Τρίτη 3 Μαρτίου 2015
Κυβερνητικά σχέδια για μείωση των τιμολογίων της ΔΕΗ
EUROKINISSI/ΤΑΤΙΑΝΑ ΜΠΟΛΑΡΗ
Οι πηγές διαβεβαιώνουν πως δεν θα υπάρξουν αυξήσεις στα τιμολόγια της ΔΕΗ και ανακοινώνουν πως το υπουργείο Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Περιβάλλοντος και Ενέργειας επεξεργάζεται σχέδιο σε συνεργασία με τη ΔΕΗ για την μείωση των τιμολογίων.
Η κυβέρνηση δεν παρεμβαίνει στις συλλογικές διαπραγματεύσεις μεταξύ των διοικήσεων των επιχειρήσεων και των συνδικάτων, αναφέρουν κυβερνητικές πηγές με αφορμή τη συλλογική σύμβαση εργασίας που υπογράφηκε μεταξύ της ΔΕΗ ΔΕΗ-2,92% Α.Ε. και της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ και με την οποία δίνονται εμμέσως μικρές αυξήσεις στους εργαζόμενους της εταιρείας.
Για το συγκεκριμένο ζήτημα οι κυβερνητικοί κύκλοι επισημαίνουν ότι η συγκεκριμένη διαπραγμάτευση μεταξύ της ΔΕΗ Α.Ε. και της ΓΕΝΟΠ – ΔΕΗ ξεκίνησε και ολοκληρώθηκε πριν από τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου.
Επίσης οι ίδιες πηγές διαβεβαιώνουν πως δεν θα υπάρξουν αυξήσεις στα τιμολόγια της ΔΕΗ και ανακοινώνουν πως το υπουργείο Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Περιβάλλοντος και Ενέργειας επεξεργάζεται σχέδιο σε συνεργασία με τη ΔΕΗ για την μείωση των τιμολογίων.
Ακόμη οι πηγές του Μαξίμου κάνουν επτά επισημάνσεις αναφορικά με τη συμφωνία της ΔΕΗ και της ΓΕΝΟΠ – ΔΕΗ.
Αυτές έχουν ως εξής:
«1. Η κυβέρνηση αυτή, σε αντίθεση με ό,τι συνέβαινε στο παρελθόν, έχει ως θέμα αρχής να μην παρεμβαίνει στις συλλογικές διαπραγματεύσεις μεταξύ των διοικήσεων των επιχειρήσεων, όποια μορφή και ιδιοκτησιακό καθεστώς και εάν έχουν οι τελευταίες, και των συνδικάτων. Δεν ακολουθούμε, συνεπώς, τις πρακτικές των προηγούμενων κυβερνήσεων που παρενέβαιναν διαρκώς εις βάρος πάντοτε της πλευράς των εργαζομένων.
2. Αντίθετα, επίσης, με ό,τι συνέβαινε στο παρελθόν, η κυβέρνηση στηρίζει πλήρως και απολύτως την ελευθερία των Συλλογικών Διαπραγματεύσεων, ανεξάρτητα από την κατάληξή τους, την οποία θεωρεί ως ακρογωνιαίο λίθο της δημοκρατίας και θεμελιώδες εργαλείο για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Η ελευθερία των Συλλογικών Διαπραγματεύσεων, όπως είναι γνωστό, είναι βασικό όπλο για την καταπολέμηση της λιτότητας και εξυπηρετεί τα συμφέροντα όλου του κόσμου της εργασίας, και πρώτα από όλα των πιο αδύναμων.
3. Η συλλογική διαπραγμάτευση μεταξύ της ΔΕΗ Α.Ε. και της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ ξεκίνησε από τον Σεπτέμβριο του 2014 και ολοκληρώθηκε πριν από τις εκλογές. Οποιαδήποτε κριτική στην κυβέρνηση και συγκεκριμένα στο υπουργείο Παραγωγικής Ανασυγκρότησης για ανάμιξη στη διαμόρφωση και κατάληξη τής συγκεκριμένης Σύμβασης είναι, επομένως, εντελώς αβάσιμη με βάση την κοινή λογική.
4. Υπενθυμίζουμε, επίσης, ότι η σημερινή διοίκηση της ΔΕΗ Α.Ε. που υπέγραψε τη σύμβαση με τη ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ έχει διοριστεί από την προηγούμενη κυβέρνηση.
5. Οποιαδήποτε δημοσιεύματα αναφορικά με πιθανές αυξήσεις στα τιμολόγια του ηλεκτρικού ρεύματος εξαιτίας της συλλογικής σύμβασης είναι εκτός πραγματικότητας. Χαρακτηριστικό, άλλωστε, είναι ότι παρά το γεγονός ότι οι μισθοί των εργαζομένων στη ΔΕΗ έχουν μειωθεί τα τελευταία χρόνια κατά πολύ, οι προηγούμενες κυβερνήσεις προχώρησαν σε πολιτικές αύξησης των τιμολογίων, επιβαρύνοντας κατά πολύ νοικοκυριά και επιχειρήσεις.
6. Το υπουργείο Παραγωγικής Ανασυγκρότησης σε συνεργασία με τη ΔΕΗ επεξεργάζεται για το επόμενο διάστημα σχέδιο για τη μείωση των τιμολογίων της ΔΕΗ.
7. Τα πρώτα δείγματα γραφής της νέας κυβέρνησης σε σχέση με το τιμολόγιο της ΔΕΗ και την πρόσβαση των νοικοκυριών στο ηλεκτρικό ρεύμα έγιναν γνωστά στο νομοσχέδιο για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης».
Αναρτήθηκε από
Unknown
στις
17:52
0
σχόλια
Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου
BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest
Ετικέτες
Οικονομία,
Πολιτική,
Συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ
Και τώρα τί, σύντροφοι της αριστερής αντιπολίτευσης στο ΣΥΡΙΖΑ;
Θέμης Τζήμας
Η διαδικασία στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ πέρα από ουσιαστικά πολιτική- τουλάχιστον με δεδομένο το πώς έφθασε σε όσους δε συμμετείχαν - αναδεικνύει μια όχι τακτική αλλά στρατηγική διαφωνία μεταξύ δύο διαφορετικών δρόμων. Διαφωνία που φυσικά δεν αφορά μόνο το ΣΥΡΙΖΑ αλλά τη χώρα συνολικά και που επίσης δε διατρέχει μόνο το ΣΥΡΙΖΑ αλλά ολόκληρη την ελληνική κοινωνία.
Η πλειοψηφία ενέκρινε τη συμφωνία για την παράταση του ισχύοντος προγράμματος, δηλαδή του μνημονίου και της δανειακής σύμβασης, η οποία οδηγεί και σε τρίτο, ίσως μετονομασθέν, μνημόνιο. Ο δρόμος αυτός δεν κερδίζει αλλά χάνει χρόνο εις βάρος της χώρας όπως ακριβώς έγινε με όλα τα μνημόνια. Οι επόμενοι 4 μήνες δε θα είναι μήνες απλά διαπραγμάτευσης εν κενώ αλλά αντίθετα μήνες έγερσης διαρκώς νέων αξιώσεων, επιβολής σκληρότατων όρων, περαιτέρω δέσμευσης της χώρας στο νεοαποικιακό πλαίσιο και απαξίωσης της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Όσοι μάλιστα επαναπαύονται αλαζονικά στην πρόσκαιρη δημοφιλία τους, το μόνο που πετυχαίνουν είναι να προετοιμάζουν μια ηχηρότερη ακόμα πτώση σε σχέση με όσες προηγήθηκαν.
Η χώρα χάνει χρόνο γιατί το αίσθημα ανάτασης του λαού θα αρχίσει να φθίνει στερώντας από την όποια κυβέρνηση το ισχυρότερο όπλο της, η αριστερά θα πληρώσει συνολικά βαρύτατο κόστος, το ελληνικό δημόσιο θα ξεζουμιστεί και θα αναλάβει νέες δεσμεύσεις, όπως ήδη κάνει και εν τέλει τέσσερις μήνες μετά η κυβέρνηση, ξέπνοα δε θα βαδίσει σε καμία σύγκρουση αλλά είτε σε κατάρρευση είτε σε πλήρη υπαναχώρηση.
Η μειοψηφία της ΚΕ πρότεινε άρνηση της συμφωνίας του Eurogroup και άρα ρήξη. Η στάση είναι αυτή είναι και έντιμη σε σχέση με το αποτέλεσμα των εκλογών και προνοητική σε σχέση με όσα έπονται. Βεβαίως θα ήταν και θα είναι ολοκληρωμένη όταν περιγράψει με ευκρίνεια τις προϋποθέσεις και τις συνέπειες μιας τέτοιας ρήξης: εναλλακτικό σχέδιο εξόδου από την Ευρωζώνη κατά προτίμηση μέσα από συμφωνία με τα κράτη- μέλη της, σχεδιασμό παραγωγικής ανασυγκρότησης με έμφαση στον α' γενή και β' γενή τομέα όπως και σε εξειδικευμένες υπηρεσίες, προετοιμασία του λαού για ένα δύσκολο προσεχές διάστημα προκειμένου να αναπτύξει τις δυνατότητές του και αναγκαστικά οργάνωση δυνάμεων σε ένα κίνημα- κόμμα ευρύτερο και διαφορετικό του ΣΥΡΙΖΑ.
Είναι πολύ δύσκολο για οργανωμένες δυνάμεις που μάλιστα μειοψηφούν σε ένα κυβερνητικό κόμμα να σηκώσουν το βάρος μιας τέτοιας ρήξης. Είναι κατανοητοί οι δισταγμοί και η αμυντική προσπάθεια διατήρησης της κυβέρνησης ακόμα και αν δεν ικανοποιεί με τα πεπραγμένα της, υπό το φόβο ότι αν πέσει έρχονται ίσως τα χειρότερα. Ωστόσο, τα ερωτήματα είναι αμείλικτα δεδομένου του στρατηγικού χαρακτήρα της διαφωνίας αλλά και της έντασης της κρίσης: μέσα από την κατεύθυνση που έχει λάβει η κυβέρνηση, τα αντιφατικά μηνύματα που εκπέμπει, τους λανθασμένους χειρισμούς ιδίως σε επίπεδο οικονομικού επιτελείου και τους εκβιασμούς των πιστωτών που επιβάλλουν συνέχιση της νεοαποικιακής εξάρτησης, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πολύ πιθανό να βγει συνολικά απαξιωμένος και τότε ούτε η όποια αριστερή αντιπολίτευση θα μπορεί να σταθεί οπουδήποτε, έχοντας φορτωθεί τη συνενοχή από την άσκηση μιας πολιτικής ανακόλουθης προς τις ελπίδες του λαού.
Τί θα κάνουν λοιπόν οι σύντροφοι της αριστερής πλατφόρμας: άμυνα μήπως και βλετιωθούν τα πράγματα με σεβασμό στην κομματική πλειοψηφία ή ρήξη με πολύ μεγάλο κόστος βέβαια αλλά και με σχέδιο προκειμένου μαζί και με άλλες πολιτικές δυνάμεις από το σύνολο του πολιτικού φάσματος να συγκροτήσουν σχέδιο και κίνημα- κόμμα ικανά να εκφράσουν το λαϊκό αίσθημα ανάτασης;
Αναρτήθηκε από
Unknown
στις
17:30
0
σχόλια
Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου
BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest
Ετικέτες
Αριστερά,
Μνημόνιο,
Συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ,
ΣΥΡΙΖΑ
Το Ποτάμι ως γερμανικός Δούρειος Ίππος
Τα όμορφα σενάρια όμορφα καίγονται. Εξ ου και ο Αλέξης Τσίπρας φρόντισε, στην ομιλία του στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ, να ανάψει μια σπίθα για τα «αγαπημένα παιδιά» των ευρωπαϊκών, και όχι μόνον, συντηρητικών δυνάμεων.
«Δεν είχαν προβλέψει», είπε, «ότι θα σχηματίσουμε κυβέρνηση σε χρόνο ρεκόρ, αφήνοντας απέξω τα αγαπημένα τους παιδιά...». Όταν όμως σύσσωμες οι «μεγάλες» δυνάμεις – συντηρητικές και όχι μόνον – παίζουν ρώσικη ρουλέτα με την ελληνική χρεοκοπία και πυροβολούν κατά ριπάς τον... «κομμουνιστικό κίνδυνο» του ευρωπαϊκού Νότου, ουδείς θεωρεί εαυτόν καμμένο οριστικά και κάθε συμμαχία προθύμων αναγορεύεται χρήσιμη.
Εξ' ου και τα «αγαπημένα παιδιά» του Ποταμιού επιμένουν. Φλερτάρουν ασύστολα την κυβέρνηση, θέτουν εαυτούς στην διάθεση του εθνικού συμφέροντος και υπόσχονται ανέφελο γάμο με... ρήτρα μεταρρυθμίσεων.
«Υπάρχουν ανησυχητικά μηνύματα στην Ευρώπη· το βλέπουμε και στα δημοσιεύματα του διεθνούς Τύπου. Άλλα όλα αυτά νομίζω θα έχω τη δυνατότητα να τα πω και με τον Πρωθυπουργό, γιατί έχω ζητήσει μια συνάντηση με τον Αλέξη Τσίπρα κι ελπίζω τις επόμενες ημέρες να τον δω και να του τα πω», είπε χθες ο Σταύρος Θεοδωράκης μετά τη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Ποταμιού.
Και αφού ανέδειξε ως πηγή μείζονος ανησυχίας και το γεγονός ότι η Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ λέει «55 «ναι» στις αποφάσεις του Τσίπρα και 45 «όχι», κατέθεσε εκ νέου την πρόταση του πολιτικού αρραβώνα: «Επιμένω λοιπόν», είπε, «ότι θα πρέπει η κυβέρνηση, να προσπαθήσει να δημιουργήσει μία νέα κοινοβουλευτική πλειοψηφία, να φέρει τη συμφωνία στη Βουλή, να τοποθετηθούν οι βουλευτές, αυτοί που έχουν αντίρρηση να το πουν, να καταλάβουμε τι αντιρρήσεις έχουν και να πάμε παραπέρα».
Αυτό το «παραπέρα» και η «νέα κοινοβουλευτική πλειοψηφία» θεωρείται από κυβερνητικές πηγές ως το Plan B των εγχώριων και ευρωπαϊκών μνημονιακών κύκλων για να μπει φρένο στο new deal που ζητά η Ελλάδα από την Ευρώπη. Θεωρούν, πολύ απλά, ότι στόχος είναι να χρησιμοποιηθεί το Ποτάμι ως ο Δούρειος Ιππος που θα μπει στην κυβέρνηση και θα την σύρει πίσω σε μνημονιακές πολιτικές και μέτρα, υπό την απειλή πάντοτε του «ξαφνικού θανάτου» της χώρας και της χρηματοδοτικής ασφυξίας.
«Ο Σαμαράς κι ο Βενιζέλος είναι τελειωμένοι, άρα η ιδέα του μεγάλου συνασπισμού δεν περπατά. Το Ποτάμι, με το άλλοθι του «νέου», είναι μια πολύ χρήσιμη εναλλακτική», λέει χαρακτηριστικά κυβερνητικό στέλεχος.
Την προτίμησή τους, άλλωστε, σε μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-Ποταμιού ουδέποτε έκρυψαν και οι ευρωσοσιαλιστές. Ο πρόεδρος του Ευρωκοινοβυλίου Μάρτιν Σουλτς ξεναγεί τον Σταύρο Θεοδωράκη ανά τα ευρωπαϊκά γραφεία, του εγγράφει πολιτικές υποθήκες στο Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα και δηλωνει ανά πάσα στιγμή έτοιμος για το πολιτικό... προξενειό – και μαζί για τον εν Ελλάδι νέο κυβερνητικό συνασπισμό. Το είχε πει και ευθέως όταν είχε έρθει στις 29 Γενάρη στην Αθήνα: «Θα προτιμούσα ο ΣΥΡΙΖΑ να συνεργαζόταν στην κυβέρνηση με το Ποτάμι και όχι με τους Ανεξάρτητους Έλληνες», ελεγε τότε, προσθέτοντας ότι «σε κάθε περίπτωση η σημερινή αντιπολίτευση είναι η αυριανή κυβέρνηση».
Από την πλευρά του Ποταμιού η τακτική είναι δεδομένη και την επιβεβαίωσε εκ νέου χθες ο Σταύρος Θεδωράκης: Θα ποντάρει στις εσωτερικές διαφωνίες στον ΣΥΡΙΖΑ επισημαίνοντας τους κινδύνους που συνεπάγεται μια «εύθραυστη κυβέρνηση», θα ψηφίζει κατά περίπτωση όποια νομοσχέδια θεωρεί «ότι πηγαίνουν τη χώρα μπροστά» και θα δηλώσει αρωγός και παρόν ενώπιον του κινδύνου ενθνικού και ευρωπαϊκού ατυχήματος.
Η τακτική αυτή προσμετράται και συνυπολογίζεται στους σχεδιασμούς του Μεγάρου Μαξίμου. Το οποίο εκτιμά ότι – πλην πρόωρων και ανατρεπτικών εξελίξεων - οι επιθέσεις «φιλίας και νουθεσίας» θα κλιμακωθούν στις αρχές του καλοκαιριού, όταν θα δίνεται και η τελική μάχη για τη νέα συμφωνία με τους εταίρους και για το χρέος. Κι η απάντηση που δίνεται είναι το γνωστό «όχι» του Αλέξη Τσίπρα στα «αγαπημένα παιδιά». Κι εάν ακόμη οι πιέσεις γίνουν δραματικά ασφυκτικές κι απαιτηθούν όντως «νέες κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες», πηγές του Μαξίμου διαμηνύουν ότι η μόνη «συμμαχία προθύμων» που θα αναζητηθεί θα είναι εκείνη της λαϊκής στήριξης.
Διάλυση ευρωζώνης εντός 12μηνου βλέπει το 38% των επενδυτών
Το 38% των επενδυτών αναμένει διάλυση του ευρώ, έναντι του 24,3% τον προηγούμενο μήνα.
Στο υψηλότερο επίπεδο των τελευταίων δυο ετών βρίσκονται οι εκτιμήσεις των επενδυτών για διάλυση της ευρωζώνης, παρά την συμφωνία για παράταση του ελληνικού προγράμματος.
Όπως μεταδίδει το Reuters, ο δείκτης προσδοκιών για διάλυση του ευρώ ΕΒΙ (Euro Break-up Index) διαμορφώθηκε τον Φεβρουάριο στο υψηλότερο επίπεδο από τον Μάρτιο του 2013, καθώς 38% των ερωτηθέντωνεπενδυτών δήλωσαν ότι αναμένουν διάλυση της ευρωζώνης μέσα στους επόμενους μήνες. Τον Ιανουάριο το ποσοστό αυτό ήταν στο 24,3%.
O δείκτης EBI είχε αγγίξει το υψηλό του 73% τον Ιούλιο του 2012, ενώ υποχώρησε στο χαμηλό του 7,6% τον Ιούλιο του 2014.
Στην έρευνα, που πραγματοποιήθηκε από τις 26 έως τις 28 Φεβρουαρίου, συμμετείχαν 980 ιδιώτες και θεσμικοί επενδυτές.
Αναρτήθηκε από
Unknown
στις
17:18
0
σχόλια
Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου
BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest
Ετικέτες
Ευρώ,
Ευρωζώνη,
Οικονομία
Π. Καμμένος: Στη Δικαιοσύνη δύο υποθέσεις διαφθοράς στις Ένοπλες Δυνάμεις
Πολύωρη συνάντηση με τον πρωθυπουργό
Ο κ. Καμμένος σε δήλωσή του ανέφερε ότι ενημέρωσε τον πρωθυπουργό για «τα θέματα διαφθοράς στις Ένοπλες Δυνάμεις και ιδιαίτερα για αυτά που αφορούν τους εξοπλισμούς» και τόνισε ότι υπάρχουν αποδεικτικά στοιχεία για τουλάχιστον δυο υποθέσεις, των ελικοπτέρων ΝΗ-90 και των υποβρυχίων.
«Συμφωνήσαμε με τον πρωθυπουργό, οι υποθέσεις αυτές, έστω και σε πρώτη φάση διερεύνησης κι ενώ συνεχίζεται η έρευνα από την Επιτροπή Εσωτερικών Υποθέσεων, να πάνε σήμερα στην ελληνική Δικαιοσύνη, προκειμένου να συσχετισθούν με φακέλους που ήδη εξετάζει η Δικαιοσύνη» είπε ο κ. Καμμένος. Πρόσθεσε δε ότι από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε το υπουργείο Άμυνας συστήθηκε Επιτροπή Ελέγχου Εσωτερικών Υποθέσεων των Ενόπλων Δυνάμεων και οι αξιωματικοί που ανέλαβαν το έργο αυτό ξεκίνησαν τη διενέργεια ελέγχου από τη Γενική Γραμματεία Εξοπλισμών.
«Για δύο από τις υποθέσεις έχουμε τα πρώτα αποδεικτικά στοιχεία -πολύ σοβαρά αποδεικτικά στοιχεία- από τα οποία προκύπτουν πιθανά κακουργήματα και πάρα πολλά χρήματα, τεράστια ποσά, τα οποία έχει πληρώσει ο ελληνικός λαός και για τα οποία θα ελεγχθούν οι υπεύθυνοι ποινικά και αστικά» είπε ο υπουργός, διευκρινίζοντας ότι πρόκειται για την υπόθεση των ελικοπτέρων NH-90 «που ξεκινά το 2003 και συνεχίζεται έως σήμερα και την υπόθεση των υποβρυχίων η οποία ξεκινά το 1998».
Αναφερόμενος στις κρίσεις στις Ένοπλες Δυνάμεις, ο κ. Καμμένος είπε ότι σήμερα τις κρίσεις τις έκανε η ιεραρχία των Ενόπλων Δυνάμεων χωρίς πολιτική παρέμβαση, ενώ σχετικά με την τουρκική ΝΟΤΑΜ ο υπουργός έκανε λόγο για «μια πολύ μεγάλη επιτυχία- και η επιτυχία ήταν του υπουργού Εξωτερικών κ. Νίκου Κοτζιά. Είναι ξεκάθαρο, πλέον, ότι η κυβέρνηση αυτή είναι μια κυβέρνηση η οποία ασκεί πολιτική εθνικής κυριαρχίας με σοβαρότητα και ευθύνη».
Αναρτήθηκε από
Unknown
στις
17:10
0
σχόλια
Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου
BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest
Ετικέτες
Δικαιοσύνη,
Ένοπλες Δυνάμεις,
Σκάνδαλα
Κατά Παπακωνσταντίνου στρέφεται ο Καπελέρης
Ενώπιον του Ειδικού Δικαστηρίου ο μάρτυρας υποστήριξε ότι θα έπρεπε να γίνει ο έλεγχος καθώς και ότι ο κατηγορούμενος πρώην υπουργός Οικονομικών, Γ. Παπακωνσταντίνου ουδέποτε του ζήτησε να προβεί επίσημα σε φορολογικό έλεγχο
Ευθύνες σε βάρος του πρώην υπουργού Οικονομικών, Γ. Παπακωνσταντίνου επέριψε ο τότε ειδικός γραμματέας του ΣΔΟΕ Ιω. Καπελέρης, ενώπιον του Ειδικού Δικαστηρίου, για την υπόθεση της λίστας Λαγκάρντ.
"Έπρεπε να γίνει έλεγχος" υποστήριξε ο μάρτυρας, ο οποίος είχε καταστεί κατηγορούμενος για την υπόθεση και απηλλάγη δια βουλεύματος, εξηγώντας ότι δεν του δόθηκαν ποτέ στοιχεία για να προχωρήσει σε φορολογικό έλεγχο ονομάτων.
Αναφέροντας τα όσα ειπώθηκαν την περίοδο εκείνη, κατέθεσε ότι: "Περί τα τέλη 2010 ή αρχες 2011, μετά από μία σύσκεψη με υπηρεσιακούς παράγοντες, ο υπουργός με κάλεσε ιδιαιτέρως στο γραφείο του και μου παρέδωσε ένα, με 10 ονόματα, χωρίς καμία ένδειξη. Ηταν το ονόματα και οι διευθύνσεις μόνο. Μου ζήτησε να κάνω μια έρευνα, ουσιαστικά να βρω το φορολογικό τους προφίλ. Αν ήθελε έλεγχο, θα έπρεπε να μου είχε δώσει εντολή επίσημα, όπως κάνουμε ακόμα και σε ανώνυμες καταγγελίες".
Εξήγησε πως ο Γ. Παπακωνσταντίνου του ανέφερε πως τα ονόματα αυτά είχαν χρήματα στο εξωτερικό, δίχως να του πειπερί λίστα Λαγκάρντ. Στη συνέχεια, κατά το μάρτυρα, ο φάκελος που σχηματίστηκε το παρέδωσε μετά πίσω στον υπουργό, με στοιχεία των τελευταιων 2-3 ετών για κάθε όνομα.
"Η αποψή μου που την είπα και στον υπουργό, έπρεπε να ελεγχθούν περαιτέρω. Τα ποσά ήταν δυσανάλογα" είπε ο Ιω. Καπελέρης, προσθέτοντας πως κατά τη σχετική σύσκεψη συζητήθηκε η λίστα Λαγκάρντ και με την ολοκλήρωσή της αναμενόταν η απόφαση του Γ. Παπακωνσταντίνου για το ποιά υπηρεσία θα πραγματοποιούσε τον έλεγχο.
Ο Ιω. Διώτης απεχώρησε από τη θέση του περίπου ένα μήνα μετά, και όπως είπε, θεωρούσε ότι "στοιχεία δόθηκαν στο Διώτη ως διάδοχός μου στο ΣΔΟΕ. Εισέπραττα ότι ο υπουργός εναγωνίως στήριζε την υπηρεσία και προσπαθούσε να βρει λύσεις. Είχαμε μια άριστη συνεργασία".
"Χωρίς στοιχεία θα κάναμε έλεγχο;"
Στην επισήμανση της εισαγγελέα Ξένιας Δημητρίου, ότι ο Γ. Παπακωνσταντίνου "έχει πει ότι ήταν ήσυχος γιατί μετά τη σύσκεψη, σας είχε δώσει εντολή ελέγχου", ο Ιω. Διώτης απάντησε: "Μα πως μετά τη σύσκεψη; Χωρίς στοιχεία θα κάναμε έλεγχο; Τί θα διαβίβαζε στην υπηρεσία; Χωρίς πληροφορίες; Με μία διεύθυνση και ένα ονοματεπώνυμο;".
Εισαγγελέας: Θα διασφαλιζόταν η εμπιστευτικότητα; Ο κατηγορούμενος έχει υποστηρίξει ότι κινήθηκε έτσι για να μην υπάρξει διαρροή των ονομάτων, μέσω του πρωτοκόλου κτλ. Εσείς πώς κάνετε τους ελέγχους χιλιάδων φορολογουμένμων; Δεν το διασφαλίζετε αυτό;
Μάρτυρας: Και σήμερα διερευνάται έλεγχος από τους ίδιους υπαλλήλους. Υπάρχει το φορολογικό απόρρητο. Για κάθε διαρροή ευθύνεται ο καθένας.
Σύνεδρος: Αν σας έδινε τη λίστα ολόκληρη τί θα κάνατε;
Μάρτυρας: Θα του ζητούσα να τη διαβιβάσει επισήμως. Θα αναζητούσα να πρωτοκολληθεί αυτό το πράγμα. Μετά θα έκανα έλεγχο για όλα.
Ο Ιω. Καπελέρης δέχθηκε βροχή ερωτήσεων από το μέλος της έδρας και αεροπαγίτη, Κ.Τσόλα, γύρω από το γιατί δεν δόθηκε αμέσως εντολή να ξεκινήσει η έρευνα.
Μάλιστα, ο σύνεδρος κατέληξε στην ερώτηση "εάν ειχατε ελέγξει τη λίστα, θα είχαμε εισπράξει σήμερα κάτι; Πόσα χρόνια είναι; Δισεκατομμύρια έχουν εισπράξει άλλες χώρες. Εμείς τί εισπράξαμε τόσα χρόνια;".
Μάρτυρας: Οι έλεγχοι δεν είναι απλή υπόθεση. Αλλά μπορεί αν ξεκινούσαν οι έρευνες εγκαίρως να είχαμε τελειώσει...
Υπεράσπιση: Παρέχονται δεδομένα στο μάρτυρα, που δεν έχουν αποδειχθεί. Τί εισέπραξε η Γαλλία; Τίποτα..
Αναρτήθηκε από
Unknown
στις
16:39
0
σχόλια
Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου
BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest
Ετικέτες
Δικαιοσύνη,
Πολιτική,
Σκάνδαλα,
Φοροδιαφυγή
Ενα «πολύ ευρωπαϊκό πραξικόπημα»
Οπως ξέρουμε από την Ιστορία, πολλές φορές οι συνωμοσίες στρέφονται κατά των συνωμοτών
Συντάκτης:
Κώστας Δουζίνας
«Η πρώτη αριστερή κυβέρνηση στη Βρετανία έπεσε». Ετσι τελειώνει το μυθιστόρημα «Ενα πολύ βρετανικό πραξικόπημα» του Κρις Μάλιν γραμμένο το 1982 και γυρισμένο σε τηλεοπτική σειρά το 1988. Ο Μάλιν, βουλευτής του Εργατικού Κόμματος, γράφει το βιβλίο σε μια κρίσιμη στιγμή. Ο Τόνι Μπεν, εκφραστής της Αριστεράς στο Εργατικό Κόμμα, είναι υποψήφιος για την υπαρχηγία του κόμματος.
Οι Εργατικοί έχουν κινηθεί στα αριστερά και ο Τύπος προβλέπει ότι ο Μπεν θα είναι ο επόμενος πρωθυπουργός. Ο Μπεν όμως χάνει με μικρή διαφορά, οι Εργατικοί κινούνται στα δεξιά και ο πόλεμος των Μαλβίνας, που ακολουθεί, μετατρέπει τη Θάτσερ από την πιο μισητή στην πιο αγαπητή πρωθυπουργό της Βρετανίας.
Στο μυθιστόρημα ο Χάρι Πέρκινς, εργάτης χαλυβουργίας, εκλέγεται πρωθυπουργός της εργατικής κυβέρνησης. Η κυβέρνηση έχει υποσχεθεί να διαλύσει τα μονοπώλια των ΜΜΕ, να καταργήσει τη Βουλή των Λόρδων και τα ελίτ ιδιωτικά σχολεία, να κρατικοποιήσει τη μεγάλη βιομηχανία, να κλείσει τις αμερικανικές βάσεις, να φύγει από ΝΑΤΟ και ΕΟΚ και να εισαγάγει πλήρη διαφάνεια στο κυβερνητικό έργο.
Το μυθιστόρημα αφηγείται μια πολύπλευρη καθεστωτική συνωμοσία για να αποτρέψει την εφαρμογή της λαϊκής εντολής. Οι ολιγάρχες της ενημέρωσης κινούνται αμέσως. Με συμμάχους υψηλόβαθμους κρατικούς λειτουργούς, τις μυστικές υπρηρεσίες και την αμερικανική κυβέρνηση αρχίζουν εκστρατεία δυσφήμησης, απαξίωσης και υπόσκαψης της κυβέρνησης.
Η πρώτη μεγάλη επίθεση είναι οικονομική. Η στερλίνα και το χρηματιστήριο πέφτουν δραματικά, μεγάλες βιομηχανίες απολύουν εργάτες και αναγγέλλουν ότι μεταφέρουν τις εργασίες τους εκτός Αγγλίας, το ΔΝΤ -που έχει δανείσει το κράτος- απαιτεί εκτεταμένες ιδιωτικοποιήσεις. Ο Πέρκινς, αποφασισμένος να τηρήσει τις υποσχέσεις του, δανείζεται από τη Μόσχα για να χρηματοδοτήσει το πρόγραμμά του και να αποφύγει περαιτέρω ανάμειξη του ΔΝΤ.
Η CIA αναλαμβάνει αμέσως δράση και μαζί με την αγγλική υπηρεσία ΜΙ5 συντονίζει την προσπάθεια ανατροπής της κυβέρνησης. Η πίεση είναι τεράστια. Προχωρεί από την οικονομία και τις διεθνείς σχέσεις στην προσωπική ζωή του πρωθυπουργού και των συνεργατών του. Οι εφημερίδες «ανακαλύπτουν» εξωσυζυγικές σχέσεις και παλιές μικρο-παραβάσεις και εκβιάζουν υπουργούς και συγγενείς.
Η κυβέρνηση αναγκάζεται στο τέλος να παραιτηθεί μετά από ατύχημα σε πυρηνικό σταθμό, για το οποίο υπάρχει υποψία ότι ήταν στημένο. Στην τηλεοπτική σειρά οι πράκτορες παρουσιάζουν στον πρωθυπουργό κατασκευασμένα έγγραφα που τον συνδέουν με ένα ψεύτικο οικονομικό σκάνδαλο. Ο Πέρκινς συμφωνεί να παραιτηθεί σε ζωντανό τηλεοπτικό διάγγελμα. Αντί όμως να παραιτηθεί, καταγγέλλει την απόπειρα εκβιασμού και ανακοινώνει νέες εκλογές. Η σειρά τελειώνει αμφίσημα, με ελικόπτερα να πετάνε πάνω από την πρωθυπουργική κατοικία.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
Υπάρχει όμως και το αληθινό τουρκικό, «μεταμοντέρνο» όπως ονομάστηκε, πραξικόπημα. Στις 28 Φεβρουαρίου 1997 η ηγεσία του στρατού παρουσίασε ένα μνημόνιο στο Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας. Οι στρατηγοί, θεματοφύλακες του κεμαλικού αυταρχισμού, απαίτησαν από την κυβέρνηση του ισλαμιστή Ερμπακάν να υιοθετήσει πολιτικές αντίθετες στο πρόγραμμά του.
Η κυβέρνηση αναγκάστηκε να παραιτηθεί, το κόμμα του διαλύθηκε με απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου, ο Ερμπακάν και αργότερα ο Ερντογάν, που κατάγεται από την ίδια πολιτική οικογένεια, έχασαν τα πολιτικά τους δικαιώματα για πέντε χρόνια. Οι στρατηγοί δεν έβγαλαν τα τανκς στους δρόμους. Ηταν αρκετό να δημοσιεύσουν τους όρους τους στην ιστοσελίδα του στρατού.
Κυβέρνηση και εξουσία
Η συνωμοσία κατά της κυβέρνησης στο μυθιστόρημα στηρίζεται στα απομνημονεύματα του Τόνι Μπεν: «Ως υπουργός Ενέργειας [στην εργατική κυβέρνηση Γουίλσον] κατάλαβα τη δύναμη των βιομηχάνων και των τραπεζιτών που πετυχαίνουν τους στόχους τους χρησιμοποιώντας τις πιο βίαιες μορφές οικονομικής πίεσης, ακόμη και εκβιασμούς, εναντίον μιας αριστερής κυβέρνησης. Αυτή η δύναμη αποκαλύφθηκε ξεκάθαρα το 1976, όταν το ΔΝΤ επέβαλε περικοπές στις δημόσιες δαπάνες μας. Οι εμπειρίες αυτές με οδήγησαν στο συμπέρασμα ότι η Βρετανία μόνο επιφανειακά κυβερνάται από τους βουλευτές και τον λαό που τους εκλέγει. Η κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι στην πραγματικότητα ένας τρόπος για την περιοδική αλλαγή της κυβερνητικής ομάδας, η οποία προεδρεύει σ’ ένα σύστημα που παραμένει αναλλοίωτο».
Ο Μπεν μάς θυμίζει ότι κυβέρνηση και εξουσία δεν ταυτίζονται. Η εκλογική νίκη δεν οδηγεί σε κοινωνική ηγεμονία. Πέρσι μιλούσα με ηγετικό στέλεχος του Κόμματος των Εργατών που κυβερνά τη Βραζιλία δέκα χρόνια τώρα. «Καμιά φορά νομίζω ότι είμαστε κυβέρνηση σε εξορία», μου έλεγε. «Καμιά εφημερίδα ή κανάλι δεν μας υποστηρίζει, οι μεγάλες τράπεζες και οι πολυεθνικές είναι εναντίον μας».
Και όμως εκλέχτηκε τρεις συνεχείς φορές γιατί διατηρεί τη λαϊκή εμπιστοσύνη. Η κυβέρνηση της Ντίλμα Ρούσεφ αντιμετωπίζει προβλήματα σήμερα γιατί εγκατέλειψε την προσπάθεια ριζοσπαστικοποίησης της κοινωνίας. Για να αποκτήσει την ηγεμονία, απαραίτητη για αλλαγές που περνούν την εξουσία από τους κυρίαρχους στους εργαζόμενους, μια αριστερή κυβέρνηση χρειάζεται να βαθαίνει συνεχώς τη δημοκρατία και τα μέτρα προς όφελος των πολλών. Χρειάζεται χρόνο, προγραμματισμό, επιμονή, υπομονή και κοινωνικές συμμαχίες.
Λέγαμε στο προηγούμενο άρθρο ότι δημοκρατία και νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός είναι ασύμβατα. Η ασυμβατότητα έγινε φανερή όταν η κυβέρνηση, ακολουθώντας τη λαϊκή εντολή, απέρριψε την ευρωπαϊκή ορθοδοξία για να υπηρετήσει τις ανάγκες του λαού. Η απάντηση ήταν μια «βελούδινη» συνωμοσία που αποσκοπεί να κάνει την κυβέρνηση να εγκαταλείψει τις δεσμεύσεις της και, αν αυτό δεν είναι δυνατό, να την ανατρέψει.
Η στάση των Ευρωπαίων στις διαπραγματεύσεις θυμίζει τις δύο μορφές δημοκρατικής εκτροπής. Οι δηλώσεις του Σόιμπλε πριν από κάθε συνεδρία των ευρωπαϊκών οργάνων μοιάζουν με το τελεσίγραφο των στρατηγών. «Μην προχωρήσετε στο πρόγραμμά σας, μη διανοηθείτε ότι μπορείτε να βγάλετε τον λαό από την πείνα, την αρρώστια, την απελπισία, μη ζητήσετε απομείωση του χρέους γιατί...».
Οπως έκανε και ο Ντον Κορλεόνε με τους μπράβους του, οι απειλές αιωρούνται, είναι υπόρρητες, αναλάμβανουν άλλοι να τις περιγράψουν με λεπτομέρειες: ο «ελαφρών βαρών» Ολλανδός, ο «κομψός» τραπεζίτης, ο«σοσιαλιστής» Γάλλος. Οπως σε όλα τα είδη «προστασίας», οι απειλές απευθύνονται και σε τρίτους. Μην τολμήσετε να ελαφρύνετε τη λιτότητα, λένε σε Ισπανούς, Πορτογάλους και Ιταλούς, γιατί σας περιμένουν τα πάθη της Ελλάδας.
Δεν έχουν βέβαια οι Ευρωπαίοι τανκς πίσω τους, αλλά τους τυπωτές του ευρώ και τις «μαύρες τέχνες» της επικοινωνίας. Το «πολύ ευρωπαϊκό μας πραξικόπημα» ξεκίνησε νωρίς. Πρώτα είχαμε την επιβολή ασφυκτικών χρονικών πλαισίων διαπραγμάτευσης. Μετά τις εκλογές, Ευρωπαίοι και Ελληνες σκηνοθέτησαν συνθήκες χρηματιστικού στραγγαλισμού. Η κυβέρνηση ζούσε με τον συνεχή φόβο ενός τεχνητά δημιουργημένου bank run που θα οδηγούσε σε φυγή κεφαλαίων και περιορισμούς αναλήψεων.
Ηταν μια αυτο-εκπληρούμενη απειλή, ένα «βελούδινο» πραξικόπημα που ολοκλήρωσε η ΕΚΤ με την απόρριψη των κρατικών ομολόγων και τον περιορισμό της ρευστότητας. Μετά είχαμε τις προσωπικές επιθέσεις, όταν φάνηκε ότι ο Βαρουφάκης έχει περισσότερες ικανότητες και γνώσεις από τους Ευρωπαίους.
Ακούσαμε για «απρεπή» ρούχα, «υπεροψία», «δασκαλίστικη» αντιμετώπιση των διαπραγματευτών. Η προσπάθεια απαξίωσης του δύσκολου αντιπάλου και εξευτελισμού της κυβέρνησης είναι προφανής. Οταν ο Σόιμπλε δήλωσε ειρωνικά «ας δούμε πώς θα παρουσιάσει τη συμφωνία ο ΣΥΡΙΖΑ στους οπαδούς του», παραδέχτηκε κάτι που ξέραμε: ο βασικός στόχος των Ευρωπαίων είναι «σταματήστε τον ΣΥΡΙΖΑ».
Πέτυχε το πραξικόπημα; Ανέκοψε πιθανόν την αρχική ορμή της κυβέρνησης, που κέρδισε όμως αρκετά στη διαπραγμάτευση για να διατηρήσει την υποστήριξη του λαού στις δυσκολίες που έρχονται. Το «παράδειγμα» έχει αρχίσει να αλλάζει σε όλη την Ευρώπη και η βιαιότητα των επιθέσεων βοηθάει σε αυτό. Και να θυμίσουμε ότι πολλοί από τους μεταμοντέρνους Τούρκους στρατηγούς καταδικάστηκαν στις δίκες για τη «Βαριοπούλα», ενώ τα θύματα του πραξικοπήματος όχι μόνο ξαναγύρισαν, αλλά κυριαρχούν πλήρως στην πολιτική σκηνή της γείτονος. Οπως ξέρουμε από την Ιστορία, πολλές φορές οι συνωμοσίες στρέφονται κατά των συνωμοτών.
* Καθηγητής της Νομικής, αντιπρύτανης και διευθυντής του Ινστιτούτου Ανθρωπιστικών Ερευνών στο Κολέγιο Μπίρκμπεκ του Πανεπιστημίου του Λονδίνου
Αναρτήθηκε από
Unknown
στις
16:37
0
σχόλια
Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου
BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest
Ετικέτες
Αριστερά,
Δημοκρατία,
Ευρωπαϊκή Ένωση,
Ευρώπη,
Συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ,
ΣΥΡΙΖΑ
Η Τουρκία γεννά διεθνή καχυποψία
Του Κώστα Ράπτη
Όσο προκλητική υπήρξε η έκδοση από την Τουρκία αγγελίας με την οποία δεσμευόταν μεγάλο τμήμα του βόρειου Αιγαίου εντός του FIR για αεροπορικές ασκήσεις με πραγματικά πυρά μέχρι το τέλος του 2015, τόσο ταχεία υπήρξε η ανάκλησή της, μετά τα έντονα διαβήματα της ελληνικής πλευράς στο ΝΑΤΟ, τον ICAO και τον ΟΗΕ.
Την αναδίπλωση επιτάχυναν ασφαλώς ακρότητες όπως η συμπερίληψη στην αρχική ΝΟΤΑΜ ακόμη και εναέριας περιοχής πάνω από έδαφος της Λήμνου (γεγονός που θα πρέπει μάλλον να αποδοθεί σε αβλεψία), όμως ο καθοριστικός παράγοντας ήταν ασφαλώς η αντίδραση του διεθνούς και δη του ατλαντικού παράγοντα. Γεγονός που υπενθυμίζει την καχυποψία που συναντά μεταξύ των συμμάχων της στην παρούσα φάση η Τουρκία – περισσότερο και από την καταχρεωμένη Ελλάδα.
Στον τουρκικό Τύπο μπορεί κανείς να συναντήσει σκωπτικά σχόλια, όπου το “στρατηγικό βάθος” της Τουρκίας υπολογίζεται στα... 180 μέτρα – όση και η απόσταση που έχει από τα τουρκο-συριακά σύνορα ο νέος χώρος ταφής του γενάρχη της οθωμανικής δυναστείας Süleyman Şah, μετά την επιχείρηση του περασμένου Σαββατοκύριακου για την εκκένωση του απειλούμενου από τζιχαντιστές μνημείου του.
Η πραγματικότητα, πάντως, είναι ότι η γειτονική χώρα διανύει περίοδο μεγάλης εσωστρέφειας, με αποτέλεσμα το αποτύπωμά της στις διεθνείς εξελίξεις να γίνεται όλο και πιο δυσδιάκριτο.
Η Τουρκία της παρούσης, είναι μια εξαιρετικά πολωμένη χώρα, όπου τα πάντα περιστρέφονται γύρω από την προσπάθεια του Tayyip Erdoğan να μετατρέψει το πολίτευμα σε προεδρικό (δια της κατάκτησης από το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης αυξημένης πλειοψηφίας 400 εδρών στις προσεχείς βουλευτικές εκλογές), γύρω από τη “μάχη” των κυβερνώντων με το “παράλληλο κράτος” του ιεροκήρυκα Fethullah Gülen, τον νόμο περί ασφαλείας που γεννά φόβους ανάδυσης ενός αστυνομικού κράτους, την διαδικασία ρύθμισης του Κουρδικού που βρίσκεται σε λεπτή φάση, και τις σχεδόν καθημερινές καταγγελίες του Τούρκου προέδρου ότι η κεντρική τράπεζα και το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης “προδίδουν” τα συμφέροντα της χώρας και εργάζονται υπέρ του “λόμπι των επιτοκίων”. Σε ένα τέτοιο τοπίο, δεν ευνοείται το άνοιγμα περπατησιάς στη διεθνή σκηνή.
Πώς τοποθετείται λ.χ. η Τουρκία στην προοπτική εξομάλυνσης των σχέσεων του Ιράν με τη Δύση, μέσω των διαπραγματεύσεων για το πυρηνικό του πρόγραμμα; Και πώς αντιμετωπίζει την ουκρανική κρίση που κυριαρχεί το τελευταίο διάστημα στη διεθνή επικαιρότητα; Και στις δύο περιπτώσεις επικρατεί διακριτική σιωπή – ή μάλλον η επιλογή να διασωθούν (εν μέσω μεγάλης οικονομικής δοκιμασίας, παρά τη μείωση της τιμής του πετρελαίου) οι εμπορικές σχέσεις της Τουρκίας με σημαντικούς γείτονες, παραμερίζοντας τα θέματα “μεγάλης πολιτικής”.
Η Άγκυρα, έτσι, στέκει ως παρατηρητής στην προοπτική υποβάθμισης του στρατηγικού της ρόλου, λόγω εξόδου του Ιράν από τη διεθνή απομόνωση, ή παραμερίζει, χάριν του αγωγού φυσικού αερίου Turk Stream, τις τεράστιες αποκλίσεις της με τη Μόσχα ως προς το μέλλον της Συρίας – και βέβαια προσπερνά τις καταγγελίες των ομογενών της Τατάρων της Κριμαίας, όπως άλλωστε εγκατέλειψε τον ρόλο του προστάτη των τουρκογενών Ουιγούρων του Σιντζιάνγκ, μπροστά στο δέλεαρ των ενισχυμένων συναλλαγών με το Πεκίνο.
Στον δε αραβικό κόσμο, επί του οποίου φαντάστηκε προς στιγμήν ότι θα ηγεμονεύσει, η Τουρκία βρίσκεται αντιμέτωπη με την εχθρότητα του Καϊρου και της διεθνώς αναγνωρισμένης λιβυκής κυβέρνησης, αλλά και με την... αντοχή του καθεστώτος του Bashar al-Assad στη Συρία.
Είναι χαρακτηριστικό ότι η συμφωνία που μόλις υπογράφηκε με τις ΗΠΑ, μετά από πολλούς μήνες διαπραγματεύσεων, για την εκπαίδευση Σύρων αντικαθεστωτικών επί τουρκικού εδάφους, ήδη ερμηνεύεται διαφορετικά από τις δύο πλευρές, καθώς η Ουάσιγκτον επιμένει ότι ο ρόλος όσων στρατολογηθούν θα είναι να υπερασπισθούν τις κοινότητές τους και να καταπολεμήσουν το Ισλαμικό Κράτους, αποκλειομένων των επιχειρήσεων για “αλλαγή καθεστώτος στη Δαμασκό”.
Αποτελεί πάντως κοινό μυστικό ότι οι κινήσεις της Τουρκίας στην περιοχή επίσης προσδιορίζονται πρωτίστως από εσωτερικά κριτήρια, δηλ. την ανάγκη να αποτραπεί, όπως το διακήρυξε ο Erdoğan, η επανάληψη του “ιρακινού προηγουμένου” στη Συρία, ήτοι η δημιουργία μιας αυτόνομης κουρδικής οντότητας. Ο έλεγχος από ισλαμιστές αντάρτες των περιοχών ανάμεσα στα τρία κουρδικά “καντόνια” του Αφρίν, του Κομπάνι και της Τζαζίρα, εξυπηρετούν αυτό τον στόχο.
Μάλιστα, ο Εθνικός Διευθυντής Πληροφοριών των ΗΠΑ James Clapper σε ακρόασή του ενώπιον της Επιτροπής Στρατιωτικών Υποθέσεων της αμερικανικής Γερουσίας στις ΗΠΑ στις 27 Φεβρουαρίου δήλωσε με νόημα ότι δεν προβλέπει μεγαλύτερη εμπλοκή της Άγκυρας στον αγώνα κατά του Ισλαμικού Κράτους, διότι “η Τουρκία έχει άλλες προτεραιότητες και άλλα συμφέροντα”.
Αν σε αυτό το περιβάλλον η Άγκυρα έχει την πολυτέλεια για τυχοδιωκτισμούς στο Αιγαίο και την ελπίδα να βρει την κατανόηση του αμερικανικού παράγοντα σε οτιδήποτε βαραίνει την ατζέντα στην φυσική συνέχεια της Μαύρης Θάλασσας είναι ερώτημα μάλλον ρητορικό.
Την αναδίπλωση επιτάχυναν ασφαλώς ακρότητες όπως η συμπερίληψη στην αρχική ΝΟΤΑΜ ακόμη και εναέριας περιοχής πάνω από έδαφος της Λήμνου (γεγονός που θα πρέπει μάλλον να αποδοθεί σε αβλεψία), όμως ο καθοριστικός παράγοντας ήταν ασφαλώς η αντίδραση του διεθνούς και δη του ατλαντικού παράγοντα. Γεγονός που υπενθυμίζει την καχυποψία που συναντά μεταξύ των συμμάχων της στην παρούσα φάση η Τουρκία – περισσότερο και από την καταχρεωμένη Ελλάδα.
Στον τουρκικό Τύπο μπορεί κανείς να συναντήσει σκωπτικά σχόλια, όπου το “στρατηγικό βάθος” της Τουρκίας υπολογίζεται στα... 180 μέτρα – όση και η απόσταση που έχει από τα τουρκο-συριακά σύνορα ο νέος χώρος ταφής του γενάρχη της οθωμανικής δυναστείας Süleyman Şah, μετά την επιχείρηση του περασμένου Σαββατοκύριακου για την εκκένωση του απειλούμενου από τζιχαντιστές μνημείου του.
Η πραγματικότητα, πάντως, είναι ότι η γειτονική χώρα διανύει περίοδο μεγάλης εσωστρέφειας, με αποτέλεσμα το αποτύπωμά της στις διεθνείς εξελίξεις να γίνεται όλο και πιο δυσδιάκριτο.
Η Τουρκία της παρούσης, είναι μια εξαιρετικά πολωμένη χώρα, όπου τα πάντα περιστρέφονται γύρω από την προσπάθεια του Tayyip Erdoğan να μετατρέψει το πολίτευμα σε προεδρικό (δια της κατάκτησης από το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης αυξημένης πλειοψηφίας 400 εδρών στις προσεχείς βουλευτικές εκλογές), γύρω από τη “μάχη” των κυβερνώντων με το “παράλληλο κράτος” του ιεροκήρυκα Fethullah Gülen, τον νόμο περί ασφαλείας που γεννά φόβους ανάδυσης ενός αστυνομικού κράτους, την διαδικασία ρύθμισης του Κουρδικού που βρίσκεται σε λεπτή φάση, και τις σχεδόν καθημερινές καταγγελίες του Τούρκου προέδρου ότι η κεντρική τράπεζα και το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης “προδίδουν” τα συμφέροντα της χώρας και εργάζονται υπέρ του “λόμπι των επιτοκίων”. Σε ένα τέτοιο τοπίο, δεν ευνοείται το άνοιγμα περπατησιάς στη διεθνή σκηνή.
Πώς τοποθετείται λ.χ. η Τουρκία στην προοπτική εξομάλυνσης των σχέσεων του Ιράν με τη Δύση, μέσω των διαπραγματεύσεων για το πυρηνικό του πρόγραμμα; Και πώς αντιμετωπίζει την ουκρανική κρίση που κυριαρχεί το τελευταίο διάστημα στη διεθνή επικαιρότητα; Και στις δύο περιπτώσεις επικρατεί διακριτική σιωπή – ή μάλλον η επιλογή να διασωθούν (εν μέσω μεγάλης οικονομικής δοκιμασίας, παρά τη μείωση της τιμής του πετρελαίου) οι εμπορικές σχέσεις της Τουρκίας με σημαντικούς γείτονες, παραμερίζοντας τα θέματα “μεγάλης πολιτικής”.
Η Άγκυρα, έτσι, στέκει ως παρατηρητής στην προοπτική υποβάθμισης του στρατηγικού της ρόλου, λόγω εξόδου του Ιράν από τη διεθνή απομόνωση, ή παραμερίζει, χάριν του αγωγού φυσικού αερίου Turk Stream, τις τεράστιες αποκλίσεις της με τη Μόσχα ως προς το μέλλον της Συρίας – και βέβαια προσπερνά τις καταγγελίες των ομογενών της Τατάρων της Κριμαίας, όπως άλλωστε εγκατέλειψε τον ρόλο του προστάτη των τουρκογενών Ουιγούρων του Σιντζιάνγκ, μπροστά στο δέλεαρ των ενισχυμένων συναλλαγών με το Πεκίνο.
Στον δε αραβικό κόσμο, επί του οποίου φαντάστηκε προς στιγμήν ότι θα ηγεμονεύσει, η Τουρκία βρίσκεται αντιμέτωπη με την εχθρότητα του Καϊρου και της διεθνώς αναγνωρισμένης λιβυκής κυβέρνησης, αλλά και με την... αντοχή του καθεστώτος του Bashar al-Assad στη Συρία.
Είναι χαρακτηριστικό ότι η συμφωνία που μόλις υπογράφηκε με τις ΗΠΑ, μετά από πολλούς μήνες διαπραγματεύσεων, για την εκπαίδευση Σύρων αντικαθεστωτικών επί τουρκικού εδάφους, ήδη ερμηνεύεται διαφορετικά από τις δύο πλευρές, καθώς η Ουάσιγκτον επιμένει ότι ο ρόλος όσων στρατολογηθούν θα είναι να υπερασπισθούν τις κοινότητές τους και να καταπολεμήσουν το Ισλαμικό Κράτους, αποκλειομένων των επιχειρήσεων για “αλλαγή καθεστώτος στη Δαμασκό”.
Αποτελεί πάντως κοινό μυστικό ότι οι κινήσεις της Τουρκίας στην περιοχή επίσης προσδιορίζονται πρωτίστως από εσωτερικά κριτήρια, δηλ. την ανάγκη να αποτραπεί, όπως το διακήρυξε ο Erdoğan, η επανάληψη του “ιρακινού προηγουμένου” στη Συρία, ήτοι η δημιουργία μιας αυτόνομης κουρδικής οντότητας. Ο έλεγχος από ισλαμιστές αντάρτες των περιοχών ανάμεσα στα τρία κουρδικά “καντόνια” του Αφρίν, του Κομπάνι και της Τζαζίρα, εξυπηρετούν αυτό τον στόχο.
Μάλιστα, ο Εθνικός Διευθυντής Πληροφοριών των ΗΠΑ James Clapper σε ακρόασή του ενώπιον της Επιτροπής Στρατιωτικών Υποθέσεων της αμερικανικής Γερουσίας στις ΗΠΑ στις 27 Φεβρουαρίου δήλωσε με νόημα ότι δεν προβλέπει μεγαλύτερη εμπλοκή της Άγκυρας στον αγώνα κατά του Ισλαμικού Κράτους, διότι “η Τουρκία έχει άλλες προτεραιότητες και άλλα συμφέροντα”.
Αν σε αυτό το περιβάλλον η Άγκυρα έχει την πολυτέλεια για τυχοδιωκτισμούς στο Αιγαίο και την ελπίδα να βρει την κατανόηση του αμερικανικού παράγοντα σε οτιδήποτε βαραίνει την ατζέντα στην φυσική συνέχεια της Μαύρης Θάλασσας είναι ερώτημα μάλλον ρητορικό.
Πηγή:www.capital.gr
Αναρτήθηκε από
Unknown
στις
16:35
0
σχόλια
Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου
BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest
Ετικέτες
Άμυνα - Διπλωματία,
Γεωπολιτική,
Κόσμος,
Τουρκία
Δευτέρα 2 Μαρτίου 2015
Κίνηση της Τουρκίας "από τις πιο σοβαρές, επικίνδυνες και προκλητικές"
Του Κώστα Ράπτη
Υπάρχουν οι πιστωτές, υπάρχουν και οι γεωπολιτικοί ταραξίες. Η πλήρης απορρόφηση του ενδιαφέροντος από τους πρώτους, είχε βγάλει τους δεύτερους από την πρώτη γραμμή της επικαιρότητας. Η Αθήνα μόλις διαπιστώνει ότι θα πρέπει να διαχειριστεί τις πιέσεις αμφοτέρων ταυτοχρόνως....
Αποτελεί “έθιμο” της μεσογειακής γειτονιάς μας, κατοχυρωμένο τουλάχιστον από την εποχή των Ιμίων, να “ζυγίζει” η Άγκυρα κάθε νέα ελληνική κυβέρνηση, όσο ακόμη είναι νέα στα πράγματα. Και με την κυβέρνηση Τσίπρα εμφανίζεται αποφασισμένη να “παίξει” σκληρά και σε βάθος χρόνου.

(H φωτογραφία είναι από το Πρώτο Θέμα)
Η Notam η οποία εκδόθηκε την Παρασκευή από την τουρκική πλευρά και δεσμεύει από 2ας Μαρτίου μέχρι... 31ης Δεκεμβρίου μια τεράστια έκταση μεταξύ Σκύρου και Λήμνου για την πραγματοποίηση στρατιωτικών ασκήσεων με πραγματικά πυρά, έθεσε σε συναγερμό την ελληνική διπλωματία. Και δικαίως –εφόσον με την τουρκική αγγελία δεσμεύεται, κατά παραβίαση του διεθνούς δικαίου, περιοχή ελληνικής δικαιοδοσίας, ήτοι του FIR Αθηνών αλλά και τμημάτων του εθνικού εναέριου χώρου, για πρωτοφανώς μεγάλο χρονικό διάστημα, με αποτέλεσμα να αποκόπτεται το βόρειο από το νότιο Αιγαίο και να διαταράσσεται η εναέρια κυκλοφορία σε δύο αεροδιαδρόμους (G33 και N130). Και το κυριότερο: δεσμεύεται ακόμη και εναέριος χώρος υπεράνω τμήματος του εδάφους της Λήμνου – πάντοτε για στρατιωτικές βολές.
Προτού καν απευθύνει στην Άγκυρα την απόρριψη της αγγελίας, η Αθήνα επέλεξε, μετά από συνεργασία του υπουργού Εξωτερικών Νίκου Κοτζιά με τον Πρωθυπουργό, την διεθνοποίηση του θέματος προβαίνοντας σε έντονα διαβήματα στην ΕΕ, το ΝΑΤΟ, τον ICAO (Διεθνή Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας) και τον ΟΗΕ, ενώ πηγές του υπουργείου Εξωτερικών κάνουν λόγο για μια από τις πλέον σοβαρές, επικίνδυνες και προκλητικές κινήσεις της γείτονος.
Η κλιμάκωση από τουρκικής πλευράς είναι προφανώς μελετημένη: απέχουμε άλλωστε μόνο λίγα 24ωρα από την απαίτηση της Άγκυρας να ζητήσει την άδειά της το ιταλικό πλοίο Explora προκειμένου να εκτελέσει έργο πόντισης οπτικών ινών νότια της Κρήτης, εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, ενώ και η δραστηριότητας της τουρκικής πολεμικής αεροπορίας στον εναέριο χώρο του Αιγαίου έχει τοι τελευταίο διάστημα ενταθεί – λ.χ. με την υπέρπτηση που πραγματοποίησαν το πρωϊ της περασμένης Πέμπτης έξι τουρκικά μαχητικά F-16, χωρισμένα σε δύο σχηματισμούς, αφενός πάνω από το Μακρονήσι και τους Ανθρωποφάγους του συμπλέγματος των Φούρνων (και μάλιστα σε ύψος, μόλις 5.000 ποδών) και αφετέρου πάνω από το Αγαθονήσι της Δωδεκανήσου. Από την προηγούμενη έμμεση αντιπαράθεση στον χώρο της Ανατολικής Μεσογείου, όπως αυτή σημαδεύτηκε από την παρουσία του σκάφους Barbaros στην κυρπαική ΑΟΖ, οι εντάσεις δείχνουν να μεταφέρονται απευθείας και πάλι στον χώρο του Αιγαίου.
Προφανώς, η τουρκική κυβέρνηση (η οποία με ποικίλες δηλώσεις επισήμων έχει εκφρασθεί υπεροπτικά για τη νέα ελληνική κυβέρνηση) εκτιμά ότι η συγκυρία προσφέρεται για ανέβασμα του πήχυ των προκλήσεων έναντι της Αθήνας – πόσω μάλλον που η Άγκυρα αισθάνεται μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση μετά την επαναδρομολόγηση του διαλόγου με το ΡΚΚ για το Κουρδικό ζήτημα, τη σύναψη συμφωνίας με τις ΗΠΑ για την εκπαίδευση ένοπλων Σύρων αντικαθεστωτικών από Αμερικανούς στρατιωτικούς επί τουρκικού εδάφους, αλλά και την αναβάθμιση των σχέσεων με τη Ρωσία, μετά την διατύπωση της πρότασης κατασκευής του αγωγού South Stream.
Η τουρκική παρεμβολή, άλλωστε, αναμένεται να περιπλέξει εκ νέου τις όποιες ιδέες εκμετάλλευσης του ελληνικού υποθαλάσσιου πλούτου, σε συνθήκες επίμονης αναζήτησης εσόδων, αλλά, εξ αντανακλάσεως, και το τοπίο πέριξ της Κύπρου (αφότου μάλιστα ο Νίκος Αναστασιάδης επισκέφθηκε τη Μόσχα, κατά παρέκκλιση από την ευρωπαϊκή “πολιτική ορθότητα” των ημερών). Ενδεχομένως, την τουρκική επιθετικότητα να τρέφει και η κλιμάκωση του ανταγωνισμού με την Αίγυπτο, καθώς οι σχέσεις Αθηνών-Καϊρου δεν δείχνουν να ατονούν με την παρούσα κυβέρνηση.
Είναι άλλωστε χαρακτηριστικό ότι στην πρώτη για το 2015 συνεδρίαση του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας της Τουρκίας έλαβε μέρος και ο Υπουργός Ενέργειας και Φυσικών Πόρων και συζητήθηκαν, κατά τη σχετική ανακοίνωση, “οι κίνδυνοι, οι ευκαιρίες και οι πολιτικές αναφορικά με το θέμα της ασφάλειας της ενέργειας και αξιολογήθηκαν τα μέτρα που θα πρέπει να ληφθούν΄΄.
Σε κάθε περίπτωση, η Τουρκία προσφέρει με τον τρόπο της μεγάλες υπηρεσίες στους πιστωτές των Αθηνών, καθώς η αντίδραση του διεθνούς παράγοντα, στον οποίο ήδη απευθύνεται επειγόντως η ελληνική διπλωματία, θα είναι καθοριστικός για την κατοχύρωση ή μη των διεκδικήσεων που καταγράφει η NOTAM της Παρασκευής.
Όμως οι ξένες πρωτεύουσες, των οποίων αναδεικνύεται εκ νέου ο ρόλος για την ελληνική ασφάλεια, δεν διέπονται στην παρούσα φάση από πνεύμα ιδιαίτερης συμπάθειας για την Αθήνα. Από την εξάντληση της υπομονής του Βερολίνου μέχρι τον φραστικό πόλεμο με Ισπανία-Πορτογαλία και από την διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων (που στηλιτεύθηκε από τις τέσσερις μεγαλύτερες ομάδες του Ευρωκοινοβουλίου ως μια μορφή επιστροφής στον εθνικισμό) μέχρι την καχυποψία των περισσότερο ατλαντιστών (αρχής γενομένης από τις ίδιες τις ΗΠΑ) για τις ελληνικές “παρεκκλίσεις” στην ουκρανική κρίση, το κλίμα είναι βαρύ – και η Τουρκία δείχνει να το έχει σταθμίσει αναλόγως.
Το “δόγμα” του Νίκου Κοτζιά ότι η “εποχή της σφαλιάρας παρήλθε” και ότι η υπερχρέωση της Ελλάδας δεν σημαίνει χαμήλωμα των φιλοδοξιών στην εξωτερική πολιτική, μπαίνει στη φάση της μεγάλης δοκιμασίας του...
Πηγή:www.capital.gr
Υπάρχουν οι πιστωτές, υπάρχουν και οι γεωπολιτικοί ταραξίες. Η πλήρης απορρόφηση του ενδιαφέροντος από τους πρώτους, είχε βγάλει τους δεύτερους από την πρώτη γραμμή της επικαιρότητας. Η Αθήνα μόλις διαπιστώνει ότι θα πρέπει να διαχειριστεί τις πιέσεις αμφοτέρων ταυτοχρόνως....
Αποτελεί “έθιμο” της μεσογειακής γειτονιάς μας, κατοχυρωμένο τουλάχιστον από την εποχή των Ιμίων, να “ζυγίζει” η Άγκυρα κάθε νέα ελληνική κυβέρνηση, όσο ακόμη είναι νέα στα πράγματα. Και με την κυβέρνηση Τσίπρα εμφανίζεται αποφασισμένη να “παίξει” σκληρά και σε βάθος χρόνου.
(H φωτογραφία είναι από το Πρώτο Θέμα)
Η Notam η οποία εκδόθηκε την Παρασκευή από την τουρκική πλευρά και δεσμεύει από 2ας Μαρτίου μέχρι... 31ης Δεκεμβρίου μια τεράστια έκταση μεταξύ Σκύρου και Λήμνου για την πραγματοποίηση στρατιωτικών ασκήσεων με πραγματικά πυρά, έθεσε σε συναγερμό την ελληνική διπλωματία. Και δικαίως –εφόσον με την τουρκική αγγελία δεσμεύεται, κατά παραβίαση του διεθνούς δικαίου, περιοχή ελληνικής δικαιοδοσίας, ήτοι του FIR Αθηνών αλλά και τμημάτων του εθνικού εναέριου χώρου, για πρωτοφανώς μεγάλο χρονικό διάστημα, με αποτέλεσμα να αποκόπτεται το βόρειο από το νότιο Αιγαίο και να διαταράσσεται η εναέρια κυκλοφορία σε δύο αεροδιαδρόμους (G33 και N130). Και το κυριότερο: δεσμεύεται ακόμη και εναέριος χώρος υπεράνω τμήματος του εδάφους της Λήμνου – πάντοτε για στρατιωτικές βολές.
Προτού καν απευθύνει στην Άγκυρα την απόρριψη της αγγελίας, η Αθήνα επέλεξε, μετά από συνεργασία του υπουργού Εξωτερικών Νίκου Κοτζιά με τον Πρωθυπουργό, την διεθνοποίηση του θέματος προβαίνοντας σε έντονα διαβήματα στην ΕΕ, το ΝΑΤΟ, τον ICAO (Διεθνή Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας) και τον ΟΗΕ, ενώ πηγές του υπουργείου Εξωτερικών κάνουν λόγο για μια από τις πλέον σοβαρές, επικίνδυνες και προκλητικές κινήσεις της γείτονος.
Η κλιμάκωση από τουρκικής πλευράς είναι προφανώς μελετημένη: απέχουμε άλλωστε μόνο λίγα 24ωρα από την απαίτηση της Άγκυρας να ζητήσει την άδειά της το ιταλικό πλοίο Explora προκειμένου να εκτελέσει έργο πόντισης οπτικών ινών νότια της Κρήτης, εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, ενώ και η δραστηριότητας της τουρκικής πολεμικής αεροπορίας στον εναέριο χώρο του Αιγαίου έχει τοι τελευταίο διάστημα ενταθεί – λ.χ. με την υπέρπτηση που πραγματοποίησαν το πρωϊ της περασμένης Πέμπτης έξι τουρκικά μαχητικά F-16, χωρισμένα σε δύο σχηματισμούς, αφενός πάνω από το Μακρονήσι και τους Ανθρωποφάγους του συμπλέγματος των Φούρνων (και μάλιστα σε ύψος, μόλις 5.000 ποδών) και αφετέρου πάνω από το Αγαθονήσι της Δωδεκανήσου. Από την προηγούμενη έμμεση αντιπαράθεση στον χώρο της Ανατολικής Μεσογείου, όπως αυτή σημαδεύτηκε από την παρουσία του σκάφους Barbaros στην κυρπαική ΑΟΖ, οι εντάσεις δείχνουν να μεταφέρονται απευθείας και πάλι στον χώρο του Αιγαίου.
Προφανώς, η τουρκική κυβέρνηση (η οποία με ποικίλες δηλώσεις επισήμων έχει εκφρασθεί υπεροπτικά για τη νέα ελληνική κυβέρνηση) εκτιμά ότι η συγκυρία προσφέρεται για ανέβασμα του πήχυ των προκλήσεων έναντι της Αθήνας – πόσω μάλλον που η Άγκυρα αισθάνεται μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση μετά την επαναδρομολόγηση του διαλόγου με το ΡΚΚ για το Κουρδικό ζήτημα, τη σύναψη συμφωνίας με τις ΗΠΑ για την εκπαίδευση ένοπλων Σύρων αντικαθεστωτικών από Αμερικανούς στρατιωτικούς επί τουρκικού εδάφους, αλλά και την αναβάθμιση των σχέσεων με τη Ρωσία, μετά την διατύπωση της πρότασης κατασκευής του αγωγού South Stream.
Η τουρκική παρεμβολή, άλλωστε, αναμένεται να περιπλέξει εκ νέου τις όποιες ιδέες εκμετάλλευσης του ελληνικού υποθαλάσσιου πλούτου, σε συνθήκες επίμονης αναζήτησης εσόδων, αλλά, εξ αντανακλάσεως, και το τοπίο πέριξ της Κύπρου (αφότου μάλιστα ο Νίκος Αναστασιάδης επισκέφθηκε τη Μόσχα, κατά παρέκκλιση από την ευρωπαϊκή “πολιτική ορθότητα” των ημερών). Ενδεχομένως, την τουρκική επιθετικότητα να τρέφει και η κλιμάκωση του ανταγωνισμού με την Αίγυπτο, καθώς οι σχέσεις Αθηνών-Καϊρου δεν δείχνουν να ατονούν με την παρούσα κυβέρνηση.
Είναι άλλωστε χαρακτηριστικό ότι στην πρώτη για το 2015 συνεδρίαση του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας της Τουρκίας έλαβε μέρος και ο Υπουργός Ενέργειας και Φυσικών Πόρων και συζητήθηκαν, κατά τη σχετική ανακοίνωση, “οι κίνδυνοι, οι ευκαιρίες και οι πολιτικές αναφορικά με το θέμα της ασφάλειας της ενέργειας και αξιολογήθηκαν τα μέτρα που θα πρέπει να ληφθούν΄΄.
Σε κάθε περίπτωση, η Τουρκία προσφέρει με τον τρόπο της μεγάλες υπηρεσίες στους πιστωτές των Αθηνών, καθώς η αντίδραση του διεθνούς παράγοντα, στον οποίο ήδη απευθύνεται επειγόντως η ελληνική διπλωματία, θα είναι καθοριστικός για την κατοχύρωση ή μη των διεκδικήσεων που καταγράφει η NOTAM της Παρασκευής.
Όμως οι ξένες πρωτεύουσες, των οποίων αναδεικνύεται εκ νέου ο ρόλος για την ελληνική ασφάλεια, δεν διέπονται στην παρούσα φάση από πνεύμα ιδιαίτερης συμπάθειας για την Αθήνα. Από την εξάντληση της υπομονής του Βερολίνου μέχρι τον φραστικό πόλεμο με Ισπανία-Πορτογαλία και από την διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων (που στηλιτεύθηκε από τις τέσσερις μεγαλύτερες ομάδες του Ευρωκοινοβουλίου ως μια μορφή επιστροφής στον εθνικισμό) μέχρι την καχυποψία των περισσότερο ατλαντιστών (αρχής γενομένης από τις ίδιες τις ΗΠΑ) για τις ελληνικές “παρεκκλίσεις” στην ουκρανική κρίση, το κλίμα είναι βαρύ – και η Τουρκία δείχνει να το έχει σταθμίσει αναλόγως.
Το “δόγμα” του Νίκου Κοτζιά ότι η “εποχή της σφαλιάρας παρήλθε” και ότι η υπερχρέωση της Ελλάδας δεν σημαίνει χαμήλωμα των φιλοδοξιών στην εξωτερική πολιτική, μπαίνει στη φάση της μεγάλης δοκιμασίας του...
Πηγή:www.capital.gr
Αναρτήθηκε από
Unknown
στις
12:08
0
σχόλια
Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου
BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest
Ετικέτες
Άμυνα - Διπλωματία,
Γεωπολιτική,
Ελλάδα,
Τουρκία
Μεταρρυθμίσεις: η «ώρα της κρίσεως»
Η προκατάληψη και η επίταση της προκατάληψης, ο φανατισμός, δεν χαλιναγωγούνται. Ούτε από την υψηλή ευφυΐα, τη μόρφωση, την καλλιέργεια ούτε με την τετράγωνη λογική επιχειρημάτων, τον αυστηρό έλεγχο των συναισθημάτων. Επακολούθημα της προκατάληψης είναι η αδυναμία «διάκρισης», αδυναμία να αναγνωρίσουμε σε αυτόν (ή σε αυτό) που απορρίπτουμε και κάποια πιθανά θετικά στοιχεία, σωστές επιλογές, ορθές στοχεύσεις. Στο κόμμα που δεν ψηφίσαμε, στην ιδεολογία που δεν αποδεχόμαστε, όλα είναι οπωσδήποτε στραβά, όλα λάθος, όλα ιδιοτελή και πονηρά.
Αν μπορούσε να δημοσκοπηθεί η προκατάληψη, να μετρηθεί ο φανατισμός, τότε θα μπορούσε και να τεκμηριωθεί ο ισχυρισμός ότι τα ποσοστά προκατάληψης και φανατισμού στην ελλαδική κοινωνία βεβαιώνουν βαρύτατη νόσο, ανήκεστη παρακμή. Πώς το έλεγε ο Ελύτης: «Και τα μεν και τα δε, είναι όλα καλά εάν βρίσκονται από το μέρος μας, και όλα κακά εάν βρίσκονται από το άλλο. Δεν υπάρχει τρόπος να χωριστούν αλλιώς».
Δεν γίνεται αλλιώς, γιατί η προκατάληψη και ο φανατισμός είναι η ασυνείδητη θωράκιση του εγώ, ενστικτώδης, ενορμητική αντίδραση στη συμπλεγματική ανασφάλεια. Το να έχω δίκιο στις απόψεις μου, να έχω κάνει τις σωστές επιλογές, να αληθεύουν οι κρίσεις μου, στεριώνει την ισχνή ή ανύπαρκτη αυτοπεποίθησή μου, υπεραναπληρώνει τη μειονεξία μου, ξορκίζει τις φοβίες και τις ενοχές μου. Οταν διαπληκτίζονται οι άνθρωποι υπερασπίζοντας το κόμμα «τους» ή την ιδεολογία «τους» ή την ποδοσφαιρική ομάδα «τους», το διακύβευμα είναι το εγώ τους, η αυτοεκτίμησή τους. Και είναι νόσημα ψυχικό βαρύ, επειδή για να κατασφαλίσεις το εγώ σου απεμπολείς την ελευθερία σου, δουλώνεσαι στη μονοτροπία της προκατάληψης, στη μυωπία του φανατισμού.
Αν μπορούσε να δημοσκοπηθεί η προκατάληψη, να μετρηθεί ο φανατισμός, τότε θα μπορούσε και να τεκμηριωθεί ο ισχυρισμός ότι τα ποσοστά προκατάληψης και φανατισμού στην ελλαδική κοινωνία βεβαιώνουν βαρύτατη νόσο, ανήκεστη παρακμή. Πώς το έλεγε ο Ελύτης: «Και τα μεν και τα δε, είναι όλα καλά εάν βρίσκονται από το μέρος μας, και όλα κακά εάν βρίσκονται από το άλλο. Δεν υπάρχει τρόπος να χωριστούν αλλιώς».
Δεν γίνεται αλλιώς, γιατί η προκατάληψη και ο φανατισμός είναι η ασυνείδητη θωράκιση του εγώ, ενστικτώδης, ενορμητική αντίδραση στη συμπλεγματική ανασφάλεια. Το να έχω δίκιο στις απόψεις μου, να έχω κάνει τις σωστές επιλογές, να αληθεύουν οι κρίσεις μου, στεριώνει την ισχνή ή ανύπαρκτη αυτοπεποίθησή μου, υπεραναπληρώνει τη μειονεξία μου, ξορκίζει τις φοβίες και τις ενοχές μου. Οταν διαπληκτίζονται οι άνθρωποι υπερασπίζοντας το κόμμα «τους» ή την ιδεολογία «τους» ή την ποδοσφαιρική ομάδα «τους», το διακύβευμα είναι το εγώ τους, η αυτοεκτίμησή τους. Και είναι νόσημα ψυχικό βαρύ, επειδή για να κατασφαλίσεις το εγώ σου απεμπολείς την ελευθερία σου, δουλώνεσαι στη μονοτροπία της προκατάληψης, στη μυωπία του φανατισμού.
* * *
Στον μήνα που πέρασε είδαμε, για πρώτη φορά στην ιστορία του κρατιδίου μας, μια ελλαδική κυβέρνηση να τολμάει να διαπραγματευτεί τα συμφέροντά μας στον διεθνή στίβο, και οι διαπραγματεύσεις της να παραμένουν επί εβδομάδες στο επίκεντρο του διεθνούς ενδιαφέροντος. Ασφαλώς και θα μπορούσαν να είναι καλύτερα προετοιμασμένες από την ελληνική κυβέρνηση οι διαπραγματεύσεις, με λιγότερες ρητορικές γενικότητες και περισσότερα αριθμητικά - λογιστικά δεδομένα, αφού οι συνομιλητές της είχαν απόλυτη άρνηση για την πολιτική λογική και γλώσσα – συνεπέστατοι πεισματικά οι «προηγμένοι» Ευρωπαίοι στην αυτονόμηση της οικονομίας από την κοινωνία και τις ανάγκες της.
Ασφαλώς και θα μπορούσαν οι ελλαδίτες πολιτικοί να κοντρολάρουν λίγο την επαρχιώτικη μειονεξία των εξεζητημένων ενδυματολογικών τους επιλογών, τη στιγμή που εκπροσωπούσαν μια κοινωνία σε κατάσταση χρεοκοπίας και «ανθρωπιστικής κρίσης». Ομως, έστω και με τις εξεζητημένες εφηβικές αμφιέσεις, έστω και δίχως έρμα κοινωνικών στοχεύσεων πέρα από τη διαχειριστική, ιστορικο-υλιστική «εξασφάλιση», το σίγουρο είναι ότι για πρώτη φορά το μεταπρατικό κρατίδιο, με δυο αιώνες νοο-τροπία προτεκτοράτου, κράτησε ορθή ραχοκοκαλιά. Και αυτό το ολοφάνερο δεδομένο η προκατάληψη και ο φανατισμός είναι αδύνατο να το δουν. Η εθελοτυφλία γίνεται σωστή παράνοια: Καταλογίζεται σε όσους τόλμησαν τη διαπραγμάτευση ότι αθέτησαν διαπραγματευόμενοι το κομματικό τους πρόγραμμα, «είπαν ψέματα στον λαό»! – ωσάν οι προγραμματικές στοχεύσεις να ακυρώνουν την πολιτική αναγκαιότητα των αμοιβαίων παραχωρήσεων στη διαπραγμάτευση.
Πάντως στην οικονομία οι οιωνοί δείχνουν ότι, κουτσά-στραβά, τα πράγματα θα προχωρήσουν, η «στάση πληρωμών» θα αποφευχθεί (τουλάχιστον για κάποιο ακόμα διάστημα). Ολοι όμως ξέρουμε και ομολογούμε ότι, χωρίς τίμια και ριζοσπαστική «επανίδρυση» των κρατικών λειτουργιών, χωρίς ρεαλιστική εξάλειψη του «πελατειακού κράτους», χωρίς ανυποχώρητη αξιοκρατία σε κάθε πτυχή του δημόσιου τομέα, ακόμα και μια «θαυματουργική» ανάκαμψη της οικονομίας θα είναι υπονομευμένη, πλασματική, βραχύβια. Αν δεν αποκτήσει η χώρα εκπαιδευτικό σύστημα εξαιρετικά υψηλού επιπέδου και σύστημα ταχύτατης και αξιόπιστης απονομής του δικαίου, αν δεν πειθαρχήσει ο συνδικαλισμός στις συνταγματικές (κοινωνικές) προδιαγραφές του, δεν σώζεται το ελλαδικό κράτος. Δεν σώζεται, έστω και με τεράστια κοιτάσματα χρυσού ή πετρελαίου στο υπέδαφός του.
Οι ριζικές μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται για να στηθεί και να λειτουργήσει κράτος στην Ελλάδα, δεν θα αποφασιστούν από την κυβέρνηση ούτε θα επιβληθούν με νόμους. Ας διδαχθούμε, επιτέλους, από την περίπτωση της χρόνιας αναπηρίας που μαστίζει την παιδεία: Πόσες (αναρίθμητες) μεταρρυθμιστικές απόπειρες έχουν επιχειρηθεί. Πόσοι (αναρίθμητοι) νόμοι έχουν ψηφιστεί. Κι όμως η αγλωσσία γίνεται όλο και πιο εφιαλτική, η κριτική σκέψη παιδευτικά ακατόρθωτη, το εξεταστικό σύστημα αμείβει την επιδέξια απατεωνία, όχι την ικανότητα και τη συνέπεια.
Ούτε με «διαλόγους» και ανάλογες πομφόλυγες εντυπωσιασμού των κρετίνων θα κατορθωθούν οι κατεπείγουσες, προϋποθετικές της συλλογικής μας επιβίωσης μεταρρυθμίσεις. Το πώς οργανώνεται και γίνεται κοινωνικά αποδεκτή μια μεταρρύθμιση (στην παιδεία, στη δικαιοσύνη, στον κρατικό μηχανισμό, στον συνδικαλισμό) θέλει επίπονη σπουδή, έκτακτο ταλέντο και, κυρίως, ανιδιοτέλεια, νοο-τροπία ιεραποστολική. Εχουμε ανάγκη από πολιτικούς σε ρόλο κοινωνικού αναμορφωτή – αποδείχτηκε ανεπαρκέστατο το πολυδιαφημιζόμενο προσόν του «αποτελεσματικού» διαχειριστή (ακόμα και στην οικονομία).
Με άλλα λόγια: Με νοο-τροπία και αρχές Ιστορικού Υλισμού, μαρξιστικού ή καπιταλιστικού (ή απλώς χυδαίου πρασινογάλαζου πασοκισμού) οι μεταρρυθμίσεις που χρειαζόμαστε στην Ελλάδα σήμερα δεν μπορούν να γίνουν. Για να παραγάγεις ποιότητα, πρέπει να πιστεύεις στην ποιότητα, να έχεις γευθεί τη χαρά της ποιότητας, να έχεις ελευθερωθεί από τη δουλεία στη χρησιμοθηρία.
Δεν μπορείς ποτέ να πετύχεις εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, αν δεν σε μεθάει η δυναμική της γλωσσικής εκφραστικής. Δεν θα πατάξεις ποτέ τη συνδικαλιστική αγυρτεία, αν για σένα δεν είναι χαρά ζωής και «νόημα» ζωής η στράτευση στον στόχο για κοινωνική δικαιοσύνη. Δεν θα στηθεί ποτέ λειτουργικό κράτος, αν δεν μεταπλαστεί ο «δημόσιος υπάλληλος», με θεσμούς, σε κοινωνικό λειτουργό.
Στον μήνα που πέρασε είδαμε, για πρώτη φορά στην ιστορία του κρατιδίου μας, μια ελλαδική κυβέρνηση να τολμάει να διαπραγματευτεί τα συμφέροντά μας στον διεθνή στίβο, και οι διαπραγματεύσεις της να παραμένουν επί εβδομάδες στο επίκεντρο του διεθνούς ενδιαφέροντος. Ασφαλώς και θα μπορούσαν να είναι καλύτερα προετοιμασμένες από την ελληνική κυβέρνηση οι διαπραγματεύσεις, με λιγότερες ρητορικές γενικότητες και περισσότερα αριθμητικά - λογιστικά δεδομένα, αφού οι συνομιλητές της είχαν απόλυτη άρνηση για την πολιτική λογική και γλώσσα – συνεπέστατοι πεισματικά οι «προηγμένοι» Ευρωπαίοι στην αυτονόμηση της οικονομίας από την κοινωνία και τις ανάγκες της.
Ασφαλώς και θα μπορούσαν οι ελλαδίτες πολιτικοί να κοντρολάρουν λίγο την επαρχιώτικη μειονεξία των εξεζητημένων ενδυματολογικών τους επιλογών, τη στιγμή που εκπροσωπούσαν μια κοινωνία σε κατάσταση χρεοκοπίας και «ανθρωπιστικής κρίσης». Ομως, έστω και με τις εξεζητημένες εφηβικές αμφιέσεις, έστω και δίχως έρμα κοινωνικών στοχεύσεων πέρα από τη διαχειριστική, ιστορικο-υλιστική «εξασφάλιση», το σίγουρο είναι ότι για πρώτη φορά το μεταπρατικό κρατίδιο, με δυο αιώνες νοο-τροπία προτεκτοράτου, κράτησε ορθή ραχοκοκαλιά. Και αυτό το ολοφάνερο δεδομένο η προκατάληψη και ο φανατισμός είναι αδύνατο να το δουν. Η εθελοτυφλία γίνεται σωστή παράνοια: Καταλογίζεται σε όσους τόλμησαν τη διαπραγμάτευση ότι αθέτησαν διαπραγματευόμενοι το κομματικό τους πρόγραμμα, «είπαν ψέματα στον λαό»! – ωσάν οι προγραμματικές στοχεύσεις να ακυρώνουν την πολιτική αναγκαιότητα των αμοιβαίων παραχωρήσεων στη διαπραγμάτευση.
Πάντως στην οικονομία οι οιωνοί δείχνουν ότι, κουτσά-στραβά, τα πράγματα θα προχωρήσουν, η «στάση πληρωμών» θα αποφευχθεί (τουλάχιστον για κάποιο ακόμα διάστημα). Ολοι όμως ξέρουμε και ομολογούμε ότι, χωρίς τίμια και ριζοσπαστική «επανίδρυση» των κρατικών λειτουργιών, χωρίς ρεαλιστική εξάλειψη του «πελατειακού κράτους», χωρίς ανυποχώρητη αξιοκρατία σε κάθε πτυχή του δημόσιου τομέα, ακόμα και μια «θαυματουργική» ανάκαμψη της οικονομίας θα είναι υπονομευμένη, πλασματική, βραχύβια. Αν δεν αποκτήσει η χώρα εκπαιδευτικό σύστημα εξαιρετικά υψηλού επιπέδου και σύστημα ταχύτατης και αξιόπιστης απονομής του δικαίου, αν δεν πειθαρχήσει ο συνδικαλισμός στις συνταγματικές (κοινωνικές) προδιαγραφές του, δεν σώζεται το ελλαδικό κράτος. Δεν σώζεται, έστω και με τεράστια κοιτάσματα χρυσού ή πετρελαίου στο υπέδαφός του.
Οι ριζικές μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται για να στηθεί και να λειτουργήσει κράτος στην Ελλάδα, δεν θα αποφασιστούν από την κυβέρνηση ούτε θα επιβληθούν με νόμους. Ας διδαχθούμε, επιτέλους, από την περίπτωση της χρόνιας αναπηρίας που μαστίζει την παιδεία: Πόσες (αναρίθμητες) μεταρρυθμιστικές απόπειρες έχουν επιχειρηθεί. Πόσοι (αναρίθμητοι) νόμοι έχουν ψηφιστεί. Κι όμως η αγλωσσία γίνεται όλο και πιο εφιαλτική, η κριτική σκέψη παιδευτικά ακατόρθωτη, το εξεταστικό σύστημα αμείβει την επιδέξια απατεωνία, όχι την ικανότητα και τη συνέπεια.
Ούτε με «διαλόγους» και ανάλογες πομφόλυγες εντυπωσιασμού των κρετίνων θα κατορθωθούν οι κατεπείγουσες, προϋποθετικές της συλλογικής μας επιβίωσης μεταρρυθμίσεις. Το πώς οργανώνεται και γίνεται κοινωνικά αποδεκτή μια μεταρρύθμιση (στην παιδεία, στη δικαιοσύνη, στον κρατικό μηχανισμό, στον συνδικαλισμό) θέλει επίπονη σπουδή, έκτακτο ταλέντο και, κυρίως, ανιδιοτέλεια, νοο-τροπία ιεραποστολική. Εχουμε ανάγκη από πολιτικούς σε ρόλο κοινωνικού αναμορφωτή – αποδείχτηκε ανεπαρκέστατο το πολυδιαφημιζόμενο προσόν του «αποτελεσματικού» διαχειριστή (ακόμα και στην οικονομία).
Με άλλα λόγια: Με νοο-τροπία και αρχές Ιστορικού Υλισμού, μαρξιστικού ή καπιταλιστικού (ή απλώς χυδαίου πρασινογάλαζου πασοκισμού) οι μεταρρυθμίσεις που χρειαζόμαστε στην Ελλάδα σήμερα δεν μπορούν να γίνουν. Για να παραγάγεις ποιότητα, πρέπει να πιστεύεις στην ποιότητα, να έχεις γευθεί τη χαρά της ποιότητας, να έχεις ελευθερωθεί από τη δουλεία στη χρησιμοθηρία.
Δεν μπορείς ποτέ να πετύχεις εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, αν δεν σε μεθάει η δυναμική της γλωσσικής εκφραστικής. Δεν θα πατάξεις ποτέ τη συνδικαλιστική αγυρτεία, αν για σένα δεν είναι χαρά ζωής και «νόημα» ζωής η στράτευση στον στόχο για κοινωνική δικαιοσύνη. Δεν θα στηθεί ποτέ λειτουργικό κράτος, αν δεν μεταπλαστεί ο «δημόσιος υπάλληλος», με θεσμούς, σε κοινωνικό λειτουργό.
Αναρτήθηκε από
Unknown
στις
12:02
0
σχόλια
Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου
BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest
Ετικέτες
Ελλάδα,
Ευρωπαϊκή Ένωση,
Συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ
Και τώρα τι; Μεταξύ Σκύλλας και Χάρυβδης
Συντάκτης:
Ευτύχης Μπιτσάκης*
Αυτές τις ημέρες κορυφώνεται το δράμα που παίζεται σε βάρος της χώρας μας, «στιγμή» (με την εγελιανή έννοια του όρου) που θα απαντήσει στο ερώτημα: υποτέλεια ή εθνική ανεξαρτησία και προοδευτική πορεία με στρατηγικό στόχο τον σοσιαλισμό.
Ουσιαστικά είμαστε μια χρεοκοπημένη χώρα. Πώς φτάσαμε λοιπόν εδώ; Η απάντηση είναι απλή και σαφής: Οι μεταπολεμικές κυβερνήσεις υπέταξαν το αίτημα της εθνικής ανεξαρτησίας και της κοινωνικής προόδου στο ταξικό συμφέρον της κυρίαρχης τάξης. Οι μετέπειτα αγώνες της Αριστεράς συνδύαζαν διαλεκτικά (ή έπρεπε να συνδυάζουν) το πατριωτικό (εθνική ανεξαρτησία) με το ταξικό (κοινωνική απελευθέρωση, σοσιαλισμός).
Σήμερα, εποχή της γενικής κρίσης του καπιταλισμού, το κεφάλαιο (με κυρίαρχο το χρηματιστικό), με την πολιτική του νεοφιλελευθερισμού, δεν επιχειρεί απλώς να μεταφέρει τα αποτελέσματα της κρίσης σε βάρος της εργατικής τάξης και των υποτελών στρωμάτων. Επιδιώκει να καταστρέψει όσα κέρδισαν οι λαοί την περίοδο του αιματοβαμμένου καπιταλισμού (πληρωμή της εργατικής δύναμης, κράτος πρόνοιας, προοδευτική παιδεία κ.λπ.).
Με τον οικονομικό πόλεμο, ο επί του παρόντος νικηφόρος καπιταλισμός επιδιώκει να συνθλίψει τις κοινωνικές αντιστάσεις και ταυτόχρονα να σαρώσει τα κινήματα εθνικής ανεξαρτησίας. Η χώρα μας επιλέχθηκε ως πειραματόζωο για την εφαρμογή της νεοφιλελεύθερης θεωρίας και πράξης. Γιατί; Επειδή λόγω ειδικών συνθηκών, αλλά και επειδή η εγχώρια κυρίαρχη τάξη, υποτελειακή από παράδοση, θα δεχόταν πιο εύκολα αυτόν τον εθνοκτόνο ρόλο.
Η τραγική ανθρώπινη περιπέτεια θα λυθεί ή με την καταστροφή της ανθρωπότητας ή με τη νίκη των δυνάμεων του σοσιαλισμού (καταστροφή του ενός πόλου της αντίθεσης ή και των δύο, κατά τη μαρξιστική αντίληψη της ιστορίας). Η «νομοτέλεια» ισχύει και για τη χώρα μας.
Ποιος θα έπρεπε λοιπόν να είναι ο στρατηγικός στόχος της δικής μας Αριστεράς; Ενας και μοναδικός: ο σοσιαλισμός. Αλλά: η κατάσταση της χώρας μας είναι καταστροφική. Υπάρχει όμως επαναστατική κατάσταση, προϋπόθεση για τη νίκη των δυνάμεων του σοσιαλισμού; Η απάντηση είναι δεδομένη και αρνητική. Το τι θα μπορούσε να γίνει με την όξυνση των κοινωνικών αντιθέσεων και του καθεστώτος της υποτέλειας συνολικά είναι κάτι που δεν μπορούμε να το προβλέψουμε.
Συνεπώς: Με δεδομένες τις δικές μας συνθήκες, ο λαός της Αριστεράς ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ. Σήμερα για πρώτη φορά στη χώρα μας έχουμε κυβέρνηση της Αριστεράς. Πώς έγινε το «θαύμα»; Το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ ανταποκρινόταν στις ελπίδες των αριστερών: ήταν ένα πρόγραμμα «επαναστατικού» ρεφορμισμού. Αυτό που απαιτούσε η συγκεκριμένη «στιγμή».
Το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ένα πρόγραμμα σωτηρίας του ελληνικού λαού και οικονομικής ανασυγκρότησης της χώρας στο πλαίσιο της Ε.Ε., με στρατηγικό στόχο τον σοσιαλισμό (ο στρατηγικός στόχος σημειωνόταν στο τέλος του προγράμματος, χωρίς συγκεκριμενοποίηση και -συνεπώς- χωρίς να πείθει).
Ποιοι ήταν λοιπόν οι βασικοί στόχοι του προγράμματος; «Θάψιμο» του μνημονίου. Επαναδιαπραγμάτευση και κούρεμα του χρέους. Οχι εκποίηση της κρατικής περιουσίας και γενικότερα του πλούτου της χώρας. Δίκαιο φορολογικό σύστημα με κύριο στόχο το μεγάλο κεφάλαιο. Επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων. Κατώτερος μισθός 751 ευρώ. Βελτίωση μισθών και συντάξεων. Επαναπρόσληψη των απολυμένων και αυτών που βρίσκονται σε καθεστώς ομηρίας (αξιολόγηση). Προοδευτική αναμόρφωση της παιδείας. Κατάργηση των «Συμβουλίων» στα ΑΕΙ και αποκατάσταση της νομιμότητας. Ενίσχυση της επιστημονικής έρευνας και κατάργηση της υποταγής της έρευνας και της παιδείας στα συμφέροντα του κεφαλαίου. Επαναφορά της νομιμότητας και ανασυγκρότηση της ΕΡΤ, αρχίζοντας από μηδενική βάση. Αποκατάσταση της εθνικής ανεξαρτησίας και αξιοπρέπειας.
Σημείωσα τα κυριότερα σημεία του προεκλογικού προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ. Το πρόγραμμα αυτό δεν υπερέβαινε τα όρια του καπιταλισμού. Δεν ήταν πρόγραμμα ρήξης με την Ε.Ε. Ηταν όμως, εάν εφαρμοζόταν, ένα πρόγραμμα σωτηρίας του ελληνικού λαού, που θα δημιουργούσε, ενδεχομένως, δυνατότητες για μια ριζοσπαστική-«επαναστατική» πορεία.
Συνολικά, το πρόγραμμα αυτό συνδύαζε διαλεκτικά το κοινωνικό με το πατριωτικό στοιχείο. Δεν επαγγελλόταν μια ανέφικτη (επί του παρόντος) επανάσταση. Ανταποκρινόταν όμως στις ανάγκες και στις δυνατότητες της «συγκεκριμένης κατάστασης» και ψηφίστηκε από τον λαό της Αριστεράς. Το πρόγραμμα καταπολεμήθηκε από τις υπόλοιπες δυνάμεις της Αριστεράς. Εδώ θυμόμαστε τον Μπρεχτ: Δεν μας αρέσει η απόφαση του λαού; Να αλλάξουμε λοιπόν λαό!
Θα ήταν μήπως αποδεκτό αυτό το θετικά ρεφορμιστικό πρόγραμμα από τους λύκους της Ε.Ε., υπαλλήλους και αφεντικά; Η σύγκρουση θα ήταν δυνατόν να αποφευχθεί; Μια θετική απάντηση θα προϋπέθετε αφέλεια: υποτίμηση της αναλγησίας του κεφαλαίου και των υπηρετών του. Γιατί κυρίως οι Γερμανοί αντέδρασαν με αυτή την απάνθρωπη σκληρότητα; Το βασικό, κατά τη γνώμη μου, δεν ήταν το πρόβλημα του χρέους. Οι Γερμανοί και οι υπόλοιποι είχαν στόχο να συντρίψουν τη δυνατότητα μιας αριστερής κυβέρνησης στην Ευρώπη. Να σβήσουν το αχνό φως που φαινόταν να ανατέλλει στον ορίζοντα της ηπείρου και να επιβεβαιώσουν το δόγμα της αιωνιότητας του καπιταλισμού και του μονόδρομου.
Ημέρες διαβουλεύσεων, σκληρών μαχών, αναλγησίας των τοκογλύφων, αποκάλυψη της μικρότητας των υπαλλήλων του ευρωπαϊκού καπιταλισμού. Κατάληξη σε μια απόφαση που εγκρίθηκε από το Γιούρογκρουπ. Αλλά οι διαπραγματεύσεις θα συνεχιστούν και ίδωμεν. Σημειώνω τα βασικά σημεία της ελληνικής πρότασης.
Καταπολέμηση της φοροδιαφυγής. Μείωση του ΦΠΑ. Δίκαιο φορολογικό σύστημα και -συνεπώς- φορολογία του μεγάλου κεφαλαίου. Εκσυγχρονισμός της φορολογικής και τελωνειακής διοίκησης. Ελεγχος των δημόσιων δαπανών. Μεταρρύθμιση της κοινωνικής ασφάλισης. Σύγχρονη δημόσια διοίκηση και καταπολέμηση της διαφθοράς. Καταπολέμηση του λαθρεμπορίου καυσίμων και προϊόντων καπνού. Μείωση του αριθμού των υπουργείων από 16 σε 10. Στον καθαυτό οικονομικό τομέα, εφαρμογή του μέτρου των δόσεων και αντιμετώπιση των τραπεζικών και μη εξυπηρετούμενων δανείων κ.λπ. Πολιτική για την προώθηση της ανάπτυξης κ.λπ. Ολα αυτά θα μπορούσε να τα κάνει και μια μη υποτελής αστική κυβέρνηση.
Ομως και σε αντίθεση με παλιότερες δεσμεύσεις: Δεν θα καταργηθούν οι ιδιωτικοποιήσεις που έχουν ολοκληρωθεί. Επανεξέταση ιδιωτικοποιήσεων που δεν έχουν προκηρυχθεί. Ενοποίηση οργανισμών, υιοθέτηση βέλτιστων πρακτικών της Ε.Ε. Θα εκποιηθεί λοιπόν κρατική και μη περιουσία; Ο αρμόδιος υπουργός το αρνείται. Ενοποίηση του ΤΑΙΠΕΔ με οργανισμούς αντί για κατάργηση (αν «δεν πουλάμε», τι χρειάζεται το ΤΑΙΠΕΔ;).
Επιμήκυνση της δανειακής σύμβασης. Στην περίοδο αυτή θα ισχύει το σημερινό μνημόνιο; Επιτυχία ήταν η μείωση του λεγόμενου «πρωτογενούς πλεονάσματος», αυτής της απάτης σε βάρος των λαϊκών αναγκών. Ως προς την εργασία: Αξιοποίηση βέλτιστων πρακτικών της Ε.Ε. σε όλο το εύρος της νομοθεσίας (βέλτιστες πρακτικές!) Σχέδιο προσωρινής απασχόλησης για τους ανέργους.
Εξυπνη προσέγγιση στις συλλογικές συμβάσεις εργασίας (έξυπνη αντί αποκατάσταση!) με ισορροπία μεταξύ ευελιξίας και δικαιοσύνης (ευελιξία και δικαιοσύνη: ασύμβατες έννοιες). Ως προς την ανθρωπιστική κρίση: ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα. Κουπόνια τροφίμων (επιστρέφουμε στο 1941!). Και επίσης: εξασφάλιση ότι η μάχη κατά της ανθρωπιστικής κρίσης δεν θα έχει αρνητικό δημοσιονομικό αντίκτυπο (σολομώντεια λύση: και ο σκύλος χορτάτος και η πίτα ολόκληρη).
Δόθηκε μια σκληρή μάχη. Ο πόλεμος δεν τελείωσε. Να βοηθήσουμε το λαϊκό κίνημα για να μας βοηθήσει. Και ας μη βιαζόμαστε να καταδικάζουμε! Ας πιέζουμε προς ριζοσπαστικές λύσεις και ας είμαστε αντικειμενικοί όταν κρίνουμε. Και να ξέρουμε ότι το ρεφορμιστικό πρόγραμμα χρειάζεται χρήμα και το χρήμα το έχει ο εχθρός. Κριτική, ναι! Αλλά σοβαρή, επιστημονική και δημιουργική. Αν πέσει η κυβέρνηση, θα ξανάρθουν οι καταστροφείς της Ελλάδας. Και από κοντά, το φίδι της Χρυσής Αυγής. Εγινε ένα λειψό βήμα. Ας βοηθήσουμε το επόμενο.
*Ομότιμος καθηγητής Πανεπιστημίου
Αναρτήθηκε από
Unknown
στις
11:57
0
σχόλια
Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου
BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest
Ετικέτες
Ελλάδα,
Ευρωπαϊκή Ένωση,
Συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ,
Τρόϊκα
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)