Οι Νέοι Μεσογειακοί Αγώνες

Με ταχύτατους ρυθμούς συνε-χίζονται oι τεκτονικές γεωπολιτικές αλλαγές προς περισσότερο πολυκεντρικό κόσμο. Το κέντρο βάρους μετακινείται ανατολικά και νότια. Αυτό που ο Immanuel Wallerstein αποκάλεσε «Δεύτερη Αραβική Εξέγερση» αναλύοντας την ανατροπή στην Τυνησία, και προβλέποντας, εγκύρως, την αποχώρηση του προέδρου της Αιγύπτου, αλλάζει περαιτέρω τις ιεραρχίες του σύγχρονου κόσμου.

Το τέλος του διπολικού κόσμου ακολουθήθηκε από την ανάδυση των BRIC (Brazil, Russia, India, China), που δεν ήταν προϊόν απλά διακρατικών διευθετήσεων. Αλλά πολιτικών και κοινωνικών αλλαγών με τομές και επιτομές π.χ. την εκλογή του προέδρου Λούλα στη Βραζιλία, την ανάδυση του Πούτιν μέσα από τη ρωσική χρεοκοπία κ.ο.κ. Τώρα εκτυλίσσεται η ριζική ανατροπή του status quo στο Maghreb και στο Mashreq, δηλαδή δυτικά και ανατολικά της Αιγύπτου.

Πυροδότης (διά της αυτοπυρπόλησης) των ανατροπών στο Maghreb και στο Mashreq ήταν οι hittistes στην Τυνησία, οι shabab atileen της Αιγύπτου. Hittistes, στη γαλλοαραβική αργκό, είναι οι νέοι όρθιοι «αραχτοί» στον τοίχο, «αραχτοί» γιατί δεν έχουν (ακόμη κι αν έχουν εκπαιδευθεί) που να πάνε και τι να κάνουν. Shabab atileen είναι οι πολλοί χρονίως άνεργοι νέοι. Aυτοί υποχρέωσαν την οικονομική επιστήμη, τα οικονομικά της εργασίας, στη Δύση να επινοήσουν τον όρο «not in education, employment, or training» (NEETs) για να περιγραφεί η κατάστασή τους.

Πυροδότες της «Δεύτερης Αραβικής Εξέγερσης» (η Πρώτη ήταν το 1916 όταν πάλι άλλαζε ο κόσμος και η περιοχή) είναι οι άνεργοι νέοι. Τα στοιχεία της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας (ILO) δείχνουν, στο Maghreb και στο Mashreq των ανατροπών, τα υψηλότερα ποσοστά ανεργίας των νέων διεθνώς, δηλαδή όσων μένουν στην αγορά εργασίας αναζητώντας εργασία, και εξίσου υψηλά ποσοστά νέων που υποχρεώνονται να απέχουν και από την «επίσημη ανεργία». Σε συνθήκες υψηλής και αυξανόμενης ανισότητας στη διανομή του εισοδήματος.

Οι (εκπαιδευμένοι) hittistes και shabab atileen δεν βρίσκονται μόνον τις νότιες ακτές της Μεσογείου. ’λλες εκδοχές των NEETs βρίσκονται στις πάλαι ποτέ ηγέτιδες οικονομικές δυνάμεις. Στις ΗΠΑ είναι οι νέοι «boomerang» που έφυγαν από το πατρικό για να σπουδάσουν και να εργασθούν, αλλά μετά τις σπουδές, μη βρίσκοντας εργασία, ξαναγυρίζουν στο πατρικό. Στην Ιαπωνία είναι οι «υπερεκπαιδευμένοι» freeters (εκ των freelance και arbeiter) που δεν έχουν πλέον ούτε σταθερή ούτε διά βίου εργασία, όπως οι γονείς τους.

Οι νέοι NEETs βρίσκονται και στις βόρειες ακτές της Μεσογείου, αν και μέχρι τώρα η ονοματολογία είχε περιορισθεί σε προγενέστερες/ηπιότερες εκδοχές συνδεδεμένες με την περίοδο της οικονομικής μεγέθυνσης και των τότε ορίων της νεανικής απασχόλησης. Στην Ισπανία ήταν οι mileuristas (εκ των 1.000 ευρώ), στην Ελλάδα η «γενιά των 700 ευρώ», στην Ιταλία οι «bamboccioni» του μακαρίτη Tommaso Padoa-Schioppa. Τώρα ακόμη κι αυτά μοιάζουν ένδοξο παρελθόν και χαμένος παράδεισος.

• Συγγραφή: Χρήστος Α. Ιωάννου www.christoaioannou.blogspot.com
• 
  
• Πηγή: Ημερησία το είδα εδώ: http://www.inprecor.gr/

Διαβάστε περισσότερα ...

Τα τρία σενάρια για το χρέος και το αδιέξοδο του οικονομικού επιτελείου

Κρίσιμες πολιτικές αποφάσεις σηματοδοτεί η επικείμενη Σύνοδος Κορυφής του Μαρτίου για την ελληνική κυβέρνηση. Πλέον το οικονομικό επιτελείο έχει πειστεί ότι μόνο η επιμήκυνση του χρέους προς την τρόικα ύψους 110 δις. ευρώ δεν αρκεί για να λύση το πρόβλημά μας. Η κυβέρνηση είχε αναθαρρήσει τον περασμένο Νοέμβριο όσο συντηρείτο η συζήτηση περί ευρω/ομολόγων, επαναγοράς χρέους, επιμήκυνσης με χαμηλότερο επιτόκιο και αύξηση των κεφαλαίων προς τον μηχανισμό στήριξης από τα 500 δις. ευρώ στο 1 και 1,5 τρις ευρώ. 

Αυτό θα ήταν και το ευτυχέστερο σενάριο, σημείωναν στο «R» αναλυτές μεγάλου ξένου οίκου που βρέθηκαν προσφάτως στη χώρα μας. Τα αποτελέσματα του ταξιδιού του πρωθυπουργού την περασμένη εβδομάδα στη δύσπιστη γερμανίδα Καγκελάριο Μέρκελ, ήταν κατώτερο των προσδοκιών του κι αυτό φάνηκε την περασμένη Παρασκευή από τις πληροφορίες που είδαν το φως της δημοσιότητας ότι η γερμανική Βουλή θα δεσμεύσει την κυρία Ανγκέλα Μέρκελ να μην συναινέσει σε τίποτα για τυχόν βοήθεια προς την Ελλάδα.
Οι γέφυρες έκλεισαν κι αυτό το γνωρίζει η κυβέρνηση, με τον πρωθυπουργό αν δεν προχωρήσει τελικά σε εκλογές, σύμφωνα με παράγοντες της αγοράς να προχωρήσει σε επικοινωνιακό τρικ για τα έσοδα 50 δις. ευρώ από αποκρατικοποιήσεις και αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας εντός 5ετίας.
Όσο σίγουρη δείχνει η επιμήκυνση της περιόδου αποπληρωμής του δανείου στήριξης των 110 δισ. ευρώ άλλο τόσο σίγουρο εμφανίζεται πλέον το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης ότι αυτό δεν αρκεί, προκειμένου ναδοθεί μία ουσιαστική λύση στο πρόβλημα διαχείρισης του συνολικού ελληνικού χρέους.
Αντιπροσωπευτική της καθολικής αυτής παραδοχής είναι η θέση τηςτρόικας, όπως αυτή περιλαμβάνεται στην τελευταία έκθεση αξιολόγησης του ελληνικού οικονομικού προγράμματος, σύμφωνα με την οποία, έστω κι αν η ελληνική κυβέρνηση τηρήσει κατά γράμμα τις δεσμεύσεις του μνημονίου, το δημόσιο χρέος στην καλύτερη περίπτωση παραμένει άνω του 100% του ΑΕΠ και στη χειρότερη ξεπερνά το 150% το 2025.
«Εμείς», τόνισε κατά την παρουσίαση του επικαιροποιημένου μνημονίου,«θα προσπαθήσουμε να βελτιώσουμε ακόμη περισσότερο την κατανόηση των
αγορών ότι η Ελλάδα θα εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της, βάζοντας στο τραπέζι ζητήματα, όπως είναι η βελτίωση των όρων δανεισμού αλλά και η
δυνατότητα - μέσω του ευρωπαϊκού μηχανισμού ή με άλλο τρόπο - να υπάρξει μία διαχείριση του δημοσίου χρέους, όπως για παράδειγμα το ζήτημα της δυνατότητας επαναγοράς κάποιου μέρους του.
Είναι όλα ζητήματα τα οποία συζητούνται, είναι πάνω στο τραπέζι κι έχουμε ακόμη πολύ δρόμο μπροστά μας μέχρι να παρθούν οι οριστικές αποφάσεις». Ο υπουργός Οικονομικών αντιμετωπίζει πλέον ισχυρότατες πιέσεις τόσο από μέλη της κυβέρνησης όσο και από απλούς βουλευτές, προκειμένου να αποδείξει το «μη αδιέξοδο» της ακολουθούμενης οικονομικής πολιτικής.
Πιέσεις, οι οποίες ενισχύθηκαν ακόμη περισσότερο μετά τη δημοσιοποίηση των τριών σεναρίων που περιλαμβάνει η έκθεση της Κομισιόν, κάτω από τη
γενική θέση ότι αφενός «δεν υπάρχει καμία εγγύηση επιτυχίας», αφετέρου «απαιτείται πολιτικός συντονισμός και συναίνεση ελληνικής κοινωνίας».
Είναι χαρακτηριστικό ότι το μοναδικό σενάριο που προβλέπει έλεγχο και περιορισμό του δημοσίου χρέους στο 80% του ΑΕΠ το 2025, είναι αυτό που
περιλαμβάνει τον, ξορκισμένο από το οικονομικό επιτελείο, στόχο των 50 δισ. ευρώ από αποκρατικοποιήσεις.
Ειδικότερα:
1. Με βάση το πρώτο σενάριο, η αύξηση παραμένει αναιμική μην υπερβαίνοντας το 2% του ΑΕΠ και το πρωτογενές πλεόνασμα δεν υπερβαίνει το 3% του ΑΕΠ (επίπεδο που προβάλλεται για το 2013). Το σενάριο βασίζεται στην ανεπαρκή και ατελή φορολογική σταθεροποίηση των δομικών μεταρρυθμίσεων. Σε αυτήν την περίπτωση, οι εξελίξεις χρέους δεν είναι βιώσιμες, αφού το ύψος του δημόσιου χρέους παραμένει πάνω από το 150% του ΑΕΠ μέχρι και το 2025.

2. Με βάση το δεύτερο σενάριο, η ονομαστική αύξηση του ΑΕΠ μετά το 2014 είναι της τάξης 3,5%, όσο σχεδόν προβλέπει και το συντηρητικό σενάριο για το 2014 και μετά. Στο σενάριο αυτό το κυβερνητικό χρέος είναι βιώσιμο, αν και θα παραμείνει πάνω από το 100% του ΑΕΠ μέχρι το 2025.

3. Το τρίτο σενάριο είναι το ευνοϊκότερο. Σε αυτό η κυβέρνηση προχωρεί στις ιδιωτικοποιήσεις των 50 δισ. ευρώ και διατηρεί ένα πρωτογενές πλεόνασμα 5,5% από το 2014 και μετά. Το 2025 το δημόσιο χρέος, θα έχει αποκλιμακωθεί στο 80% του ΑΕΠ. Αν το σενάριο μέχρι το 2025 δεν περιείχε ιδιωτικοποιήσεις, για την ίδια μείωση του χρέους θα απαιτούνταν πρωτογενή πλεονάσματα 7,5% του ΑΕΠ, από το 2014 και μετά κάτι που βρίσκεται βεβαίως στη σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας...


http://www.reporter.gr/

Διαβάστε περισσότερα ...

«Το σχέδιο Β για την Ελλάδα στο προσκήνιο»

Barry Eichengreen

Την άμεση ανάγκη ενός «σχεδίου Β» για την Ευρωζώνη, που περιλαμβάνει αναδιάρθρωση χρέους για την Ελλάδα και μέτρα ενίσχυσης των τραπεζών, καθώς «το σχέδιο Α απέτυχε», υπογραμμίζει ο Αμερικανός καθηγητής μακροοικονομίας και ιστορίας του χρηματοπιστωτικού συστήματος στο πανεπιστήμιο του Berkeley Barry Eichengreen. Ο καθηγητής, που έχει εξετάσει το ζήτημα της πιθανότητας κατάρρευσης του ευρώ, εκτιμά πως η έξοδος μιας χώρας από την Ευρωζώνη είναι τεχνικά εφικτή, αλλά πολιτικά απίθανη, προσθέτοντας ωστόσο πως οι Ευρωπαίοι πρέπει να σταματήσουν να προσπαθούν να καταπολεμήσουν την κρίση στην Ελλάδα και στην Ιρλανδία, αναγκάζοντας αυτές τις χώρες με υπερτιμημένα δάνεια να σωρεύουν νέα χρέη πάνω στα παλιά. Το Σάββατο πάντως, ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε τόνισε σχετικά με το ενδεχόμενο επιστροφής της Ελλάδας στη δραχμή πως «δεν είναι ταμπού, αλλά είναι λάθος».

Σε συνέντευξή του στο γερμανικό περιοδικό Der Spiegel, ο Barry Eichengreen τονίζει πως η εκτίμησή του ότι «η έξοδος μιας χώρας της Ευρωζώνης από την ΟΝΕ είναι μεν τεχνικά εφικτή, πολιτικά όμως τόσο απίθανη όσο η πρόσκρουση ενός μετεωρίτη στο Eurotower της Φραγκφούρτης», επισημαίνει πως «συνεχίζει να ισχύει, αλλά με έναν σημαντικό περιορισμό: Στη σύνοδο κορυφής τους το Μάρτιο, οι Ευρωπαίοι δεν πρέπει πλέον να κλείσουν τα μάτια τους σε δυσάρεστες αλήθειες. Το σχέδιο Α απέτυχε, οι Ευρωπαίοι πρέπει να περάσουν στο σχέδιο Β. Θα πρέπει να σταματήσουν να προσπαθούν να καταπολεμήσουν την κρίση στην Ελλάδα και στην Ιρλανδία, αναγκάζοντας αυτές τις χώρες με υπερτιμημένα δάνεια να σωρεύουν νέα χρέη πάνω στα παλιά».

Σχολιάζοντας τη «σκληρή πολιτική λιτότητας που η Ε.Ε. αναγκάζει την Ελλάδα και την Ιρλανδία να ασκούν», τονίζει πως οι μέχρι τώρα παρεμβάσεις διάσωσης δεν είχαν νόημα καμιά στιγμή. Κατά βάση, όσον αφορά αυτά τα μέτρα, οι Γερμανοί και οι Γάλλοι ενδιαφέρονται να προστατεύσουν από απώλειες τις τράπεζές τους. Τώρα συνειδητοποιούν ότι χωρίς αναδιάρθρωση του χρέους της Ελλάδας – δηλαδή συμμετοχή και των τραπεζών – δεν μπορεί να γίνει κάτι. Για να καταστεί αυτό δυνατόν, υπάρχει μόνο μία λύση: Ενισχύστε τις ευρωπαϊκές τράπεζες! Η Ελλάδα ζούσε πέρα από τις δυνατότητές της, στην Ιρλανδία και στην Ισπανία είναι οι τράπεζες το πρόβλημα. Η κρίση του ευρώ είναι κυρίως κρίση των τραπεζών.

Σύμφωνα με τον κ. Eichengreen, «οι ευρωπαϊκές τράπεζες απειλούνται περισσότερο απ’ όσο θέλει να καταλάβει ο κόσμος.Ο καθένας στο μεταξύ έχει αντιληφθεί ότι τα τεστ αντοχής των τραπεζών πέρσι δεν είπαν πολλά πράγματα. Αυτή η εκδήλωση με χαρακτήρα άλλοθι στερείται ρεαλιστικών σεναρίων: Οι κίνδυνοι για τη ρευστότητα των τραπεζών δεν ελήφθησαν καθόλου υπόψη. Αυτή τη φορά οι εποπτικές Αρχές δεν θα το ξεπεράσουν έτσι αυτό. Θα με καθησύχαζε περισσότερο όμως να είχε την ευθύνη για τα τεστ αντοχής η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Οι εθνικές εποπτικές Αρχές υποκύπτουν συχνά στις πιέσεις όσων πρέπει στην πραγματικότητα να επιτηρούν». Ο ίδιος εκτιμά ακόμη πως το κόστος επανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών της Γερμανίας και της Γαλλίας θα ήταν χονδρικά γύρω στο 3% του γερμανο-γαλλικού ΑΕΠ.

«Δεν υπάρχουν φτηνές λύσεις», τονίζει και προσθέτει: Εκείνο που φοβάμαι περισσότερο, είναι ότι οι Ευρωπαίοι θα επιλέξουν πάλι μια μεσοβέζικη λύση, δηλαδή π.χ. να διαμορφώσουν πιο ανεκτά τα επιτόκια και το χρόνο αποπληρωμής της βοήθειας για την Ελλάδα και την Ιρλανδία. Κάτι τέτοιο θα ήταν σωστό, αλλά όχι και επαρκές για τη διάσωση του ευρώ. Η συνέπεια θα ήταν και άλλοι χαμένοι μήνες για την Ευρώπη.

Σχετικά με την εντονότερη συνεργασία στο μέλλον για την οικονομική πολιτική, που αναμένεται να αποφασίσει η Ε.Ε., ο καθηγητής σημειώνει ότι «Οι οικονομικές συνθήκες στα διάφορα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης ποτέ δεν θα είναι ίδιες, αλλά παρ’ όλα αυτά οι στενότερες συνεννοήσεις έχουν νόημα. Σε ένα χρόνο η γερμανική οικονομία θα έχει εκρηκτική ανάπτυξη, ενώ η Ισπανία μόλις που θα έχει θετική ανάπτυξη. Λίγα χρόνια αργότερα μπορεί να ισχύει το ακριβώς αντίστροφο.

Τα μέλη της Ευρωζώνης δεν έχουν πλέον ανεξάρτητη νομισματική πολιτική, για να αντιδράσουν σ’ αυτή την κατάσταση. Γι’ αυτό θα πρέπει να προσαρμόσουν τη δημοσιονομική πολιτική τους. Αυτό πάλι έχει επιπτώσεις στην οικονομική κατάσταση άλλων χωρών της Ευρωζώνης.
Αν η Ελλάδα, η Ιρλανδία, η Πορτογαλία και η Ισπανία π.χ. ακολουθούν ένα σκληρό πρόγραμμα λιτότητας, χώρες σαν τη Γερμανία θα πρέπει στην πραγματικότητα να ξοδεύουν περισσότερα χρήματα, για να αποτρέψουν το να περιπέσει η Ευρωζώνη σε ύφεση. Το Eurogroup θα πρέπει να προσπαθήσει να πετύχει ενός είδους συντονισμό των κυρίαρχων κρατών».

Από την πλευρά του, ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε αναγνωρίζει το ενδεχόμενο εξόδου, έστω και πρόσκαιρα, μεμονωμένων, χωρών με οικονομικά προβλήματα από το ευρώ «ως την αρχή του τέλους για το κοινό νόμισμα». Σχετικά με την Ελλάδα και το ενδεχόμενο επιστροφής στη δραχμή εκτιμά ότι «Δεν είναι ταμπού. Αλλά το θεωρώ λάθος».

Το ζήτημα της Ελλάδας πάντως απασχολεί σημαντικά το διεθνή Τύπο, με την Süddeutsche Zeitung να γράφει πως η Ευρώπη πρέπει να ζητήσει ανοιχτά τη μείωση του ελληνικού χρέους. «Η Ε.Ε. σιωπά όσον αφορά την Ελλάδα, παρά το γεγονός ότι το σχέδιο διάσωσης μπορεί να αποτύχει», τονίζει. Και η εφημερίδα WELT σημειώνει πως η επιστροφή στη δραχμή δεν έχει κανένα νόημα.

http://tvxs.gr/

Διαβάστε περισσότερα ...

Υπάρχει πρόβλημα νομιμοποίησης της κυβέρνησης

Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΠΑ pappas@enet.gr

Με εκφυλιστικά συμπτώματα, που συνήθως εμφανίζονται στη δεύτερη θητεία μιας κυβέρνησης, βρίσκεται αντιμέτωπος ο πρωθυπουργός.

Η κατάσταση γίνεται εξαιρετικά δύσκολη γιατί στο έλλειμμα συντονισμού, τις κόντρες μεταξύ υπουργών, τη συνεχή αναταραχή στην κοινοβουλευτική ομάδα, έρχεται να προστεθεί η υπόκωφη, πλην όμως ραγδαία, απονομιμοποίηση της πολιτικής του. Οδηγήθηκε σ' αυτό το σημείο γιατί διέπραξε σοβαρά λάθη σ' όλα τα επίπεδα.

1) Αργησε να καταλάβει το μέγεθος της κρίσης. Ολα γύρω του βοούσαν κι αυτός σφύριζε αδιάφορα, επιμένοντας στη γραμμή ότι «λεφτά υπάρχουν» και διακηρύσσοντας προς πάσα κατεύθυνση ότι «το βάρος της κρίσης δεν θα το πληρώσουν τα φτωχά και τα μεσαία στρώματα». Ηταν εκτός κλίματος. Απόδειξη; Το πρώτο μέτρο της κυβέρνησής του ήταν το επίδομα αλληλεγγύης. Δόθηκε η πρώτη δόση και στη συνέχεια είχαμε την επέλαση στα εισοδήματα των μη εχόντων.

2) Στο εξωτερικό διαπραγματευόταν την εμπλοκή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και στο εσωτερικό, και αυτός και οι υπουργοί του επιχειρηματολογούσαν κατά του Ταμείου, με το σκεπτικό ότι «όπου πήγε έφερε συμφορές», ξορκίζοντάς το και ενοχοποιώντας την αντίθετη άποψη.

3) Αποφασίζει να υπογράψει το μνημόνιο και την ίδια στιγμή επιτρέπει σε υπουργούς του να δηλώνουν ότι «αυτή η πολιτική δεν μας εκφράζει γιατί είναι εκτός της σοσιαλιστικής φυσιογνωμίας μας». Τώρα πώς γίνεται, από τη μια πλευρά η συγκεκριμένη πολιτική να προβάλλεται ως μονόδρομος για να σωθεί η οικονομία (αυτό έλεγε) και από την άλλη να δαιμονοποιείται, μόνον όσοι διαθέτουν πριαπική φαντασία είναι σε θέση να το εξηγήσουν.

4) Δεν δέχθηκε τις εισηγήσεις να εγκριθεί το μνημόνιο από τη Βουλή με την ενισχυμένη πλειοψηφία των 180. Η απρονοησία του -πλασαρίστηκε ως πράξη ευθύνης για να μην μπει η χώρα σε περιπέτειες- έδωσε την ευκαιρία στην αξιωματική αντιπολίτευση να οχυρωθεί εκ του ασφαλούς πίσω από την αντιμνημονιακή θέση και να ισχυριστεί ότι υπάρχει και άλλη εναλλακτική λύση, λιγότερο επώδυνη.

Το δίλημμα για την ηγεσία της συντηρητικής παράταξης θα ήταν μεγάλο. Τι θα έκανε; Θα ψήφιζε «όχι» προκαλώντας εκλογές τις οποίες κατά πάσα βεβαιότητα θα έχανε; Θα ψήφιζε «ναι» και θα άφηνε την αριστερά να μαζέψει όλο το αντιμνημονιακό χαρτί από το τραπέζι; Ή θα επέτρεπε στους βουλευτές της να ψηφίσουν κατά συνείδηση με συνέπεια να προκληθούν ρήγματα στο εσωτερικό της; Πότε δεν θα το μάθουμε. Πάντως ο σύμβουλος του αρχηγού της Ν.Δ. Θ. Βάρδας είχε πει ευθαρσώς ότι «θα ψηφίζαμε το μνημόνιο για να μη χρεοκοπήσει η Ελλάδα». Υστερα απ' αυτή τη δήλωση τον «απέσυραν» από τη σκηνή.

Τα προηγούμενα ήταν λάθη τακτικής. Ωστόσο υπάρχει και ένα θεμελιώδες ατόπημα που έχει να κάνει με τη λειτουργία του πολιτικού συστήματος και ειδικότερα με τη δεσπόζουσα συνισταμένη του που είναι η σχέση εμπιστοσύνης ανάμεσα στα κόμματα και τους πολίτες. Οταν για τον ένα ή τον άλλο λόγο αναγκάζεσαι να ακολουθήσεις τελείως διαφορετική πολιτική απ' αυτήν που είχες υποσχεθεί, είσαι υποχρεωμένος να ζητήσεις την έγκριση του εκλογικού σώματος. Ετσι γίνεται στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες. Διαφορετικά οι αντίπαλοί σου, και με το δίκιο τους, θα σε εγκαλούν ότι κυβερνάς χωρίς τη σύμφωνη γνώμη του λαού. Κι αυτό είναι σήμερα το ακανθώδες ζήτημα για τον πρωθυπουργό. Το επιχείρημα ότι η τρόικα δεν τις ήθελε είναι μαχητό. Αλλωστε με προσφυγή στις κάλπες είχε απειλήσει ο κ. Παπανδρέου στην περίπτωση που δεν θα ήταν ικανοποιητικό το αποτέλεσμα του πρώτου γύρου των αυτοδιοικητικών εκλογών.

Οπως έχουν διαμορφωθεί τα πράγματα, ο Γ. Παπανδρέου δεν έχει πολλές επιλογές. Δεν μπορεί να προσδοκά συναίνεση ούτε στα στοιχειώδη από τη Ν.Δ. Η αριστερά τον κατηγορεί ότι έχει μετατραπεί σε υπάλληλο των δανειστών μας και κάνει λόγο για πρωθυπουργό δωσιλογικής κυβέρνησης. Οι αντίπαλοί του κερδίζουν χρόνο κι αυτός χάνει σε αξιοπιστία. Στο εσωτερικό της κυβέρνησης και του κόμματός του πυκνώνουν οι εστίες διαμαρτυρίας. Η δυσφορία στην κοινωνία μεγαλώνει.

Κάποιοι από τους συνεργάτες του υπήρξαν στα νιάτα τους λενινιστές. Ας του πουν λοιπόν τη φράση του Λένιν σχετικά με το χρόνο εκδήλωσης μιας κίνησης: «Χθες ήταν νωρίς, αύριο θα είναι αργά, σήμερα πρέπει να γίνει η επανάσταση». Κι αυτός όπου «επανάσταση» ας βάλει τη λέξη «εκλογές». Είναι η πιο τίμια στάση.

http://www.enet.gr/

Διαβάστε περισσότερα ...

Νεοραγιαδισμός και αξιοπρέπεια

Tου Κώστα Βεργόπουλου

Yποτροπιάζει στη χώρα μας η διαμάχη περί εθνικισμού, με οπωσδήποτε...

έντονο ιδεολογικό χαρακτήρα, παρά την επίκληση «επιστημονικής» βάσης. Όμως και ο ιδεολογικός χαρακτήρας δεν είναι διακοσμητικός, αλλά συνδέεται με πρακτικές και πολιτικές συνέπειες, που αποκαλύπτουν τα πραγματικά διακυβεύματα της διαμάχης. Το ότι το φαινόμενο του κράτους-έθνους εμφανίσθηκε από τα τέλη του 18ου αιώνα δεν σημαίνει με κανέναν τρόπο ότι τα έθνη δεν υπήρχαν πριν από αυτή την ημερομηνία. Άλλο ζήτημα το πότε έλαβαν ενιαία κρατική υπόσταση. Εξάλλου, η Ελληνική Επανάσταση, όπως και οι άλλες εθνικές επαναστάσεις του 19ου αιώνα, δεν μπορεί να εξηγηθεί ως απλό δημιούργημα των διανοούμενων, Ευρωπαίων και Ελλήνων, εάν δεν ληφθεί υπόψη η κινητοποίηση και η ευρεία συμμετοχή των λαϊκών μαζών. Η τελευταία δεν ήταν προϊόν διανοη τικών και συγκυριακών καταστάσεων, αλλά αντιστοιχούσε οπωσδήποτε σε ένα εξεγερσια κό κλίμα, που είχε ήδη επιβεβαιωθεί πολλές γενιές πριν από τη στιγμή της Επανάστασης. Οι ιδέες του Διαφωτισμού και η πρόσληψή τους από τους Έλληνες οδήγησαν στην επεξεργασία ενός αξιόπιστου εξεγερσιακού προγράμματος, που κατέκτησε την εμπιστοσύνη των υπόδουλων. Όμως, ακόμη και ο Διαφωτισμός δεν ευθύνεται για τη δημιουργία των εθνικών κρατών. Τα τελευταία αποδείχθηκαν προϊόντα των αναγκών και των αντικειμενικών συνθηκών, χωρίς ιδιαίτερη ευθύνη κανενός. Άλλωστε, ούτε ο Ρήγας Φεραίος ούτε η Φιλική Εταιρεία ούτε ο Κοραής φιλοδόξησαν να δημιουργήσουν το εθνικό κρατίδιο του 1828. Αντίθετα, σχεδίαζαν την ανατροπή της οθωμανικής τάξης σε ολόκληρη την αυτοκρατορία ή τουλάχιστον στα Βαλκάνια, με συμμετοχή όλων των εθνοτήτων της περιοχής. Το ότι τα σχέδιά τους δεν ετελεσφόρησαν και η διαδικασία που επυροδότησαν οδήγησε τελικά στην ίδρυση του εθνικού κρατιδίου ήταν οπωσδήποτε απροσδόκητη κατάληξη, αλλά επιβλήθηκε όχι από συνωμοσία των διανοούμενων, αλλά σε αντίθεση με ό,τι είχαν διανοηθεί. Η Τουρκοκρατία δεν ήταν με τίποτα σύστημα «ειρηνικής συμβίωσης» όλων των εθνοτήτων, αλλά καθεστώς ωμής απολυταρχίας και ασυδοσίας, που βασιζόταν σε απαράδεκτες διακρίσεις μεταξύ των υπηκόων του, με κριτήρια εθνοτικά και θρησκευτικά. Οι μουσουλμάνοι απολάμβαναν φορολογικής ασυλίας, ενώ οι μη μουσουλμάνοι κατέβαλλαν κεφαλικό φόρο, προκειμένου να εξασφαλίζουν το κεφάλι τους. Σχολεία υπήρχαν, αλλά ήσαν ανυπεράσπιστα και εκτεθειμένα, όπως και το διδακτικό προσωπικό και η διδασκόμενη ύλη, στην αυθαιρεσία και τους εκβιασμούς της παραμικρής τοπικής εξουσίας. Το αυτό ίσχυε όσον αφορά τους νεομάρτυρες, που κυνηγήθηκαν απάνθρωπα, παρά την υποτιθέμενη ελευθερία της λατρείας. Η διατήρηση και ανανέωση του ελληνικού πολιτισμού δεν οφείλεται τόσο σε κάποια «παροιμιώδη οθωμανική ανεκτικότητα», η οποία πάντως συγκέντρωνε όλα τα χαρακτηριστικά της αυθαιρεσίας, της ασφυκτικής επιτήρησης και καταστολής, όσο κυρίως στο ανυπότακτο φρόνημα των υποδούλων, στην πεποίθηση της αδικίας που υφίσταντο. Το όραμα της ελευθερίας εισέδυσε στους υπόδουλους, ενώ η άρχουσα οθωμανική τάξη στεγανοποιήθηκε απέναντι σε αυτό. Το οθωμανικό κράτος δεν διαμελίσθηκε επειδή το επεδίωξαν οι Δυνάμεις, αλλά αντίθετα διασώθηκε από αυτές και συντηρήθηκε τεχνητά επί δύο αιώνες, προτού υποκύψει στις διαλυτικές διεργασίες από το εσωτερικό του. Το «Ανατολικό Ζήτημα» στην ευρωπαϊκή διπλωματία δεν ήταν κάποια συνωμοσία εις βάρος του οθωμανικού κράτους, αλλά συμφωνία όλων των Δυνάμεων να προστατεύεται, παρά τη φθορά του, ο «Μεγάλος Ασθενής» και να καταστέλλονται οι εξεγέρσεις των εθνών που τον απειλούσαν. Στην εποχή μας, οι απολογητές της παγκοσμιο ποίησης και των πολυεθνικών επιχειρήσεων δια βάλλουν ως «αναχρονιστικό εθνικισμό» την αντίσταση σε αυτά τα φαινόμενα. Ιδεολογική διαμάχη με πρακτικές όμως συνέπειες. Η έννοια του έθνους βάλλεται, ενώ πραγματικός στόχος είναι η εξουδετέρωση του κράτους, η ματαίωση της δυνατότητος για διαφορετική εναλλακτική πολιτική. «Το έθνος είναι και ήταν πάντοτε μύθος, το κράτος έχει σήμερα ξεπερασθεί από την παγκοσμιοποίηση, όπως επίσης η έννοια της κοινωνίας και της κοινωνικής συνοχής. Κάθε αντίσταση πολιτών είναι αναχρονιστική και συνεπώς περιττή». Κι όμως, με την τρέχουσα παγκόσμια κρίση, ο κύκλος της παγκοσμιοποίησης φαίνεται ότι έκλεισε και οι λύσεις αναζητούνται με την αποκατάσταση της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτισμικής διαχείρισης σε βάσεις εθνικές, τοπικές και περιφερειακές. Αναχρονιστική είναι σήμερα η πεποίθηση ότι κάποιος αδυσώπητος νόμος της παγκοσμιοποίησης ακυρώνει τη δυνατότητα των κυβερνήσεων να μεριμνούν για τους πολίτες και για την κοινωνία που τους αντιστοιχεί. Η αναζωπύρωση των ιδεολογικών διαφοροποιήσεων σήμερα αντιστοιχεί όχι στη μέχρι πρόσφατα αναμενόμενη παγκόσμια σύγκλιση, αλλά στη διάψευση αυτής από την πραγματικότητα, που απομακρύνεται ταχύτατα από κάθε δυνατότητα υπερεθνικού ελέγχου. Οι απειλές για τη δημοκρατία, τη δικαιοσύνη, την εκπαίδευση δεν προέρχονται σήμερα τόσο από τις ιδέες της αντίστασης στην παγκοσμιοποίηση και τη διεκδίκηση της κοινωνικής συνοχής, όσο κυρίως από τις ιδεολογίες που καλύπτουν τις καταχρήσεις της εξουσίας, που διαλύουν τον κοινωνικό ιστό στο όνομα της διεθνούς ανταγωνιστικότητος και της βαθύτερης ένταξης σε ένα διεθνές περιβάλλον, που σήμερα έχει χάσει κάθε νόημα. Αναχρονισμός σήμερα είναι η υπεράσπιση της παγκοσμιοποίησης εις βάρος των τοπικών ιδιαιτεροτήτων, όχι η αντίσταση σε αυτή. Αναχρονισμός σήμερα είναι η ταπείνωση, η ιδεολογική εξουθένωση και ο ραγιαδισμός του πολίτη, όχι ό,τι συμβάλλει στην αυτοπεποίθηση και στο αίσθημα αξιοπρέπειάς του.

http://www.epikaira.gr

Διαβάστε περισσότερα ...

Ένα αποκαλυπτικό Video από τo CNN...

Το βίντεο αυτό του CNN βρήκα στο ιστολόγιο Αντ-Επίθεση και έχει μεγάλο ενδιαφέρον, κυρίως για το πώς παίχτηκε η είδηση στα κανάλια...

http://anemogastri.blogspot.com/

Διαβάστε περισσότερα ...

Καύσιμα: Μια στις 10 αντλίες βενζίνης είναι πειραγμένες!

∆ιαστάσεις έχει πάρει η χρήση των ληστρικών µηχανισµών κλοπής στη βενζίνη ενώ, σύµφωνα µε µελέτη του Πολυτεχνείου, τουλάχιστον 10%των αντλιών στα πρατήρια είναι πειραγµένες.  Όσο µάλιστα αυξάνεται η τιµή της βενζίνης, η οποία σε ορισµένες περιοχές της χώρας έφτασε να πωλείται στα επίπεδα των 1,80 ευρώ το λίτρο το Σαββατοκύριακο, τόσο µεγαλώνει και το κίνητρο για τη χρήση από πρατηριούχους µηχανισµών που κλέβουν τους ανυποψίαστους οδηγούς στην αντλία.

∆ύο τέτοιους µηχανισµούς, µε τους οποίους αλλοίωνε τις ενδείξεις και των τεσσάρων αντλιών του πρατηρίου του, εντόπισαν το Σάββατο σε βενζινάδικο επί της οδού Βάρης - Κορωπίου ελεγκτές του υπουργείου Περιφερειακής Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας.

Προφυλακίστηκε ο ιδιοκτήτης

Το πρατήριο σφραγίστηκε και ο ιδιοκτήτης προφυλακίστηκε, ενώ πέραν του προστίµου 8.000 ευρώ που του επιβλήθηκε άµεσα, ο φάκελός του παραπέµφθηκε στη διεύθυνση Μεταφορών της Περιφέρειας Αττικής προκειµένου να του αφαιρέσει οριστικά την άδεια λειτουργίας, µε βάση το νέο, πιο αυστηρό θεσµικό πλαίσιο που ψηφίστηκε τον Ιανουάριο.
Ο παραβάτης αντιµετωπίζει επιπλέον πρόστιµο, ίσο µε το διπλάσιο του ποσοστού απόκλισης κάθε αντλίας επί του συνολικού κύκλου εργασιών του πρατηρίου του, όπως δήλωσε ο υφυπουργός Περιφερειακής Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας Ντίνος Ρόβλιας, ο οποίος έδωσε χθες συνέντευξη σχετικά µε τα ευρήµατα των ελέγχων.


Αναζητούν τον εγκαταστάτη

Παράλληλα, οι Αρχές διεξάγουν προανάκριση προκειµένου να εντοπιστεί και ο εγκαταστάτης του µηχανισµού, για τον οποίο ο νέος νόµος προβλέπει επιβολή προστίµου από 50.000 έως 500.000 ευρώ. Όπως προκύπτει από την τελευταία έρευνα του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, 10% των αντλιών όλης της αγοράς είναι πειραγµένο. Αυτό ανέφερε, µεταξύ των άλλων, χθες και ο γενικός γραµµατέας Καταναλωτή Στέφανος Κοµνηνός.

Πως γίνεται η κλοπή

Η κλοπή του καταναλωτή γίνεται ως εξής: ένας παράνοµος ηλεκτρονικός µηχανισµός που κοστίζει γύρω στα 5.000 ευρώ προσαρµόζεται στην αντλία και αλλοιώνει την ένδειξη της ποσότητας του καυσίµου που παραδίδεται, βάσει της οποίας τιµολογείται τελικά ο οδηγός.
Για παράδειγµα, αν ο µηχανισµός αυτός έχει ρυθµιστεί να κλέβει το 5% της παραδοτέας ποσότητας, τότε ο οδηγός που θα παραγγείλει 20 λίτρα βενζίνης θα πάρει τελικά 19 λίτρα.
Αν είναι ρυθµισµένος στο 10%, τότε η κλοπή θα αφορά 2 λίτρα κ.ο.κ.

Τραβά την ανηφόρα η βενζίνη

Στο µεταξύ, µέχρι και το 1,84 ευρώ έφτασε να πωλείται το λίτρο της αµόλυβδης σε κάποιους νοµούς της χώρας το Σαββατοκύριακο, ενώ πλέον σε κανένα νοµό η µέση τιµή δεν είναι χαµηλότερη από 1,60 ευρώ.
Και αυτό παρότι µέχρι την περασµένη Πέµπτη, τουλάχιστον σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, κυµαινόταν σε 1,58-1,59 ευρώ το λίτρο. Χθες η µέση τιµή στην Αθήνα είχε ανέβει σε 1,61 ευρώ, ενώ πανελλαδικά ξεπερνούσε το 1,65 ευρώ.
Συνάντηση µε εκπροσώπους της αγοράς καυσίµων, µε αντικείµενο την εκτίναξη των τιµών στα καύσιµα, θα έχει εκτός απροόπτου σήµερα η ηγεσία του υπουργείου Περιφερειακής Ανάπτυξης.

Γιώργος Φιντικάκης

http://www.reporter.gr/

Διαβάστε περισσότερα ...

Say no to Germany’s competitiveness pact (Διαβάστε προσεκτικά την τελευταία παράγραφο - Θα εκπλαγείτε !!)

By Wolfgang Münchau

It is time to stop pretending that we are about to see a “grand bargain” for the eurozone in March. Last week, the political developments in Germany shifted dramatically in the wrong direction. The Bundesbank, the parliament, the small business community and influential academics have all come out openly against an extension of the various support mechanisms. German society as a whole is in open revolt against the eurozone.
The single most important event was the decision by the three coalition parties in the Bundestag to reject, categorically, bond purchases by the European stability mechanism. The ESM will be the permanent anti-crisis institution from 2013. The Bundesbank came to a similar conclusion in its monthly report. On Thursday, 189 German economists wrote a letter to a newspaper denouncing the ESM, calling for immediate bankruptcy proceedings of insolvent eurozone states. It is no longer just the constitutional court that puts a break on the process.

In last week’s column, I tried to explain the origins of that sentiment. Today, I will focus on the consequences. The best outcome, in my view, would be a failure of the current crisis resolution strategy, followed by a complete rebooting. The worst would be a never-ending stand-off, followed by a financial cardiac arrest. The most likely outcome is a very small compromise of the kind that resolves nothing.
The current bargaining revolves around four pillars: current crisis management; the ESM; a new stability pact with budgetary surveillance; and co-ordination of social and economic policies. Negotiations on the ESM’s funding have been going well, as have discussions on the stability pact. But there is no agreement on bond purchases, and no progress at all on current crisis management.
The least sturdy of the four pillars is policy co-ordination. Chancellor Angela Merkel insists on a German-inspired competitiveness pact as a quid pro quo for Germany’s readiness to provide credit guarantees. But how should other countries respond?
My answer is: reject it. I would recommend eurozone member states to veto the competitiveness pact, even if that jeopardises the entire package. If Germany cannot deliver its side of this quid pro quo, it is not clear to me why anybody would accept a loss of sovereignty – which is effectively what policy co-ordination would imply. The only reason to accept such a loss of sovereignty would be the prize of an ever closer economic union. But that would have to include a common eurozone bond at one point. Through bond purchases the ESM would eventually mutate into a European debt agency, the financial counterpart of an economic union. But if the ESM has its wings clipped from the outset, this will never happen.
There is also the problem inherent in the purely inter-governmental system of policy co-ordination that France and Germany are offering. In such a system, the large countries impose their will on the small. Just witness the arrogance with which Ms Merkel and French president Nicolas Sarkozy presented their six-point competitiveness pact at the last European Council.
But would the financial markets not panic at a failure to agree a deal? Quite possibly. But nobody should fool themselves into thinking that the reaction to a fudged deal would be better. It might come a little later, but it would come. And then you are in a much worse position. Once you get a bad deal in March, there is no way you can crawl back to the Bundestag for a top-up loan in May.
The reason we are in this pickle is, ironically, the lack of market pressure. With their enthusiasm about a deal, the financial markets might have killed it. Eurozone countries only act when under immediate pressure. Germany, for example, has a massive problem in its state-owned banking sector, but apart from a reluctant restructuring of WestLB, this is currently no policy priority. The Bundesbank tells everyone that it is not happy about transparency in stress tests, and there is no law in place to force recapitalisations. The relatively calm market situation also explains why 189 economists find the time to write a long letter, criticising what they clearly consider to be the resolution of someone else’s crisis. I am afraid that without a force majeure event, there will be no crisis resolution. A good example is the Spanish recapitalisation of the savings banks. The Spanish government would never have had the courage to force this without the fear of being next in line for a speculative attack.
The EU’s crisis resolution strategy is to draw attention away from the underlying causes of the crisis: that you cannot have nationally controlled and undercapitalised banking systems in a monetary union with structural current account imbalances. The difficult job is to translate this technical statement into a language understood by politicians and their constituents, and to do so without lying. This is not a fiscal crisis. It is not a crisis of the south. It is a crisis of the private sector and of undercapitalised banks. It is as much a German crisis as it is a Spanish crisis. This acknowledgement must be the starting point of any effective resolution system. A veto in March is thus a necessary first step in crisis resolution.

munchau@eurointelligence.com

http://www.ft.com

Διαβάστε περισσότερα ...

Πέθανε ο τελευταίος επιζών στρατιώτης του Α΄Παγκοσμίου Πολέμου

Σε ηλικία 110 ετών πέθανε την Κυριακή στη Δυτική Βιρτζίνια ο Φράνκ Μπάκλες, ο τελευταίος επιζών του Α΄Παγκοσμίου Πολέμου.

Ο Μπάκλες γεννήθηκε στο Μιζούρι το 1901 μεγάλωσε στην Οκλαχόμα και για να καταταχθεί στο στρατό το 1917 είπε ψέματα για την ηλικία του καθώς ήταν μόνο 16 ετών.

"Ένα αγόρι σε αυτή την ηλικία δεν φοβάται τίποτα" είχε δηλώσει σε συνέντευξή του παλαιότερα ο Μπάκλες ο οποίος υπηρέτησε στην Αγγλία και τη Γαλλία.

Όπως ο ίδιος είχε πει δεν έλαβε μέρος σε μάχες καθώς η ειδικότητα του ήταν αυτή του οδηγού και του αποθηκάριου.

Μετά τη λήξη του πολέμου η αποστολή του ήταν να συνοδεύσει τους κρατούμενους πολέμου πίσω στη Γερμανία.

Η επιστροφή του στην πατρίδα έγινε το 1920 και αφού δοκίμασε διάφορα επαγγέλματα κατέληξε σε αυτό των ναυτιλιακών επιχειρήσεων.

Ωστόσο η περιπέτεια φαίνεται ότι δεν τον εγκατέλειπε ακόμη και παρά τη θέλησή του, έτσι σε ένα επαγγελματικό του ταξίδι του στις Φιλιππίνες το 1941 συλλαμβάνεται από τους Ιάπωνες και παραμένει αιχμάλωτος πολέμου  για 3 χρόνια.

"Ποτέ μου δεν έψαχνα για περιπέτειες, με έβρισκαν μόνες τους" είχε εξομολογηθεί.

Ο Φράνκ Μπάκλες έκλεισε τα 110 έτη την 1η Φεβρουαρίου.

Σημειώνεται ότι οι τελευταίοι  Γάλλοι και Γερμανοί βετεράνοι του Α΄Παγκοσμίου Πολέμου έχουν αποβιώσει, ενώ ο τελευταίος καναδός βετεράνος πέθανε το Φεβρουάριο του 2010.

Στον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο έχασαν τη ζωή τους περισσότεροι από 4,7 εκατομμύρια άνθρωποι.

http://www.theinsider.gr/

Διαβάστε περισσότερα ...

Το Ράιχσταγκ παίρνει φωτιά

Σαν σήμερα, το 1933, λαμβάνει χώρα στο Βερολίνο, το καθοριστικότερο συμβάν για την εγκαθίδρυση και την εξάπλωση του ναζισμού: Ξεσπά η ιστορική πυρκαγιά στο γερμανικό κοινοβούλιο, για την οποία που θα κατηγορηθεί από τους Ναζί ο Μαρίνους Βαν Ντερ Λούμπε. Αντίθετα με το κοινό αίσθημα που θέλει τον Ολλανδό κομουνιστή θύμα ναζιστικής προβοκάτσιας, τα περισσότερα ιστορικά στοιχεία επιβεβαιώνουν ότι ο Βαν Ντερ Λούμπε είναι όντως ο εμπρηστής του Ράιχσταγκ, αλλά σε κάθε περίπτωση, η ιστορία του αποδεικνύει πως πολλές φορές η τρομοκρατία είναι "θείο δώρο" για την εκάστοτε εξουσία.

Το Ράιχσταγκ παίρνει φωτιά στις 27 Φεβρουαρίου 1933 και η αστυνομία βρίσκει μέσα στο φλεγόμενο κτίριο τον Μαρίνους Βαν Ντερ Λούμπε σε άθλια κατάσταση. Βασανίζεται από τις ναζιστικές αρχές και ομολογεί πως ο ίδιος ξεκίνησε την πυρκαγιά στο κοινοβούλιο με σκοπό να καλέσει τους Γερμανούς εργάτες σε εξέγερση κατά του φασιστικού καθεστώτος.

Στον τόπο της πυρκαγιάς σπεύδουν αμέσως ο Χίτλερ, ο Γκέμπελς και ο Γκέρινγκ, καθώς και ο ανταποκριτής των Times, Σέφτον Ντέμλερ, που καταγράφει την αντίδραση του Γερμανού δικτάτορα: "Στον επόμενο διάδρομο, ο Χίτλερ φρόντισε να μείνει λίγο πίσω και να με συναντήσει. Έφτασε μέχρι την προφητεία: ‘Να δώσει ο Θεός αυτό να είναι έργο των Κομμουνιστών. Αυτή τη στιγμή γίνεσαι μάρτυρας της αρχής μιας σπουδαίας νέας εποχής στη Γερμανική Ιστορία, χερ Delmer. Αυτή η πυρκαγιά είναι η αρχή' είπε ο Χίτλερ, και σκόνταψε σε ένα σωλήνα".

Οι θεωρίες για το κατά πόσον ο Βαν Ντερ Λούμπε ήταν ειλικρινής επαναστάτης ή προβοκάτορας των Ναζί –όπως υποστήριξε το Κομουνιστικό Κόμμα– ή ακόμα και ο λάθος άνθρωπος τη λάθος στιγμή, φαίνεται πως έχουν ελάχιστη σημασία μπροστά στο γεγονός ότι ο Χίτλερ δεν άργησε ούτε δευτερόλεπτο να εκμεταλλευτεί πολιτικά την περίσταση. Μόλις το ίδιο βράδυ, συνελήφθησαν 1.500 κομουνιστές και το γερμανικό Κομουνιστικό Κόμμα, με ποσοστά που άγγιζαν 17% στις τελευταίες δημοσκοπήσεις, τέθηκε εκτός νόμου.

Την επόμενη κιόλας μέρα, ο Χίτλερ ζητάει και λαμβάνει από τον πρόεδρο Χίντενμπουργκ το "Διάταγμα πυρκαγιάς Ράιχσταγκ", που καταπατά τις περισσότερες πολιτικές ελευθερίες στη Γερμανία και απαγορεύει την αντιναζιστική προπαγάνδα. Με το ΚΚΓ εκτός κοινοβουλίου, το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα καταλαμβάνει την πλειοψηφία των εδρών του Ράιχσταγκ (52%), γεγονός που ανοίγει το δρόμο για την επίσημη εγκαθίδρυση του απολυταρχικού καθεστώτος του Χίτλερ.

Το Δεκέμβριο του 1933, ο Μαρίνους Βαν Ντερ Λούμπε δικάζεται κατηγορούμενος για εμπρησμό και συμμετοχή σε κομουνιστική συνωμοσία κατά του Κράτους. Για να ενισχυθεί η ιδέα πως η πυρκαγιά οφείλεται στην "κομουνιστική απειλή", δικάζονται μαζί του άλλοι τέσσερις κομουνιστές, μεταξύ των οποίων και ο μετέπειτα γραμματέας της Κομουνιστικής Διεθνούς, Γκιόργκι Ντιμιτρόφ. Οι 4 αθωώνονται, αλλά ο Βαν Ντερ Λούμπε καταδικάζεται σε θάνατο και έρχεται αντιμέτωπος με τη γκιλοτίνα στις 10 Ιανουαρίου 1934.

Εβδομήντα τέσσερα ακριβώς χρόνια μετά το θάνατό του, ο Ολλανδός θα αθωωθεί συμβολικά από το Ομοσπονδιακό Δικαστήριο της Καρλσρούης, που όμως στηρίζει την απόφασή του στο νόμο του 1998, για την αποκατάσταση όσων καταδικάστηκαν από το –εξ ορισμού άδικο– ναζιστικό καθεστώς και δεν έχει να κάνει με το εάν ο Βαν Ντερ Λούμπε ήταν αθώος ή ένοχος.

Για την ιστορία, η πλειοψηφία των ιστορικών θεωρεί πολύ πιθανότερη την εκδοχή του αυτόβουλου και ιδεολογικής εμπνεύσεως εμπρησμού από τον Βαν Ντερ Λούμπε, κάτι που δύσκολα μπορεί να χαρακτηριστεί μεροληπτικό, μιας και η μεταπολεμική ιστοριογραφία έχει γενικότερα δαιμονοποιήσει το χιτλερικό καθεστώς. Ούτε η εκδοχή της προβοκάτσιας, η οποία στηρίζεται σε ορισμένα αρχεία της Γκεστάπο που όμως έμειναν για πολλά χρόνια στη Μόσχα και έχουν πιθανότατα υποστεί "μετατροπές", ούτε φυσικά η εκδοχή των Ναζί ότι υπήρχε οργανωμένο και ευρείας κλίμακας σχέδιο των κομουνιστών για κοινωνική εξέγερση, μπορούν να στηριχτούν βάσει των στοιχείων.

http://www.tvxs.gr/

Διαβάστε περισσότερα ...

Σαν σήμερα 1 Μαρτίου - Καλό μήνα!

Γιορτάζουν:

Ευδοκία, Παρασκευάς, Χαρίσιος

• Γεγονoτα

1692: Αρχίζουν οι περίφημες «Δίκες των Μαγισσών» στη Μασαχουσέτη. Τέσσερις γυναίκες κατηγορούνται για μαγεία.
1935: Φιλοβενιζελικό στρατιωτικό κίνημα καταστέλλεται από τον Κονδύλη. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος διαφεύγει στην Ιταλία.
1947: Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείοαρχίζει τις εργασίες του.
1952: Το Στρατοδικείο καταδικάζει σε θάνατο τον Νίκο Μπελογιάννη και τους συντρόφους του.
1983: Η Swatch κυκλοφορεί την πρώτη συλλογή της με 12 ρολόγια.
1959: Επίσημη έναρξη της λειτουργίας του ΠΡΟΠΟ στην Ελλάδα.

• Γεννησεις

1810: Φρεντερίκ Σοπέν, γαλλοπολωνός συνθέτης και πιανίστας. [θαν. 17/10/1849]
1842: Νικόλαος Γύζης, από τους πιο σημαντικούς έλληνες ζωγράφους του 19ου αιώνα της λεγόμενης «Σχολής του Μονάχου. [θαν. 22/12/1900]
1896: Δημήτρης Μητρόπουλος, διευθυντής ορχήστρας και μαέστρος. [θαν. 2/11/1960]

• Θανατοι

1881: Αλέξανδρος Β', τσάρος της Ρωσίας. Δολοφονήθηκε από ρώσους νιχιλιστές (μηδενιστές). [γεν. 29/4/1818]
2003: Μίμης Κουγιουμτζής, σκηνοθέτης και ηθοποιός. [γεν. 1936]
2004: Κώστας Μόντης, διακεκριμένος κύπριος ποιητής. [γεν. 18/2/1904]

Διαβάστε περισσότερα ...