Τουρκία είχε μόλις 0,7 TWh, ενώ στο τέλος του προηγούμενου χρόνου, είχε φτάσει ήδη τις 5,9 TWh, δηλαδή η παραγωγή από ΑΠΕ οκταπλασιάστηκε μέσα σε μόλις πέντε χρόνια!

http://topontiki.gr/article/38535

Διαβάστε περισσότερα ...

Γ. Παναγιωτακόπουλος σε Σηφουνάκη: Εγώ δεν είμαι γαμπρός μετόχου της τράπεζας Πειραιώς για να εξυπηρετώ συμφέροντα!

Αυτή είναι η κατάντια της Ελλάδας.

Σε όλες τις θέσεις κλειδιά να παραμένουν τα μέλη της συμμορίας Σημίτη. Σε όλες τις εξουσίες. Να παίρνουν τον εθνικό πλούτο τα διαμάντια του πασοκικού εκσυγχρονισμού και η μόνη αντίδραση να βγαίνει από το …ΠΑΣΟΚ!

ΑΠΑΝΤΗΣΗ Γ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΚΟΠΟΥΛΟΥ Μέλους Π.Γ.  ΠΑ.ΣΟ.Κ ΣΤΗ ΔΗΛΩΣΗ Ν. ΣΗΦΟΥΝΑΚΗ ΣΤΗΝ Κ.Ο. ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ

« Όχι 30 αλλά 38 χρόνια είμαι στο ΠΑ.ΣΟ.Κ υπηρετώντας μόνο αρχές και ιδανικά και όχι θέσεις και αξιώματα.

Δικαιούμαι λοιπόν να μιλώ και θα μιλώ, γιατί δεν εξαργύρωσα την στράτευσή μου με θέσεις.

Δικαιούμαι να μιλώ και θα μιλώ γιατί δεν υπήρξα ούτε διορισμένος Νομάρχης, ούτε διορισμένος στην διοίκηση της ΕΡΤ, ούτε Ευρωβουλευτής, ούτε και Υπουργός.

Δικαιούμαι να μιλώ και θα μιλώ γιατί δεν είμαι γαμπρός μετόχου της Τράπεζας Πειραιώς και δεν υπηρετώ κανένα συμφέρον.

Οι ευνοημένοι υπηρέτες των πολιτικών αυλών οφείλουν να σιωπήσουν και να αναλογιστούν τη συνδρομή τους στην απαξίωση του ΠΑΣΟΚ.

«Καθαρός ουρανός, αστραπές δεν φοβάται.»

http://olympia.gr/

Διαβάστε περισσότερα ...

Βγάζουν τις μάσκες

Το πιο σκληρό πρόσωπο του είναι αποφασισμένος να δείξει ο Αντ. Σαμαράς. Ο πρωθυπουργός δηλώνει ότι θα προχωρήσει με κάθε κόστος το σχέδιο αποκρατικοποιήσεων και τις μεταρρυθμίσεις προκειμένου να εμφανιστεί φερέγγυος συνομιλητής απέναντι στους δανειστές μας.

«Η τακτική μας είναι η επίθεση», είπε πριν από λίγες μέρες μιλώντας στην κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματός του και διεμήνυσε ότι είναι αποφασισμένος με κάθε τρόπο να κά­νει πράξη αυτά που λέει. Εμφανίστη­κε ακόμα έτοιμος να πάρει και τη χατζάρα και να διαγράψει όσους συνδι­καλιστές και βουλευτές του κόμματός του αντιδρούν, ενώ, φέρνοντας ως παράδειγμα το θέμα της Χαλυβουρ­γίας, που άνοιξε με δική του εντολή και τη βοήθεια των ματ έπειτα από εν­νιά μήνες απεργίας, δεν άφησε κανέ­να περιθώριο αμφιβολίας για το πώς σκοπεύει να κινηθεί τους επόμενους μήνες. Και πώς σκοπεύει να συμμορ­φώσει όσους αντιδράσουν/αντιστα­θούν στο ξεπούλημα το οποίο έχει δρομολογήσει.

Για να μην υπάρξουν, μάλιστα, πα­ρεξηγήσεις, ο Αντ. Σαμαράς, απευθυ­νόμενος προς τους βουλευτέςτου, εί­πε ότι «ο ελληνικός λαός πήρε τη μοί­ρα του στα χέρια του και αποφάσισε να προχωρήσει στις μεταρρυθμίσεις. Σ’ εσάς στηρίζομαι και σ’ εσάς στηρίζεται όλη η χώρα. Ο ίδιος θα αντι­μετωπίσω στο όνομα του ελληνικού λαού όποιον βουλευτή της Ν.Δ. απο­γοητεύσει τον ελληνικό λαό και παί­ξει πολιτικά παιχνίδια. Τις κρίσιμες στιγμές κανείς δεν έχει το δικαίωμα να προτάξει προσωπικές στρατηγικές και επιδιώξεις».

Προς τους συνδικαλιστές ήταν επί­σης σαφής και συγκεκριμένος, χωρίς να αφήσει κανένα περιθώριο παρερ­μηνείας. «Δεν θα δεχθώ άλλα φαινό­μενα ανομίας και αυτό αποδείχθηκε από αυτά που συνέβησαν στο προαύ­λιο της χαλυβουργίας», είπε και πρό­σθεσε: «Μέσα στη γενική ανεργία η κυβέρνηση δεν θα μείνει αδρανής -να κοιτάμε ανθρώπους που χάνουν τη δουλειά τους».

Η «μάχη» της ΔΑΚΕ

Στην πραγματικότητα το μεγάλο πρόβλημα το έχει με τους συνδικα­λιστές του κόμματός του ο Αντ. Σα­μαράς. Όλο το τελευταίο διάστημα, οι παροικούντες το μέγαρο Μαξίμου παρακολουθούν την ανταλλαγή από­ψεων μεταξύ βουλευτών της Ν.Δ. που στηρίζουν το σκληρό πρόγραμ­μα των μεταρρυθμίσεων και των αποκρατικοποιήσεων και του προέδρου της ΔΑΚΕ, Ν. Κιουτσούκη. Ο τελευ­ταίος ξεκίνησε χαρακτηρίζοντας τον υπουργό Οικονομικών Γ. Στουρνάρα «Ινδιάνο» και συνέχισε καταχεριάζοντας τη βουλευτή της Ν.Δ. Φωτεινή Πιπιλή ως «κοκότα». Όλη όμως η ανα­κοίνωση της ΔΑΚΕ ήταν ένας πραγμα­τικός θησαυρός, αφού οι συνδικαλιστές, απευθυνόμενοι στους υπουρ­γούς του κόμματός τους, έλεγαν πως «θυσιάζουν στον βωμό της προσευ­χής ό,τι απέμεινε όρθιο, ικανοποιώ­ντας και τις τελευταίες απαιτήσεις των τροϊκανών, πιστεύοντας ότι έτσι θα εξευμενίσουν… το πνεύμα της Λαγκάρντ, της Μέρκελ, του Σόιμπλε και του Ρέσλερ».

Πέρα όμως από τις ανακοινώσεις, οι αψιμαχίες μέσα στη Ν.Δ. περνάνε κά­θε όριο. Οι κουβέντες που ακούγονται από διάφορα στόματα είναι σκληρές και απαξιωτικές, ενώ το μήνυμα του Μαξίμου προς τους συνδικαλιστές εί­ναι σαφές: «Θα διαγραφείτε, εάν συ­νεχίσετε έτσι. Η κυβέρνηση είναι απο­φασισμένη να προχωρήσει».

Συμπαραστάτες σε αυτή την εσω­κομματική μάχη ο Αντ. Σαμαράς δεν βρήκε προς το παρόν τουλάχιστον τους ιδεολογικά ομογάλακτούς του, τα παλικάρια δηλαδή της λαϊκής δε­ξιάς, αλλά τους νεοδεξιούληδες-νεοφιλελεύθερους, δηλαδή τον Κ. Μητσοτάκη, τον Μ. Βαρβιτσιώτη αλλά και τον Άδ. Γεωργιάδη, με την προ­σθήκη του... εκσυγχρονισμένου Γιακουμάτου. Όλοι αυτοί θεωρούν απα­ραίτητο ο πρωθυπουργός να προχω­ρήσει στη διαγραφή όποιου διατα­ράσσει τη νεοφιλελεύθερη πορεία της κυβέρνησης

Από την πλευρά του ο πρόεδρος της ΔΑΚΕ – για τον οποίο χτυπά η καμπά­να – σε δήλωσή του σημείωσε: «Σε ό,τι αφορά την παραμονή μου στη Ν.Δ., απαντώ: Είμαι από αυτούς που έχτισαν αυτή την παράταξη με τον ιδρυτή της, Κωνσταντίνο Καραμανλή. Ούτε είδα φως και μπήκα, όπως οι νεοφιλελεύ­θεροι - σταλινιστές, ούτε πήρα τη θέση του πατέρα μου, όπως κάποιοι άλλοι».

Από την άλλη, όμως, η πρόσφατη δήλωση του Π. Παυλόπουλου ότι με­γάλοι οργανισμοί όπως ο ΟΣΕ και η ΔΕΗ πρέπει να παραμείνουν στο κρά­τος, αλλά και οι ενστάσεις που έχει εκ­φράσει ο Νικ. Κακλαμάνηςέχουν θο­ρυβήσει το μέγαρο Μαξίμου. Γι’ αυτό, άλλωστε, και ο πρωθυπουργός έστει­λε το μήνυμα ότι δεν πρόκειται να ανεχθεί τακτικές που στηρίζονται σε μικροκομματικές σκοπιμότητες.

Σε τεντωμένο σχοινί

Αρκετά στελέχη της Ν.Δ., πά­ντως, θεωρούν ότι η τακτική που έχει επιλέξει ο πρωθυπουργός προ­κειμένου να περάσει το σχέδιο απο­κρατικοποιήσεων και τις μεταρρυθ­μίσεις μπορεί να αποβεί μοιραία για την πορεία της κυβέρνησης. Η τόσο σκληρή τακτική απέναντι στους ερ­γαζόμενους μπορεί να φέρει τα αντίθετα αποτελέσματα, ενώ ανα­μενόμενες είναι και οι αντιδράσεις των κομμάτων που στηρίζουν την κυβέρνηση. Η μεν ΔΗΜΑΡ επ’ ουδενί δεν θα ήθελε να ταυτιστεί με το αυταρχικό πρόσωπο της κυβέρ­νησης, το δε ΠΑΣΟΚ δεν θα επιθυ­μούσε να χάσει την όποια επιρροή τού έχει απομείνει στην κοινωνία.

Οι ίδιοι άνθρωποι δεν κρύβουν την αγωνία τους για τη στάση που θα κρατήσει ο ΣΥΡΙΖΑ από το φθινό­πωρο και μετά και δεν αποκλείουν να υπάρξουν και ακραία φαινόμενα, αφού η εφαρμογή νέων μέτρων, σε συνδυασμό με μια αυταρχική λογι­κή, θα μπορούσε να δημιουργήσει μια πραγματική κοινωνική έκρηξη. Υποστήριζαν, μάλιστα, ότι θα έπρεπε κάποιες αποφάσεις που θα πυ­ροδοτήσουν εκρήξεις να ληφθούν μέσα στο καλοκαίρι και δη τον Αύ­γουστο, όπου αρκετός κόσμος θα βρίσκεται εκτός Αθηνών.

Έδιναν, τέλος, ιδιαίτερη σημα­σία και στις πρόσφατες κρίσεις της αστυνομίας, όπου αντικαταστάθη­καν όλοι οι αξιωματικοί που είχαν επιλεγεί επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ με άλλους που δεν έχουν καμία εμπειρία από κοινωνικές κινητο­ποιήσεις παρά μόνο τα εύσημα της δεξιάς

http://topontiki.gr/article/38608

Διαβάστε περισσότερα ...

Ελληνική ΑΟΖ και Ευρωπαϊκή Γεωπολιτική

Toυ  Ν. Λυγερού


Όταν εξετάζουμε τη Μεσόγειο αντιλαμβανόμαστε ότι όλα τα νησιά της είναι ευρωπαϊκά και μάλιστα ανήκουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Με αποτέλεσμα η Ευρωπαϊκή Ένωση να έχει τη μεγαλύτερη ΑΟΖ στη Μεσόγειο. Επιπλέον, αυτή η ΑΟΖ είναι συνεκτική, ιδιότητα η οποία είναι ουσιαστική και για τα δρομολόγια των πλοίων, ειδικά για τα LNG, και ακόμα περισσότερο για τους αγωγούς φυσικού αερίου ή πετρελαίου. Η Ευρωπαϊκή Ένωση θέλει εδώ και καιρό μια ανεξάρτητη πηγή ενέργειας από τη Ρωσία και το Αζερμπαϊτζάν. Τώρα με τα κοιτάσματα που βρέθηκαν στο Ισραήλ και στην Κύπρο έχει πρόσβαση σε αυτά μέσω της Ελλάδας. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο που η Ευρωπαϊκή Ένωση υποστηρίζει και την εξόρυξη φυσικού αερίου στην Κύπρο, αλλά και τη θέσπιση της ελληνικής ΑΟΖ. Διότι ο συνδυασμός των δύο με τις απαιτήσεις του Ισραήλ δίνει τη δυνατότητα ανάπτυξης ενός οριζόντιου ενεργειακού κόμβου στην Ανατολική Μεσόγειο. Αυτός ο άξονας έχει μια γεωπολιτική σημασία, η οποία είναι πολύ ισχυρή και δεν έχουμε ακόμη αντιληφθεί στην πατρίδα μας τις επεκτάσεις της. Η Ευρωπαϊκή Ένωση αποκτά με αυτό το νέο πλαίσιο μια ιστορικότητα, η οποία σχετίζεται βέβαια με την παλαιότερη ιστορία της. Και πάνω σε αυτό το ιστορικό υπόβαθρο, βλέπουμε διαχρονικά νοητικά σχήματα που διασχίζουν τους αιώνες. Όταν εξετάζουμε αποκλειστικά τα οικονομικά συμφέροντα, διότι υπάρχει έλλειψη στρατηγικής, δεν αντιλαμβανόμαστε πόσο μεγάλο είναι το βάθος της κοινής μας ιστορίας. Όταν όμως μελετάμε τη γεωπολιτική της περιοχής, είμαστε αναγκασμένοι ν’ αποδεχτούμε ότι η γεωοικονομία δεν ορίζει τα πάντα. Υπάρχουν στοιχεία πιο θεμελιακά που αναδεικνύει η τοποστρατηγική, τα οποία λειτουργούν ως μια ανοιχτή δομή. Πάνω σε αυτή βασίζεται και η Ευρωπαϊκή Ένωση. Και δεν είναι τυχαίο βέβαια που η ένταξη της Κροατίας ενσωματώνει και τη μεγαλύτερη ΑΟΖ από τις πρώην Γιουγκοσλαβικές χώρες. Το τοπολογικό και συνεκτικό στοιχείο που ελαχιστοποιεί τα σύνορα, ενώ ταυτόχρονα μεγιστοποιεί τα εμβαδά λειτουργεί με έναν αποτελεσματικό τρόπο και για το θέμα της ΑΟΖ. Είναι λοιπόν σημαντικό να ξεπεράσουμε τις φοβίες μας, τώρα που τα γεωπολιτικά δεδομένα έχουν αλλάξει ριζικά με τη θέσπιση της Κυπριακής ΑΟΖ και με τις τρεις συμφωνίες της Κύπρου με την Αίγυπτο, τον Λίβανο κα το Ισραήλ. Το άνοιγμα υπάρχει ήδη και πρέπει ν’ ακολουθήσουμε το δρόμο για να πείσουμε τους πάντες ότι δεν είναι ανάγκη να μας πιέζουν οικονομικά, αφού προσφέρουμε μεγάλες δυνατότητες στον τομέα της ενέργειας. Με τη θέσπιση της ελληνικής ΑΟΖ δίνουμε ένα σήμα σε όλους ότι δεν πρόκειται να περιμένουμε παθητικά. Θα αντισταθούμε αποτελεσματικά στις οικονομικές πιέσεις δείχνοντας ότι περνάμε σε μια νέα φάση πιο δυναμική και αποτελεσματική προς όφελος όλης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, διότι πρόκειται για ανάπτυξη και όχι μόνο για οικονομία.


http://www.lygeros.org/articles?n=9757&l=gr

Διαβάστε περισσότερα ...

Οι τακτικιστικοί θεατρινισμοί Βενιζέλου- Κουβέλη και ο αδύναμος Σαμαράς στο φόντο

Το υπό διαμόρφωση “δίδυμο” Βενιζέλου- Κουβέλη πρωταγωνιστεί αυτές τις μέρες σε χονδροειδή, σχεδόν αφελή καιροσκοπισμό. Με τακτικισμούς που αντέχουν λίγα 24ωρα μόνο προσπαθούν να διασωθούν προσωπικά, υπηρετώντας παράλληλα πλήρως το κατεστημένο του οποίου κατέστησαν αυτοβούλως πολιτικά φερέφωνα.
Ο Βενιζέλος και ο Κουβέλης υλοποιούν ένα απλοϊκό σχήμα για το οποίο- δικαίως- ο Βενιζέλος κατηγορούσε προεκλογικά το Σαμαρά: αυτό της αντιπολιτευόμενης συμπολίτευσης. Ξεκινώντας από τη συμμετοχή τους στην κυβέρνηση με σχεδόν στελέχη τους, φτάνοντας έως τις επιλεκτικές διαρροές με τις οποίες πετούν καρφιά κατά του εκλεκτού της τρόικας Στουρνάρα και του αδύναμου πρωθυπουργού Σαμαρά, ευελεπιστούν ότι όταν το κατεστημένο της χώρας ρίξει το Σαμαρά αφού θα τον έχει “ξεζουμίσει”, κάποιος από τους δύο θα “αρπάξει” την πρωθυπουργία, προκειμένου να μη διαλυθεί η παρούσα Βουλή και ανακοπούν οι σχεδιασμοί της μνημονιακής πολιτικής.
Το σενάριο αυτό χρειάζεται προφανώς ορισμένους θεατρινισμούς, σε κάποιος εκ των οποίων πρωτοστατεί ο Κουβέλης και σε άλλους ο Βενιζέλος. Η μία κατηγορία θεατρινισμών είναι αυτή της υποτιθέμενης δόμησης ενός πιο “σοσιαλδημοκρατικού” μετώπου μέσα στη συγκυβέρνηση ή ακόμα και μιας “αντιμνημονιακής συνιστώσας”. Ουσιαστικά θέλουν να πείσουν με τη συνέργεια των προθύμων μιντιακών παπαγάλων, για την ορθότητα αυτού που έλεγε ο Σαμαράς κατά τη δήθεν αντιμνημονιακή του “θητεία”, ότι δηλαδή γίνεται να υλοποιήσεις τους στόχους του μνημονίου με διαφορετικό από την εσωτερική υποτίμηση “μείγμα πολιτικής”. Θέλουν να μας πείσουν ότι γίνεται να υπηρετείς τα μνημόνια από αντιμνημονιακή σκοπιά. Πρόκειται για καταφανή υποκρισία, καθώς οι Βενιζέλος και Κουβέλης γνωρίζουν πολύ καλά ότι οι στρατηγικοί στόχοι του μνημονίου απαιτούν και προϋποθέτουν τη λήψη των νέων μέτρων περαιτέρω φτωχοποίησης και ξεπουλήματος του δημοσίου πλούτου. Άλλωστε ο ίδιος ο Βενιζέλος, όπως και ο Σαμαράς έχουν ήδη βάλει φαρδιές- πλατιές τις υπογραφές τους κάτω από τα μέτρα αυτά μήνες πριν, ενώ ο ίδιος ο Σαμαράς έσπευσε ήδη από το βράδυ των τελευταίων εκλογών να δεσμευτεί ότι θα σεβαστεί απολύτως την υπογραφή του. Η ΔΗΜΑΡ δε, έγινε εν γνώσει της συνένοχη αυτής της πολιτικής.
Η άλλη κατηγορία θεατρινισμών είναι αυτή που συντίθεται από τις προτάσεις περί δήθεν επαναδιαπραγμάτευσης. Πρώτα απ’ όλα, η ίδια η έννοια της επαναδιαπραγμάτευσης είναι μια απάτη. Ακόμα και αν λάμβανε χώρα θα είχε ελάχιστη σημασία διότι δε θα αφορούσε τους στρατηγικούς στόχους των μνημονίων, δηλαδή τις βίαιες καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις στις οποίες αποσκοπούν τα μνημόνια και των οποίων η προώθηση αποτελεί το μείζον ζήτημα. Δεύτερον, η αναδιαπραγμάτευση είχε εγκαταλειφθεί πριν ακόμα τις εκλογές της 17ης Ιούνη, όταν οι πιστωτές είχαν ξεκαθαρίσει ότι δε δέχονται επαναδιαπραγμάτευση και οι νυν κυβερνώντες ότι δε θα συγκρουστούν υπό οποιεσδήποτε συνθήκες μαζί τους. Τρίτον, η επιμήκυνση είχε προταθεί στην κυβέρνηση Παπαδήμου- Βενιζέλου- Σαμαρά και είχε απορριφθεί. Συνεπάγεται δε αν τυχόν ισχύσει επιπλέον μέτρα για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, καθώς θα χρειαστεί οι πιστωτές να καταβάλλουν επιπλέον ποσά. Άλλωστε, η επιμήκυνση του προγράμματος προκύπτει από μόνη της λόγω της πλήρους αποτυχίας των μνημονίων. Η μόνη περίπτωση να μην υπάρξει επιμήκυνση είναι αν οι πιστωτές αποφασίσουν να ωθήσουν τη χώρα σε γενικευμένη, άμεση, εσωτερική στάση πληρωμών. Τέταρτον, η λεγόμενη “εθνική ομάδα διαπραγμάτευσης” δεν είναι παρά μια προσπάθεια να καμουφλαριστεί ως εθνική μια βαθιά ταξική διαπραγμάτευση, προσαρμοσμένη στις απαιτήσεις του κατεστημένου και να συρθεί σε αυτήν ο ΣΥΡΙΖΑ.
Η πέμπτη και τελευταία ωστόσο πρόταση Βενιζέλου είναι και η σημαντικότερη. Αυτή δηλαδή που προβλέπει ότι σε πρώτη φάση θα πρέπει να γίνουν οι “διαρθρωτικές αλλαγές”- δηλαδή το ξεπούλημα του δημοσίου πλούτου και η περαιτέρω εξαφάνιση των κοινωνικών και εργατικών δικαιωμάτων- και σε δεύτερη φάση να επιβληθούν τα περαιτέρω μέτρα φτωχοποίησης και ύφεσης. Δεν υπάρχει πιο κυνική ομολογία ότι αυτό που νοιάζει τους κυβερνητικούς εταίρους είναι να κερδίσουν χρόνο, προκειμένου αυτή η κυβέρνηση να πετύχει τις “εξυπηρετήσεις” προς τα ισχυρά συμφέροντα που την πατρωνάρουν, πριν την αποσταθεροποιήσουν σε μεγάλο βαθμό η επεξήγηση και η υλοποίηση των μέτρων που ήδη οι Σαμαράς και Βενιζέλος έχουν υπογράψει.
Το παραπάνω σχέδιο και οι θεατρινισμοί που συμπεριλαμβάνει θα μπορούσαν να έχουν κάποια επιτυχία αν λάμβαναν χώρα σε άλλη εποχή και σε άλλη χώρα. Προφανώς κανείς από τους κυβερνητικούς εταίρους δεν έχει διαβάσει εμβριθώς Μαρξ ώστε να εκτιμά τη σχέση βάσης και εποικοδομήματος. Ούτε φυσικά κανείς τους έχει διακριθεί σε προβλεπτικές και αναλυτικές ικανότητες ως προς τη στάση του ξένου παράγοντα και βεβαίως υπερεκτιμούν τη σημασία τους για το κατεστημένο που υπηρετούν. Οι προσπάθειές τους να συνταιριάξουν τα προσωπικά τους συμφέροντα με τις επιταγές της ελίτ που τους πατρωνάρει τους εμφανίζει προϊόντος του χρόνου σαν επαρχιώτες γελωτοποιούς του βασιλιά.
Τα κόλπα μεταξύ παρακμαζουσών κομματικών γραφειοκρατιών, μέσα στη Βουλή ενόσω η κρίση βαθαίνει συνιστούν αυτό που ο Μαρξ ονόμαζε κοινοβουλευτικό κρετινισμό. Γι’ αυτό η διαρκώς εντεινόμενη κρίση σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, η απαξίωση και ο στραγγαλισμός των παραγωγικών δυνάμεων, μοιραία θα σαρώσουν τους τακτικισμούς των συγκυβερνώντων συνενόχων και τους ίδιους. Από τη στιγμή που αποδέχεσαι τα θεμελιακά προτάγματα των μνημονίων, την εσωτερική υποτίμηση και την ανατολικοευρωπαιοποίηση δεν μπορεί παρά να τσακίσεις αμοιβές, δικαιώματα, κοινωνικές υποδομές και ξεπουλήσεις δημόσιο πλούτο. Αυτη η στρατηγική αν λάμβανε χώρα σε ένα περιβάλλον επέλασης του καπιταλισμού όπως αυτό των αρχών της δεκαετίας του ’90 ίσως θα μπορούσε να “λιώσει” το λαό. Σήμερα δεδομένης της πανευρωπαϊκής και παγκόσμιας έντασης της κρίσης πιθανότατα θα τον ωθήσει σε κάποιο είδος ισχυρής αντίδρασης ή και- το ευκταίο- εξέγερσης.
Από την άλλη, ο ξένος παράγοντας, το αντιδραστικό ευρωπαϊκό κατεστημένο οδεύει επίσης σε αδιέξοδο. Το ευρώ αποσυντίθεται και εθνικισμοί αναδύονται εκ νέου, ενώ νέοι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί φουντώνουν για λόγους που αναλύσαμε και σε προηγούμενα άρθρα. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο είναι πιθανό η χώρα να διολισθήσει σε γενικευμένη εσωτερική στάση πληρωμών και μη λειτουργικότητα βασικών κρατικών υποδομών. Αυτός θα είναι ένας ακόμα παράγοντας αποσταθεροποίησης.
Τρίτον και μπροστά στα προαναφερθέντα ενδεχόμενα το κατεστημένο της χώρας δε θα διστάσει ούτε κατ’ ελάχιστο να θυσιάσει πέρα από το Σαμαρά και τους Βενιζέλο- Κουβέλη. Ο Σαμαράς είναι ένας πρωθυπουργός κατά παραχώρηση. Δεν είναι η ευκταία λύση για το κατεστημένο ασχέτως του πόσο πιστά υπηρετεί τα συμφέροντά του. Ο πρωθυπουργός μέσα από το μείγμα νεοσυντήρησης και νεοφιλελευθερισμού θα μπορούσε να είναι στρατηγική επιλογή του κατεστημένου αν δεν είχε αποδειχτεί καταφανώς ανίκανος έστω και να ελέγξει το κόμμα του και την κυβέρνησή του. Τα αποτελέσματα των δύο διαδοχικών εκλογών και το είδος της κυβέρνησης που έφτιαξε έχουν πριονίσει ήδη την ισχύ του και δύσκολα θα ανακάμψει από τη φθορά που έχει υποστεί.
Σήμερα, ο ισχυρός “παίχτης” του κατεστημένου στην κυβέρνηση είναι ο Υπουργός Οικονομικών, ο οποίος λειτουργεί ως ο πραγματικός “άνθρωπος”, ως ο τοποτηρτής της τρόικας στην κυβέρνηση. Είναι ένα είδος “παλατιανού” υπουργού του 21ου αιώνα. Θα αναλάβει δε, να εκφράσει τις κατεξοχήν (αντί-) μεταρρυθμιστικές δυνάμεις, όπως αρέσκονται οι νεοφιλελεύθεροι να αυτοπροσδιορίζονται, τόσο στην κυβέρνηση, όσο ίσως και ευρύτερα, μαζί με δεξιούς που προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ, τη ΝΔ και τη ΔΗΜΑΡ.
Ο Βενιζέλος διαπιστώνει ότι για το κατεστημένο ήταν αναγκαίος ως νούμερο 2 στο ΠΑΣΟΚ, ως παράγοντας πρόσδεσης του ΠΑΣΟΚ στον παρασιτισμό και ως αντιπολιτευόμενος εσωκομματικά το συμβιβασμένο με τη μνημονιακή πολιτική και άρα αποδυναμωμένο Παπανδρέου αλλά αποδεικνύεται πολύ λιγότερο αναγκαίος ως νούμερο ένα στο ΠΑΣΟΚ. Είναι απείρως ευκολότερο να ηγείσαι εσωκομματικών πραξικοπημάττων εναντίον ενός καταρρέοντος πρωθυπουργού- με δική του ευθύνη κυρίως- από ό,τι να παίζεις το ρόλο του μάχιμου Μακιαβέλι στον 21ο αιώνα και σε συνθήκες οξείας καπιταλιστικής κρίσης. Ο δε Κουβέλης θα αντιληφθεί ότι η ανώτερη αστική αισθητική του, ουδόλως θα τον προστατέψει από τη μοίρα του Καρατζαφέρη ή παλιότερα του Τσιριμώκου.
Αν μάλιστα το “σύστημα” θεωρήσει ότι πρέπει να ανακαλέσει κάποιον ή κάποιους από την εφεδρεία είναι πιο πιθανό αυτός ή αυτοί να προέρχονται από το στενό εκσυγχρονιστικό- σημιτικό πυρήνα. Πλανώνται οι δύο αν νομίζουν ότι είναι απαραίτητοι στο κατεστημένο. Χρήσιμοι ναι, απαραίτητοι όχι.
Οι Βενιζέλος και Κουβέλης λοιπόν προσπαθούν να εκμεταλλευτούν την προφανή αδυναμία και ανικανότητα Σαμαρά, προκειμένου να πείσουν το ντόπιο και ξένο κατεστημένο ότι αυτοί είναι οι ικανότεροι διαχειριστές και διεκπεραιωτές των συμφερόντων του. Άμεσα σε κυβερνητικό επίπεδο μέσω της “καλύτερα φτιασιδωμένης” επιτάχυνσης της μνημονιακής πολιτικής και μεσοπρόθεσμα μέσα από τη σύνθεση μιας “πολυτασικής” κεντροδεξιάς, όπου θα κρατούν το ρυθμιστικό ρόλο της δεξιάς σοσιαλδημοκρατίας, προσφέροντας ενίοτε τις υπηρεσίες τους και προς τα αριστερά.
Πρόκειται για φενάκη που θα διαψευστεί οδυνηρά. Αν αποτολμήσουν να ρίξουν την κυβέρνηση θα χάσουν τα ερείσματά τους στο κατεστημένο και θα συντριβούν αποδεικνύοντας ακόμα πιο εμφανώς τον καιροσκοπισμό τους. Αν δε ρίξουν την κυβέρνηση θα καταδείξουν ακόμα εντονότερα αυτό που είναι ήδη προφανές. Ότι είναι συνένοχοι.

Θέμης Τζήμας


Πηγή: http://www.harta.gr/?p=396

Διαβάστε περισσότερα ...

Μυστική συνάντηση με Άκη στον Κορυδαλλό

Με απόλυτη μυστικότητα πριν λίγη ώρα έγινε συνάντηση στις φυλακές Κορυδαλλού με τον Άκη Τσοχατζόπουλο από απεσταλμένο μελών του ΚΥΣΕΑ της εποχής Κ. Σημίτη. Με βάση αποκλειστικές πληροφορίες του SPIROSPERO.GR ο απεσταλμένος – νομικός στο επάγγελμα – μετέφερε προτάσεις στον προφυλακισμένο πρώην υπουργό μελών του τότε ΚΥΣΕΑ για «βελτίωση της κατάστασης» και ζήτησε ως αντάλλαγμα να αποσύρει ο κ. Τσοχατζόπουλος το αίτημά του στον ανακριτή να εξεταστούν ως μάρτυρες οι κύριοι Κ. Σημίτης, Ευ. Βενιζέλου, Β. Παπανδρέου, Γ. Παπανδρέου και τα λοιπά μέλη του τότε ΚΥΣΕΑ.
Κατά πληροφορίες ο δικηγόρους του κ. Α. Τσοχατζόπουλου κ. Γ. Νικολάου συνέστησε στον πελάτη του να μην αποσύρει επ' ουδενί το αίτημα να εξεταστούν ως μάρτυρες τα μέλη του τότε ΚΥΣΕΑ.
Κατά τις ίδιες πληροφορίες ο απεσταλμένος ενημέρωσε τον Άκη Τσοχατζόπουλο ότι μέλη του τότε ΚΥΣΕΑ επικοινώνησαν ήδη με τον Υπουργό Δικαιοσύνης κ. Ν. Δένδια για το θέμα του προφυλακισμένου τέως υπουργού και γενικότερα για τους εξοπλισμούς της εποχής εκείνης.


http://spirospero.gr/

Διαβάστε περισσότερα ...

Η μεγάλη ληστεία της Αγροτικής Τράπεζας

 - Του Γαβριήλ Σακελλαρίδη

Μπορεί ο τίτλος του συγκεκριμένου άρθρου να διαβάζεται ως τετριμμένα υπερβολικός σε μια περίπτωση μεταβίβασης δημόσιας τράπεζας σε ιδιωτική.

Όμως η περίπτωση του διαχωρισμού της ΑΤΕ σε «καλή» και «κακή» τράπεζα και μεταβίβαση του «υγιούς» της κομματιού στην Τράπεζα Πειραιώς είναι τόσο σκανδαλώδης και οι όροι της τόσο προνομιακοί για την Τράπεζα Πειραιώς, που ο τίτλος αυτός περιγράφει πολύ ψύχραιμα και κυριολεκτικά την εξέλιξη των πραγμάτων από το βράδυ της Παρασκευής.

Το ξεπούλημα της Αγροτικής περιλαμβάνει πολλές πτυχές -εξίσου οδυνηρές- για τον αγροτικό πληθυσμό της χώρας και την ελληνική οικονομία, στις οποίες κάποιος θα μπορούσε να επικεντρωθεί. Για παράδειγμα, η Τράπεζα αυτή αποτελούσε κομβικό εργαλείο για τη χάραξη πολιτικής και τη χρηματοδότηση του αγροτικού τομέα, ενώ παράλληλα, ως βασικός δανειστής του αγροτικού πληθυσμού, έχει υποθηκευμένο με ευνοϊκούς όρους μεγάλο ποσοστό της αγροτικής γης. Η εκχώρησή της στην Πειραιώς ισοδυναμεί με απεμπόληση της παρέμβασης στη χρηματοδότηση του αγροτικού τομέα από την πλευρά του Δημοσίου, σε μια περίοδο ύφεσης που η πρωτογενής παραγωγή θα μπορούσε να δώσει μια ανάσα, ενώ παράλληλα θέτει σε κίνδυνο τους δανειολήπτες, είτε είναι αγροτικά νοικοκυριά είτε μικρομεσαίες αγροτικές επιχειρήσεις και συνεταιρισμοί. Από την άλλη, η μεταβίβαση των θυγατρικών της Αγροτικής (Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης, "Δωδώνη", ΣΕΚΑΠ κ.λπ.) στο Ταμείο Ιδιωτικοποιήσεων, μέσω της «κακής» τράπεζας, προκαλεί πλήγμα στην ανάπτυξη συγκεκριμένων περιοχών στην περιφέρεια (Ήπειρος, Μακεδονία, Θράκη) που ήδη χειμάζονται από την ύφεση. Αντίστοιχα, οδυνηρές είναι οι επιπτώσεις στους εργαζόμενους της Αγροτικής, αφού οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας που έχουν υπογραφεί δεν ισχύουν πλέον και θα πρέπει να ετοιμάζονται για νέες συμβάσεις, με περικοπές μισθών και εργασιακών δικαιωμάτων.

Όμως το μεγάλο σκάνδαλο είναι αλλού: στους όρους με τους οποίους αξιοποιούνται τα χρήματα των φορολογουμένων από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ) υπέρ της Πειραιώς. Οι όροι αυτοί δεν έχουν γίνει επισήμως γνωστοί από την Τράπεζα της Ελλάδος, κάτι που από μόνο του ενισχύει την αδιαφάνεια και τις υποψίες. Παρ' όλα αυτά έχουν διαρρεύσει πληροφορίες, που αποκαλύπτουν το μέγεθος του σκανδάλου.

Συγκεκριμένα, η Τράπεζα Πειραιώς από την «καλή» Αγροτική αποκτά παθητικό (καταθέσεις κ.τ.λ.) ύψους 21,4 δισ. και ενεργητικό (δάνεια, πάγια κ.τ.λ.) ύψους 14,7 δισ. Το κενό για να ισοσκελιστεί ο ισολογισμός τής υπό μεταβίβαση τράπεζας, ύψους 6,7 δισ., θα χορηγηθεί από το ΤΧΣ. Παράλληλα, το ΤΧΣ θα χορηγήσει 500 εκατ. στη νέα τράπεζα για να πιάσει τους στόχους κεφαλαιακής επάρκειας (8%), ενώ παράλληλα, από το πρώτο στάδιο ανακεφαλαιοποίησης, η Πειραιώς είχε λάβει από το ΤΧΣ 4,7 δισ. ευρώ για να καλύψει αυτόν το στόχο. Επειδή όμως ο στόχος κεφαλαιακής επάρκειας (tier 1) από τη Βασιλεία 2 είναι 10%, το νέο σχήμα θα χρειαστεί επιπλέον 1,2 δισ. ευρώ από το ΤΧΣ. Συνολικά δηλαδή το ΤΧΣ θα έχει χρηματοδοτήσει το νέο σχήμα με ένα ποσό που θα προσεγγίζει τα 13 δισ.!

Αντίστοιχα, η Τράπεζα Πειραιώς, για να εξαγοράσει μια δημόσια Τράπεζα όπως η Αγροτική, και να διαμορφώσει ένα νέο σχήμα με 1.230 καταστήματα και δραστηριότητα σε 9 χώρες εκτός Ελλάδας, θα καταβάλει μόνο 95 εκατ. ευρώ!

Για να το θέσουμε απλά: Η Τράπεζα Πειραιώς αρχικά χρηματοδοτείται από το Δημόσιο με 4,7 δισ. -μέσω ΤΧΣ- για να διατηρηθεί στη ζωή και μετέπειτα επιδοτείται με ένα ποσό που ξεπερνά τα 8 δισ. για να εξαγοράσει μια μεγάλη δημόσια τράπεζα, καταβάλλοντας 95 εκατ. ευρώ! Και όλα αυτά σε περίοδο δημοσιονομικής λιτότητας.

Πρέπει να σημειώσουμε ότι αν το ΤΧΣ είχε ανακεφαλαιοποιήσει την Αγροτική, θα έπρεπε να της χορηγήσει λίγο λιγότερα από 4 δισ. εξαιτίας των ζημιών που υπέστη από το PSI. Δηλαδή συνολικά στις δύο τράπεζες θα κατέβαλε 8,7 δισ. (4 για την Αγροτική και 4,7 δισ. για την Πειραιώς), ενώ εξαιτίας της μεταβίβασης καταβάλει 13 δισ.!

Και για να μην υπάρχει αμφιβολία για το ποιος πληρώνει τον κ. Σάλλα, το ΤΧΣ δανείζεται μεν από τον EFSF, όμως το δάνειο αυτό προστίθεται στο ελληνικό δημόσιο χρέος, το οποίο πληρώνεται από τις συνεχείς θυσίες των φορολογουμένων.

Αν τα παραπάνω δεν στοιχειοθετούν ληστεία, τότε τι ακριβώς στοιχειοθετούν;

Πηγή: www.avgi.gr

Διαβάστε περισσότερα ...

Κοινωνική ισοπέδωση σε όλη την Ευρώπη

Μέσα στη θύελλα της διεθνούς κρίσης και των διαρκών απειλών εξόδου από το ευρώ, όλα ισοπεδώνονται. Στην Ελλάδα επιβάλλονται σκληρά μέτρα που οδηγούν σε δραστική μείωση του βιοτικού επιπέδου και η όλη υπόθεση χρωματίζεται με τον χαρακτήρα μιας «εθνικής προσπάθειας». Τα πράγματα όμως δεν είναι ακριβώς έτσι, διότι η πίεση ασκείται πάλι στους ίδιους αποδέκτες.
Παρά τη φιλολογία περί ισοδύναμων μέτρων και διαρθρωτικών αλλαγών που θα υποκαθιστούσαν τις οριζόντιες περικοπές, η κυβέρνηση κατέληξε πάλι να συζητά για περικοπές στις συντάξεις και τα εφάπαξ, αλλά και άλλα μέτρα που πλήττουν τον κόσμο της εργασίας.
Ο λόγος δεν είναι μόνο ότι οι συνταξιούχοι δεν... απεργούν και επομένως έχουν μειωμένες δυνατότητες αντίστασης. Οι αιτίες είναι πιο βαθιές και σχετίζονται με μια ευρύτερη πολιτική στην Ευρώπη, η οποία θέτει υπό διωγμό το σύστημα κοινωνικών ασφαλίσεων.
Καθώς η πιστωτική φούσκα ξεφουσκώνει παγκοσμίως, ο χρηματοπιστωτικός τομέας αντιστέκεται και τα σπασμένα πληρώνουν πρώτα τα ασφαλιστικά ταμεία και οι άλλοι φορείς του κράτους πρόνοιας που οικοδομήθηκε στην Ευρώπη μεταπολεμικά. Οι δαπάνες για να συντηρηθεί το σύστημα δεν μπορούν να καλυφθούν, πολύ περισσότερο που εφαρμόζεται γενικευμένη πολιτική περικοπής των κρατικών δαπανών, με στόχο να μειωθούν τα ελλείμματα και τα χρέη και να επανέλθει η ισορροπία στις αγορές.
Ετσι, δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι παρόλο που το κούρεμα του ελληνικού χρέους χτύπησε και τις τράπεζες και τα Ταμεία, μόνο για τις πρώτες προβλέπονται κονδύλια για διάσωση και ανακεφαλαιοποίηση. Οι φορείς κοινωνικής ασφάλισης αφήνονται στην τύχη τους.
Οι μεταβολές που επιβάλλονται στην Ελλάδα μπορεί να είναι ακραίες λόγω των ιδιαίτερων συνθηκών, αλλά το μοντέλο είναι το ίδιο και θα επεκταθεί σε όλες τις χώρες: μικρότερες συντάξεις, χαμηλότερες αμοιβές, λιγότερη προστασία για την εργασία, ώστε να γίνει η Ευρώπη πιο ανταγωνιστική και να αντιμετωπίσει τις αναδυόμενες ασιατικές δυνάμεις, αλλά και τις ΗΠΑ.

Και η μέθοδος για να επιβληθούν οι αλλαγές χωρίς να εξεγερθούν οι πολίτες, όπως φαίνεται, θα βασίζεται και πάλι στον φόβο. Στην απειλή ότι μπορεί οι αναγκαίες αλλαγές να επιφέρουν μείωση του βιοτικού επιπέδου, αλλά εάν δεν εφαρμοστούν θα καταστραφεί το ευρώ και θα ξεκινήσει η παγκόσμια οικονομική κατάρρευση που... θα κοστίσει ακριβότερα στους πολίτες.
Η άμυνα απέναντι στη συμπίεση του κοινωνικού κράτους μπορεί να συγκροτηθεί μόνο μέσα από πολιτικές διεργασίες σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Κάτι τέτοιο, βέβαια, ούτε εύκολο είναι ούτε προφανές, αλλά δεν υπάρχει εναλλακτική.
Εάν δεν βρεθούν ευρωπαϊκές πολιτικές λύσεις δεν αποκλείεται να γεννηθούν βίαιες συγκρούσεις μέσα στις κοινωνίες, αλλά και μεταξύ των χωρών.




[Πηγή protothema.gr]
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Διαβάστε περισσότερα ...